I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1710

“คุนหลุน?” หญิงสาวคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูทางทิศเหนือของภูเขาซีเฉิง จ้องมองภูเขาประหลาดนั้น ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“เซียนจุน ท่านต้องการเข้าไปในภูเขาด้วยพระองค์เองจริงหรือ?” หวังหมิงหยวนผู้สวมชุดขาว ยืนอยู่ไม่ไกลจากหญิงสาว และกล่าวอย่างเคารพ

“ฉันเข้าไปในคุนหลุนไม่ได้เหรอ?” หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ถึงแม้โลกจะกว้างใหญ่ไพศาล ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ก็ย่อมไม่มีที่ไป แต่โลกก็ยังไม่แตกสลายไปทั้งหมด และอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สะดวกนัก ทำไมท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ต้องเข้าไปในภูเขาด้วยพระองค์เอง หรือส่งลูกน้องไปสำรวจสถานการณ์กับข้าก่อน” หวังหมิงหยวนกล่าว

“คุณไม่จำเป็นต้องพูดอย่างมีมารยาทหรอก ถึงแม้ฉันจะอยู่บนโลกนี้ ฉันก็ต้องอยู่ภายใต้ข้อจำกัดบางอย่างอยู่ดี” หญิงคนนั้นพูดอย่างไม่แยแส “แต่แล้วไงล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องข้อจำกัดเลย ถึงแม้จะไม่มีกำลังครึ่งหนึ่งให้ใช้ ก็ไม่มีอะไรบนโลกนี้หรอก มันแค่ทำให้ฉันเจ็บนิดหน่อยก็พอแล้ว”

“เซียนจุนพูดอย่างนั้น” หวังหมิงหยวนไม่พูดอะไรอีกแล้ว

“ทำไมต้องเข้าทางประตูทิศเหนือด้วยล่ะคะ” หญิงคนนั้นถามพลางมองไปยังประตูภูเขา

“ประตูทั้งเก้าของคุนหลุน มีเพียงสี่ประตูที่อยู่ในที่สว่าง ส่วนอีกห้าประตูอยู่ในที่มืด ข้ารู้จักเพียงสามประตูเท่านั้น จากสามประตูนั้นไปยังภูเขาคุนหลุน ทิวทัศน์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อประตูซีหมิงเข้าสู่คุนหลุน แม้ว่าตำแหน่งทางเข้าจะแตกต่างกัน แต่สิ่งที่ท่านเห็นนั้นเหมือนกัน” หวังหมิงหยวนหยุดพูดชั่วครู่ แล้วกล่าวต่อว่า “ดาบที่ข้าเห็นนั้นสามารถเข้าได้จากประตูซีหมิงเท่านั้น ใช่แล้ว”

“ในเมื่อสิ่งที่คุณเห็นที่ประตูทั้งสี่นั้นเหมือนกัน ทำไมคุณไม่เข้าไปทางประตูอีกสามบานแล้วค่อยผ่านประตูทางทิศเหนือล่ะคะ” หญิงคนนั้นถามอีกครั้ง

“นอกประตูอีกสามบานมีวัดบนภูเขาอยู่ การซ่อนตัวจากภูเขานั้นยาก ภูเขารู้เรื่องนี้มานานแล้ว และการที่เราจะทำอะไรก็ไม่สะดวก” หวังหมิงหยวนกล่าว

“งั้นก็เข้าไปทางประตูทิศเหนือ” หญิงสาวเหลือบมองหวังหมิงหยวนแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

“คราวหน้าจงนำทางไป” หวังหมิงหยวนกล่าวขณะเดินไปยังประตูภูเขา

หญิงสาวเดินตามหวังหมิงหยวนไปอย่างไม่เร่งรีบ และทยอยกันเข้าไปในประตูภูเขา

“ฉันบอกว่า น้องชาย อย่าไปซื้อของเลย รีบขึ้นเขากันเถอะ” หลิวหยุนเดินตามโจวเหวินไปพลางคะยั้นคะยอให้โจวเหวินรีบขึ้นเขา

