Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 2,085 อเวจีทมิฬ

ช่วงเวลาที่หลินหมิงเดินผ่านกำแพงนิรันดร์ เขารู้สึกราวกับว่าตน
กำลังว่ายในแม่น้ำที่ไหลมาหลายพันล้านปี เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนาน
เพียงใด บางทีอาจหลายพันปี บาทีอาจจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่
ในช่วงเวลานี้มีฉากวุ่นวายมากมายแล่นผ่านจิตใจของเขา
ทันใดนั้น เขาก็มาถึงดินแดนสีดำ
ดินแดนแห่งนี้เป็นที่รกร้าง ทุกแห่งหนมีก้อนหินทอดยาวไปอย่างไร้
สิ้นสุด ขณะที่ลอยอยู่เหนือดินแดนนี้ เขารู้สึกได้ถึงความหนักแน่นและลึก
เก้าสุริยันแขวนอยู่บนท้องฟ้า โดยไม่มีข้อยกเว้น ดวงอาทิตย์ทั้งเก้า
ดวงนี้ แต่ละดวงมีสีแดงโลหิตและแสงที่แผ่ออกมาทำให้พลังโลหิตชีวิต
ของผู้หนึ่งสะท้อนกลับอัมนย่างแผ่วเบา
“นี่คืออเวจีทมิฬ!”
หลินหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก อากาศที่นี่ร้อนจัด และทำให้มันมีกลิ่น
โลหิตจางๆ อากาศประเภทนี้อาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้หนึ่งอย่าง
ช้าๆ ทำให้พวกเขาคลุ้มคลั่ง
หลินหมิงสัมผัสถึงสภาพแวดล้อมของเขา จากนั้น ร่างของเขาก็แวบ
ขึ้นและไปโผล่บนขุนเขาสีดำที่อยู่ไกลออกไป
ซ่อนตัวอยู่ในขุนเขาอันห่างไกล ร่างของหลินหมิงเริ่มเปลี่ยนไป ข้อ
ต่อของเขาเปล่งเสียงลั่น ชั้นของเกล็ดและเกราะกระดูกปรากฎ แขนขา
ของเขาหนาขึ้นและใหญ่ขึ้น กระดูกแหลมยื่นออกมาจากข้อศอก และเขา
โค้งงองอกออกมาจากหัว บนหลังของเขา มันมีหางที่น่ากลัวยืดยาว

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและออร่ากลายเป็นดุร้ายและ
อันตราย เขามีลักษณะของอสูรโลกันต์อย่างสมบูรณ์ และมิใช่เพียงแค่นั้น
แต่ชั้นพลังแห่งอสูรยังปกคลุมไปทั่วร่าง ทำให้เกิดหมอกสีดำเบาบางอยู่
รอบตัว
ในเวลานี้ หลินหมิงได้กลายเป็นอสูรโลกันต์โดยสมบูรณ์
หลังจากบ่มเพาะเก้าดวงดาราแห่งวิหารเต๋าถึงวิหารเต๋าที่หกและดูด
ซับสายเลือดสูงสุด หลินหมิงก็ได้รับความสามารถในการจัดการกระดูก
และกล้ามเนื้อของตนได้อย่างง่ายดาย ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนลักษณะ
ได้ตามต้องการ
ในอดีต หลินหมิงดูดซับเนื้อหนังและโลหิตของจอมเขมือบ ไม่เพียง
แค่นั้น แต่ในด่านทดสอบหล่อหลอมสุดท้าย เขายังได้ดูดซับธาตุกระดูก
อสูร และในระหว่างกระบวนการ มันยังมีช่วงเวลาหนึ่งที่ร่างกายของเขา
ได้ตกอยู่ในสภาพร่างอสูรโลกันต์
พลังแห่งอสูรและสายเลือดนั้นต้องการยึดร่างของหลินหมิง แต่ใน
ที่สุดเขาก็ยับยั้งและกลั่นมันได้
ตอนนี้ หลินหมิงสามารถแยกพลังออกมาเพื่อสำแดงออร่าของอสูรโล
กันต์ได้
เนื้อแท้ของเขาคือมนุษย์ แต่ถ้าเขาจะปลอมตัวเองเป็นอสูรโลกันต์
แล้ว ด้วยความแข็งแกร่งระดับเทพแท้จริงของเขา มันจะเป็นเรื่องยาก
สำหรับอสูรโลกันต์ใดๆที่จะมองผ่านเขาได้ นี่เป็นเพราะหลินหมิงดูดซับทั้ง
ส่วนของจอมเขมือบและธาตุกระดูกอสูร เนื่องจากแต่ละตนเป็นหนึ่งใน
หกจอมอสูรโลกันต์ สายเลือดที่เขามีจึงไม่บริสุทธิ์ไปกว่านี้อีกแล้ว!

