Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 164 บัวเพลิงปีศาจโหมกระหน่ำ

หลินหมิงได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจ เขาไม่เคยคิดว่าป่านี้จะได้ทำลาย
แผนที่เขาวางเอาไว้
แกร๊กก!
แม้ว่าฮั่วกงจะเอาสายบังเหียนเกี่ยวกิ่งไม้เอาไว้ได้ แต่เขาก็ตกลงมา
ด้วยความเร็วที่สูงเกินไป กิ่งไม้ทั้งแถบถูกเกี่ยวและหักลงมาเรื่อยๆ กิ่งไม้
เหล่านี้ช่วยลดแรงกระแทกได้ในระดับหนึ่ง แต่ในที่สุดฮั่วกงก็ตกลงมา
กระแทกกับพื้นดินอย่างรุนแรงอยู่ดี
ฮั่วกงได้รับบาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในบอบช้ำ กระดูกซี่โครง
แตกหักไปหลายซี่ พื้นดินเกิดเป็นหลุมลึก
แววตาของหลินหมิงเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาจะต้องกำจัดฮั่วกงให้
เร็วที่สุด ยิ่งฮั่วกงมีชีวิตอยู่นานเท่าไร ชีวิตของเขาก็จะมีปัญหามากขึ้น
เท่านั้น!
ถ้าหลินหมิงไม่ใช้โอกาสที่ฮั่วกงกำลังบาดเจ็บรีบสังหารฮั่วกงซะ เขา
ก็คงจะกินโอสถฟื้นฟูร่างกายและกลับมาฝ่ายไล่ฆ่าเขาแทน หากเป็นการ
ไล่ล่าและต่อสู้บนพื้นดินปกติแล้ว หลินหมิงคงไม่สามารถมีชีวิตรอดไปได้
อย่างแน่นอน
“ตาย!”
หลินหมิงกัดฟันระเบิดพลัง 120 %ออกมา ด้วยวิถีแห่งลมทำให้เขา
ตกลงมาช้ากว่าฮั่วกง ในเวลานี้เขาอยู่สูงจากพื้นดินหลายสิบก้าว!
เขาพุ่งหอกลงมาจากกลางอากาศ จิตวิญญาณสายฟ้าและปราณอัคคี
ผสานกันและกำลังจะระเบิดออก!
ปราณเทพทรราชคลั่ง – เปิด!
หอกพุ่งลงมา แลปลายหอกเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เสียงที่น่า
ของหวาดกลัวของสายฟ้าและเพลิงผสานกันดังก้องอยู่ในอากาศ
หอกอ่อนปราณคลั่งพุ่งลงมาจากด้านบนราวกับดาวตก!
ในเวลานี้ฮั่วกงมองขึ้นไปหาหลินหมิง เขากำลังบาดเจ็บสาหัสและ
หลินหมิงใช้โอกาศนี้โจมตีเขา สีหน้าของเขาจึงกลายเป็นน่าเกลียดอย่าง
ยิ่ง
แม้ว่าอวัยวะภายในของเขาจะบอบช้ำและกระดูกซี่โครงแตกไป
หลายซี่ แต่เขาก็ยังมีปราณแท้อันแข็งแกร่งของนักสู้ครึ่งก้าวขั้นปราณต้น
ฟ้าอยู่
สำหรับฮั่วกง การที่เขาบาดเจ็บเช่นนี้ ก็เป็นเหยื่อที่ใช้ล่อหลินหมิงให้
เข้ามาหาได้ดีทีเดียว เขามีความชำนาญด้านการใช้เปลวเพลิงเป็นอย่าง
มาก เมื่อเห็นหลินหมิงใช้เปลวเพลิงพุ่งลงมาโจมตีใส่ผู้ที่เชี่ยวชาญด้าน
เปลวเพลิงอย่างเขา ทำให้เขาอดกล่าวเยาะเย้ยหลินหมิงไม่ได้
“หึ เป็นแค่นักสู้ขั้นกล้ามเนื้อผันแปร คิดที่จะใช้เปลวเพลิงจัดการกับ
ข้าหรือ?”
แม้ว่าฮังกงจะบาดเจ็บสาหัสอยู่ แต่ปราณแท้ของเขาก็เป็นปราณแท้
ของนักสู้ครึ่งก้าวสู่ขั้นปราณต้นฟ้า แล้วปราณแท้ของหลินหมิงจะต่อกร
กับปราณแท้ของเขาได้อย่างไรเล่า?
“บัวเพลิงปีศาจโหมกระหน่ำ!”
ฮั่วกงตะโกนออกมา ดอกบัวเพลิงสีแดงฉานปรากฏขึ้นมาด้านหน้า
และดาบของเขาก็ดูดซับพลังเปลวเพลิงจากดอกบัวนั่นเข้ามาสะสมอยู่ใน
ดาบอย่างรวดเร็ว ดาบของเขากลายเป็นสีแดงฉาน มันร้อนระอุจนแทบ
จะละลาย
พรูด!
