Miracle Throne บัลลังก์แห่งปาฏิหาริย์ - บทที่ 2 เมิ่งชิงอู๋

“หยิงหยิง,เจ้าหลับรึยัง?”
เป็นเสียงของหญิงสาวที่ดึงดูดเป็นอย่างมาก,ราวกับเสียงของ
นกนางนวลที่ได้ร้องเพลงลึกลับประสานเสียงออกมา,ถึงแม้ว่า
จะเป็นกะลาสีที่มากประสบการณ์,ก็คงอดรนทนไม่ได้ที่จะ
สับสนตาพร่ามัว,จนท้ายที่สุดก็จะเดินเขาไปติดบ่วงกับดัก
อย่างช่วยไม่ได้.
ดึกดื่นปานนี เป็นเรื่องที่ไม่ปรกติเลยที่นางจะมาเยือนวันนี ?
เมิ่งหยิงหยิงตะโกนออกไปอย่างเร่งรีบ”ข้า,ข้า,ข้า…เพิ่งนอน,
ตอนนี จึงไม่ได้สวมเสื อผ้าเลย!”

นางผลักฉู่เทียนขึ นไปบนเตียง,ก่อนที่จะกระซิบอย่างแผ่วเบา
ไปว่า”ตอนนี ท่าอะไรไม่ได้แล้ว,เจ้าเข้าไปซ่อนตัวบนเตียงแล้ว
ห้ามขยับตัวล่ะ.”
เมิ่งหยิงหยิงรีบผลักเสื อนอกและรองเท้าของฉู่เทียนเข้าไปใต้
เตียงทันที,พร้อมกับปลดเสื อนอก,ปล่อยผมที่เงาสลวย,คลาย
ลงไปด้านล่างราวกับน ่าตกที่ไหลเชี่ยวลงด้านล่างอย่าง
สวยงาม,นางเองก็เร่งรีบถอดร้องเท้าก่อนปีนป่ายขึ นเตียง
อย่างรวดเร็ว,อย่าแรกนางต้องซ่อนฉู่เทียนไว้ภายใต้ผ้าห่มผืน
ใหญ่,ก่อนที่จะหันหน้ามาเกะผ้าม่านคลุมเตียงของนางลง.
กลิ่นกายของสาววัยแรกแย้มผ่านเข้ามาในจมูกของเขา.
สาววัยใสรูปร่างเพรียวบางอ้อนแอ้นอรชรขึ นมานอนเคียงข้าง
,เรียวขาคู่งามที่แทรกและเบียดตัวเขาลงไป,ผิวกายที่เนียนนุ่ม
ราวกับว่าไม่มีรูขุมขนเลย,ท่าให้เหล่าบุรุษทุกคนต้องตื่นเต้นสูบ
ฉีดอย่างรุนแรง.
ช่างเป็นเหตุการณ์ที่ท่าให้หัวใจเต้นแรงและสั่นสะท้านทีเดียว!
ฉู่เทียนยากที่จะกดข่มความคิดของตัวเองเอาไว้ได้เลย.
ในเวลาเดียวกัน,พี่สาวของนางก็ก้าวเข้ามาเรื่อยๆ,ร่างของเมิ่ง
หยิงหยิงอดไม่ได้ที่จะหดตัวและขยับถอยหลัง,จนเบียดไปที่
ร่างของฉู่เทียน,บั นท้ายของนางนั นได้ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง
,นี่เป็นครั งแรกที่นางตื่นตระหนกขึ นมาในทันที.
ใบหน้าเรียวเล็กของนางเปลี่ยนเป็นแดงกล่า!
เมิ่งหยิงหยิงแทบจะกรีดร้องออกมาเสียงดัง.
มือของฉู่เทียนขยับชั่วพริบตา,เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว,มือหนึ่ง
ที่โอบไปยังร่างของนาง,อีกมือหนึ่งขยับไปปิดปากนางเพื่อ
ป้องกันเสียง,พวกเขากอดรัดกันแน่นอย่างไม่ต้องสงสัย,นั่นยิ่ง
เป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่งดิ นไปมาอย่างรุนแรง.
“อื อ!”
เมิ่งหยิงหยิงดิ นอย่างหนักอยู่หลายครั ง,ร่างกายที่เนียนนุ่มราว
ปุยนุ่น,บั นท้ายที่นุ่มนวลขยับไปมาเสียดสีร่างเขาอย่างเผ็ดร้อน
,ฉู่เทียนรู้สึกราวกับว่าปิศาจแห่งราคะก่าลังฮึกเหิม,แทบจะท่า
ให้เขานั นไม่สามารถควบคุมมันเอาไว้ได้,ร่างกายที่เขาได้มานี
ยังคงเด็กจนเกินไป,จึงไร้ซึ่งความต้องการอย่างเต็มที่,จึง
สามารถต้านทานความยั่วยวนนี่ได้.