หลินหมิงใช้เวลา 15 นาทีในการปรับความถี่ของพลังแห่งอสูรใน
ร่างกายอย่างต่อเนื่อง ตรวจสอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อป้องกันไม่ให้มี
ข้อบกพร่องในการปลอมตัว เขาทำเช่นนี้ต่อไปจนกระทั่งรู้สึกว่ามัน
สมบูรณ์แบบ
หลินหมิงเชื่อว่าแม้เสี่ยวหมัวเซียนจะยืนต่อหน้าเขา นางก็จะพบว่า
มันยากที่จะจดจำเขาได้ พลังแห่งอสูรได้ปกคลุมออร่าดั้งเดิมของเขา
ทั้งหมดแล้ว
เขาเหยียดนิ้วออก นิ้วนี้มีเล็บสีดำและน่ากลัว ที่ปลายนิ้วของหลินห
มิง ชั้นของเส้นสายสีดำปรากฏขึ้นในอากาศ เส้นสายเหล่านี้รวมตัวกัน
กลายเป็นรูปทรงที่แตกต่างกัน บางครั้งมันเป็นทรงกลม บางครั้งก็เป็น
ลูกบาศก์
ในที่สุด สิ่งเหล่านี้ก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงจุด
เดียวและกลายเป็นหลุมดำขนาดเล็ก หลุมดำขนาดเล็กตะกละนี้กลืน
พลังงานทั้งหมดโดยรอบ และแม้แต่แสงก็หายไปเมื่อเข้ามา
ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดนี้เป็นของจอมเขมือบ – มันเป็นกฎ
แห่งการกลืนกิน!
หลินหมิงใช้เวลาพันปีในการดูดซับแก่นแท้ของจอมเขมือบและปลด
ล็อคผนึกความทรงจำของมันภายในหุบเขามรณะ ตอนนี้ ไม่เพียงแต่เขา
จะสามารถจำลองออร่าอสูรโลกันต์ แต่เขายังสามารถทำซ้ำกฎแห่งการ
กลืนกินได้!
อาจกล่าวได้ว่าหลินหมิงควบคุมความสามารถส่วนหนึ่งของจอม
เขมือบได้อย่างแท้จริง แม้ว่ากฎแห่งการกลืนกินของเขาจะไม่แข็งแกร่ง

พอๆกับจอมเขมือบที่แท้จริง แต่มันก็มากเกินพอที่เขาจะใช้เพื่อดูดซับ
พลังงานสำหรับการบ่มเพาะของเขาเอง
ด้วยกฎแห่งการกลืนกินสนับสนุน ความเร็วในการฝึกฝนและ
ความสามารถในการสะสมพลังงานของหลินหมิงจะเพิ่มขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
วูซซ –
ทรงกลมสีดำหายไป เขาลั่นข้อมือโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่เขาต้องการทำ
ตอนนี้ก็คือ การค้นหาอสูรโลกันต์ระดับสูงและดูว่าพวกมันจะแยกเขา
ออกหรือไม่
มนุษย์มาสู่โลกแห่งอสูรโลกันต์ขณะที่ได้ปลอมตัวเป็นอสูรโลกันต์เพื่อ
สำรวจความลับและขโมยโชคของพวกมันไป ความรู้สึกแปลกๆเช่นนี้ทิ้ง
รอยยิ้มขี้เล่นไว้บนริมฝีปากของหลินหมิง
เมื่อรอยยิ้มนี้รวมกับรูปลักษณ์ในปัจจุบันของเขา มันก็ให้ความรู้สึกที่
น่ากลัวและแปลกประหลาด
ร่างของหลินหมิงแวบหาย ร่างสูงและแข็งแกร่งฉีกทะลุผ่านห้วงมิติ
ไปอย่างรวดเร็ว!
ในไม่ช้าเขาก็ข้ามผ่านไปหลายพันไมล์ จากนั้น เขาร่อนลงไปในป่า
ในความทรงจำจอมเขมือบ อเวจีทมิฬคล้ายเจดีย์ มันถูกแบ่ง
ออกเป็นชั้นต่างๆ
แต่ละชั้นของอเวจีนั้นกว้างใหญ่ มันยากที่จะหาว่าขอบของมันอยู่ที่
ใด
ทุกชั้นมีดวงอาทิตย์เก้าดวงแขวนอยู่สูงบนท้องฟ้า ทำให้เป็นโลกที่
สมบูรณ์

