Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 817 ไป่หยูอวี้ผู้บ้าคลั่ง

ไป่หยูอวี้ลอยสูงในอากาศ ร่างแห้งและเหี่ยวของนางถูกคลุมด้วยชุด
คลุมสีดำขนาดใหญ่ เมื่อชุดถูกพัดกระพือตามสายลม นางก็ยิ่งดูเหมือน
โครงกระดูก
ราชทูตปีศาจสามและสี่ได้อยู่ข้างหลัง เพราะต้องฟื้นฟูบาดแผลของ
พวกเขาและได้หายตัวไป
คนเดียวที่เหลือเป็นราชทูตปีศาจสอง เขาคุกเข่าลงบนพื้นและน่อง
ขาทั้งสองของเขาถูกตอกติดกับพื้นด้วยกรงเล็บสีดำยาว
หลังจากที่ทั้งสองกรงเล็บเสียบทะลุน่องขาราชทูตปีศาจสอง พวกมัน
ก็ถูกกดลงไปในพื้นดิน กล้ามเนื้อบิดเบี้ยวขณะที่โลหิตไหลออกมา!
ในขณะที่ไป่หยูอวี้เห็นฉากแปลกๆนี้นางรู้สึกว่าหัวใจสลดลง กรงเล็บ
คู่นั้นเป็นเครื่องมือลึกลับของราชทูตปีศาจสองเอง พวกมันคือสิ่งที่ถูก
ขว้างไปเพื่อฆ่าผู้อื่น และถูกเรียกว่าเข็มเหล็กเก้าอเวจี
เหตุใดราชทูตปีศาจสองจึงใช้เข็มเหล็กเก้าอเวจีตอกตนเองกับพื้น
เช่นนี้? หรือมีคนคว้าพวกมันออกไปแล้วใช้มันจัดการเขาอีกทีจนทำให้เขา
มีสภาพเช่นนี้? แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่ฆ่าเขาเสียเลยเล่า?
ไป่หยูอวี้รู้สึกเสียวสันหลัง แม้ว่าราชทูตปีศาจสองจะอ่อนแอกว่านาง
แต่เขาก็ไม่ใช่นักสู้ทั่วไปในยุคของเขา ถ้าอีกฝ่ายสามารถเล่นงานเขาได้
อย่างง่ายดายเช่นนี้แล้ว มันอาจพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นภัยร้ายแรงต่อ
ตัวนางเองเช่นกัน
“ปีศาจสอง!”
เสียงของไป่หยูอวี้ดังก้องกังวานในหูของราชทูตปีศาจสอง ราชทูต
ปีศาจสองสั่นอย่างรุนแรงและมองอย่างว่างเปล่าขึ้นมาด้านบน ดวงตา
ของเขาไร้แวว ไม่มีสีสันแห่งชีวิตนอกจากสีขาวที่ราวกับคนตาย
ไป่หยูอวี้เป็นบุคคลที่โหดร้ายซึ่งฝึกฝนเคล็ดบ่มเพาะหยินปีศาจ แต่
เมื่อนางได้เห็นฉากแปลกๆนี้ แม้แต่นางก็รู้สึกขนลุกทั่วร่าง
ในพื้นที่บึงทมิฬแปดพันลี้นี้ แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดขั้นเทพสมุทรก็
อาจจะตกตายได้ และทุกคนที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตของขั้นเทพสมุทรก็แทบ
จะตกตายในดินแดนที่น่ากลัวนี้อย่างช่วยไม่ได้
ไป่หยูอวี้ยังคงรักษาความระมัดระวังอย่างเต็มที่ ปลดปล่อยการรับรู้
ของนางออกไปจนถึงขีดจำกัด ในขณะนี้ นางลังเลใจเกี่ยวกับว่านางควร
หนีหรือไม่ แต่แล้วจากนั้น นางก็ได้ยินเสียงน้ำจากด้านหลัง
ขณะที่นางหันกลับไปมอง สิ่งที่เห็นทำให้นางตกตะลึงเหมือนถูก
สายฟ้า
เบื้องหลังนางในหมอกหนา มันมีแม่น้ำที่พร่ามัวไหลผ่านไปข้างหน้า
อย่างรวดเร็ว แม่น้ำที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้กว้างกว่าพันก้าว และคลื่นของมัน
กว้างใหญ่และไร้สิ้นสุดด้วยสีเหลืองซีด คลื่นสกปรกที่กลิ้งตัวนี้ทำให้ผู้หนึ่ง
รู้สึกถึงความเศร้าและความทุกข์ยากที่ไม่อาจเข้าใจได้!
