[Mars Gravity] สวรรค์มวลดาว - ตอนที่ 279 ควำมตำยของหลินซำน

สุนัขที่เลี้ยงไว้ไม่เชื่อง….หลินซำนหัวใจเย็นเยียบไปถึงไขกระดูก
เขำนั่งลงพิงหลังกับประตูเหล็กที่เย็นจัด ยิ้มอย่ำงเศร้ำสลด เขำถูก
สั่งสอนให้ภักดีมำตั้งแต่เด็ก ตลอดหลำยปีรับใช้ไม่เคยไขว้เขว
หำกสุดท้ำยกลับมีจุดจบที่น่ำเศร้ำเช่นนี้….ถูกลอบก ำจัด! เขำ
เข้ำใจแจ่มแจ้งแล้วว่ำ ที่หลงหยินส่งคนที่เชื่อใจที่สุดมำในยำม
วิกำล เพรำะไม่ต้องกำรให้ใครรู้ว่ำเขำถูกบังคับให้ฆ่ำตัวตำย
อย่ำงน้อยก็ไม่ให้บิดำของเขำรู้ว่ำเขำตำยเพรำะหลงหยิน พ่อของ
เขำคือ ‘สุนัขที่เลี้ยงเชื่อง’ ท ำให้เขำไว้วำงใจ ส่วนเขำนั้นเป็น ‘สุนัข
ที่เลี้ยงไม่เชื่อง’ และต้องถูกก ำจัดทิ้ง

“ใต้เท้ำหลิน ข้ำรู้ว่ำท่ำนไม่อยำกตำย ข้ำเฮยเซียงก็กลัวควำมตำย
มำกเช่นกัน แต่อย่ำงไรก็ตำม ค ำพูดของจักรพรรดินั้นถูกต้องเสมอ
ฝ่ำบำทต้องกำรให้ท่ำนตำยข้ำย่อมไม่กล้ำขัดบัญชำ ท่ำนกินนี่ลง
ไปเถอะ ข้ำเฮยเซียงไม่อยำกทุบศีรษะผู้ใดให้แตกออก” เฮยเซียง
สะอื้นกล่ำวด้วยควำมสงสำร

ยำมเฝ้ำที่เดิมทีกลัวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งสั่นหนักเข้ำไปอีก….ลอบ
ก ำจัดขุนพลหลินซำน….ในเมื่อนี่เป็นกำรสังหำรลับ เช่นนั้นตัวเขำ
ที่ได้เห็นและได้ยินมำโดยตลอดก็ต้อง…. เมื่อคิดได้เช่นนั้น ตัวก็สั่น
ไปทั่วร่ำงทั้งหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ

“ฮี่ ฮี่ ฮ่ำๆ ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ…. ตำย กลัวอะไรกับควำมตำย โลกนี้ยัง
มีอีกหลำยสิ่งที่น่ำกลัวยิ่งกว่ำควำมตำย ในเมื่อต้องกำรให้ข้ำตำย
นัก เช่นนั้นข้ำจะตำยให้ เสี่ยวเอ๋อร์ก็จำกไปแล้ว ข้ำผู้เป็นบิดำ
สำมำรถร่วมทำงกับเขำไปยังปรภพได้ ยังมีสิ่งใดให้ข้ำต้องกลัว”

หลินซำนผู้เศร้ำโศกขว้ำขวดเล็กๆมำจำกมือของเฮยเซียง ดึงฝำจุก
ออก เงยหน้ำเทใส่ปำกจนหมดขวดแล้วกลืนลงไป ร่ำงของเขำ
ค่อยๆอ่อนแรงลง นอนยวบลงกับพื้น ดวงตำทั้งสองข้ำงปิดสนิท
สิ้นเสียงใดๆอีก

“ใต้เท้ำหลิน? ใต้เท้ำหลิน?” เฮยเซียงมองเขำไหลลงไปกองใน
ชั่วขณะ ในใจประหลำดยิ่ง เขำเอำมือแตะดูสองครั้ง พอเห็นเขำไม่
ตอบสนองใดๆอีก ใบหน้ำก็ตระหนกและหวำดกลัว เขำพึมพ ำ
เสียงเบำ “จักรพรรดิเก่งกำจจริงๆ สำมำรถฆ่ำคนได้ในพริบตำ
กระทั่งยังยอดเยี่ยมกว่ำหมัดข้ำอยู่หลำยเท่ำ นับว่ำจักรพรรดิเป็น
ผู้ที่เก่งกำจที่สุดจริงๆ”

