Miracle Throne บัลลังก์แห่งปาฏิหาริย์ - บทที่ 135 การสอนของปิศาจ.

Chapter 135 The devils teach especially
การสอนของปิศาจ.
หลังจากนั นหลานชายและหลานสาวซึ่งไปกับชายหนุ่มลึกลับ,
สองวันสองคืนไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรเลย.
ท่าให้หยุนเทียนเหอค่อนข้างกังวลอยู่เหมือนกัน.
แม้ว่าหยุนเหยานั นจะเป็นผู้เชี่ยวชาญปลุกดวงจิตขั นที่ 4
ดินแดนดวงจิตปรากฏ,ทั่วทั งรัฐกลางแห่งนี ถูกจัดระดับให้เป็น
ยอดฝีมืออันดับต้นๆ,ทว่าประสบการชีวิตนั นยังน้อยอยู่,ส่วน
ชายหนุ่มลึกลับนั่นเองก็เต็มไปด้วยความสามารถและความ
ลึกลับ,ทว่าด้วยอายุของเขานั นยังน้อยอยู่,ท่าทางที่ดูอหังการ
นั่น,จะกลายเป็นการช่วยกันสร้างปัญหาหรือไม่.

และยิ่งหลานตัวดีของเขาแล้ว….หยุนเทียนเหอไม่อยากจะ
คิดถึงเลย.
มีแต่สิ่งดีๆทั งนั นไม่ใช่หรือ ที่เขาสร้างขึ นมา?
หากแต่สิ่งส่าคัญที่สุด.
หยุนเทียนเหออยากรู้จริงๆ!
ฉู่เทียนก่าลังพาหลานตัวดีของเขาท่าอะไรกัน?
แม้ว่ากลุ่มหลานๆจะไม่มาติดต่อเขาเลย,ทว่าเขาก็คิดว่าจะลอง
แอบเดินผ่านๆไปดูซะหน่อย,เผื่อว่ามีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้
บ้าง?
หยุนเทียนเหอได้พบแล้วว่าตัวเขานั นไม่สามารถที่จะทนความ
อยากรู้ได้อีกต่อไปแล้ว,ทันใดนั นเขาก็ได้แอบไปด้านหลังของ
ส่านักเมฆาอย่างเงียบๆ,เพราะสถานที่แห่งนี เหล่าคนทั งสาม
มักจะหายตัวเข้าไปเป็นประจ่า.
หยุนเทียนเหอค่อนข้างที่จะตื่นเต้นหัวใจเต้นไปมาไม่หยุด.
This old bones 100 years old, for a lifetime was
nearly frank, has not made such matter!
ชายชราที่มีอายุเข้าใกล้100 ปีแล้ว,ชั่วชีวิตนี เขาเป็นคน
ตรงไปตรงมา,ไม่เคยกระท่าการเช่นนี มาก่อน!
“!!!!”
“ข้าไม่อยากฝึกแล้ว!ข้าไม่ต้องการที่จะฝึกต่อแล้ว!”
“เจ้ามันปิศาจ!นี่มันคือการทรมานชัดๆ!ข้าจะต้องฟ้องตาแก่
แน่!”
ก่อนที่หยุนเทียนเหอจะผ่านเข้าไปข้างหลังสวนหย่อม,ก็ได้ยิน
เสียงดังผ่านออกมาแสดงท่าทางเจ็บปวดทรมานดังผ่าน
ออกมาจากด้านใน,หยุนเทียนเหอที่สั่นสะท้าน,ไม่ใช่หลานของ
เขาหยุนเซียวหรอกรึ?
เขาร้องตะโกนเจ็บปวดทรมานเช่นนั นได้อย่างไร!
หยุนเทียนเหอที่แอบค่อยๆปีนรั วขึ นไปดู.
มีวงเวทยอักขระที่มีขนาด2-3 เมตรถูกสร้างขึ นมาบนลาน
ด้านหลัง,หยุนเซียวที่สวมกางเกงขาสั นและยังมีวงเวทย์
อักขระถูกสลักอยู่ร่างของเขา,ทั งสองแขน,ทั งต้นข้า,หน้าอก
,หลัง,เป็นลวดลาดอักขระ,พร้อมกับถุกกระตุ้นด้วยพลัง
วิญญาณที่อยู่รอบๆพื น,ท่าให้พลังมากมายก่าลังโถมกระหน่า
บีบร่างกายของเขาอยู่.
“ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”
ดวงตาทั งสองข้างของหยุนเซียวเปลี่ยนเป็นขาวซีด,ก่อนที่จะ
ทรุดลงไปน้อยกับพื น.
ฉู่เทียนที่นั่งอยู่บนเก้าอี ไม้ขนาดใหญ่,มือซ้ายของเขานั นก่าลัง
ถือถ้วยน ่าชา,มือขวาของเขานั นก่าลังถือเอกกสารข้อมูล
วิชาการสอนต่างๆทั งหมดของสถาบันของรัฐกลาง,และเขาเอง
ก็ท่าเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของหยุนเซียว
แม้แต่น้อย.
เมื่อเขาเห็นหยุนเซียวที่ล้มลงคิ วทั งสองข้างของเขาก็ขมวดไป
มา,ดวงตาทั งสองข้างของเขานั นจับจ้องมองไปยังผนึกบนร่าง
ของหยุนเซียวก่อนที่มันจะลุกโชนขึ นมา,ส่องสว่างพลังสีแดงก็
ปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขาพร้อมกับปลุกเขาขึ นมาอีกครั ง.
“อ๊าก!”
“ปราณีข้าด้วย!”
“หยุดเถอะ!หยุดเร็วเข้า!”
หยุนเซียวถูกปลุกขึ นมาราวกับปลาที่ขาดน ่าและโดนน ่าสาด
ลงมาให้ตะเกียกตะกายต่อไป.
“หยุดแกล้งตายต่อหน้าบิดาผู้นี ได้แล้ว!ข้ามีวิธีในการรักษา
เจ้า!”เสียงฉู่เทียนนั นดูไม่เหมือนกับเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย”ฝึกไป
อีกสองพันครั ง,วันนี หากเจ้าไม่สามารถฝึกฝนสามมีดส่าเร็จล่ะ
ก็,ไม่ต้องกินข้าว,เจ้าเข้าใจใช่ใหม?และสิ่งที่ข้าเขียนเอาไว้ใน
คัมภีร์นั่นด้วย,เจ้าจะต้องท่องมันให้จ่าขึ นใจสมบูรแบบให้ได้
หากว่าเจ้าต้องการที่จะนอนวันนี ล่ะก็.”
“ปิศาจ!”
“เจ้ามันจอมปิศาจ!”
หยุนเซียวตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานก้องกังวาน
ไปทั่วทั งลานด้านหลัง.
เรื่องนี มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!
ที่เห็นตอนนี ราวกับว่าเป็นการทดลองร่างมนุษย์อยู่ก็ไม่ปาน!
หยุนเทียนเหอที่ก่าลังจ้องมองอยู่ค่อนข้างกังวลใจอยู่เช่นกัน.
หยุนเซียวถึงจะเป็นคนไม่เอาถ่าน,หากแต่ก็เป็นชายหนุ่ม
ทายาทสายตรงของตระกูลหยุน,หากว่ามีปัญหาใดเกิดขึ นล่ะ
ก็,มันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ก็เป็นได้.
ท่าทางของหยุนเทียนเหอที่ดูสองจิตสองใจอยู่นั น.
วูซซซ!
ผลไม้ลูกเล็กๆที่ลอยตรงมากระแทกไปที่หัวของเขา.
หยุนเทียนเหอรู้สึกตื่นตกใจสุดๆ.
ยากที่จะบอกได้ว่าเขานั นได้เจอเข้ากับอะไร?
เป็นไปไม่ได้ มีคนเข้ามาด้านหลังโดยที่เขาไม่รู้ตัวได้อย่างไร!
เขาที่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่เข้าใกล้เขตแดน ดวงจิตที่แท้จริง!
ในเวลานั น,จิ งจอกน้อยสีขาวล้วนที่มีขนฟูฟ่อง,ก่าลังนั่งไขว้
ห้างอยู่บนข้างรั ว,และแขนของมันก็ก่าลังก่าผลไม้ลูกเล็กๆสี
แดงเอาไว้ด้วย,สายตาที่เจ้าเล่ห์สุดๆก่าลังจับจ้องมายังเขา.