จากชั้นหนึ่งไปอีกชั้นหนึ่ง ช่องว่างมิติหลายล้านช่องเชื่อมต่อพวกมัน
ช่องว่างมิติเหล่านี้เต็มไปด้วยพายุมิติที่รุนแรง หากอสูรโลกันต์ที่มีร่างกาย
ไม่แข็งแกร่งพอผ่านเข้าช่องทางหนึ่งเหล่านี้ มันก็เป็นไปได้ที่พวกมันจะถูก
ฉีกขาดโดยพายุมิติ
ลึกเข้าไปในยิ่งเป็นพายุมิติที่รุนแรงมากขึ้น ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว
อสูรโลกันต์ระดับต่ำจะอยู่กันในชั้นแรกๆของอเวจีทมิฬ สำหรับอสูรโล
กันต์ระดับสูง พวกมันแฝงตัวอยู่ในชั้นล่างๆ
พวกมันเช่นสัตว์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด รอวันที่จะวิ่งออกจาที่นี่และ
กลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งหมดใน 33 สวรรค์!
หลินหมิงไม่ได้วางแผนที่จะอยู่ในชั้นแรกๆ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เหล่า
อสูรโลกันต์ระดับต่ำเหล่านี้จะมองผ่านการปลอมตัวของเขาได้ ยิ่งกว่านั้น
ถ้าเขาอยู่ในชั้นแรกๆ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพบกับโชค
เหตุผลที่หลินหมิงมาที่นี่เป็นเพราะหลังจากตรวจสอบพื้นที่นี้ด้วย
สัมผัสรับรู้ เขาก็ค้นพบว่ามีช่องว่างมิติหนึ่งที่ซ่อนอยู่ที่นี่นำไปสู่ชั้นถัดไป
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่หลินหมิงกำลังมองหาช่องว่างมิติตามสิ่งที่
เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ ฝีเท้าของเขาก็ต้องหยุดชั่วคราว
เขาได้ยินเสียงร้องจากป่าและมีจิตสังหารเลือนราง
เห็นได้ชัดว่าบางสิ่งกำลังใกล้เข้ามา
แม้หลินหมิงจะไม่ใสใจที่จะฆ่าอสูรโลกันต์ระดับต่ำในชั้นแรกเพราะ
เขาไม่มีความสัมพันธ์ใดๆกับพวกมัน เขาอาจใช้โอกาสนี้ในการทดสอบกฏ
แห่งการกลืนกินของเขา
หลินหมิงยืนนิ่ง รออสูรโลกันต์เข้ามาใกล้ หรืออาจมีมากกว่าหนึ่ง
เพราะมีออร่าอันตรายสี่หรือห้ามุ่งมายังเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อหลินหมิงเปิดเผยสัมผัสรับรู้ของตัวเองออกมาและ
รู้ถึงอสูรโลกันต์เหล่านี้ เขาก็ต้องแข็งค้างไป
นี่… นี่มันอันใดกัน!?
หลินหมิงมองที่มุมหนึ่งของป่าพร้อมกับความไม่อยากจะเชื่อบน
ใบหน้า เขากำหมัดโดยไม่รู้ตัว
สวบ –
สวบ –
พุ่มไม้ของป่าถูกแยกออกและสิ่งมีชีวิตปรากฏออกมาจากเงามืด
เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ หลินหมิงก็สูดลมหายใจเย็น
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าหลังจากมาถึงอเวจีทมิฬ การโจมตีครั้งแรกจะ
ไม่มาจากอสูรโลกันต์ แต่เป็น…
ชาวมนุษย์แห่ง 33 สวรรค์!
ไม่… พวกนี้มิใช่ชาวมนุษย์ แต่เป็นเผ่าพันธุ์โบราณที่มีรูปร่างคล้ายกับ
ชาวมนุษย์
อย่างไรก็ตาม จากสีหน้าและลักษณะที่ดุร้ายของพวกมัน หัวเข่า
หนามโค้ง แขนที่เกือบจะยาวถึงพื้น หลินหมิงก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ต่อหน้าเขามิใช่รูปแบบชีวิตสติปัญญาสูงของ 33 สวรรค์
แต่เป็นสิ่งมีชีวิตดั้งเดิมและดุร้ายบางอย่างที่ไม่มีสติปัญญามากนัก
มี 5 คน ชาย 4 คนและหญิง 1 คน ทั้งหมดเปลือยเปล่า แขนขา
เหวี้ยงไปมาและความกระหายเลือดเต็มอยู่ในด้วยดวงตาของพวกมัน นี่
คือดวงตาที่สัตว์ป่าเท่านั้นจะพึงมี

