I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1742

เห็นได้ชัดว่ามองไปข้างหลังก้อนหินแล้วเห็นทะเลสาบน้ำเค็ม แต่หลังจากข้ามก้อนหินไปแล้ว สิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้าก็ยังคงเป็นทะเลสาบน้ำเค็ม ดูเหมือนจะไม่มีความแตกต่างกันเลย

“เราเข้ามาในมิติอื่นจริง ๆ หรือ?” มีคนถามด้วยความสงสัย

หลายคนอยากถามคำถามนี้ แม้แต่โจวเหวินเองก็ยังงงเล็กน้อย หลังจากผ่านช่องหินไปแล้ว ดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากเมื่อกี้เลย

“มันไม่เหมือนกัน มันแตกต่างกันมาก” หวังฮวาต้วนกล่าวอย่างมั่นใจ “ถ้าคุณไม่ผ่านช่องว่างของหินก้อนใหญ่ก้อนนี้ไป ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน คุณก็จะออกจากทะเลสาบน้ำเค็มนี้ไป แต่หลังจากผ่านช่องว่างของหินไปแล้ว ไม่ว่าคุณจะเดินไปอย่างไร ในที่สุดพวกเขาก็จะกลับมาที่ทะเลสาบ ราวกับว่าพวกเขาได้วนเวียนอยู่รอบทะเลสาบน้ำเค็ม”

“การกลับชาติมาเกิดได้เริ่มต้นขึ้นแล้วหรือ?” โจวเหวินถามพลางมองไปรอบๆ

“มันน่าจะเริ่มไปแล้ว แต่หลังจากที่เราออกจากที่นี่ไป เราจะมองไม่เห็นหินก้อนใหญ่ก้อนนี้ไม่ว่าเราจะเดินไปทางไหน ซึ่งหมายความว่าเราออกไปจากที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว” หวังฮวาต้วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันเดินมานานแล้วก็ยังออกไปไม่ได้ คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว หมดแรงจนสลบไป จู่ๆ ก็มีแรงดูดมังกรปรากฏขึ้นในทะเลสาบ ฉันถูกดูดเข้าไป พอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่บนฝั่งสามเหลี่ยมปีศาจแล้ว ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะออกไปยังไง”

“ลุงซาน ท่านไปกับพวกเราเถอะ จือหยวน เอาทีมเล็กๆ ไปเฝ้าอยู่หน้าหินก้อนใหญ่” คำสั่งอันสงบนิ่งของหวังลู่ ดูเหมือนเจ้าของตระกูลคนเดียวกัน ก็ไม่ต่างจากหวังลู่ที่โจวเหวินรู้จักมาก่อน แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป

ยกเว้นทีมห้าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าต้าซีแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ติดตามหวังลู่ไป รวมถึงโจวเหวินด้วย

คราวนี้ตระกูลหวังไม่ได้ทิ้งอะไรไว้เลย ถ้าพวกเขาอยากกลับมาอีก พวกเขายังจะได้พบกับทีมห้าคนนั้นอยู่ไหม

โจวเหวินเดินไปกับพวกเขาพลางเริ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบ โดยเฉพาะบริเวณทะเลสาบ หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น บริเวณนั้นน่าจะเป็นจุดที่มีปัญหามากที่สุด

อย่างไรก็ตาม โจวเหวินได้สแกนดูสักพักแล้วก็ไม่พบอะไรเลยภายในขอบเขตของอาณาเขตนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ ในทะเลสาบเลย ไม่ต้องพูดถึงสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น หรือแม้แต่จุลินทรีย์ธรรมดาด้วยซ้ำ

“ทะเลสาบแห่งนี้มีปริมาณเกลือสูงมาก ผู้คนสามารถกระโดดลงไปได้โดยตรง ข้าเคยลองกระโดดลงไปในทะเลสาบมาก่อน หวังว่าจะได้พบสิ่งมีชีวิตต่างมิติมาเป็นอาหาร แต่ก็ไม่พบอะไรเลย” หวังฮวาต้วนกล่าวพลางเดินต่อไป

