I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1803

“เด็กคนนั้นมาจากไหน?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าซับซ้อน

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงฉันก็ไม่ได้พาลูกไปด้วยตอนที่เข้าไปในภูเขาฉีจื่อ” จิงเต๋าเซียนหัวเราะ

“งั้นน้องชายตัวน้อย เจ้าคงไม่ใช่มนุษย์สินะ?” หลิวหยุนกล่าวพลางมองโจวเหวินด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“คุณไม่ใช่มนุษย์” โจวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่

โจวเหวินมั่นใจมากว่าจิงเต๋าเซียนพูดแบบนี้เพราะต้องการตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเข้าไปในภูเขาฉีจื่อให้ได้ ยากที่จะบอกได้ว่าจริงหรือไม่

ถึงแม้จะเป็นความจริง เด็กที่โจวหลิงเฟิงอุ้มท้องน่าจะเป็นไควเอ็ต ไม่ใช่โจวเหวิน

แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็มีข้อแม้เช่นกัน นั่นคือ โจวหลิงเฟิงไม่ได้โกหก และเขาและจิงจิงถูกสลับตัวกันจริง ๆ

แต่เมื่อโจวเหวินคิดทบทวนอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ในอดีต อาจารย์ใหญ่โอวหยางติงเคยยกย่องเขาว่าเป็นอัจฉริยะ และถึงกับกล่าวว่า อัจฉริยะในโลกนี้มีอยู่สองประเภท ประเภทหนึ่งคืออัจฉริยะคนอื่นๆ และอีกประเภทหนึ่งคือโจวเหวิน

แต่ในเวลานั้น แม้ว่าโจวเหวินจะมีความสามารถมาก แต่เขาก็ยังไม่เก่งเท่านี้

ในเมื่อโอวหยางติงและโจวหลิงเฟิงเข้าไปในภูเขาฉีจื่อด้วยกัน และโอวหยางติงก็รู้ว่าโจวหลิงเฟิงพาเด็กทารกออกมาจากภูเขาฉีจื่อ คำชมของอาจารย์ใหญ่อาวุโสที่มีต่อคำพูดของโจวเหวินจึงดูน่าสงสัยเล็กน้อย

“ความจริงคืออะไรกันแน่?” โจวเหวินรู้สึกสับสน ไม่แน่ใจว่าอันไหนคือความจริง

“ไม่ต้องพูดอย่างนั้นหรอก ในเมื่อฉันสัญญากับพวกเธอแล้วว่าจะเข้าไปในภูเขาฉีจื่อด้วยกัน ฉันจะไม่ผิดสัญญาหรอก” โจวเหวินกล่าวพลางแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“ฉันจะพูดหรือไม่ฟังคุณก็ได้ ขึ้นอยู่กับฉันแล้ว” จิงต้าเซียนหยุดพูดและเดินนำหน้าไป

เส้นทางของจิงเต่าเซียนไต้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเส้นทางที่โจวเหวินใช้เข้าสู่ภูเขาฉีจื่อเป็นประจำ มันเลี่ยงกำแพงภูเขาที่มีดอกไม้เล็กๆ และมาถึงคูน้ำแห่งหนึ่ง

ทั้งสามตัวคลานลงไปในคูน้ำเหมือนหนู แล้วเข้าไปตามทางแคบๆ รูปสี่เหลี่ยม โดยต้องคลานด้วยสี่ขาเท่านั้น

ระหว่างการเล่นเกม โจวเหวินได้พลิกดูสำเนาของฉีจื่อซานหลายรอบแล้ว และเขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาไม่รู้มาก่อนว่ามีทางลับที่จะเข้าไปในฉีจื่อซานได้

“ดูเหมือนว่าภูเขาฉีจื่อซานที่แท้จริงจะแตกต่างจากดันเจี้ยนในเกมมากทีเดียว” โจวเหวินพึมพำกับตัวเอง “เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในดันเจี้ยนอื่นๆ เลย อย่างมากก็แค่มีความแตกต่างเล็กน้อย ดูเหมือนว่าภูเขาฉีจื่อซานและมิติอื่นๆ จะแตกต่างกันจริงๆ”

เนื่องจากเขาไม่ได้ไปที่กำแพงด้านหน้า โจวเหวินจึงไม่รู้ว่าเสี่ยวฮวาออกไปตามที่จิงต้าเซียนบอกหรือไม่