ไม่ได้การแล้ว!
ชู่ๆๆ! หยุนเทียนเหอเร่งรีบยกหนึ่งนิ วให้สัญญาณห้ามส่งเสียง
ไปยังจิ งจอกน้อย,หัวใจของเขาถึงกับหล่นวูบเลยทีเดียว,เขาไม่
รู้ว่าจิ งจอกน้อยนี ปรากฏตัวมาเมื่อไหร่กัน?มันที่มาปรากฏตัว
อยู่ใกล้ๆเขา,โดยที่เขาไม่สามารถสัมผัสมันได้เลยแม้แต่น้อย.
ไม่ดีแน่!ตัวตนของเขาหากถูกเผยออกไปล่ะก็!
อายุของหยุนเทียนเหอขนาดนี แล้ว,กลับมาปีนป่ายก่าแพงเพื่อ
แอบดู,เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใหน.
ใบหน้าน้อยๆของจิ งจอกตัวเล็กพยักไปมาพร้อมกับหรี่ตาลง,ฮึ
ฮึ,ท่าทางของมันราวกับว่าเข้าใจค่าพูดของหยุนเทียนเหอ.
หยุนเทียนเหอรู้สึกเบาใจขึ นมาเล็กน้อย.
ในเวลาเดียวกันนั น,จิ งจอกน้อยก็ชี ไปที่ปากของมัน,ก่อนที่จะ
ยื่นขาหน้าของมันไปข้างหน้ากระดิกไปมา,ราวกับว่าต้องการ
ค่าปิดปาก,หากไม่ล่ะก็….
เป็นสัตว์เลี ยงแบบใดกัน!
เขาโดนจิ งจอกไถซะแล้ว!
หยุนเทียเหอท่าได้แค่ล้วงเอาอัญมณีขนาดเท่ากับไข่ไก่ออกมา,
ดวงตาของจิ งจอกน้อยถึงกับลุกโชนทีเดียว,ก่อนที่มันจะใช้
จมูกดมกลิ่นไปมา,และก็คว้าเข้าปากไปในทันที.
“คู,คู!”
จิ งจอกน้อยถึงกับยกนิ วให้ แสดงท่าทางพึงพอใจเป็นอย่าง
มาก.
อัญมณีก้อนดังกล่าวนั นเป็นแก่นอสูรระดับ 3 ,ซึ่งมีพลัง
เทียบเคียงกับผู้ฝึกตนปลุกดวงจิต,และยังมีขนาดใหญ่เท่ากับ
ฝ่ามือ,เจ้าตัวน้อยกับกินไปในค่าเดียวเลย.
จิ งจอกน้อยตบไปที่ท้องของมันเบาๆ,จากนั นก็ชี ไปที่ปากอีก
,พร้อมกับยื่นมือขอเพิ่มอีก,เหมือนกับบอกว่าข้ายังไม่อิ่ม,ส่ง
มันมาอีก!
หยุนเทียนเหอแทบจะเป็นลมไปในทันที.
แก่นอสูรระดับ 3 เจ้าตัวน้อยนี คิดว่าเป็นอะไรกัน?ของขบ
เคี ยวเหรอ!
“ท่านปู่,ท่านมาท่าอะไรอยู่ที่นั่นรึ?”หยุนเหยาที่เดินก้าว
ออกมา”ลูเร็นรู้ว่าท่านมา,จึงให้ข้ามาอธิบายเรื่องต่างๆให้กับ
ท่านฟัง.”
ทันใดนั นจิ งจอกน้อยก็ส่ายหน้าเบาๆแสดงท่าทางว่ามันโชค
ร้ายเหลือเกิน,ก่อนที่จะกลายเป็นควันหายไปในทันที.
หยุนเทียนเหอถึงกับตื่นตระหนก
นี่เขาถูกเจ้าจิ งจอกน้อยนั่นหลอกอย่างงั นรึ?
“ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูด,พวกเราเปลี่ยนสถานที่เถอะ.”