เขำหันไปมองยำมเฝ้ำที่ก ำลังตัวสั่น กระแอมไอครำหนึ่งและกล่ำว
อย่ำงจริงจัง “สหำยผู้เฝ้ำใต้เท้ำหลิน เรื่องที่จักรพรรดิส่งข้ำมำ
บังคับใต้เท้ำหลินให้ฆ่ำตัวตำยก่อนรุ่งสำงขออย่ำได้บอกผู้ใด จะดี
ที่สุดหำกบอกว่ำไม่มีผู้ใดมำที่นี่ หำกขุนพลชรำหลินมำที่นี่ในวัน
พรุ่งนี้ ให้ท่ำนบอกกับเขำว่ำใต้เท้ำหลินคร ่ำครวญถึงควำมไม่
ยุติธรรมของฝ่ำบำทตลอดคืน จำกนั้นได้กินยำพิษฆ่ำตัวตำย ไม่มี
ผู้ใดเข้ำมำที่นี่ทั้งสิ้น เจ้ำจ ำได้หรือไม่? ฝ่ำบำทยังบอกอีกว่ำ เขำรู้
ว่ำครอบครัวเจ้ำมีกันทั้งหมดเจ็ดคน ตรำบใดที่เชื่อฟังค ำของ
จักรพรรดิ ตรำบนั้นครอบครัวของเจ้ำจะปลอดภัย หำกไม่เชื่อฟัง
เมื่อไหร่ครอบครัวเจ้ำมีภัยเมื่อนั้น”

“บ่ำว….บ่ำว….ผู้ต ่ำต้อยน้อมรับบัญชำของฝ่ำบำท” ยำมเฝ้ำหลั่ง
เหงื่อกำฬเต็มแผ่นหลัง เปล่งเสียงตะกุกตะกักรับค ำ กระทั่งผู้น ำ
แห่งตระกูลหลินอันรุ่งโรจน์ยังถูกบังคับกินยำพิษสังหำร แล้วเขำที่
เป็นยำมเฝ้ำคุกตัวเล็กๆเท่ำมดจะเหลืออะไรหำกจักรพรรดิคิดฆ่ำ
ทิ้ง

“ดีมำก” เฮยเซียงพยักหน้ำอย่ำงพึงใจ จำกนั้นมองหลินซำนที่
นอนอย่ำงไร้เสียง เขำตรวจลมหำยใจใต้จมูก ส่ำยศีรษะและลุก
จำกไป

เมื่อออกมำนอกประตูคุกใต้ดิน นัยน์ตำของเฮยเซียงวำบแสงบำง
ในฉับพลัน มุมปำกยังบิดขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ…. แสดงควำมเย้ย
หยันและดูถูก ในชั่วเวลำนี้เอง มีเงำสีด ำร่ำงหนึ่งลิ่วออกมำจำก
ควำมมืด ชูนิ้วโป้งให้เขำ จำกนั้นไหวร่ำงอีกครั้งหำยวับไปรำวกับ
ควันบำง ตั้งแต่ที่เฮยเซียงเข้ำไปและออกมำ ไม่มีผู้ใดรู้ตัวแม้สัก
คน….หำกไม่นับหลินซำนและยำมเฝ้ำข้ำงในที่ก ำลังหวำดกลัว

เพียงชั่วเวลำสั้นๆหลังจำกเฮยเซียงเดินออกไป หลินซำนที่ดู
เหมือนกับตำยกลับตำค่อยๆลืมตำ เขำหยัดกำยลุกขึ้นอย่ำง
ยำกเย็น แม้ว่ำร่ำงกำยจะเจ็บปวดอย่ำงไร้ที่เปรียบ ทั้งสมองยังเริ่ม
มึนงง แต่ยังคงไม่สูญสิ้นสติทั้งหมดไป กำรขยับร่ำงของเขำท ำให้
ยำมเฝ้ำหวำดสะพรึง แตกตื่นกล่ำวค ำทดสอบดู “ใต้….ใต้เท้ำหลิน
….ท่ำนยังไม่….”