จิงต้าเซียนได้เตือนล่วงหน้าแล้วว่าไม่สามารถใช้พลังพิเศษใดๆ ในช่วงทางนี้ และต้องควบคุมการเปลี่ยนแปลงของพลังชีวิตของตนเองอย่างเข้มงวด ดังนั้นทั้งสามคนจึงปีนขึ้นไปอย่างช้าๆ

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดสามอัจฉริยะก็ปีนออกมาจากทางเดินได้ ทางออกสู่ทะเลเป็นสระน้ำที่ทำจากหินและหยก

ดูเหมือนว่าทางเดินที่พวกเขาปีนเข้าไปนั้นน่าจะเป็นท่อระบายน้ำของสระน้ำ

โจวเหวินมองไปรอบๆ ในดันเจี้ยนของเกม เขาไม่เคยเห็นสถานที่แห่งนี้มาก่อน ทำให้เขาสงสัยว่าจะมีดันเจี้ยนอื่นในฉีจื่อซานอีกหรือไม่

“ทำไมสระน้ำนี้ถึงแปลกจัง?” หลิวหยุนมองไปที่สระน้ำแล้วก็พบความผิดปกติบางอย่าง ชี้ไปที่ขอบสระน้ำหยกแล้วพูดว่า “ทำไมถึงมีภาชนะเล็กๆ เยอะแยะไปหมด ภาชนะเล็กๆ เหล่านั้นไม่น่าจะเอาไว้สำหรับอาบน้ำไม่ใช่เหรอ?”

“นี่หลานรัก ปกติแม่จะขอให้ลูกอ่านหนังสือเยอะๆ แต่ลูกกลับอยากอ่านแต่หนังสือรกๆ พวกนั้น ไม่เคยได้ยินชื่อจิ่วฉีกับโร่วหลินบ้างเลยเหรอ?” จิงต้าเซียนถอนหายใจ

“นี่คือบ่อน้ำเหล้าในตำนานงั้นหรือ?” หลิวหยุนกล่าวด้วยความไม่เชื่อ “ทำไมตลอดทางถึงไม่ได้กลิ่นเหล้า แต่กลับได้กลิ่นเลือดจางๆ แทน”

“นี่ เจ้าแค่ถือเหล้าและเนื้อธรรมดาๆ ในเมื่อเจ้าเป็นบ่อเหล้าและป่าเนื้อ?” จิงต้าเซียนเยาะเย้ย

“ถ้าไม่ใช่ไวน์กับเนื้อธรรมดาแล้ว มันจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?” หลิวหยุนถามอย่างงุนงง

“คิดเอาเองสิ” จิงเต๋าเซียนพูดพลางปีนขึ้นมาจากบ่อเหล้า มองไปรอบๆ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

ไม่นานนัก จิงต้าเซียนก็เดินไปที่กำแพงหิน ยื่นมือออกไปแล้วผลัก กำแพงหินก็ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินกึ่งธรรมชาติและกึ่งประดิษฐ์

ภายใต้การนำของจิงต้าเซียน ทั้งสามคนได้เข้าไปในทางเดิน และขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่นั้น จู่ๆ หลิวหยุนก็อาเจียนออกมาพร้อมกับร้องอุทานว่า “ว้าว”

สีหน้าของโจวเหวินก็ดูไม่ค่อยดีนักเช่นกัน สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยศพที่ถูกทำให้เป็นมัมมี่ แต่ละศพดูเหมือนเบคอนขึ้นราและมีขนขึ้น อัดแน่นกันเป็นป่าทึบ

“นี่คือป่าเนื้อในตำนาน…บ่อน้ำเหล้าแห่งนั้นใช่ไหม…” หลิวหยุนพึมพำกับตัวเองไปครึ่งทาง ก่อนจะอุทานออกมาว่า “ว้าว”

“การล่มสลายของซ่างถังไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล” สักพักหลิวหยุนไฉเช็ดคราบที่ปากแล้วกล่าว

จิงเต๋าเซียนไม่สนใจหลิวหยุนและเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

หลังจากผ่านทางเดินเข้าไปแล้ว ก็จะพบกับห้องหินขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องหินมีเครื่องใช้โลหะสูงหลายเมตร ดูเหมือนเตาเผาและขาตั้งสามขา และถูกปกคลุมไปด้วยโคลนสีดำ