กระดูกนับไม่ถ้วนลอยอยู่บนแม่น้ำดั่งวัชพืชในน้ำ แต่กระดูกเหล่านี้
ไม่มีรากและไม่มีแหล่งที่มา มันไม่เป็นที่รู้จักว่าพวกมันกำลังลอยไปยังที่ใด
มีกระดูกของมนุษย์ สัตว์อสูรดุร้ายและแม้กระทั่งของเผ่าพันธุ์ที่ไม่
รู้จักที่มีปีกและหาง ดูเหมือนราวกับว่าพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์โบราณจาก
เมื่อเนินนานมาแล้ว
แม่น้ำลำธารนี้ดูเหมือนจะมาจากช่วงเวลาที่ไร้สิ้นสุด ซึ่งไหลลงสู่
สุสานที่ลึกลับ!
ถ้าหลินหมิงอยู่ที่นี่เขาก็จะรู้ทันทีว่านี่คืออะไร เพราะนี่คือแม่
น้ำเหลือง!
เมื่อหลินหมิงผจญภัยเข้าไปในอเวจีปีศาจอมตะ เขาก็เคยเห็นแม่น้ำ
สายนี้แล้ว จักรพรรดิปีศาจเคยจ้องที่แม่น้ำเหลือง และทำให้เกิด
ความรู้สึกไม่สบายใจจากห้วงลึกในจิตใจของเขา เขาได้ไปยังริมฝั่งแม่
น้ำเหลือง คิดที่จะศึกษาแม่น้ำเหลืองดู แต่เขาก็เกือบจะตกตายเพราะมัน
แม่น้ำเหลือง ทุกคนที่แตะต้องน้ำจะตกตาย ร่างกายของพวกเขาจะ
สลายตัว ตันเถียนของพวกเขาจะพังทลาย วิญญาณของพวกเขาจะสลาย
และจะไม่มีสิ่งใดหลงเหลือนอกจากกระดูกสีขาวที่ลอยอยู่ในแม่น้ำนี้
ตลอดไป
แม้ว่าไป่หยูอวี้จะไม่รู้ว่าแม่น้ำเหลืองคืออะไร แต่นางก็รู้จากความ
กลัวที่เกิดขึ้นในห้วงลึกของจิตใจ แม้จะไม่พบอะไรที่เป็นอันตราย แต่นาง
ก็หันกลับและหนีทันทีโดยไม่คิดถึงมันเป็นครั้งสอง!
ขณะที่มาถึงราชทูตปีศาจสอง นางหยิบแส้ออกมาและตวัดมันไปดึง
เข็มเหล็กเก้าอเวจีทั้งสองอัน
ฟุบ! ฟุบ!
โลหิตสาดกระเซ็นออกมา ราชทูตปีศาจสองได้ใช้เข็มเหล็กเก้าอเวจี
กับตัวเองจริงๆ ตอนนี้เมื่อมันถูกดึงออกอย่างรุนแรง สองขาของเขาก็
แทบจะฉีกออกและไม่มีอะไรเลยนอกจากเนื้อหนังบางๆที่เชื่อมต่อกัน
จากนั้นไป่หยูอวี้รีบหนีไกลออกไป 7-8ลี้ในลมหายใจเดียวก่อนที่จะ
หยุดและฟื้นตัวจากอาการช็อค
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากวิ่งหนีไปไกลกว่านี้ แต่นางกลัวว่าจะไปเจอในสิ่ง
อื่นที่เป็นอันตรายยิ่งกว่า ในบึงทมิฬแปดพันลี้อันแปลกประหลาดนี้ ทุก
ย่างก้าวล้วนมีโอกาสตกตายได้โดยไร้หลุมฝังศพ!
“มันเกิดอะไรขึ้น?”
ไป่หยูอวี้ได้พาราชทูตปีศาจสองมาและร่อนลงไปยังพื้น เหตุผลที่นาง
ช่วยเขาส่วนใหญ่ก็เพื่ออยากจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา นางไม่
ต้องการที่จะวิ่งหนีไปท่ามกลางความสับสนและอันตรายรอบตัว และ
ตอนนี้ที่ทั้งราชทูตปีศาจสามและสี่ได้หายตัวไป มันจึงมีโอกาสที่พวกเขา
จะเจอกับอันตรายต่างๆของที่นี่เช่นกัน ถ้านางอยู่ตามลำพังในสถานที่
แปลกๆนี้มันย่อมจะอันตรายมากขึ้น
ด้วยหากได้ราชทูตปีศาจสองที่มากับนางเป็นโล่ในช่วงเวลาที่วิกฤติก็
จะดีกว่า
ราชทูตปีศาจสองยังคงดูไร้สติ ไป่หยูอวี้เอาโอสถฟื้นฟูจิตวิญญาณอัน
ล้ำค่าออกมาจากแหวนมิติของนางมาป้อนให้เขา
ครู่ต่อมา ราชทูตปีศาจสองสำลักออกมา ทุกครั้งที่เขาสำลักจะเต็มไป
ด้วยโลหิตสีดำ
เขาทรุดตัวลงนอนกับพื้น ขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มค่อยๆฟื้นตัว
ความหวาดกลัวจากห้วงลึกแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของเขา แต่เขา
ควบคุมความรู้สึกของตนไว้ “มหาบัณฑิตจักรพรรดิ… ท่านเป็นผู้ช่วยข้าไว้
เช่นนั้นหรือ?”