หลินซำนถอดชุดนอกส่วนบนออก จำกนั้นกำงชุดด้ำนในตรงอก
แล้วยกมือขวำขึ้นมำ กัดปลำยนิ้วด้วยฟันอย่ำงรุนแรง โลหิตหยด
ย้อยทันที เขำใช้นิ้วที่ไหลรินด้วยโลหิตเขียนข้อควำมลงไปช้ำๆ

“ใต้เท้ำหลิน ท่ำน….” ไฉนเลยยำมเฝ้ำจะไม่รู้ว่ำเขำก ำลังเขียนสิ่ง
ใด แน่นอนว่ำย่อมต้องเป็น….

ลมหำยใจของหลินซำนค่อยๆอ่อนแอลง เขำหอบหำยใจเอำ
อำกำศ “ข้ำจะไม่ท ำให้เจ้ำล ำบำกเพรำะฝ่ำฝืนค ำสั่งจักรพรรดิ….
แต่หำกเจ้ำยังมีควำมรู้สึกผิดชอบชั่วดี จงอย่ำบอกจักรพรรดิว่ำข้ำ
เขียนข้อควำมเอำไว้ที่อก ข้ำอำจตำยได้ แต่ข้ำจะปล่อยให้คนของ
ตระกูลข้ำรับใช้คนผิดจนตัวตำยไม่ได้ ไม่อย่ำงนั้นวันหนึ่งเขำ
จะต้องเดินซ ้ำรอยเดิมแบบข้ำ เจ้ำเองก็มีทั้งพ่อแม่ภรรยำ เจ้ำจะ
ช่วย….รับค ำขอร้องสุดท้ำย….ของคนที่ก ำลังจะตำยอย่ำงข้ำ
ได้มั้ย….ได้โปรด….”

ค ำขอครั้งสุดท้ำยของขุนพลหลินซำน สลดจับใจอย่ำงไม่อำจห้ำม
ได้ เขำกล่ำวค ำพร้อมพยักหน้ำ “ตกลง ถึงข้ำเป็นเพียงแค่ยำมเฝ้ำ
คุก ไม่มีควำมกล้ำขัดขืนค ำสั่งฝ่ำบำท แต่สิ่งใดที่ไม่สมควรพูด ข้ำ
ก็จะไม่พูด”

แผลบนนิ้วค่อยๆปิด เลือดค่อยๆแข็งตัว เมื่อหลินซำนเขียนอักษร
ตัวสุดท้ำยจบลง มันก็เลือนลำงจนแทบมองไม่ออก ในเวลำนี้
สำยตำของเขำพร่ำมัวจนแทบไม่เห็นสิ่งใด สติและพลังทั้งหมดถูก
ใช้ในกำรเขียนเสื้อของตัวเอง เขำกล่ำวเสียงแผ่วเบำ “ขอบคุณ….
ขอบคุณ….เจ้ำมำก….”

สิ้นเสียงสำมค ำ ครำนี้เขำไร้ซึ่งเสียงใดๆอีก

ยำมเฝ้ำเข้ำมำตรวจลมหำยใจของเขำอย่ำงระมัดระวัง สีหน้ำซีด
สลดซับซ้อน เขำพึมพ ำกับตนเองเสียงเบำ “อยู่กับกษัตริย์ล้วนไม่
ต่ำงจำกอยู่ร่วมกับเสือ โดยเฉพำะกับจักรพรรดิผู้ไร้หัวใจ แต่เหตุ
ใดผู้คนมำกมำยจึงยังปรำรถนำ ให้ได้รับใช้เป็นคนของจักรพรรดิ
….”

วันต่อมำ เพียงแค่เพิ่งรุ่งเช้ำเท่ำนั้น หลินขวงย ่ำเท้ำเร่งรีบตรงเข้ำ
ไปในคุกใต้ดิน ตลอดทั้งคืนเขำไม่อำจหลับลง เครำะห์ร้ำยประดัง
ใส่ทีละคนท ำให้ผมหงอกเพิ่มขึ้นบนหัว ผมเผ้ำยังยุ่งเหยิงรุงรัง
เนื่องเพรำะพอพิธีฝังศพถูกรู้ออกไป ข่ำวลือของหลินเสี่ยวกับ
จักรพรรดินีที่ว่ำนั้น….แม้จะเป็นเรื่องรำวสะเทือนฟ้ำแต่ยำมนี้ไม่มี
ผู้ใดไม่เชื่อแล้ว

