I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1754

ฉันแค่อยากจะเล่นเป็นศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดในบทที่ 1,754 ของเนื้อเรื่องหลักของเกม “ศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดของตระกูลโจว หมิงซิ่ว! นี่มันอะไรกันวะ?” อย่างเงียบๆ

　　 “ตระกูลโจว? ตระกูลโจวไหน? นามสกุลของเขาไม่ใช่หมิงเหรอ?”

　　 “ฉันจะไปเอง บทความนั้นคงเป็นของโจวเหวินใช่ไหม?”

　　 “นี่มันออกจะตลกนะ โจวเหวินเองก็อาจจะทำได้ถึงระดับนี้ด้วยซ้ำ”

　　 “นี่เป็นการล้อเลียนเหรอ? ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างนักดาบกับโจวเหวินในวันพรุ่งนี้จะดีมากเลยนะ”

　　 “นี่มันเรื่องตลกสิ้นดี… ศิษย์ของโจว… แถมยังอ่อนแอที่สุดอีก…”

พอเห็นชื่อหมิงซิวอยู่ในรายชื่อจัดอันดับ ก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่ มันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เลย คนที่เก็บแอปเปิ้ลทองคำได้เป็นคนแรกยังเป็นแค่ศิษย์หนุ่มอยู่เลย ดังนั้นการเป็นศิษย์จึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร แต่การที่เขาเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด กลับจงใจแสร้งทำเป็นว่าตัวเองอายุ 13 ปีเนี่ยนะ

　　 “โค้ชครับ ผมได้อันดับที่เก้า ผมโอเคไหมครับ?” หมิงซิวเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม

　　 “ไม่เป็นไร” โจวเหวินไม่คาดคิดว่าหมิงซิวจะเขียนชื่อแบบนั้นลงไป แต่ก็ไม่เป็นไร เขาหันไปมองหญิงสาวแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ตอนนี้ชื่อศิษย์ของข้าอยู่ในรายชื่อแล้วใช่ไหม?”

　　 ใบหน้าของหญิงสาวดูบึ้งตึงเล็กน้อย เธอขบฟันและพูดว่า “เขาเป็นโฆษกของตระกูลเจี้ยนอย่างชัดเจน ใช้พลังของตระกูลเจี้ยน แล้วท่านเป็นอาจารย์ของใครกัน?”

　　 “อ๋อ กินสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้เหรอ?” หลี่ซวนเยาะเย้ย

　　 ริมฝีปากของหญิงสาวขยับ เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พูดไม่ออก

　　 “ยังไม่พอใจอีกเหรอ?” โจวเหวินไม่รีบร้อน มองไปที่หญิงสาวด้วยรอยยิ้มแล้วถาม

　　 “แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อหรอก เขาเป็นตัวแทนของกลุ่มระหว่างเผ่าอย่างชัดเจน แล้วเขาจะเป็นลูกศิษย์ของคุณได้อย่างไร” แน่นอนว่าเด็กสาวไม่เชื่อ

“เอาล่ะ ในเมื่อเธอยังไม่เชื่อ งั้นก็ให้เธอพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วกัน” โจวเหวินสัมผัสได้ว่าหญิงสาวคนนี้ดูธรรมดา แต่มีออร่าที่น่ากลัวจางๆ อยู่ในตัว และเธอไม่อยากกดดันเธอมากเกินไป ดังนั้นฉีหยานจึงขยิบตาให้เฟิงฉีหยานอีกครั้ง

　　 เฟิง ฉีหยานเป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องไร้สาระ เมื่อเห็นโจวเหวินขยิบตา เขาก็เดินตรงไปที่ลูกรูบิคและเริ่มการท้าทายลูกรูบิคอีกครั้ง

　　 “นี่ก็เป็นลูกศิษย์ของผมเหมือนกัน ถ้าเขายังอยู่ในอันดับสูงๆ แบบนี้ คุณจะเชื่อไหมล่ะ?” โจวเหวินถามพร้อมกับรอยยิ้ม

　　 “อืม งั้นเราตั้งชื่อให้เธอก็ได้” ปากของหญิงสาวแข็งกระด้าง แต่ในใจเธอกลับรู้สึกผิดเล็กน้อย

