I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1546

ลีซี่และหลิมรับขนมปังมาแล้วมองโจวเหวินด้วยความกังวล พวกเขาไม่รู้ว่าโจวเหวินให้อะไรพวกเขา

　　เมื่อโจวเหวินบอก พวกเขาก็รู้ว่ามันเป็นของกิน เมื่อพวกเขากัดเข้าไป พวกเขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาโตสวยของพวกเขาเต็มไปด้วยสีสันที่ไม่น่าเชื่อ

“ท่านอาจารย์ปีศาจ…ท่าน…ท่านใจดีกับพวกเรามาก…นี่คืออาหารของปีศาจหรือ? ท่านยังให้พวกเรากินอาหารของปีศาจด้วย…พวกเราไม่อาจตอบแทนความกรุณาของท่านได้เลย ต่อให้ตายก็เถอะ…” ลิซและลิมน้ำตาแทบไหลออกมา และกล่าวขอบคุณท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า

　　 “การกินขนมปังแค่ก้อนเดียวมันน่าสงสารจริงๆ ถ้าให้ซาลาเปาไส้เนื้อสองลูก ครอบครัวเราคงต้องตกเป็นทาสกันหมดเลย…” โจวเหวินคิดในใจ

　　 “กินข้าวเสร็จแล้วไปทำความสะอาดสุสานเถอะ” โจวเหวินกลับไปนั่งเก้าอี้โยกที่เขาหยิบออกมา แล้วนอนลงเพื่อเขียนต้นฉบับต่อ

　　เขาอยากลองอีกครั้ง มีวิธีใดบ้างที่จะทำให้ผู้คนกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ คนเหล่านี้ก็เป็นคนขยันทำงาน โจวเหวินไม่อาจยอมเสียโอกาสที่จะแลกชีวิตของพวกเขาเพื่อบ้านได้จริงๆ

　　 “ท่านอาจารย์ ไปทางนี้กันเถอะ” โจวเหวินไม่ได้สังเกตว่าหลี่ซีและหลิมเรียกเขาด้วยชื่อที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

　　 พวกเขาไม่อยากกินขนมปังเลย พวกเขาเก็บขนมปังอันมีค่าไว้ แล้วเริ่มทำความสะอาดสุสาน และแอบมองโจวเหวินที่นอนเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้โยกเป็นระยะๆ

　　 สำหรับพวกเขาแล้ว ทุกสิ่งในร่างกายของโจวเหวินล้วนแปลกใหม่และลึกลับ

　　 “ฉันไม่เคยเห็นโลกมาก่อนเลย ขนมปังสองก้อนนั้นปล่อยให้พวกเขาขายชีวิตตัวเอง มันไร้สาระจริงๆ” ปีศาจนักฆ่าพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก

　　 “ไม่มีอะไรน่าขันเลย โดยเฉพาะพวกเขา ผู้ปกครองของคุณก็เหมือนกัน” โจวเหวินกล่าว

　　 “ไร้สาระ ฉันจะเป็นเหมือนพวกนั้นได้ยังไง” การฆ่าปีศาจทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

“ทำไมมันถึงต่างกันล่ะ? สำหรับพวกเขา ขนมปังไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย ดังนั้นพวกเขาจึงยอมขายชีวิตตัวเอง แต่สำหรับคุณ ของหายากที่สามารถเพิ่มพลังให้คุณได้นั้น จะไม่ทำให้คุณต้องขายชีวิตตัวเอง มันก็แค่ของหายาก ไม่ได้ต่างกันเลย” โจวเหวินกล่าว

　　 “มันจะเป็นแบบเดียวกันได้ยังไง ในเมื่อมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง?”