หลำนชำยตกตำยไปคนหนึ่ง ลูกชำยต้องมำทุกข์ทนติดคุกด้วยอีก
คน หัวใจของเขำชืดชำ รวดร้ำว ทรมำน ควำมสับสนถำโถมเข้ำมำ
รำวกับว่ำมีเงำด ำท่วมทับในหัวใจ

เขำเข้ำไปในคุก ตรงไปยังชั้นล่ำงโดยไม่มีใครหยุด เพรำะหลงหยิน
สั่งก ำชับเอำไว้เมื่อวำน ว่ำหลินซำนจะถูกคุมขังในที่นี้ และหลิน
ขวงมำเยี่ยมได้สองครั้งต่อวันไม่จ ำกัดช่วงเวลำ เมื่อเข้ำไปถึงชั้นที่
ลึกสุด เขำก็ผลักประตูเหล็กเปิดเข้ำไป หลินขวงพลันเห็นหลินซำน
นอนอยู่ไม่ไหวติง ร่ำงของเขำคู้งอ ดวงตำสองข้ำงปิดสนิท สีหน้ำ
ซีดขำว สองมือวำงพำดอยู่บนพื้น ไร้สุ้มเสียงใดแม้แต่น้อย แม้
หลินขวงผลักประตูเหล็กเปิดเข้ำมำเสียงดัง แต่เขำกลับไม่
ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของหลินขวงดิ่งวูบ ท่ำทำงแบบนั้นไม่ได้ดูคล้ำยกับหลับ แต่
กลับเหมือน…. อีกทั้ง เมื่อรวมกับสีหน้ำของยำมที่เฝ้ำอยู่
ตลอดเวลำ ขณะนี้ได้ตอกย ้ำควำมคิดเลวร้ำวที่สุดที่ผุดขึ้นในใจ….
อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะเป็นเวลำผลัดเปลี่ยนเวรแล้ว แต่ยำมเฝ้ำกลับ
ไม่ง่วงเหงำเลยแม้แต่น้อยทั้งที่เฝ้ำตลอดคืน เขำนั่งนิ่งไม่กล้ำขยับ
ตัว เมื่อเห็นหลินขวงเข้ำมำหัวใจก็เต้นเร็วรัวขึ้น ลืมแม้กระทั่ง
กระท ำคำรวะ

“ซำนเอ๋อร์? ซำนเอ๋อร์!” หลินขวงพุ่งเข้ำไป จับร่ำงเขำแล้วเขย่ำ
แต่ไม่ว่ำจะตะโกนออกมำกี่ครั้ง หรือเขย่ำร่ำงเขำสักกี่ครำ เขำก็ไร้
กำรตอบสนองใดๆ หำกควำมรู้สึกที่สัมผัสได้ผ่ำนมือ กลับมีเพียง
ควำมเย็นเยียบเท่ำนั้น ม่ำนตำหลินขวงขยำยออก หัวใจเต้นโครม
ครำมบ้ำคลั่ง รุนแรงแทบหลุดออกจำกอก เขำยื่นมืออันสั่นเทำไป
อังไว้ใต้จมูก….ทันใดนั้นเขำก็ทรุดนั่งลงบนพื้น จิตใจ
กระทบกระเทือนรุนแรงจนแทบหมดสติไป

“ขุน….ขุนพลชรำหลิน ใต้เท้ำหลิน เขำ…. เขำ….” ยำมเฝ้ำค่อยๆ
เข้ำมำ และเอ่ยปำกอย่ำงระวัง

“ซำนเอ๋อร์….” หลินขวงกล่ำวซ ้ำๆดั่งคนไร้วิญญำณ ทันในนั้นเขำ
พรวดลุกขึ้น คว้ำปกเสื้อของยำมเฝ้ำเอำไว้ ค ำรำมลั่นเสียงแหบ
พร่ำ “ซำนเอ๋อร์ เขำ….เป็นแบบนี้ได้ยังไง บอกข้ำมำเดี๋ยวนี้!!”

เสียงร ่ำร้องของเขำโศกเศร้ำอย่ำงสำหัส เมื่อเสียงสะท้อนดัง
ออกไปไกล ทันใดนั้นยำมเฝ้ำคนอื่นๆก็พำกันกรูมำที่นี่….