“นี่น่าจะเป็นเครื่องมือทรมานที่ใช้ในการตีตราปืนใหญ่ใช่ไหม?” โจวเหวินมองไปที่เครื่องมือโลหะแล้วกล่าว

“คุณจะเรียกมันว่าเตาหลอมแร่ก็ได้” จิงเต๋าเซียนหรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า “คนโบราณหมกมุ่นอยู่กับเทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุ และเชื่อว่าหากต้องการมีอายุยืนยาว ต้องเพิ่มอายุขัย และวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มอายุขัยคือการเสริมรูปร่างและลักษณะต่างๆ ตามธรรมชาติ”

“กล่าวคือ การลงโทษด้วยการตีตราปืนที่ว่านั้นเป็นเพียงข้ออ้าง พวกเขาใช้คนมาทำการเล่นแร่แปรธาตุงั้นหรือ?” โจวเหวินนึกไม่ออกเลยว่ายุคนั้นช่างไร้สาระและโง่เขลาเพียงใด

สถานที่เหล่านี้ไม่มีอยู่ในเกม และมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเกมที่เป็นเพียงตำนานและเรื่องเล่าเท่านั้น

“เรากำลังจะไปไหนกัน?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นจิงต้าเซียนเดินผ่านเครื่องโลหะและเดินตรงไปยังประตูหินอีกด้านหนึ่ง

หลังจากเข้าไปในภูเขาฉีจื่อเป็นเวลานาน ฉันก็ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวแม้แต่ตัวเดียว ซึ่งดูผิดปกติไปหน่อย

“อีกไม่นานก็จะมาแล้ว” จิงต้าเซียนผลักประตูหินเปิดออกแล้วเดินเข้าไปโดยไม่พูดอะไรมาก

โจวเหวินเหลือบมองหลิวหยุนและเห็นว่าเขาก็เฉยเมยเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากไปกว่าโจวเหวิน

ในเมื่อเขามาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะถอยกลับ ดังนั้นเขาจึงต้องติดตามหลิวหยุนไป

“พี่ชาย ท่านเป็นหลานชายของจิงเต๋าเซียนจริงหรือ?” โจวเหวินถามหลิวหยุนที่อยู่ข้างๆ

“น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ” หลิวหยุนยิ้มอย่างขมขื่น

“ข้าได้ยินมาว่าชายชราผู้นั้นกลายเป็นศัตรูของทั้งสหพันธ์เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขาแต่งงานแล้ว เขาจะมีลูกชายและหลานชายได้อย่างไร” โจวเหวินลดเสียงลง แต่จิงเต๋าเซียนที่อยู่ตรงหน้าจะไม่ได้ยินได้อย่างไรกัน ที่จริงแล้วเขาก็พูดเรื่องนี้กับจิงเต๋าเซียนด้วยเช่นกัน

ในสถานที่อันตรายอย่างภูเขาฉีจื่อซาน จิงเต๋าเซียนยังพาหลิวหยุนมาที่นี่อีก ทำให้เขาสงสัยอย่างมากว่าหลิวหยุนอาจถูกจิงเต๋าเซียนล่อลวงมาด้วยหรือไม่

ถ้าคุณอยากเป็นหลานชายจริงๆ คุณก็ยังเป็นแค่ต้นกล้าต้นเล็กๆ อยู่ดี ใครจะเต็มใจนำสถานที่ร้างแบบนี้มาด้วยกันล่ะ

“มันอยู่ตรงนี้” จิงต้าเซียนไม่สนใจโจวเหวินและหยุดอยู่ตรงหน้า

โจวเหวินและหลิวหยุนมองไปตามถนนจิงเต๋า และเห็นอาคารคล้ายวัดอยู่เบื้องหน้า อาคารนั้นสร้างจากหินทั้งหมด ประตูหินก็เปิดอยู่ และภายในมีรูปปั้นหยกแกะสลักจากหยกขาวตั้งอยู่

7017k

ที่รัก กรุณาคลิกเข้าไปและให้รีวิวที่ดี ยิ่งคะแนนสูง การอัปเดตก็จะยิ่งเร็วขึ้น มีคำกล่าวว่า คนที่ให้คะแนนเต็มกับคนใหม่ ๆ จะได้พบภรรยาที่สวยงามในที่สุด!