“อย่าขยับ,ห้ามร้อง!”
เมิ่งหยิงหยิงยังคงพึมพ่าอยู่ในล่าคอ.
ฉู่เทียนลูบลงไปยังบั นท้ายของเมิ่งหยิงหยิงเบาๆ,”หากไม่หยุด
ร้องละก็!”
เมิ่งหยิงหยิงครวญครางเบาๆออกมาเล็กน้อย.
ใบหน้าที่หล่อเหลาเนียนนุ่มของเขาก่าลังถูไปมาที่แก้มของ
นาง,ดวงตาที่ลึกลับช่าเลืองมองจ้องนางอย่างดุๆ,นางที่ขยับ
หันมาจมูกของนางแทบจะชนเข้ากับจมูกของเขา,กลิ่นของ
ผู้ชายที่รุนแรงผ่านเข้ามาในจมูกของนาง.
สมองของนางก่าลังเลือนลางจนตาพร่ามัวไปหมด.
ตั งแต่เด็กจนโต,นางไม่เคยสัมผัสกับชายคนใดขนาดนี มาก่อน
เลย,ภายในสถานการณ์ที่ปลุกเร้านี ,ส่งผลให้ร่างกายของนาง
ร้อนขึ นเล็กน้อย,พร้อมกับรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างไม่
คาดคิด.
พี่สาวของนางได้อยู่นอกประตูแล้ว,สถานการณ์ตอนนี เข้าขั น
วิกฤติ,ท่าไมนางจะไม่รู้ล่ะ,ในส่วนลึกเข้าไปในใจของนาง
ตื่นเต้นกับเรื่องพี่สาวของนางอย่างงั นรึ?
แก้มของเมิงหยิงหยิงถึงกับร้อนผ่าว,สายตาที่กระจ่างใสและ
ลุกวาว,เหมือนกับเริ่มปริ่มไปด้วยน ่าตา.
ฉู่เทียนมีแต่ความคิดที่ชั่วร้ายอยู่เต็มหัวไปหมด.
ลูกเจี๊ยบน้อยนี พร้อมที่จะถูกเคี ยวแล้วไม่ใช่รึ?เขายิ่งพร้อมอยู่
แล้วด้วย.
แต่ว่าคงจะต้องจ่ายมันไปด้วยชีวิตของเขาแหง่มๆ!
เอี๊ยดดด!
ประตูไม้ถูกเปิดออกมา.
เมิ่งหยิงหยิงที่ดูเหมือนว่าจะตื่นขึ นจากความฝันแล้ว,ก่อนที่จะ
ช่าเลืองมองค้อนไปยังฉู่เทียน,มือของเขาจึงได้ขยับออกมาจาก
ปากของนาง,นางพยายามอย่างจริงจังที่จะกล่าวออกมาให้
เป็นปรกติ,”ท่านพี่,ท่านมาได้อย่างไร,ข้ายังได้สวมเสื อผ้าให้
เรียบร้อยเลย!”
ฉู่เทียนยังคงกอดเมิ่งหยิงหยิงไม่ปล่อย,แต่ว่าคนด้านนอกนั น
ไม่สามารถมองลอดผ่านม่านคลุมเตียงเข้ามาได้,เขาสามารถ
มองเห็นด้านนอกเป็นเงาของคนๆหนึ่ง,ที่สูงอย่างน้อยราวๆ
1.72 เมตร,ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้,หากแต่จริงๆแล้วขา
คู่นั นช่างเรียวงาม จนน่าตื่นตะลึง.
ไม่จ่าเป็นต้องบรรยายอะไรเลย,เพียงแค่นั นก็สามารถดึงดูด
ยั่วยวนได้แล้ว,ขาที่เรียวยาวสมบูรณ์แบบนั่น,เพียงพอที่จะท่า
ให้ใจของบุรุษคลั่งได้.
“ปัญหาเดิมๆมันรุนแรงจนท่าให้ข้านั นนอนไม่หลับ,จนอยาก
มาพบหน้าเจ้า.”
“เจ้านอนอยู่นั่นล่ะ,ไม่จ่าเป็นต้องลุกขึ นมา.”
หญิงสาวที่ขาเรียวทรงเสน่ห์กล่าวออกมาด้วยเสียงที่หวาน
หยดย้อยก่อนที่จะเดินไปนั่งบนเก้าอี ที่อยู่ไม่ห่างจากเตียง.