　　 โจวเหวินยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไร หันหน้าไปมองหน้าจอรูบิค

try{mad1(‘gad2’);}catch(ex){} ผู้คนยังคงตื่นเต้นกับการที่มนุษย์คนแรกเก็บแอปเปิ้ลทองคำได้สำเร็จ หลายคนกำลังถกเถียงกันว่าศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดของราชวงศ์โจวที่หมิงซิวทิ้งไว้เบื้องหลังนั้นหมายความว่าอย่างไร

คนส่วนใหญ่ที่รู้จักชื่อนี้เดาได้ว่าหมิงซิวหมายถึงโจวเหวิน แต่คนทั่วไปรู้ได้อย่างไร? มีคนทั่วไปในเขตตะวันออกหลายคนที่รู้ว่าหมิงซิวอยู่ที่คฤหาสน์นำทางในตอนนี้ แต่คนทั่วไปในเขตอื่นๆ ยังไม่เคยได้ยินชื่อหมิงซิวเลยด้วยซ้ำ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

　　 หลายคนตั้งคำถามว่าโจวหมายถึงใคร และใครรู้จักชื่อโจวเหวินบ้าง จากนั้นก็รีบโพสต์ชื่อโจวเหวินลงบนอินเทอร์เน็ต รวมถึงความสัมพันธ์ของเขากับหมิงซิวด้วย

　　 “จริงเหรอ? ฉันได้ยินคุณบอกว่าโจวเหวินตัวพอๆ กับหมิงซิว แล้วจะเป็นอาจารย์ของหมิงซิวได้ยังไง? นี่มันเรื่องตลกหรือเปล่า?”

　　 “นี่มันต้องเป็นเรื่องตลกแน่ๆ ไม่ว่าโจวเหวินจะเก่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางแข็งแกร่งกว่าหมิงซิวได้หรอก จริงไหม?”

　　 “นั่นหมายความว่า หมิงซิวเป็นสุดยอดมนุษย์อยู่แล้ว โจวเหวินอายุเท่าไหร่ จะเป็นอาจารย์ของหมิงซิวได้อย่างไร!”

　　 ขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ หน้าจอของลูกรูบิคก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

　　 “ให้ตายสิ มีมนุษย์อีกคนฝ่าด่านเข้ามาได้แล้ว วันนี้วันอะไรเนี่ย? ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยใช้พวกมันเลย แต่ตอนนี้ฉันมีพวกมันเยอะแยะไปหมด!”

　　 “คนนั้นเป็นใครกันนะ? ดูสะดุดตามากเลย!”

　　 “ฉันไม่รู้สิ นี่มันแปลกยิ่งกว่านักดาบแห่งอนาคตเสียอีก”

　　 “เขาไม่คิดว่าหมิงซิวผ่อนคลายลงแล้ว เขาคิดว่ามิติสถานการณ์ดีขึ้น และเขาต้องการใช้ประโยชน์จากตรงนั้นใช่ไหม?”

ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาไม่รู้จักเฟิงฉิวหยาน เฟิงฉิวหยานเป็นคนเก็บตัวกว่าหมิงซิวมาก ชื่อของยอดฝีมือแห่งอนาคตยังคงเป็นที่รู้จักของคนจำนวนมากในเขตตะวันออก แต่มีคนในเขตตะวันออกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักชื่อของเฟิงฉิวหยาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขตอื่นๆ เลย

“ศาสตราจารย์กู่ ท่านรู้จักเฟิงฉิวหยานคนนี้ไหมคะ?” ซูอี้ผู้เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าภาพย่อมมีความรู้มากมาย เธอเอ่ยชื่อเฟิงฉิวหยานออกมาทันที แต่เธอเคยเห็นข้อมูลของเฟิงฉิวหยานเพียงบางส่วนเท่านั้น รู้เพียงว่ามีบุคคลเช่นนี้อยู่จริง แต่ไม่รู้ว่าเฟิงฉิวหยานแข็งแกร่งแค่ไหน

“ถ้าผมจำไม่ผิด เฟิงฉิวหยานคนนี้ควรจะเป็นของตระกูลเฟิงหนานไห่เดิม ตอนนี้หนานไห่ล่มสลายไปแล้วและไม่มีคนอาศัยอยู่ ผมไม่รู้ว่าตระกูลเฟิงย้ายไปอยู่ที่ไหน” ศาสตราจารย์กูยังคงมีความเป็นมืออาชีพมาก เขาบอกที่มาของเฟิงฉิวหยานโดยตรง