หยุนเหยาที่น่าวิชาต่างของทั่วทั งส่านักเมฆาจากสนามการ
ต่อสู้ต่างๆ,นางไม่รอให้หยุนเทียนเหอได้สอบถาม,นางก็กล่าว
ออกไปในทันที”ท่านปู่,ท่านอายุถึงเพียงนี ,คาดไม่ถึงว่าท่านกับ
ปีนก่าแพงเพื่อถ ่ามองอีก,ท่านไม่รักษาหน้าตัวเองเลยเหรอ!
แต่ท่านไม่จ่าเป็นต้องกังวลไปหรอก,ลูเร็นเพียงแค่ฝึกฝนแบบ
พิเศษให้กับหยุนเซียวเท่านั น,เขาได้ระมัดระวังเป็นอย่างดี,
อย่างไรก็ไม่ถึงชีวิตอย่างแน่นอน!”
“ฝึกพิเศษอย่างงั นรึ?”
“ลูเร็นได้เปลี่ยน 13 มีดบินอสนีให้กลายเป็นสามมีดเป็นอสนี
ได้ส่าเร็จแล้ว,จากนั นก็ได้ท่าการถ่ายทอดให้กับหยุนเซียว
ฝึกฝนให้ได้ภายในสองวัน.”
หยุนเทียนเหอถึงกับตื่นตระหนกหัวใจสั่นไหว,”สามารถ
เปลี่ยน 13 มีดบินสายฟ้าให้กลายเป็น 3 มีดบินอสนีได้อย่าง
งั นรึ?สามารถท่าเช่นนั นส่าเร็จด้วยเหรอ?”
“ที่แรกข้าก็คิดว่าไม่น่าเชื่อเลย,ทว่าเขากับท่าส่าเร็จ,ข้าจะ
แสดงให้ท่านดู,ท่านคิดว่าเป็นอย่างไร.”
หยุนเหยาไม่ได้มีภูติวิญญาณดาบ,จึงยากที่จะสามารถเข้าใจได้
ถึงแก่นของมีดสั น,นางไม่ได้แสดงทักษะทั งหมดออกมา,
หากแต่เป็นเพียงเสนอแนวคิดในการฝึกฝนเท่านั นเอง.
หยุนเทียนเหอนั นเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญในทักษะการต่อสู้
เช่นกัน!
เขาจะไม่สามารถมองเห็นเจตจ่านงของมันได้อย่างไร?ด้วยสิ่ง
ที่เขาเห็นตอนนี ท่าให้หายใจติดๆขัดเลยทีเดียว.
นี่ไม่ใช่การปรับเปลี่ยนทักษะมีดบินแล้ว?
นี่มันคือการเกิดใหม่ชัดๆ!
พลังกดดันวิญญาณของ 13 มีดบินอสนี,ตอนนี เหลือเพียงแค่
สามมีดบินอสนี,แทนที่กลิ่นอายนั่นจะลดลง,แต่กลับกลายเป็น
ว่ามันมีพลังที่มากขึ นกว่าเดิมซะอีก.
ทักษะการต่อสู้นี เป็นผู้เยาว์คนหนึ่งเปลี่ยนมันอย่างงั นเหรอ.
จากวิชาระดับธรรมทั่วไป,กลับกลายเป็นวิชาชั นเยี่ยมระดับ
ต้นๆของอาณาจักรหนานเซี่ยไปแล้ว!
หยุนเหยาที่เก็บดาบกลับคืน,”หยุนเซียวนั นมีพื นฐาน 13
ใบมีดอสนีอยู่แล้ว,ดังนั นการฝึกวิชาสามมีดสั นอสนีนี จึงได้
พัฒนารวดเร็ว,แน่นอน,ว่าด้วยวิธีของลูเร็นที่ใช้ในการบังคับ
เขาด้วย,หยุนเซียวที่ต้องถูกเขาบังคับขู่เข็น,ตอนนี สองวันแทบ
ไม่ได้หลับนอน,และไม่สามารถหนีออกจากการควบคุมของเขา
อีกด้วย.”
“ดี!เยี่ยม!ยอดเยี่ยมที่สุด!”
“ท่าดีแล้ว!ท่าได้ดีแล้ว!”
หยุนเทียนเหอที่ลูปไปที่เคราตัวเองไปมา,หัวเราะออกมาอย่าง
สบายใจ.