หวังลู่ฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ทุกคนเดินรอบทะเลสาบ ไม่ได้เดินสุ่มสี่สุ่มห้า แต่เดินเป็นเวลานาน พวกเขาคงเดินรอบทะเลสาบนานมาก แต่ก็ยังไม่สังเกตเห็นหินก้อนใหญ่ตอนที่ฉันเดินเข้ามา

“จริงด้วย มันแปลกไปหน่อย” โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในมิติ ต้าซีและตระกูลหวังที่คอยปกป้องต้าซีหายไปแล้ว มิติแห่งนี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

“เสี่ยวหลี่ ทำตามแผน” หวังลู่กล่าวกับชายหนุ่มจากตระกูลหวัง

ชายหนุ่มพยักหน้าและยืนอยู่ริมทะเลสาบต่อไป ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงเดินเล่นรอบทะเลสาบต่อไป

ชายหนุ่มพกไข่คู่ของตระกูลหวังติดตัวมาด้วย หากไข่คู่เหล่านั้นสามารถงอกออกมาเป็นสองฟองเมื่อเขาถูกพบ ตระกูลหวังก็จะเจริญรุ่งเรืองอย่างแท้จริง

“มิติแห่งนี้แปลกประหลาดจริงๆ ระวังด้วยนะ” โจวเหวินเดินเคียงข้างหวังลู่และกระซิบกับหวังลู่

เขามักรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ หรือรู้สึกว่ามิติแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

“คุณโจว อย่ากังวลไปเลย ครั้งที่แล้วที่ผมมา ผมอยู่ที่นี่หลายวัน แต่ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตต่างมิติใดๆ เลย ผมยังลงไปว่ายน้ำในทะเลสาบสักพัก ถ้ามีสิ่งมีชีวิตต่างมิติใดๆ ก็คงกินผมไปแล้ว” หวังฮวาต้วนกล่าว

หวังลู่กล่าวว่า “การระมัดระวังไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ทุกคนต่างก็ร่าเริงขึ้น”

ทุกคนในตระกูลหวังตอบรับและเดินรอบทะเลสาบต่อไป บางทีโจวเหวินอาจจะอ่อนไหวเกินไปและไม่พบอะไรเลยระหว่างทาง

โจวเหวินคาดว่าเขาคงจะวนรอบทะเลสาบเป็นวงกลม และมองไปข้างหน้าด้วยความหวังว่าจะได้เห็นเสี่ยวหลี่ที่พักอยู่ที่นั่น

สีหน้าแบบนั้นทำให้เขาเข้าใจทันที มันแทบจะเหมือนกับตอนที่พวกเขาจากไป เซียวหลี่นั่งอยู่ริมทะเลสาบ จับทรายไว้แน่นๆ อย่างเบื่อหน่ายและเล่นอะไรไปเรื่อย

โจวเหวินกำลังมองอยู่ จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เสี่ยวหลี่อยู่ตรงนั้น!” หลังจากเดินไปสักพัก ในที่สุดก็มีคนเห็นเสี่ยวหลี่และร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

“รีบไปดูซิว่าไข่ที่เขาถืออยู่นั้นเพิ่มเป็นสองฟองหรือยัง” ฝูงชนต่างตื่นเต้นและเร่งฝีเท้าวิ่งไปหาเสี่ยวหลี่

ขณะที่พวกเขาวิ่ง ทุกคนก็ชะลอความเร็วลงอีกครั้ง พร้อมกับสีหน้าหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้

เพราะพวกเขาพบว่าไม่ได้มีเสี่ยวหลี่เพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ที่นั่น แต่มีสองคน และเสี่ยวหลี่สองคนที่เหมือนกันทุกประการกำลังนั่งอยู่เคียงข้างกัน