พวกมันเปล่งเสียงคำรามลึก อ้าปากซึ่งเผยให้เห็นเขี้ยวคล้ายค้างคาว
ดูดเลือด
เห็นได้ชัดว่าเผ่าพันธุ์โบราณนี้ถือหลินหมิงเป็นศัตรูและอาหาร
“เหตุใด… จึงเป็นเช่นนี้?”
หลินหมิงพบว่าสถานการณ์นี้ยากที่จะยอมรับ และในเวลานี้ เผ่าพันธุ์
โบราณดังคำรามและกรูเข้าหาหลินหมิง
การเคลื่อนไหวของพวกมันเป็นเหมือนสัตว์อสูรดุร้าย แต่สำหรับ
หลินหมิงผู้ซึ่งมีระดับความแข็งแกร่งของเทพแท้จริง พวกมันย่อมไม่มีอัน
ใดนอกจากความเชื่องช้าและเงอะงะ ไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย
ตราบใดที่หลินหมิงต้องการ หัวของพวกมันทั้งหมดจะกลิ้งไปบนพื้น
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ต้องการฆ่าคนป่าเหล่านี้ ร่างของเขาแวบขึ้นแล้ว
ถอยไปหนึ่งไมล์ทันที่
ทั้งห้าคว้าเพียงความว่างเปล่าตรงหน้า พวกมันจึงโกรธแค้นทันที่
และในเวลานี้ ความคิดของหลินหมิงก็สะท้าน เขาเงยหน้าขึ้นมอง ที่
นั่นเขาสามารถเห็นสิ่งมีชีวิตอื่นๆสี่หรือห้าตัวบินมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถูกปกคลุมด้วยเกราะสีดำ ร่างกายของพวกมันสูง
และหนา ถือขวานใหญ่ในมือ ดวงตาสีแดงโลหิตและมีพลังงานสีดำ
รอบตัว พวกมันเป็นอสูรโลกันต์!
วูซ!
ขวานถูกเหวี่ยงออกมา มันฉีกผ่านอากาศ
โลหิตพุ่งขึ้นในอากาศ สองคนตกตายโดยขวาน!

“ฮี่ฮี่! เราจับเหยื่อได้อีกห้าตัว! แม้ว่าการบ่มเพาะของพวกมันจะต่ำ
เล็กน้อย แต่ก็ดีพอ พวกมันทั้งหมดเป็นของข้า!”
ตนหนึ่งพูดออกมาในภาษาอสูรโลกันต์ ต้องขอบใจความทรงจำของ
จอมเขมือบหลินหมิงจึงสามารถเข้าใจมันได้
คำพูดเหล่านี้ทำให้หลินหมิงงงงวย
ราวกับว่าเขาจะตระหนักถึงความเป็นไปได้ ในอเวจีทมิฬ เผ่าพันธุ์
โบราณเหล่านี้ถือเป็นเช่นสัตว์อสูรดุร้าย พวกมันทั้งหมดถูกมองว่าเป็น
เหยื่อ
และอสูรโลกันต์นั้นก็เป็นนักล่า พวกมันจับและสังหารเหยื่อในที่โล่ง
และนี่คือวิธีที่พวกมันได้รับประสบการณ์!
คล้ายกับเมื่อชาวมนุษย์พัฒนาจักรวาลรกร้าง
ในอเวจีทมิฬ ทุกอย่างกลับกัน รูปแบบชีวิตสติปัญญาสูงของ 33
สวรรค์กลายเป็นเหยื่อแทน!
หลินหมิงไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่ ในความทรงจำของจอมเขมือบ,
อเวจีทมิฬเดิมทีมิได้เป็นเช่นนี้