　　 “ถ้าอย่างนั้นคุณก็พูดถึงมันสิ แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ?” โจวเหวินถามกลับ

　　 “สถานที่ต่างๆ มีมากมาย มูลค่าของสิ่งของก็แตกต่างกัน และหน้าที่การใช้งานก็แตกต่างกัน…” ปีศาจกล่าวตอบ

　　โจวเหวินไม่สนใจนักฆ่าปีศาจและนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพื่อเล่นเกมต่อไป

　　 “ทำไมไม่พูดล่ะ? จะแกล้งตายแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ! ก็พูดสิ!” ปีศาจวนเวียนอยู่รอบโจวเหวิน แต่โจวเหวินไม่สนใจ เขาตกใจและกระโดดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

　　โจวเหวินจะเมินเฉยต่อเขาเฉพาะตอนที่เขาเป็นอากาศเท่านั้น

　　 พูดมานานแล้วว่าจะฆ่าปีศาจ ถ้าเขาไม่สามารถเอาชนะโจวเหวินได้ ถ้าเขาไม่ตั้งใจ เขาก็คงตบหน้ามันไปแล้ว

　　 ทันใดนั้น โจวเหวินก็ขมวดคิ้วและเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือเมืองซานเฉิง

“เจ้าหนอนอย่างพวกเจ้ากล้าฆ่าสัตว์ในตระกูลข้าหรือ เดิมทีข้าตั้งใจจะเก็บพวกเจ้าไว้เป็นอาหาร แต่ตอนนี้พวกเจ้ากลับหาเรื่องตาย ก็จงไปตายซะ” เสียงแหลมและแปลกประหลาดราวกับขันที ดังก้องกลับไปยังเมืองอย่างไม่สำนึกผิด บนยอดเขาสูงชัน มีงูยักษ์สีแดงฉานตัวหนึ่ง ขดตัวขึ้นไปบนภูเขา และหัวของงูยักษ์นั้นห้อยอยู่เหนือเมืองที่ไร้ความสำนึกผิด

　　 งูตัวนั้นใหญ่โตและอ่อนแอมาก แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่หัวงู ซึ่งมีค่าเกือบเท่ากับครึ่งเมืองแห่งความเสียใจเลยทีเดียว

　　ผู้คนในเมืองต่างหวาดกลัว หลายคนนอนนิ่งอยู่กับพื้น งูยักษ์ตัวนี้สามารถกลืนกินพวกเขาทั้งหมดได้ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว และมันก็หนีไปไหนไม่ได้ด้วยซ้ำ

　　 “ไม่นะ! หมอนี่มาที่นี่ได้ยังไง!” ปีศาจเองก็ตกใจเมื่อเห็นงูยักษ์ จึงทักทายโจวเหวินและพยายามหนีไป

　　 ก่อนที่จะปราบปีศาจได้นั้น เขาได้เผชิญหน้ากับงูยักษ์ตัวนี้ และเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

　　 “ท่านอาจารย์… โปรดช่วยชีวิตพวกเราด้วย…” ลี่ซี่และหลิมรีบวิ่งเข้าไปและอธิษฐานต่อโจวเหวินเหลียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เอาล่ะ ให้โอกาสเจ้าหน่อย เจ้าสิ่งมีชีวิตคล้ายสัตว์เลื้อยคลาน ไม่สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตในตระกูลของข้าได้ บอกข้ามาว่าใครฆ่ามัน วันนี้ข้าจะแบ่งเจ้าให้ครึ่งหนึ่ง และข้าจะกินแค่ครึ่งเดียว” เสียงงูยักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง

　　ผู้คนยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก งูยักษ์คิดว่ามนุษย์เหล่านี้จะยอมสารภาพว่าใครเป็นคนฆ่างูโบราณตัวนี้

　　 แต่ใครจะรู้ว่าแม้ทุกคนจะตัวสั่นเทา แต่ไม่มีใครเอ่ยปากบอกว่าใครเป็นคนฆ่างูโบราณ มีเพียงคนบางคนคุกเข่าลงกับพื้น อธิษฐานหันหน้าไปทางโจวเหวิน และพูดกับจอมมารเท่านั้น

　　 “ดูเหมือนว่าคุณไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว” งูยักษ์โกรธจัดและจะกลืนกินส่วนหนึ่งของมนุษยชาติด้วยปากที่อ้ากว้าง เมื่อพวกเขารู้ว่าพวกเขากำลังหวาดกลัว พวกเขาก็จะพูดออกมาเองตามธรรมชาติ