　　 “คุณคิดว่าเฟิงฉิวหยานมีโอกาสที่จะเก็บแอปเปิ้ลทองคำได้ไหม?” ซูอี้ถามอีกครั้ง

“โอกาสมีอยู่แน่นอน แต่น้อยมาก แม้ว่ายอดนักดาบแห่งอนาคตจะสำรวจทะเลสาบหมอกไปแล้วก็ตาม ในทางทฤษฎีแล้ว การฝ่าด่านในภายหลังจะง่ายกว่ามาก แต่เฟิงฉิวเหยียนใจร้อนเกินไป หากเขามีเวลาเตรียมตัวมากกว่านี้ โอกาสน่าจะมีมากกว่านี้ มันจะเสี่ยงเกินไป…แต่ตอนนี้แอปเปิ้ลทองคำมีไม่มากนัก ความกังวลของเขาจึงสมเหตุสมผล…” ศาสตราจารย์โบราณกล่าวว่า เฟิงฉิวเหยียนใจร้อนเกินไปที่จะทำให้ทุกอย่างสำเร็จ และต้องการฉวยโอกาสนี้เพื่อคว้าผลประโยชน์

try{mad1(‘gad2’);}catch(ex){} แต่คำพูดของศาสตราจารย์กู่เพิ่งจบลง ฉันก็เห็นเฟิงฉิวหยานปรากฏตัวขึ้นเหนือทะเลสาบหมอกแล้ว และไม่มีอะไรต้องกังวล ฉันจึงชักดาบออกมาฟันตรงหน้าเขา

　　 บูม!

　　 พลังดาบฟาดฟันลงมาดุจคมดาบแห่งการลงโทษจากสวรรค์ ผ่าหมอกหนาทึบเบื้องหน้าออกเป็นสองซีก หมอกกระจายออกไปทั้งสองข้าง เผยให้เห็นถนนกว้างตรง

　　 พลังดาบยังคงหยุดนิ่ง ตัดผ่านผืนน้ำในทะเลสาบ แบ่งผืนน้ำออกเป็นสองส่วนอย่างรุนแรง และคลื่นน้ำก็ซัดไปทั้งสองฝั่ง ราวกับถูกแยกออกจากกันด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ และนำพากันไปไกลออกไป

　　 ตรงปลายที่ถูกฟันด้วยดาบนั้น ปรากฏต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่มีแอปเปิ้ลสีทองอร่ามอย่างน่าประทับใจ ร่างของเฟิงฉิวหยานราวกับสายลม พุ่งไปยังเกาะในพริบตาและตกลงมาอยู่ตรงหน้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

　　 เขาชักมีดออกมาแล้วสับอีกครั้ง แอปเปิ้ลสีทองลูกหนึ่งถูกสับออกมาอย่างง่ายดายและตกลงในมือของเขา

　　 ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ผู้คนยังคงรอคอยดูว่าเฟิงฉีหยานจะทะลุผ่านกำแพงป้องกันได้อย่างไร พวกเขาไม่ทันตั้งตัวเลย แต่กำแพงป้องกันของเฟิงฉีหยานก็พังทลายลงแล้ว

　　 จนกระทั่งหน้าจอของลูกรูบิคก้าวข้ามจากมิติอื่นมาสู่รายการจัดอันดับลูกรูบิค ผู้คนถึงได้ตื่นตัวและแห่กันมาจัดอันดับพร้อมกัน

　　 “น้องสาวของคุณ เมื่อกี้ฉันเห็นอะไรเหรอ?”

　　 “โอ้พระเจ้า คุณตบฉัน ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี่ย?”

　　 “เขายังไม่ตื่นอีกเหรอ? เรื่องนี้มันผ่านไปแล้วเหรอ?”

　　 “คนนี้มาจากไหนเนี่ย? แรงเกินไป!”

　　 “มนุษย์เรามีรสนิยมวิปริตแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

　　 “ใครบอกว่าในหมู่มนุษย์ไม่มีผู้แข็งแกร่งกันล่ะ เฟิงฉีหยานคนนี้ก็ไม่ด้อยไปกว่าสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นเลย…”

　　 กระแสวิพากษ์วิจารณ์ถาโถมเข้ามาอย่างหนัก และหน้าจอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ไม่มีใครเชื่อว่าชายหนุ่มนิรนามคนนี้จะผ่านด่านศุลกากรมาได้ด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้

　　 แต่เมื่อพวกเขาเห็นชื่อเฟิง ฉีหยาน ปรากฏอยู่ในรายชื่อการจัดอันดับ พวกเขาไม่เพียงแต่คลั่งไคล้ แต่แทบจะเสียสติเลยทีเดียว