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า? ปีศาจสามและปีศาจสี่ไปอยู่ที่ใด?”
ไป่หยูอวี้ถามอย่างเร่งรีบ
“พวกเขาตายแล้ว พวกเขาทั้งหมดตกตายไปแล้ว” สีหน้าที่เจ็บปวด
ได้เกิดขึ้นบนใบหน้าของปีศาจสอง “หลังจากที่ข้าบินหนีลงมาจากเขต
แดนสายฟ้า ข้าก็ได้รออยู่กับทั้งสองคน จากนั้นข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่า
เมื่อไร แต่แม่น้ำสีเหลืองก็โผล่ขึ้นมาข้างๆเรา เมื่อปีศาจสามที่ได้รับ
บาดเจ็บอย่างรุนแรงเห็นแม่น้ำสายนี้ ดวงตาของเขาก็เหมอลอย ก่อนที่
เขาจะเริ่มเดินตรงไปยังแม่น้ำเหมือนไร้ซึ่งวิญญาณ ปีศาจสี่ รู้สึกว่ามี
บางอย่างผิดปกติและต้องการดึงเขากลับมา แต่แล้วเขาก็ประสบกับชะตา
กรรมเดียวกัน พวกเขาทั้งคู่กลายเป็นซากศพเดินได้ ไม่สามารถปลุกให้ตื่น
“มันมีอะไรแปลกๆในแม่น้ำ เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในแม่น้ำ ร่างกาย
ส่วนทีสัมผัสกับน้ำจะเหลือแต่กระดูก กลืนกินเนื้อและโลหิตของพวกเขา
ไปจนหมด ข้าลังเลเพียงชั่วครู่ แต่ข้าเองก็ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของน้ำ มัน
ดูเหมือนจะมีพลังการเรียกหาที่ไม่น่าเชื่อในแม่น้ำนั้น ข้าไม่สามารถแม้แต่
จะควบคุมขาของตัวเองและไม่อาจป้องกันไม่ให้พวกมันก้าวไปข้างหน้าได้
ดังนั้นข้าจึงเอาเข็มเหล็กเก้าอเวจีออกมาตอกน่องขาตัวเองกับพื้น นี่เป็น
วิธีเดียวที่ข้าสามารถรักษาชีวิตไว้ได้จนถึงบัดนี้”
ในฐานะที่ราชทูตปีศาจสองกล่าว สีหน้าของเขากลายเป็นสีขาวราว
กับกระดาษ ฉากที่แปลกประหลาดเมื่อครู่ก่อนได้ทิ้งเงาอันน่าสะพรึงกลัว
ไว้ในจิตใจของเขา
สำหรับคนชั่วร้ายและโหดร้ายอย่างเขานั้น การตายในสนามรบไม่ได้
เป็นสิ่งที่พวกเขากลัว สิ่งที่พวกเขากลัวคือสิ่งที่ไม่เป็นที่รู้จัก ซึ่งสามารถฆ่า
พวกเขาโดยที่พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ขณะที่ไป่หยูอวี้ได้ฟังเรื่องราวจากราชทูตปีศาจที่สอง ใบหน้าของ
นางซีดขาวเช่นกัน พื้นที่บึงทมิฬแปดพันลี้เป็นที่ซึ่งทุกคนที่อยู่ต่ำกว่าผู้
ทรงพลังขั้นเทพสมุทรสามารถมีโอกาสที่จะตายได้ 9 ใน 10 และมีเพียง
คนเดียวที่จะมีชีวิตรอด ตอนนี้ดูเหมือนว่าคำอธิบายนี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะ
อธิบายมันได้
นางเองก็ยังกลัวความลึกลับแปลกๆนี้เช่นกัน
แต่ตอนนี้นางไม่สามารถถอนตัวได้โดยง่าย!