“ไม่ต้องรีบ ค่อยไปคุยทีหลัง” โจวเหวินมั่นใจแล้วว่าหลิวหยุนต้องมีอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่ และมันต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก มิเช่นนั้น ด้วยนิสัยของหลิวหยุน เขาคงไม่กระวนกระวายขนาดนี้

ถึงแม้เขาจะกังวลใจ เขาก็คงไม่แสดงออกทางสีหน้ายั่วยวนแบบนั้นหรอก

“ฉันบอกความจริงนะ ฉันไม่ใช่คนเดียวที่รู้ว่ามีดาบเล่มนั้นอยู่ในภูเขาคุนหลุน ฉันกลัวว่าคนอื่นจะตามทันเร็วๆ นี้ ดังนั้นอย่าไปซื้อของเลย รีบเข้าไปกันเถอะ” หลิวหยุนเห็นโจวเหวิน เขารู้ว่าถ้าไม่พูดอะไรสักอย่าง ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะดึงเขาเข้าไปในภูเขาได้

โจวเหวินมองหลิวหยุนที่ไม่พูดอะไร หลิวหยุนจึงพูดด้วยความกังวลว่า “อย่ามองฉันแบบนี้สิ ฉันสาบานว่าสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้นี้เป็นความจริงทั้งหมด ถ้ามีคำโกหกแม้แต่คำเดียว ร่างกายท่อนล่างของฉันจะใช้การไม่ได้ในช่วงครึ่งหลังของชีวิต”

“เจ้ากล้าสาบานด้วยถ้อยคำที่ร้ายกาจเช่นนี้หรือ ดูเหมือนว่าครั้งนี้เจ้าไม่ได้โกหกข้า” โจวเหวินพยักหน้าและกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ เวลาไม่รอใคร เราต้องชักดาบออกมาให้ได้ก่อนคนอื่น” หลิวหยุนกล่าวอย่างร้อนรน

“ข้าบอกว่าข้าเชื่อท่าน แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะเข้าไปในภูเขาตอนนี้ และข้าจะพูดคุยเรื่องนี้หลังจากเดินสำรวจเสร็จแล้ว” โจวเหวินกล่าวพลางเดินหน้าต่อไปโดยไม่สนใจว่าหลิวหยุนจะตามมาหรือไม่

“ข้าบอกแล้ว น้องชาย เมื่อถึงเวลา อย่าโมโห หากคนอื่นแย่งดาบไปก่อน แล้วเจ้าบอกว่าพวกเราไม่ได้ถูกกระทำผิด ก็จะไม่มีความเสียใจและไม่ต้องกินยาแก้ปวด” หลิวหยุนกล่าวอย่างหดหู่

“งั้นบอกมาสิ ใครจะขึ้นเครื่องเป็นคนแรก?” โจวเหวินไม่มีแผนที่จะหันกลับไปมอง เขาจึงเดินหน้าต่อไป

“นี่…” หลิวหยุนพูดตะกุกตะกักขึ้นมาทันที

“เจ้าไม่ได้พบดาบในภูเขาคุนหลุน” โจวเหวินพูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน

“คุณรู้ได้อย่างไร?” หลิวหยุนตกใจเล็กน้อย

“เจ้าเก่งเรื่องการขโมยมาก แต่ในที่แบบนี้ไม่มีอะไรให้ขโมยได้เลย ถ้าไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร เจ้าก็คงวิ่งเข้าไปสนุกไม่ได้หรอก” โจวเหวินกล่าว

“เอาล่ะ ผมยอมรับว่าผมหาไม่เจอ” หลิวหยุนรู้ว่าโจวเหวินจะไม่ถูกหลอกง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธเลย

“แล้วต้าเซียนเจอแล้วเหรอ?” โจวเหวินถามอีกครั้ง

คนที่สามารถหาที่แปลกๆ แบบนี้เจอได้คงมีแต่ชายชราประหลาดคนนั้นเท่านั้น

“คราวนี้คุณเดาผิดจริงๆ ชายชราคนนั้นไม่ได้ค้นพบที่นี่เป็นคนแรกหรอก” คำตอบของหลิวหยุนค่อนข้างเหนือความคาดหมายสำหรับโจวเหวิน