“เพียงแค่สามมีดบินที่ก่าเนิดใหม่นี ก็ได้กลายเป็นวิชาที่ทรง
พลังของตระกูลหยุนไปซะแล้ว,ซ ่าวิชาบ่าเพ็ญของตระกูลหยุน
ยังถูกปรับปรุงให้ยอดเยี่ยมขึ นมาอีก,นับว่าศาสตร์การต่อสู้
สองอย่างได้ถูกปรับปรุง,เพียงแค่เด็กหนุ่มนี เดินทางมายัง
ส่านักเมฆา,ตระกูลหยุนของพวกเราก็แทบจะไม่ต่างจากการ
ได้รับการอวยพรจะพระเจ้าแล้ว!”
หยุนเหยาที่ถอนหายใจยาว”หยุนเซียวที่ได้รับบาดความ
เจ็บปวดทรมาน,ข้าเกรงว่าตอนนี เขาคงจะรู้สึกเสียใจจนแทบ
จะขาดใจแล้ว,ทว่าวิธีการของฉู่เทียนเองก็ดูโหดร้ายเป็นอย่าง
มาก,ซ ่ายังน่าพรั่นพรึงแม้แต่ข้ายังหวาดหวั่น,ราวกับว่าไม่ใช่
คน,ข้ากลัวว่าเขาจะไม่ทน…”
“ชิ!หากไม่ทนล่าบากจะได้รับโชคอย่างไร!”หยุนเทียนเหอที่
สายหน้าไปมา”ตาเฒ่าผู้นี ,หากว่าหนุ่มกว่านี สัก 60-70ปี,ข้าก็
หวังว่าจะได้เปลี่ยนตัวกับหยุนเซียวหลานไม่เอาใหนนั่นซะ
เลย!เป็นคนหนุ่มซะเปล่าไม่รู้จักความอดทน,แล้ววันข้างหน้า
จะสามารถท่างานใหญ่ได้อย่างไร?”
น ่าเสียงของหยุนเทียนเหอที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ.
เขาได้ลืมทุกอย่างไปโดยสิ นเชิง,เกี่ยวกับเรื่องที่เขากังวลจน
ต้องปีนก่าแพงแอบดู.
หยุนเทียนเหอที่กล่าวกระตุ้นนางอีกครั ง”เจ้าจะต้องตาม
คุณชายไปอย่าให้ห่าง,ถึงแม้ว่าเจ้าจะได้เรียนรู้อะไรเล็กๆน้อย
จากเขา,นั่นก็นับว่าเป็นโชคที่จะช่วยเพิ่มวาสนาให้กับเจ้า,
เข้าใจใหม?อีกอย่างนะ,พยายามถามด้วยว่าเขาแต่งงานหรือ
ยัง,เจ้าเองก็อายุไม่น้อยแล้วนะ.”
“ท่านปู่!”
“ใบหน้าของหยุนเหยาถึงกับแดงซ่าน!”
“ที่ข้าพูดออกมาท่าให้เจ้าเขินอายด้วยเหรอ,เอาล่ะๆ,เรื่อง
เช่นนี มันเป็นเรื่องของหนุ่มสาว,ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว.”หยุนเทียน
เหอที่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับลูบเคราตัวเอง
ไปมา.”หากว่ามีปัญหาใด,ก็ค่อยมารายงานข้าก็แล้วกัน,งั นก็
ช่วยข้าดูแลหยุนเซียวเจ้าหลานตัวดีให้ดีละ นี่มันอาจจะ
เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลเราเลยก็ได้ ดังนั นเจ้า
อย่าท่าอะไรผิดพลาดล่ะ,เข้าใจหรือไม่?”
หยุนเหยาเร่งรีบตอบออกมาอย่างรวดเร็ว”ข้าเข้าใจแล้ว,ได้
โปรดอย่าได้กังวลเรื่องนี เลย!”
หยุนเทียนเหอรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ,หัวเราะร่า,ก่อนที่จะหัน
หน้าแล้วจากไป.
หลายสิบปีมานี เขาไม่เคยมีความสุขขนาดนี เลย.
อายุที่ย่างเข้าหนึ่งร้อยปีแล้ว,ถึงกับฮัมเพลงราวกับวัยรุ่น,ทั่วทั ง
ใบหน้านั นมีความพึงใจที่,กลับไปนี เขาคงจะนอนหลับฝันดี
แน่นอน.