เมื่อฮั่วกงใช้ทักษะ ‘บัวเพลิงปีศาจโหมกระหน่ำ’ เขาก็กระอักโลหิต
ออกมาหนึ่งคำ สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ไม่เอื้ออำนวยต่อการใช้
ทักษะระดับสูง
“เจ้าเด็กเวร เจ้าทำให้ข้าต้องบาดเจ็บสาหัส ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายอย่าง
สุดแสนจะทรมาน” ฮั่วกงกวัดแกว่งดาบเพลิงของเขา เศษไม้ใบหญ้า
โดยรอบถูกเผากลายเป็นเถ้าถ่าน
เมื่อเทียบกับเปลวเพลิงจากหอกของหลินหมิง เปลวเพลิงจากดาบ
ของฮั่วกงทรงพลังกว่าหลายเท่ายิ่งนัก!
เมื่อหอกและดาบกำลังจะปะทะกัน สายฟ้าและเปลวเพลิงที่อัดแน่น
อยู่ในหอกของหลินหมิงก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง – เพลิงสายฟ้าแห่ง
การทำลายล้าง!
แม้ว่าเปลวเพลิงของหลินหมิงจะอ่อนแอ แต่เมื่อมันผสานเข้ากับ
สายฟ้าแล้ว มันก็ทวีความรุนแรงขึ้นมาอย่างมหาศาล!
สายฟ้าและเปลวเพลิงผสานกันเป็นบอลแสงและถูกยิงออกมาจาก
หอกเข้าปะทะบัวเพลิงปีศาจโหมกระหน่ำ!
บึมมมม!
เกิดการระเบิดขึ้นเสียงดังสนั่น หลินหมิงกระเด็นออกไปด้านข้างด้วย
แรงระเบิดที่เกิดขึ้น
แม้ว่าฮั่วกงจะบาดเจ็บอยู่ แต่เปลวเพลิงของเขาก็ยังทรงพลังอยู่ดี!
หลินหมิงตกลงมาบนพื้น เขาถ่มน้ำลายปนโลหิตออกมา และค่อยๆ
ใช้หอกอ่อนปราณคลั่งพยุงร่างยืนขึ้นมาอย่างยากลำบาก
เขามองไปยังฮั่วกง บริเวณที่ฮั่วกงยืนอยู่กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่
ทั่วร่างของฮั่วกงมีโลหิตไหลออกมา เข่าทรุดลงบนพื้นและพยายามใช้ดาบ
ค้ำพยุงร่างเอาไว้
เรื่องนี้ทำให้หลินหมิงตกใจเป็นอย่างมาก นักสู้ครึ่งก้าวขั้นปราณต้น
ฟ้านั้นแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ!
ฮั่วกงโดนเพลิงสายฟ้าแห่งการทำลายกลางอากาศเข้าไป และตกลง
มาได้รับบาดเจ็บสาหัส จากนั้นก็โดนเพลิงสายฟ้าแห่งการทำลายล้างที่ถูก
เสริมพลังด้วยปราณเทพทรราชคลั่งไปอีกหนึ่งครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถฆ่า
เขาได้!
หลินหมิงใช้เพลิงสายฟ้าแห่งการทำลายไปถึง 2 ครั้ง ทำให้ปราณแท้
ของเขาหมดลง เขานำหินลมปราณแท้ออกมาและโคจร ‘เคล็ดบ่มเพาะ
บรรพกาลแห่งกลียุคที่แท้จริง’ เพื่อดูดซับปราณแท้จากหินลมปราณแท้
เข้าสู่ร่างกาย
ในเวลานี้เอง ฮั่วกงก็แสยะยิ้มออกมา ภายใต้ริมฝีปากดำนั้นเผยให้
เห็นถึงฟันขาว สำหรับหลินหมิง รอยยิ้มนี้ทำให้รู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่าง
ยิ่ง คนผู้นี้ยังมีพลังซ่อนอยู่อีกหรือ!
“เจ้าทำให้ข้าแปลกใจมากเลยทีเดียว! นั่นเป็นเคล็ดวิชาของนักสู้ขั้น
กล้ามเนื้อผันแปรหรือ? แม้จะต้องแลกด้วยการบ่มเพาะทั้งหมดของข้า ไม่
ว่าอย่างไร ในวันนี้ ข้าก็ต้องฆ่าเจ้าให้จงได้ หากเจ้าไม่ตาย อนาคตของข้า
จะเต็มไปด้วยปัญหา!