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสามารถมีรอดอยู่ได้หรือไม่ขณะพยายามออก
จากบึงทมิฬแปดพันลี้แห่งนี้ แต่แม้ว่านางจะรอดออกไปได้ นางก็ยังคงจะ
ได้รับการลงโทษจากซือถูปั๋วหนาน
และประเด็นสำคัญก็คือ ไม่ว่าจะเป็นอันตรายใดๆนางก็เหลืออายุขัย
เพียง 100-200 ปี แล้วมันยังจะมีความหมายอันใดอยู่หรือ?
นางจึงควรจะเดิมพันชีวิตในการพยายามที่จะจับหลินหมิงและได้รับ
แก่นลูกท้อหมื่นปี ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่ายิ่งกว่าโอสถสวรรค์ประทานชีวิต นี่
เป็นวัสดุสวรรค์ที่สามารถยืดกระทั่งอายุขัยของผู้อาวุโสสูงสุดขั้นเทพ
สมุทรได้
ไป่หยูอวี้รู้ว่าซือถูปั๋วหนานได้ดูดซับแก่นลูกท้อหมื่นปีไปเรียบร้อย
แล้ว สมบัติยืดอายุขัยเช่นนี้จะไม่มีผลอะไรมากนักเมื่อใช้หลายครั้ง ดังนั้น
มันจึงเป็นไปได้ว่านางจะได้รับมันเป็นรางวัลจากซือถูปั๋วหนาน
นางมองไปยังราชทูตปีศาจสองและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เราจะอยู่
ที่นี่และรอหลินหลานเจี้ยน!”
จิตวิญญาณของราชทูตปีศาจสั่นสะท้านด้วยความกลัว “หลินหลาน
เจี้ยนได้เข้าไปลึกในเขตแดนสายฟ้ามากกว่าท่าน ตอนนี้เขายังมิได้ตกตาย
ไปแล้วหรอกหรือ?”
ไป่หยูอวี้กัดฟันและกล่าวว่า “เด็กนั่นมันทนทานเหมือนแมลงสาบ!
การโจมตีครั้งล่าสุดของข้าไม่โดนเป้า แต่ข้ายังคงสามารถทิ้งร่องรอย
พลังงานอเวจีไว้ยังร่างของเขาได้อยู่ ข้าสามารถรู้สึกได้เลือนลางถึง
ตำแหน่งปัจจุบันของเขา และเขายังไม่ตาย! ถึงแม้ว่าเขาจะยังมีชีวิตแต่
ประตูแห่งความตายได้รอเขาในที่แห่งนี้ และข้าก็จะรอจนกว่าเด็กนั่นจะ
กลับมาเพื่อที่ข้าจะดึงเอาวิญญาณและไขกระดูกของมันมากลั่นได้!”
ไป่หยูอวี้รู้ว่าแม้หลินหมิงจะไม่ตายภายในเขตแดนสายฟ้า แต่เขาก็
คงจะไม่สามารถอยู่ได้อีกนานนัก ตราบเท่าที่นางสามารถจับหลินหมิงได้
มันก็คุ้มค่าแล้ว
ริมฝีปากของราชทูตปีศาจสองกระตุก เขากัดฟันและพูดว่า “เช่นนั้น
ก็ตามที่มหาบัณฑิตจักรพรรดิต้องการ!”
นอกจากนี้เขาเองก็ยังไม่มีทางเลือกอื่นเหลือด้วย ด้วยความ
แข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา การจะออกจากบึงทมิฬแปดพันลี้นี้เพียง
ลำพังก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ มันจะปลอดภัยกว่าหากอยู่กับไป่หยูอวี้และรอ
หลินหมิงที่นี่
นอกจากนี้หลินหมิงเป็นปีศาจหัวใจของเขา ด้วยพรสวรรค์ของเขา
มันก็มีความหวังอย่างมากที่จะทะลวงเข้าสู่ขั้นเทพสมุทร แต่ด้วยหัวใจ
ปีศาจนี้ เขาก็จะไม่อาจทะลวงเข้าสู้ขั้นเทพสมุทรได้ในอนาคต
“ดี! เช่นนั้นเราจะรวมพลังกัน อย่างน้อยเราก็สามารถดูแลกันและกัน
ได้ เจ้านั่งลงและเข้าฌานเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเจ้าไปก่อน ฟื้นฟู
อาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้าแล้วเราจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป
หลินหลานเจี้ยนควรจะออกมาในเร็วๆนี้ เขาไม่ควรจะสามารถทนอยู่ได้
นานกว่านี้เป็นแน่”
ไป่หยูอวี้บรรลุข้อตกลงกับราชทูตปีศาจ ทั้งสองเริ่มรออย่างกังวลใจ
ราชทูตปีศาจสองนั่งเข้าฌานขณะที่เขาเริ่มฟื้นฟูตัวเอง ด้วยระดับการบ่ม
เพาะขั้นทำลายชีวิตระดับ 6 ของเขาและร่างจิตวิญญาณของเขาได้รับการ
ปฏิรูปมาแล้วถึง 3 ครั้ง เขาฟื้นฟูแขนขาได้เต็มที่ตราบเท่าที่มันยังไม่ถูก
ทำลายอย่างสมบูรณ์
ไป่หยูอวี้เคยคิดว่าหลินหมิงจะสามารถอยู่ได้นานที่สุดในเขตแดน
สายฟ้าเพียงครึ่งชั่วธูป แต่นางก็ค้นพบว่านางคาดเดาผิด ไม่เพียงแต่นาง
เข้าใจผิดเท่านั้น แต่เข้าใจผิดอย่างมหันต์!