ไม่ต้องเอ่ยเลยว่าการฝึกฝนหยุนเซียวนั นเกินกว่าเป้าหมาย
ของเขา,ทว่าตระกูลหยุนเองก็ได้ผลประโยชน์มากมาย,
นอกจากนี สิ่งที่คอยกวนใจของเขามาตลอด,หลานชายไม่เอา
อ่าวของเขาที่สร้างแต่เรื่องปวดหัว,บางทีคงถึงเวลาให้เขาได้
เกิดใหม่ซะที.
ตระกูลหยุนช่างโชคดีจริงๆ!
หยุนเทียนเหอช่างโชคดีอะไรปานนี !
หยุนเหยาที่กลับมายังลานฝึก.
หยุนเซียวที่ยืนกึ่งเปลือยบนวงเวทย์,พร้อมกับฝึกฝนวิชามีดบิน
ด้วยท่าทางน ่าหูน ่าตาไหลพรากๆ,”ท่านไปเจอท่านปู่มาแล้วใช่
ใหม,บอกเขาเร็วเข้ามีปิศาจร้ายก่าลังทรมานข้าอยู่,เขาไม่ใช่
คนแล้ว,โหดร้ายไม่มีความปราณี!ให้ท่านปู่มาช่วยข้าเร็ว!”
หยุนเหยาส่ายหน้าไปมา”เขาคงไม่ช่วย,เจ้าต้องทนฝึกนี ให้
ได้.”
หยุนเซียวที่ร้องให้ตะโกนออกมาเสียงดัง”ฟี่ใหญ่,พี่ใหญ่,ท่าน
ต้องช่วยข้านะ!”
ค่ายกลถูกกระตุ้นในทันที.
หยุนเซียวที่ร้องโอดโอยออกมาอย่างทรมานดังขึ นครั งแล้วครั ง
เล่า!
ฉู่เทียนที่ก่าลังนั่งอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์,ที่ด้านข้างของเขานั น
มีตะเกียงน ่ามันธรรมดา,และมีจิ งจอกน้อยที่ก่าลังนั่งกอดอก
บนตักของเขา,มือหนึ่งของเขาถือถ้วยน ่าชา,อีกมือหนึ่งถือ
รายงานข้อมูลศิลปะการต่อสู้.
แม้ว่าลักษณะทั่วไปของเขานั นจะดูธรรมดาทั่วไปเป็นอย่าง
มาก,ทว่าบรรยากาศรอบๆตัวเขานั นกลับดูลึกล ่าไร้ที่สิ นสุด.
ดวงตาที่สุกไสส่องสกาว,เผยยออกมาให้เห็นถึงประกายแสงที่
ฉลาดหลักแหลม.
เป็นหยุนเหยาที่เข้าใจผิดเอง.
ชายคนนี หาได้ใช่ผู้เยาว์แต่อย่างใด,ข้างในนั นเป็นชายเฒ่า
แปลกประหลาดที่ใช้ชีวิตมาหลายร้อยปีมาแล้ว!
ไม่มีใครที่จะมองเห็นความคิดของเขา,ไม่มีคนที่จะสามารถ
เข้าใจความคิดของเขาได้!
ต่าราที่ฉู่เทียนได้รับมานี เป็นข้อมูลเกี่ยวกับทักษะต่างๆทั่วทั ง
สถาบันศึกษาของรัฐกลาง,เขาสามารถอ่านต่าราเหล่านั นได้
อย่างรวดเร็ว,แต่ละหน้าแต่ละหน้าที่เขาเปิด,เขาต้องอดแค่น
เสียงด้วยความเหยียดหยันออกมาไม่ได้,”ขยะ,นี่ก็ขยะ,มารดา
เถอะนี่เขาเรียกว่าวิชาสอนเหรอ,มีแต่จะท่าให้นักเรียน
กลายเป็นขยะเท่านั น!”
น ่าเสียงของชายคนนี ช่างดูอหังการจริงๆ!