สาเหตุที่สีหน้าของโจวเหวินเปลี่ยนไปมากเมื่อครู่นี้ เป็นเพราะเขาเห็นเสี่ยวหลี่สองคน และเขาไม่สามารถบอกได้ว่าคนไหนคือเสี่ยวหลี่ตัวจริง หรือว่าเสี่ยวหลี่ทั้งสองคนนั้นเป็นของจริงทั้งคู่

“คนเราลอกเลียนแบบกันได้ด้วยเหรอ?” โจวเหวินอยู่ใกล้ขนาดนี้ แต่ก็ยังแยกไม่ออกระหว่างเสี่ยวหลี่สองคน~www.mtlnovel.com~ ในขณะนั้น เสี่ยวหลี่สองคนก็เห็นโจวเหวินและกลุ่มของเขา จึงคลานขึ้นมา วิ่งไปหาพวกเขาพร้อมตะโกนว่า “ท่านผู้นำตระกูล…ไม่ดีแล้ว…มีอะไรแปลกๆ…มีฉันอีกคน…มีอะไรแอบอ้างเป็นฉันหรือเปล่า…”

เรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ ปัญหาคือคำพูดของเสี่ยวหลี่ทั้งสองคนเหมือนกันเป๊ะ แม้แต่สีหน้าก็ไม่ต่างกัน ทำให้ทุกคนต้องจ้องมองอยู่นาน

“เสี่ยวหลี่ ยืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ” หวังลู่กล่าวพลางจ้องมองเสี่ยวหลี่ทั้งสองคน

สองสาวเซียวหลี่หยุดโดยแทบไม่ลังเล ทั้งคู่ดูเหมือนจะเชื่อฟังคำสั่งของหวังลู่เป็นอย่างดี

“นำไข่ที่ติดตัวมาด้วยออกมา” หวังลู่กล่าวต่อ

เซียวหลี่ทั้งสองคนถอดเป้สะพายหลังออก แล้วหยิบไข่คู่หูออกมาข้างใน มีไข่คู่หูทั้งหมดเจ็ดฟอง แต่ละฟองแตกต่างกัน แต่ไข่คู่หูของทั้งสองคนเหมือนกันเป๊ะ เหมือนฝาแฝด

“ฉันน่าจะคิดไว้ก่อนแล้วว่าที่นี่เป็นที่ที่ผีสิงได้ และคนน่าจะลอกเลียนแบบกันได้ด้วย ไม่น่าปล่อยเสี่ยวหลี่ไว้ที่นี่เลย” หวังฮวาต้วนถอนหายใจ

“ท่านผู้นำตระกูล ท่านลุงซาน ช่วยคิดหาวิธีให้หน่อย ฉันไม่อยากมีลูกสองคน” เสี่ยวหลี่ทั้งสองคนพูดพร้อมกันทั้งน้ำตา

หวังลู่ไม่รู้เรื่องอยู่พักหนึ่ง และไม่สามารถบอกได้ว่าเสี่ยวหลี่คนไหนคือเสี่ยวหลี่ตัวจริง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่โจวเหวิน

โจวเหวินส่ายหัวเล็กน้อย เขาบอกไม่ได้ว่าเสี่ยวหลี่คนไหนคือตัวจริง

“เอาไข่สัตว์เลี้ยงไว้ที่นี่ก่อน แล้วเราค่อยเดินต่อ” หวังลู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงให้คนเอาไข่สัตว์เลี้ยงทั้งหมดมาวางไว้ที่นี่ แล้วพาเสี่ยวหลี่ทั้งสองเดินรอบทะเลสาบด้วยกัน

ตอนนี้ฉันไม่กล้าทิ้งคนไว้ที่นี่จริงๆ ทั้งสองคนคงพาพวกเขาไปไม่ได้แล้ว ถ้าพาเสี่ยวหลี่ออกมาอีกสักสองสามคน คาดว่าภรรยาของเขาคงอายมากแน่ๆ หลังจากกลับมา