หลังจากครึ่งชั่วธูปผ่านไป ท้องฟ้ายังคงมืดและมีเมฆสายฟ้าโดยไม่มี
การเปลี่ยนแปลงจากเดิม
และหลังจากหนึ่งชั่วธูปผ่านไป สายฟ้ายังสาดประกายอยู่บนท้องฟ้า
เช่นเดิม ไป่หยูอวี้ยังสามารถรู้สึกถึงคลื่นพลังงานอเวจีในร่างกายหลินหมิ
งอยู่ เขายังคงมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเขตแดนสายฟ้าและมันก็เป็นไปได้ว่า…
เขาเข้าไปลึกเรื่อยๆ!
มันเป็นไปได้อย่างไร!?
ไป่หยูอวี้แทบไม่อาจจะหายใจได้เพราะความโกรธ นางคิดว่าหลินห
มิงอาจถูกขังอยู่ในสนามพลังปิดของเขตแดนสายฟ้า ไม่ว่าอย่างไร แม้จะ
ด้วยพลังของนางเอง มันก็ยังต้องใช้พลังงานเป็นจำนวนมากเพื่อทำลาย
มิติที่บิดเบี้ยวและบังคับให้ตนออกจากพื้นที่นั้นได้ การบ่มเพาะหลินหมิ
งเองก็มีข้อจำกัด หลังจากร่างกายและจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขาถูก
ทำลายไปด้วยพลังของสายฟ้า เขาอาจจะไม่มีความสามารถในการทะลวง
ผ่านสนามพลังปิดได้
แต่ปัญหาคือ ถ้าเขาไม่สามารถทะลวงผ่านสนามพลังปิดได้ เขาก็ควร
จะตกตายอยู่ภายในเขตแดนสายฟ้า มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยังมีชีวิตที่นั่น
เป็นเวลานานเช่นนี้!
ขณะที่ไป่หยูอวี คิดถึงหมอกสีดำก่อนหน้านี้และหลินหมิงก็ทนมันไป
ได้โดยไม่มีอาการบาดเจ็บแม้แต่น้อย มันเป็นไปได้มากว่าเขามีสิ่งประดิษฐ์
ระดับกึ่งนักบุญหรือแม้แต่สิ่งประดิษฐ์ระดับนักบุญที่แท้จริง!
‘แม้ว่าเจ้าจะมีสิ่งประดิษฐ์ระดับนักบุญ เจ้าก็ย่อมไม่สามารถอยู่ข้าง
ในได้ตลอดไป หลังจากที่ข้าฆ่าเจ้าแล้ว ทุกสิ่งที่เจ้ามีจะเป็นของข้า!
ไป่หยูอวี้คิด จิตใจของนางแทบจะบ้าคลั่งแล้ว
อย่างไรก็ตาม…
ครึ่งชั่วโมง…
30 นาที…
45 นาที…
1 ชั่วโมง…
หลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หลินหมิงก็ยังไม่ออกมา และในเวลา
นี้ นางก็ได้ยินเสียงคำรามรอบตัว ขณะที่นางมองไปยังต้นเสียง สีหน้าของ
นางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ซีดขาวราวกับกระดาษ นางจ้องมองอย่างไม่
เต็มใจไปยังด้านหน้า มันคือสัตว์อสูรดุร้ายที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดง
ดวงตาสีแดงของมันเรืองแสงเหมือนเปลวเพลิงอันน่าสยดสยอง ทำให้รู้สึก
เสียวสันหลังเมื่อมองเข้าไปในนั้น