ต่าราต่างๆมากมายที่เขาก่าลังน่ามาอ่าน,ไม่ว่าจะเป็นวิชา
หลอมอุปกรณ์,วงเวทย์อักขระ,ต่ารายา,วิชาบ่าเพ็ญและอีก
หลายศาสตร์ความรู้ในยุคนี .
ต่าราเหล่านี ล้วนแล้วแต่เป็นต่าราที่ส่งมาจากอาณาจักรใหญ่ๆ
ทั งนั น.
เขาที่เป็นคนที่เป็นอัจริยะที่หายาก,มีทักษะที่แท้จริง,แต่
จ่าเป็นต้องมาดูถูกต่าราเรียนของสถาบันจากรัฐกลางเช่นนี
ด้วยรึ?ในเมื่อมันเป็นต่าราเรียน,ทุกเล่มที่เขาอ่านนี ล้วนแล้วแต่
มีการตรวจสอบและขัดเขาอย่างดีจากเหล่าผู้เชี่ยวชาญ
มากมาย,มีการพัฒนาปรับปรุงมาหลายร้อยปี,ซึ่งนี ก็นับว่าเป็น
การท่าอย่างสุดความสามารถของพวกเขาแล้ว
“พูดตามจริงนะ,ต่าราการสอนของสถาบันรัฐกลางนั นมัน
ย่าแย่ฟอนเฟะถึงเพียงนี ,แน่นอนว่าพวกเราสามารถที่จะท่า
ตลาดเรื่องนี ได้.”ฉู่เทียนที่ลุกขึ นยืน,”ข้ามีความมั่นใจว่า,จะ
สามารถหาก่าไรจากเรื่องนี ได้เป็นอย่างมากทีเดียว.”
หยุนเหยาเองยังไม่เข้าใจแม้กระทั่งถึงตอนนี .
วิธีที่ฉู่เทียนจะใช้ท่าเงินนั นคือวิธีใด!
ฉู่เทียนสอบถามนาง”วัตถุดิบส่าหรับท่ายาที่ข้าต้องการ,เจ้าได้
เตรียมไว้หรือยัง?”
หยุนเหยาพยักหน้า,”ทุกอย่างเตรียมไว้แล้ว,อยู่ในห้อง.”
“ด้วยยาเหล่านี ข้าจ่าเป็นต้องใช้ก่อน,เงินเหล่านี ข้าขอติดเจ้า
เอาไว้ก่อน,ไว้ข้าหามาได้แล้วจะคืนเจ้า.”เมื่อฉู่เทียนเดินเข้ามา
ในลานที่พัก,พร้อมกับจ้องมองไปยังหยุนเซียว,ทันใดนั นเขาก็
หยุดจ้องมอง,ทั่วทั งใบหน้าของเขานั นเต็มไปด้วยท่าทางดุ
ร้าย”เจ้าช่วยกระตือรือล้นเพื่อบิดาหน่อยจะได้ใหม?ไม่ว่า
อย่างไรข้าจะต้องหาเงินอีกหลายสิบล้านเพื่อที่จะไปซื อธาตุ
แห่งชีวิตให้เร็วที่สุด,ความหวังของข้าอยู่ที่เจ้าแล้ว!หากว่าเจ้า
ท่าให้บิดาไม่สามารถซื อมันมาได้ล่ะก็,ข้าจะหักขาเจ้าซะ!”
อะไรนะ?
หลายสิบล้าน?
หยุนเหยารู้ว่าฉู่เทียนจ่าเป็นต้องใช้เงินในตอนนี ,ทว่าเจ้าเด็กผู้
นี กลับมีความอหังการนัก,นอกจากนี ยังไม่ยอมที่จะเสียหน้า,
หากว่าเขาเอ่ยออกมากับปู่ของนางล่ะก็ย่อมได้มันมาแน่นอน
อย่างไรก็ตาม.
หลายสิบล้านเหรียญทอง…มันไม่ใช่จ่านวนน้อยๆเลย.

เขาที่ต้องการช่วยหยุนเซียวก็เพื่อที่จะหาเงินอย่างงั นรึ?
ถึงแม้ว่าเขาน่าหยุนเซียวออกไปเพื่อขายทักษะต่อสู้,มันจะ
สามารถหาเงินได้มากขนาดนั นเลยเหรอ.

ที่มาจากhttps://lnmtl.com/novel/miracle-throne