ฮังกงตะโกนออกมา ร่างกายของเขาลุกไหม้อย่างรุนแรง เขาใช้เคล็ด
วิชา ‘บัวเพลิงปีศาจโหมกระหน่ำ’ อีกครั้ง แต่ในครั้งนี้พลังของมันอ่อนแอ
ลงไปมากทีเดียว เพระาเขาได้ถึงขีดจำกัดของตัวเองแล้ว!
“ฮ่าๆ ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงไม่มีปราณแท้มากพอที่จะใช้กระบวนท่านั่น
อีกครั้ง!” ฮั่วกงวิ่งเข้าไปจู่โจมหลินหมิง ดาบเพลิงฟันไปยังต้นคอของ
หลินหมิง!
ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ หลินหมิงกลับสงบเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง!
เขาถือหอกด้วยมือขวา และใช้มือซ้ายไปสัมผัสแหวนมิติ
ปราณแท้ของเขาแทบจะหมดลงแล้ว เขาไม่สามารถใช้วิชา ‘เพลิง
สายฟ้าแห่งการทำลาย’ ได้อีก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะมีชีวิตรอด
จากการโจมตีของฮั่วกง!
“จงตายเพื่ออนาคตที่สดใสของข้าซะ!” ดาบเพลิงอันร้อนระอุของฮั่ว
กงฟันเข้ามาและเกิดเป็นเปลวเพลิงที่หมุนวนราวกับพายุเพลิง
ขณะเดียวกัน หลินหมิงก็ได้พุ่งหอกออกไป ลื่นไหลดุจแพรไหม!
5000 เส้นใยปราณแท้สั่นสะเทือนพุ่งไปยังฮั่วกงราวกับน้ำหลาก
และในเส้นสายเหล่านั้นมีลูกกลมๆสีฟ้าที่เอาออกมาจากแหวนมิติแฝงไป
ด้วย
ลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจ!
ปัง!!!
ปราณแท้กระตุ้นให้ลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจทำงาน และในวินาที
นั้นเอง เขาก็ใช้วิชา ‘ก้าวย่างวิหคทองคำถลาลม’ พุ่งออกไปข้างหลัง
ในพริบตานั้น แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็ยังดูเหมือนสูญเสียสีสัน แสงสีเจิด
จ้าราวกับดาบนับถ้วนทิ่มแทงออกมาทุกทิศทาง
หลินหมิงใช้แรงระเบิดบางส่วนผลักตัวเองออกมาพร้อมกับใช้ ‘ก้าว
ย่างวิหคทองคำถลาลม’ ทำให้เขาหลบการโจมตีของฮั่วกงได้ แต่สำหรับ
แรงระเบิด แม้ว่าเขาจะสวมเกราะทองม่วงที่ได้รับมาจากองค์รัชทายาท
เอาไว้ แต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดจนต้องกระอักโลหิต
ออกมาอยู่ดี
สำหรับฮั่วกง เขาวิ่งเขามารับแรงระเบิดจากลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจ
เนื่องจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอและไร้การป้องกันของเขา ทำให้เขา
กระเด็นลอยไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ หน้าอกของเขาฉีกขาดเป็นรู
ฮั่วกงไม่ต่างอะไรกับสุนัขที่ตายแล้ว ร่างของเขาค่อยๆล่วงลงมาจาก
ต้นไม้ที่สูงหลายสิบก้าว และกระบี่ดาบของเขาหมุนกลางอากาสหลาย
รอบก่อนที่จะตกลงมาและเสียบบนพื้นดิน
“เป็น… มันไปได้อย่างไร…” ฮั่วกงไม่อาจยอมรับความเป็นจริงที่
เกิดขึ้นได้ เขาพยายามดันร่างของตัวเองขึ้นจากพื้นดิน แต่หัวใจและปอด
ของเขาก็ฉีกขาดไปแล้ว โลหิตของเขาไหลนอง…
“ข้า… ข้าตายเพราะนักสู้ขั้นกล้ามเนื้อผันแปรเช่นนั้นหรือ!? ไม่… ข้า
ไม่ยอมรับ!”
ฮั่วกงพยายามเอื้อมมือออกไปพยายามจะคว้าดาบของตนที่ปักอยู่
บนพื้น แต่แล้วเขาก็ได้กระอักโลหิตครั้งสุดทาย เรี่ยวแรงหายไป… เขาได้
ตกตายไปแล้ว!
โชคร้ายเช่นนี้เพราะฮั่วกงมิรู้ว่าหลินหมิงมีลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจ
อยู่ มิเช่นนั้นเขาก็คงไม่ตายอย่างน่าอนาจเช่นนี้เป็นแน่
โอวหยางตี๋ฮัวไม่คิดไม่ฝันว่าหลินหมิงจะทำความเข้าใจลูกปัดเพลิง
สายฟ้าปีศาจ และยังสร้างเคล็ดวิชา ‘เพลิงสายฟ้าแห่งการทำลาย’ ที่มี
หลักการเดียวกับลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจขึ้นมาได้อีกด้วย และเขาก็คงคิด
หลินหมิงนั้นได้ใช้ลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจไปแล้ว…
……
ซ่า ซ่า ซ่า!
บนท้องฟ้ามีสายฟ้าแลบสีแดง ไม่นานก็ได้มีฝนก็ตกลงมา ป่าไพศาล
ทางใต้นี้มีอากาศชื่นและมักจะมีพายุฝนฟ้าคะนองเกิดขึ้นอยู่เป็นประจำ
สายฝนกระหน่ำลงมา หลินหมิงลากหอกอ่อนปราณคลั่งไป เขาเดิน
ไปยังร่างของฮั่วกง
หลังจากกินโอสถสมุนไพรเพื่อฟื้นฟูร่างกายแล้ว เขาก็นั่งลงกลางบ่อ
โคลนและปล่อยให้น้ำฝนชำระล้างรอยโลหิตบนร่างกายออกไป
“สายฝนนี้… มันช่วยชีวิตข้าเอาไว้”
หลินหมิงพึมพำกับตนเอง แรงระเบิดจากลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจ
ทำให้ร่างกายของเขาเกิดบาดแผลและมีโลหิตไหลออกมา
ในป่าไพศาลทางใต้แห่งนี้มีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่เต็มไปหมด กลิ่นโลหิต
ที่ติดอยู่บนร่างของเขาจะดึดดูดให้สัตว์ดุร้ายเหล่านั้นเข้ามาหาเขาอย่าง
แน่นอน
“การต่อสู้เป็นตายครั้งนี้ ข้าเองก็เกือบไปแล้วเช่นกัน!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหมิงได้ฆ่าผู้อื่น อย่างไรก็ตามเขามิได้มีความรู้สึก
เกี่ยวกับมันมากนัก เมื่อเขาเลือกที่จะเดินตามเส้นทางแห่งนักสู้ ไม่ช้าก็
เร็วเขาก็ต้องพบกับสถานการณ์ที่ต้องฆ่าศัตรู หลินหมิงรับรู้ถึงโลกแห่ง
ความจริงนี้นานแล้ว ไม่เพียงแค่นั้น แต่ในค่ายกลหมื่นสังหาร เมื่อเขาได้
สังหารนักสู้มายาด้านใน ความรู้สึกมันก็เหมือนจริงอย่างมาก แทบจะมิได้
ต่างจากการสังหารคนจริงๆเลย
หลินหมิงรู้สึกขอบคุณลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจเป็นอย่างมาก ในแง่
ของความรุนแรง ลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจมีความรุนแรงต่ำกว่า ‘เพลิง
สายฟ้าแห่งการทำลาย’ อยู่เล็กน้อย แต่ในเวลานี้ปราณแท้ปกป้องร่าง
ของฮั่วกงอ่อนแออย่างมาก ทำให้เขาโดนลูกปัดเพลิงสายฟ้าปีศาจสังหาร
ไปอย่างง่ายดาย
หลังจากที่นักสู้เข้าสู่ขั้นผสานชีพจร ความแข็งแกร่งทางกายของพวก
เขาจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก หากไม่มีปราณแท้คอยปกป้องร่างของ
พวกเขา เช่นนั้นไม่ว่าจะเป็นนักสู้ขั้นผสานชีพจรหรือขั้นปราณปลายฟ้าก็
สามารถที่จะได้รับบาดหนักได้พอกันๆ
“เหตุใดชายผู้นี้ถึงต้องมาสังหารข้า? ใครเป็นคนบงการ? โอวหยางตี๋
ฮัว? หรือจะเป็นสมาคมพันธมิตรหอการค้า?”
หลินหมิงได้นึกไปถึงตอนที่ที่ฉินจื่อหยา ไป่หลัวมีภาพมายาที่ลึกซึ้ง
อย่างยิ่ง ทั้งน้ำเสียง รูปลักษณ์ภายนอกและบรรยากาศก็เป็นเหมือนกับ
ฉินจื่อหยา ถึงกระนั้นการรับรู้ของหลินหมิงก็มีมากยิ่งกว่านักสู้ในระดับ
เดียวกัน แต่เขาก็ยังมิสามารถมองมันออกได้อยู่ดี
แต่ในตอนนี้หลินหมิงได้นึกย้อนความทรงจำในตอนที่พบกับฉินจื่อห
ยา เขารู้สึกว่ายังมีบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่าง แต่ก็ไม่สามารถนึกออก
เมื่อตอนที่ฮั่วกงได้เคยกล่าวถึงเรื่องนี้ หลินหมิงก็ตระหนักได้ว่าตน
พลาดสิ่งใดไป
มันก็คือ… หัวใจแห่งพิญ!