“ใต้เท้ำหลิน เขำ…. เขำตำยแล้ว เขำกินยำพิษฆ่ำตัวตำย….” ยำม
เฝ้ำคุกคนนั้นกล่ำวค ำ หำกล ำคอถูกรัดแน่นจนยำกที่จะหำยใจ

ค ำตอบของเขำท ำให้ยำมเฝ้ำทั้งหลำยที่รีบร้อนเข้ำมำตกใจอย่ำง
หนัก มีบำงส่วนรีบวิ่งไปรำยงำนเรื่องให้กับจักรพรรดิ ผู้น ำแห่ง
ตระกูลหลิน ผู้เป็นขุนพลกลับตกตำยอยู่ในคุกใต้ดิน นี่ถือเป็นเรื่อง
ใหญ่หลวงยิ่ง

“อะไรนะ!” หลงหยินที่เสวยมื้อเช้ำอยู่ตกใจเมื่อได้ยินรำยงำนข่ำว
ตะเกียบในมือร่วงลงสู่พื้น เขำตะโกน “พำข้ำไปเร็ว!!”

ควำมตำยของหลินซำนท ำให้คุกใต้ดินเกิดควำมโกลำหล คนแล้ว
คนเล่ำผ่ำนเข้ำออก แต่ไม่มีผู้ใดกล้ำย้ำยร่ำงของหลินซำน เพียง
ก ำลังรอกำรตัดสินใจของจักรพรรดิเท่ำนั้น หลินซำนถูกคุมขังอยู่
ในคุกใต้ดิน ไหนเลยเขำจะถูกปองร้ำยได้ ทว่ำหลินขวงยังคงคว้ำ
ยำมเฝ้ำคนนั้นไว้แน่น ค ำรำมถำมซ ้ำๆด้วยใบหน้ำดุร้ำย “เขำตำย
ยังไงกันแน่….พูดเร็วเข้ำ! พูดมำเร็ว! พูด!!!”

ยำมเฝ้ำคนนั้นหน้ำซีดแล้วซีดอีกจนไม่อำจซีดได้ เขำกล่ำวตอบ
อย่ำงยำกล ำบำก “ใต้เท้ำหลิน….กินยำพิษฆ่ำตัวตำย เมื่อคืนนี้
….”

“หุบปำก! ไม่มีทำงที่เขำจะกินยำพิษฆ่ำตัวตำย เป็นไปไม่ได้ เจ้ำ
บอกข้ำมำเดี๋ยวนี้ว่ำเขำตำยยังไงกันแน่” หลินขวงที่จิตใจสะเทือน
สำหัสยำมนี้สูญสิ้นเหตุผล สำยตำจ้องที่หน้ำยำมเฝ้ำอย่ำงเกรี้ยว
กรำด หำกยำมเฝ้ำคนนั้นไม่กล้ำมองตรง ขณะตอบค ำก็พยำยำม
หลบตำ

“ฝ่ำบำทเสด็จมำถึงแล้ว….”

ด้ำนนอกมีเสียงขำนแจ้งว่ำจักรพรรดิก ำลังมำ หลินขวงรำวกับฟื้น
คืนสติจำกเสียงขำน เขำขว้ำงยำมเฝ้ำคนนั้นออกจำกประตูห้องขัง
ที่เปิดอยู่ ก้มลงกอดร่ำงหลินซำนและร้องไห้โหยหวน ใบหน้ำอำบ
ชุ่มไปด้วยน ้ำตำ

ห่ำงออกไปไกล หลงหยินพลันได้ยินเสียงร้องคร ่ำครวญของหลิน
ขวง คิ้วเขำขมวดชิดแน่น ฝีเท้ำเร่งควำมเร็วขึ้น ทันทีที่หลงหยินเข้ำ
ไปถึง ก็เห็นหลินขวงร้องไห้อย่ำงน่ำสงสำร กอดร่ำงหลินซำนที่
ใบหน้ำซีดขำวไร้ที่เปรียบ เห็นได้ชัดว่ำเขำตำยมำได้ชั่วระยะเวลำ
หนึ่งแล้ว
ที่พื้นมีขวดขนำดนิ้วโป้งวำงอยู่ หลงหยินดวงตำสั่นไหว กล่ำวเสียง
ต ่ำ “ผงผนึกใจ!”