　　 แต่ก่อนที่งูยักษ์จะลงมือ ผมได้ยินเสียงพูดว่า “ฉันฆ่างูตัวนั้นแล้ว”

　　งูหุบปากและมองลงไปยังจุดที่เกิดเสียง

　　 ฉันเห็นมนุษย์คนหนึ่งยืนอยู่บนยอดตึกหิน เสียงนั้นเพิ่งดังออกมาจากปากของมนุษย์คนไหนกัน

　　 “มนุษย์ทุกคนที่กล้าโกหกต่อหน้าข้า ดูเหมือนว่าพวกเจ้าอยากหาความตายจริงๆ งั้นก็จัดการพวกเจ้าให้จบสิ้นซะ” งูยักษ์กล่าวพลางดูดเลือดโจวเหวิน

　　 แรงดูดมหาศาลราวกับพายุทอร์นาโด ดูดทุกสิ่งรอบตัวโจวเหวินเข้าไปในปากของงูยักษ์

　　ลิสลิมและมนุษย์ที่อยู่ใกล้เคียงต่างถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศพร้อมกับกรีดร้องและลอยไปทางเชโกวทีละคน

　　 “ท่านอาจารย์!” ลิซและลิมยังคงเรียกอยู่ ส่วนคนอื่นๆ ก็เรียกท่านลอร์ดลอร์ดปีศาจ

　　ในเวลานี้ ยังไม่มีใครให้ความสนใจโจวเหวินเลย ความกลัวของพวกเขายังคงมีมากกว่างูยักษ์ตัวนี้เสียอีก

　　โจวเหวินยื่นมือออกไป จินเจียวฟาดฟันเป็นแสงสีทอง พุ่งเข้าหาพญางูยักษ์

　　 งูยักษ์ไม่ทันคิดว่ามนุษย์จะมีพลังมหาศาลเช่นนั้น จนกระทั่งมันเห็นกรรไกรจินเจียวก็สายเกินไปแล้ว

　　 เลือดของงูยักษ์พุ่งพล่านออกมา มันอ้าปากรับกรรไกรจินเจียว และต้องการกลืนกรรไกรจินเจียวเข้าไป

　　 อย่างไรก็ตาม จินเจียวได้ฟันเปิดและปิดคมดาบ ทำให้หัวของงูยักษ์ขาดเป็นสองท่อน เลือดจากตัวงูยักษ์ไหลทะลักลงมาจากภูเขาเหมือนน้ำตก

　　 ปัง

　　ร่างของงูยักษ์ก็ร่วงลงมาเช่นกัน และกำลังจะพุ่งชนเมือง

　　ลำตัวของงูยักษ์นั้นใหญ่กว่าเมืองทั้งเมืองเสียอีก และถ้าหากมันถูกโจมตี เกรงว่าทั้งเมืองจะถูกทำลายล้างไปหมด

　　 “คำราม!” จอมเผด็จการบิมอนถูกเรียกตัวโดยโจวเหวิน ร่างมหึมาของเขายืนอยู่ที่เชิงเขา กรงเล็บของเขายึดร่างงูยักษ์ไว้ไม่ให้ตกลงมา

　　 “ท่านจอมมารจงเจริญ…” เจ้าเมืองนำผู้คนมาโค้งคำนับให้แก่โจวเหวิน โดยธรรมชาติแล้ว พวกเขาถือว่าบิมอนจอมเผด็จการนั้นคือปีศาจที่โจวเหวินอัญเชิญมา

　　ในความคิดของพวกเขา ตราบใดที่ยังมีปีศาจอยู่ในเมือง พวกเขาก็จะกังวลเกี่ยวกับภัยคุกคามจากสิ่งมีชีวิตต่างดาวในอนาคต ในโลกนี้จะมีสิ่งมีชีวิตใดที่แข็งแกร่งกว่าปีศาจได้อีกเล่า?

　　 “ท่านอาจารย์!” ลีซี่และหลิมต่างน้ำตาคลอเบ้า คุกเข่าลงมองโจวเหวินด้วยความชื่นชม ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง