Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 516 โลลิน้อย ชิงเหอ

ทำไมมีเด็กหญิงตัวน้อยมาที่บ้านที่เขาได้รับมอบได้เล่า?
หลินหมิงมองมาที่เด็กหญิงอายุ 10-11 ปีนี้ นางสวมกางเกงขายาว
และพับแขนเสื้อขึ้น มีรอยปะบนกางเกงขายาวของนาง และนางถืออ่าง
ไม้หนักอยู่ในมือ ทรงผมหน้าม้าที่ปกคลุมหน้าผากของนางยังคงมีหยดน้ำ
หยดน้ำใสๆไหลลงมา ใบหน้าที่ดูน่าชังของนาง ก็มีจมูกเล็กๆที่ขดขึ้นด้วย
ริมฝีปากของนางเล็กและแก้มของนางแดงระเรื่อ นางเหมือนแอปเปิ้ล
เปียกกับน้ำค้างในตอนเช้า บริสุทธิ์ เรียบง่ายและมีบรรยากาศเป็น
ธรรมชาติแผ่ออกจากตัวนาง
เมื่อสาวน้อยเห็นหลินหมิงนางก็รู้สึกประหลาดใจ แต่หลังจากหลาย
ลมหายใจผ่านไปนางดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น “ท่านคือนายท่าน
9566 ใช่หรือไม่?”
“นายท่าน?” หลินหมิงส่ายหัว “ข้าไม่ใช่นายท่าน เจ้ายังอาศัยอยู่
ที่นี่? ”
“อืม! ข้าชื่อ ชิงเหอ และข้าอยู่ที่นี่กับท่านยายของข้า ในอนาคต ท่าย
ยายของข้าจะดูแลความต้องการประจำวันของท่านชายด้วยเช่นกัน”
ขณะที่เด็กหญิงตัวเล็กกล่าว ผ้าม่านกระโจมถูกเปิดออก หญิงชรา
อายุ 60 ปีปรากฏตัวที่ประตูทางเข้ากระโจม นางมีผมขาวเต็มไปหมด
ดวงตาของนางดูน่าสนิมเล็กน้อย แต่เห็นเป็นนัยว่ามีความเคารพ
“ท่านชาย อาหารเย็นเกือบพร้อม ท่านชาย โปรดทำตัวตามสบาย”
หญิงชราและหลานสาวของนางชิงเหอเป็นทาสทั้งสองคน แต่แม้จะ
อยู่ในกลุ่มทาส ก็ยังมีความแตกต่างกันมากในสถานะระหว่างพวกเขา
พวกหลินหมิงเป็นนักสู้ เพราะฉะนั้นจึงถูกเรียกว่า ‘เจ้านาย’
ในปีศาจเผ่ายักษ์นักสู้ที่อยู่ในขั้นผสานชีพจรหรือเหนือกว่า เป็น
ผู้ผลิตหลัก การรวบรวมผลึกโลหิตปีศาจขึ้นอยู่กับคนเหล่านี้ เพื่อที่จะ
รับประกันว่าพวกเขาจะทุ่มเทแรงกายในเหมืองมากขึ้น พวกเขาจึงต้องมี
คนดูแลเป็นพิเศษที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของพวกเขา
ยายและหลานสาวคนนี้เป็นข้ารับใช้ที่ได้รับมอบหมายมาปรนนิบัติ
หลินหมิง
ทั้งกระโจมแทบจะว่างเปล่าไร้ข้าวของ อาจอธิบายได้ว่ายากจนสุดๆ
อยู่ตรงกลางกระโจมมีโต๊ะสั้น บนโต๊ะมีผักผักดองและจานที่มีเนื้อแห้ง
เล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีชามข้าวหอม
มันไม่ได้ถือว่าเป็นอาหารมื้อเย็นที่อร่อย แต่ก็อุดมไปด้วยกลิ่นที่
รื่นรมย์ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาหลินหมิงถูกขังอยู่ในทุ่งหญ้า กิน
อาหารแห้งทุกวันจนกว่าเขาจะรู้สึกว่าริมฝีปากของเขามึนด้านชารสชาด
เมื่อได้เห็นอาหารมื้อเย็นบนโต๊ะเขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมา หยิบเนื้อหมูกัด
กินเพื่อริมลองมันพร้อมกับกลิ่นหอมนี้
“เป็นรสชาติที่ดี!”
หลินหมิงยกย่อง ในฐานะนักสู้ความกระหายของเขาจึงสูงกว่าคน
ปกติ เขารีบกินผักทั้งหมดบนโต๊ะ
หลังจากที่กินอาหารอย่างรวดเร็ว หลินหมิงได้มองขึ้นมาโดยไม่ได้
ตั้งใจ เห็นชิงเหอที่มุมหนึ่งของกระโจมค่อยๆเลียริมฝีปากของนาง ขณะที่
นางจ้องมองที่เนื้อในตะเกียบของเขา
ขณะที่ชิงเหอเห็นหลินหมิงมองมาที่นาง นางตกใจกลัวและถามด้วย
ความกลัวเล็กน้อยว่า “ท่านชาย ต้องการดื่มน้ำเปล่าหรือ?”
“ข้าไม่กระหายน้ำ เจ้ากินยัง?”
“ข้ากินแล้ว เรากินแล้วก่อน” ยายเก่าเดินเคียงข้างชิงเหอ รีบเตือน
นางให้เทน้ำลงไปให้หลินหมิงโดยไว
หลินหมิงดูเหมือนจะค้นพบบางสิ่งบางอย่าง เขาวางตะเกียบและ
เดินไปรอบๆกระโจม กระโจมนี้มีขนาดเล็กมาก เดินไปไม่กี่ก้าวเขาก็เห็น
ทุกอย่างแล้ว ข้าวของด้านในมีไม่มากนัก บนเตามีหม้ออยู่ข้างหลังนั่นเป็น
ถังข้าว เขาหยิบมันขึ้นและเห็นถึงความใสของมัน
เขาหันไปและยกฝาครอบหม้อขึ้น ภายในนั้นมีข้าวต้มจำนวนน้อย
ภายในข้าวต้มมีผักอยู่บ้าง เกือบทั้งหมดมีเพียงเมล็ดธัญพืช ดูเหมือนว่านี่
เป็นอาหารค่ำของยายและหลานสาว
เมื่อมองเห็นสิ่งนี้ หลินหมิงไม่ทราบว่าความรู้สึกแบบใดที่เกิดขึ้นใน
ใจ ยายและหลานสาวนี้เป็นปุถุชนและทาส ในเผ่าปีศาจยักษ์นี้ มันยากที่
จะจินตนาการว่าชีวิตของพวกเขายากลำบากเพียงใด
ส่วนเรื่องอาหารวันนี้ เขาได้กินข้าวและเนื้อ… ในขณะที่เขาจำได้ถึง
แววตาของชิงเหอ ทำให้หลินหมิงก็รู้สึกผิดขึ้นมา
ในเผ่าปีศาจยักษ์ ทาสไม่มีสถานะจริงๆ พวกเขาไม่แตกต่างจากสัตว์
เลี้ยงในฟาร์ม ถ้าพวกเขาโชคร้ายพอที่จะเจอเจ้านายที่ไม่ดีแล้ว ชะตา
กรรมของพวกเขาจะน่าสังเวชอย่างยิ่ง
“นี่เป็นสิ่งที่เจ้ากินหรือ?” หลินหมิงปิดฝาหม้อเช่นเดิม
“อืม… ” ชิงเหอพยักหน้าอย่างเงียบๆ ดวงตาของนางแดงก่ำ
“แล้ววัวและแกะในลานด้านหลังเล่า?” หลินหมิงชี้ไปนอกกระโจม
ด้านหลังมีวัวและแกะหลายตัวที่ผูกเชือกไว้อยู่
“นั่นคือวัวและแกะของครอบครัวหลัก ถ้าเราปล่อยให้พวกเขาเอามัน
ออกทุกวัน เราก็จะสามารถแลกเปลี่ยนข้าวมาได้
หลินหมิงถอนหายใจ เขาเอาหินลมปราณแท้ออกมาจากแหวนมิติ
และวางลงบนโต๊ะ “ชิงเหอ” พรุ่งนี้ไปซื้อปลา เป็ดและไก่ และซื้อข้าวมา
ด้วย”
“สิ่งนี้… มันไม่สามารถใช้ได้” ชิงเหอกระซิบ “ที่นี่ ผลึกโลหิตเท่านั้นที่
สามารถใช้ในการซื้อของได้ สิ่งอื่นไม่สามารถใช้ได้ ไม่ใช่แค่นั้น แต่เราเป็น
ทาส ถ้าเราเอาผลึกโลหิตออกไปซื้อของแล้ว เราจะถูกปล้นได้… ”
หินโลหิต เป็นสกุลเงินที่ทำมาจากผลึกโลหิตปีศาจคุณภาพต่ำที่สุด
และ 10,000 หินโลหิตเท่ากับผลึกโลหิตปีศาจ 1 ก้อน เผ่าปีศาจยักษ์ไม่มี
กฎเกณฑ์ที่ปกป้องพวกทาส ถ้ามีทาสที่ถูกขโมยขณะเดินซื้อของนั่น ก็ถือ
เป็นเพียงโชคร้ายของพวกเขา พวกเขาอาจจะถูกฆ่าตายด้วย ตราบเท่าที่
เจ้านายของพวกเขาได้รับการชดเชยแล้ว สิ่งเหล่านี้ก็เป็นไปได้
หลินหมิงรู้สึกอึดอัดใจ เขาเอาหินลมปราณแท้ทั้งหมดออกมาและ
กล่าวว่า “เจ้าไปพักผ่อนได้ ข้าจะบ่มเพาะ… ”
“อืม…”
กระโจมมีขนาดเล็กมาก ยายและหลานสาวอยู่ด้านซ้ายกระโจมหลัก
และเข้าไปในกระโจมเล็กที่อยู่ติดกัน ปล่อยให้หลินหมิงได้อยู่เพียงลำพัง
หลินมิงนั่งลงบนเตียง เอาโอสถออกมาและกลืนลงไป เขาเริ่มที่จะซ่อม
เส้นชีพจรทีละน้อย ชี้นำปราณแท้เพื่อช่วยให้ไขกระดูกฟื้นฟูได้เร็วขึ้น ถ้า
เป็นเช่นนี้ต่อไปอีกประมาณสี่หรือห้าวัน เขาก็จะสามารถฟื้นตัวได้เต็มที่
แต่ก่อนหน้านั้น หลินหมิงต้องทนเอาไว้ก่อนเท่านั้น
เพื่อที่จะฟื้นตัวจากบาดแผลของเขา หลินหมิงไม่หลับทั้งคืน
ตอนเช้าตรู่ หลินหมิงได้ยินเสียงตะลิวและกระทะที่ชนกันจาก
กระโจมใกล้ๆ ไม่นานนัก ชิงเหอได้เปิดม่านขึ้นมา นางโผล่หัวเล็กๆของ
นางเข้ามาและกล่าวว่า “ท่านชาย อาหารพร้อมแล้ว”
อาหารมื้อเช้าค่อนข้างเรียบง่าย มีจานผักดองและครึ่งหนึ่งของหม้อ
เป็นข้าวต้ม เพราะเขามาอยู่ที่นี่ แล้วข้าวต้มวันนี้จึงเยอะขึ้นกว่าเมื่อวานนี้
นี่อาจเป็นเหตุผลที่ชิงเหอได้กินด้วยความเอร็ดอร่อยเช่นนี้ นางกินจน
เกลี้ยงชามและเลียแม้แต่ก้นชามด้วย
“ข้าอิ่มแล้ว” ชิงเหอกล่าว นางล้างจานและเดินไปด้านหลังดึงวัวและ
แกะออกไป “ข้าจะพามันไปกินหญ้า”
“ระวังตัวด้วย” ยายร้องเตือนหลานขณะที่นางเริ่มเก็บจาน
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินหมิงไม่ได้กล่าวอะไรขณะที่เขากินข้าวต้มเสร็จ
เด็กหญิงอายุ 10-11 ปีที่มีร่างกายกำลังพัฒนาแล้วกลับมีเพียงแค่ข้าวต้ม
ชามเดียวเท่านั้น ไม่ใช่แค่นั้น แต่นางก็ต้องพาวัวและแกะไปกินหญ้าอีก นี่
คือชีวิตของมนุษย์ทั่วไป…
ความจริงก็คือ ยังมีเนื้อปูอยู่ในแหวนมิติของเขาที่มาจากแดนเร้นลับ
ฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นเพียงแค่ว่าเนื้อปูต้องการอุณหภูมิที่สูงในการปรุง
อาหาร และมีพลังงานมากจนมนุษย์ธรรมดาไม่สามารถที่จะกินมันได้
วันนี้ เขาได้เตรียมที่จะแลกเปลี่ยนหินลมปราณแท้กับหินโลหิตเพื่อที่จะ
ปรับปรุงชีวิตของยายและหลานสาวให้เป็นอยู่ดีขึ้น
แต่ในเวลานี้ประตูรั้วด้านหลังเปิดออกและมีปีศาจยักษ์ตัวสูงปรากฏ
ขึ้นที่ด้านหลัง เมื่อชิงเหอเห็นทั้งสองปีศาจยักษ์ ใบหน้าเล็กๆของนางก็ซีด
และนางก็เดินถอยหลังไปหลายก้าว กำปั้นเล็กๆของนางจับไว้ที่หน้าอก
ของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ เห็นได้ชัดว่านางกลัวปีศาจยักษ์ทั้งสอง
ภรรยาคนที่สามของนายท่านให้กำเนิดบุตรชาย เจ้าไม่จำเป็นต้องพา
วัวและแกะไปกินหญ้า เราจะพาพวกมันไป” ปีศาจยักษ์กล่าวออกมาอย่าง
เฉยเมย เมื่อภรรยาคนที่สามของนายท่านได้ให้กำเนิดบุตรชายก็จะมีงาน
เลี้ยงใหญ่ขึ้นในสามวัน ดังนั้นสัตว์เหล่านี้ต้องถูกฆ่า
หลังจากกล่าวจบแล้ว ปีศาจยักษ์อีกคนก็ไปรวบรวมสัตว์ มีวัวสองตัว
และแกะห้าตัว
“นี่… ” หญิงรู้สึกร้อนรนอยู่ในใจ ถ้านางสามารถเลี้ยงแกะและวัวได้
อีกครึ่งเดือนครึ่งนางก็จะได้รับข้าวหนึ่งถุง ถ้าพวกเขาถูกจับไป นางจะ
ได้รับมันได้อย่างไรเล่า? “นายท่านทั้งสอง วัวและแกะเหล่านี้… ”
ปีศาจยักษ์แบกสัตว์โดยไม่ได้ตอบสนองต่อนาง แต่แล้ว เขาก็เงยหน้า
ขึ้นและเห็นหลินหมิง ‘หืม? มีนักสู้อยู่ที่นี่?’
ทาสมนุษย์ธรรมดายากจนและมีข้าวของน้อย แต่นักสู้นั้นแตกต่าง
กัน ทาสประเภทนี้มักจะมีทรัพย์สินจำนวนมากในครอบครอง
“หืม? มีแกะสองตัวหายไปหรือ?” ปีศาจยักษ์ก็กล่าวขึ้นมาในทันใด
หน้าของหญิงชราขาวราวกับกระดาษ “นายท่าน มันจะเป็นไปได้
อย่างไร เราได้แกะ 5 ตัวมาตั้งแต่แรก แล้วมันจะหายไปได้อย่างไร… ”
“ไร้สาระ! ถ้าข้าบอกว่ามีสองหายไปแล้วมันก็ต้องมีสองหายไป! ” เมื่อ
ปีศาจยักษ์พูดเขาก็โกรธและผลักหญิงชรา ปีศาจยักษ์นี้แข็งแกร่งมาก ถ้า
เขาจะผลักดันหญิงชรานี้ ก็เป็นได้ว่าจะทำให้นางกระดูกหัก
อย่างไรก็ตาม แขนปีศาจยักษ์ยื่นไปได้เพียงครึ่งทางก่อนที่เขาจะหยุด
ลงด้วยมือของผู้อื่น หลินหมิงได้ปรากฏตัวอย่างเงียบๆด้านข้างหญิงชรา
“เจ้าหนู เจ้าค่อนข้างกล้าหาญนัก!” ปีศาจยักษ์โกรธและอยากจะขยับ
มือ แต่ไม่ว่าเขาพยายามจะขยับมืออย่างไรก็ตาม มันเหมือนกับว่ามือของ
เขาถูกตรึงด้วยคีมเหล็ก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะขยับมันเลย
“เอาเช่นนี้ แกะสองตัวเท่าไร ข้าจะชดเชยให้เจ้า! ” จิตใจของหลินหมิ
งสดใสเหมือนกระจก เขารู้ดีว่าเป้าหมายของปีศาจยักษ์นี้คือสิ่งใด เขาไม่
จำเป็นต้องเกรงกลัวพวกมัน เขาจะจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ และเขา
จะมาล้างหนี้ทั้งหมดนี้
“เอามา 10 ผลึกโลหิต!” ปีศาจยักษ์เหยียดมือออกไป
“เจ้า… ” ชองเหอดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและน้ำตาไหลออกมา
เกือบหมด “10 ผลึกโลหิตเพียงพอที่จะซื้อวัวได้ถึง 5 ตัว!”