“ใครกัน?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย

“ฉันบอกได้ แต่คุณต้องสัญญากับฉันก่อน และตามฉันขึ้นไปบนภูเขาทันทีที่รู้คำตอบ” หลิวหยุนกล่าว

“งั้นผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” โจวเหวินกล่าวต่อพลางเดินหน้าต่อไป

ในขณะนั้น หลิวหยุนรู้สึกกังวลใจอย่างมาก และพูดอย่างหมดหวังว่า “อาจารย์ของเรานั่นแหละที่รู้เรื่อง เขาไปตกลงกับชายชราคนนั้นแล้วขอให้ฉันพาคุณไปเอาดาบ แต่ขอร้องไม่ให้ฉันบอกคุณ”

“โลกมนุษย์?” โจวเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของคำพูดของหลิวหยุน

“ทำไมเขาไม่บอกฉันเองล่ะ?” โจวเหวินขมวดคิ้ว

“งั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาบอกแค่ว่าตระกูลเซียนสนใจดาบเล่มนั้นมาก เราต้องรีบไปเอาดาบก่อนที่ตระกูลเซียนจะได้ไป ถ้าไปช้าเกินไป ฉันเกรงว่าจะสายเกินไป รีบตามฉันขึ้นไปบนภูเขาเถอะ” หลิวหยุนกล่าว

“ไม่มีทาง” โจวเหวินไม่ได้ตั้งใจจะหันกลับไปมอง

“มีอะไรผิดปกติเหรอ? สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นความจริง ถ้าฉันโกหกคุณ คุณจะตัดหัวฉันแล้วเอาไปใช้เป็นโถส้วมก็ได้” หลิวหยุนรู้สึกกังวลมาก

“คือ…มันไม่ได้ผล” โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “อาจารย์เป็นคนค้นพบสถานที่นี้ก่อนใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว” หลิวหยุนพยักหน้า

“ในเมื่อเขาค้นพบ ~www.mtlnovel.com ก่อน ต่อให้เขาไปเอาดาบเองไม่สะดวก เขาก็สามารถแจ้งให้ข้าไปเอามาให้ได้ทันที ทำไมต้องรอจนกว่าเผ่าเซียนจะมาถึงก่อนถึงจะให้ข้าไปเอาดาบมา ดาบอยู่ที่ไหน?” โจวเหวินครุ่นคิด

“บางทีสภาพแวดล้อมของเขาในมิติอื่นอาจจะไม่ดีนัก และเขาไม่มีโอกาสที่จะเผยแพร่ข่าวได้” หลิวหยุนกล่าว

“ถ้ามันเร่งด่วนขนาดนั้น ทำไมเขาถึงต้องอ้อมไปไกลขนาดนั้น แล้วมาขอให้คุณพาฉันไปแทนที่จะบอกข่าวตรงๆ ล่ะ?” โจวเหวินหันไปมองหลิวหยุนแล้วพูดว่า “หลังจากที่ฉันได้รับข่าว พ่อของคุณคงต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจสถานการณ์ภายในแล้วใช่ไหม?”

“คุณก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” หลิวหยุนมองโจวเหวินด้วยความประหลาดใจ

“ด้วยนิสัยของชายชราคนนั้น เขาจะไว้ใจคนอื่นได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? ยังไม่นับรวมถึงการเอาชีวิตหลานชายไปเสี่ยงอีก ถ้าคุณไม่รู้สถานการณ์ภายในให้ดีก่อน คุณจะรับผมเข้ามาได้อย่างไร” โจวเหวินกล่าว

“พอพูดแบบนี้แล้ว ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ” หลิวหยุนกล่าวอย่างหดหู่ “คุณไม่ได้หมายความว่าอาจารย์กำลังพยายามกลั่นแกล้งพวกเราใช่ไหม?”

“ผมว่ามันคงไม่ทำให้เราทะเลาะกันหรอก บางทีมันอาจจะถูกใช้เป็นแค่หมากสองตัวก็ได้” โจวเหวินพูดอย่างเหม่อลอย สายตาและความสนใจของเขาถูกดึงดูดไปที่ทิวทัศน์เบื้องหน้า