ปีศาจยักษ์หัวเราะเยาะ เขาไม่สนใจคำพูดของชิงเหอ
“ข้าไม่มีผลึกโลหิต ข้ามีเพียงหินลมปราณแท้เท่านั้น”
“เออ… 100 หินลมปราณแท้เท่ากับหินโลหิต 1 ก้อน!” หินลมปราณ
แท้ไม่ได้ช่วยปีศาจยักษ์มากนัก ดังนั้นอัตราแลกเปลี่ยนจึงต่ำมาก
“ข้าจะให้ 100 หินลมปราณแท้จริงๆแล้วทิ้งแกะสองตัวไว้ นี่เป็น
ขีดจำกัดของข้า! ” ขณะที่หลินหมิงกล่าว ขระคว้าแขนของปีศาจยักษ์อยู่
เขาก็กดนิ้วลงไปอย่างฉับพลัน คลื่นจิตสังหารหนาแน่นครอบคลุมปีศาจ
ยักษ์เอาไว้
ปีศาจยักษ์กลายเป็นหลั่งหลั่งเหงื่อจากความเจ็บปวด มือของหลินห
มิงเปรียบคีมเหล็ก ไม่ว่าอย่างไร ปีศาจยักษ์พวกนี้ก็เป็นเพียงทหารปีศาจ
เท่านั้น ทันทีที่หลินหมิงกดดัน เขารู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงรับเอา
หินลมปราณแท้และทิ้งแกะสองตัวเอาไว้และรีบจากไปทันที…
………
ตอนเที่ยง หญิงชรากำลังทำอาหารเป็นเมนูนึ่งไก่และซุปแกะ ชิงเหอ
น้อยหน้าแดงและนางก็ยิ้มอย่างมีความสุข
“พี่ชาย นี่คือของกินสำหรับท่าน”
ในขณะที่เขาชิงเหอน้อยกิน นางก็จะวางเนื้อไว้ตรงหน้าหลินหมิง ทุก
ครั้งนางจะรอให้หลินหมิงกินและถามว่า “อร่อยหรือไม่?”
“อร่อย” หลินหมิงจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เขาสามารถถอน
หายใจได้ในตอนนี้ มีเนื้อกินและเสื้อผ้ามันก็เพียงพอสำหรับมนุษย์ทั่วไปที่
จะมีความสุขแล้ว
หลังจากที่หลินหมิงกินแล้ว เขาก็ไปนั่งเข้าฌานเพื่อฟื้นตัวจาก
บาดแผล เขาต้องฟื้นฟูให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นเขาจึงไม่
สามารถที่จะใช้เวลามาพยายามที่จะเข้าใจกฏของมิติและเวลาได้ในตอนนี้
เมื่อเป็นเช่นนี้ วันนึงก็ได้ผ่านไปอย่างช้าๆ เผ่าทุ่งหญ้าขจีเงียบสงัดยัง
ไม่ได้จัดให้มีใครไปและขุดเหมืองผลึกโลหิตปีศาจ และในวันนี้ อาการ
บาดเจ็บของหลินหมิงและเส้นชีพจรได้หายแล้ว
ในเส้นชีพจรของเขา ปราณแท้ไหลผ่านอย่างสะดวก ปราณแท้ได้
หมุนวนในตันเถียนของเขา เป็นที่น่าดึงดูดความสนใจ ในกระดูกของเขา
มันราวกับซุปสีทองหนาที่ส่องแสง…
หลินหมิงกำหมัดไว้แน่น “ถึงเวลาที่จะเก็บหนี้ของข้าแล้ว แต่ก่อน
หน้านั้น ข้าต้องดูดซับจิตวิญญานสายฟ้าแสงแห่งฝันมายาเสียก่อน”