เมิงหยิงหยิงรู้สึกราวกับว่าหัวใจของนางเต้นระรัวราวกับก่าลัง
ตีกองอยู่,หากว่าพี่สาวของนางแหวกม่านเข้ามาล่ะก็,แน่นอน
ว่าจะต้องเห็นฉู่เทียนที่ก่าลังโอบกอดนางอยู่เป็นแน่,แน่นอน
ว่านางคงไม่สามารถอธิบายเรื่องดังกล่าวได้อย่างแน่นอน.
เมิ่งหยิงหยิงตื่นตระหนกเต็มไปด้วยความกังวลใจ.
อารมณ์ที่แท้จริงของฉูเทียนเองก็หดหู่อยู่เหมือนกัน.
แม้ว่าข้าจะไม่ใช่วีระบุรุษก็ตามที,ทว่าก็มีดีที่จะหยิ่งยโสและท่า
อะไรก็ได้,ถ้าไม่ใช่เพราะการทดลองข้ามมิติที่ล้มเหลวอัน
บัดซบนั่น,ท่าให้ข้าต้องย้อนเวลามาเกิดในยุคโบราณเช่นนี !
มิหน่าซ ่ายังกลายเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง,หากไม่เพราะ
พลังฝึกตนของเขาได้หายไปจนหมด!คงไม่ต้องกลายไปเป็น
ทาสเช่นนี แน่!
เรื่องเลวร้ายเช่นนี ,ท่าไมต้องเกิดกับข้าด้วย?
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม,ข้าจะต้องได้ทั งต้นทั งดอกคืนมา.
มือของฉู่เทียนตอนนี เริ่มไต่ไปบนต้นข้าที่ขาวราวหิมะอย่าง
แผ่วเบา,ผิวที่ละออและเนียนนุ่มชวนสัมผัสนั่น,ฉู่เทียนจะไม่
ทนอีกต่อไป,เมิ่งหยิงหยิงหนีบขาของนางแน่น,ทั่วทั งร่างกาย
สั่นสะท้านไม่หยุด,หล่อนไม่กล้าที่จะหายใจออกมาอย่าง
รุนแรงในเวลานี ,ภายในใจ,ได้แต่ด่าว่าสาปแช่งฉู่เทียนเป็น
หลายสิบครั งในความคิดของนาง,ข้าจะปล่อยให้เจ้าลูบคล่า
เรียวขาของข้าก็ได้,แต่ว่านะอย่าได้กล้าเลือนขึ นมาบน
จุดส่าคัญบนร่างของข้าเด็ดขาด!
เป็นเรื่องที่อับอายน่ารังเกียจมาก,มือของเขายังคงไต่ขึ นมาบน
บั นท้ายของนาง.
ด้วยสถานการณ์เช่นนี ,ถึงกับกล้าเอาเปรียบข้าสินะ!
หน้าด้าน!
หน้าไม่อาย!
หากว่าถูกพี่สาวของนางพบเข้าล่ะก็,ไม่ว่าพวกเขาจะมีสัมพันธ์
กันหรือไม่,เขาจะต้องถูกสับกลายเป็นอาหารสุนัขแน่นอน.!
เมิ่งหยิงหยิงยกม่านคลุมเตียงขึ นเล็กน้อย,พร้อมยื่นหน้า
ออกไป,กล่าวสอบถามออกไปด้วยเสียงที่สั่นเทา,”ท่านพี่ถึงกับ
มาหาข้าเวลาค่าคืนเช่นนี เพื่อพูดคุย,มีสิ่งใดที่กังวลอย่างงั นรึ?”
คิ วที่คมเข้มของเมิ่งชิงอู๋ขยับไปมา,ท่าทางหนักใจเป็นอย่าง
มาก,ไม่คิดเลยว่าน้องสาวจะพบเขากับท่าทางเช่นนี ของนาง
,ทว่านางก็ได้ถอนใจยาวก่อนพูดออกมาว่า”เรื่องเกี่ยวกับร้าน
ขายยา,ไม่มีใครที่จะให้ข้าสามารถเชื่อใจได้เลย,ดังนั นข้าจึงแค่
เพียงต้องการที่จะพูดคุยกับเจ้าเท่านั นเอง.”
เมิ่งชิงอู๋นั นต้องคอยควบคุมดูแลกิจการของตระกูลด้วยตัวเอง.
หอการค้าหนานหยุนท่าธุรกิจเกี่ยวกับยันต์เวทย์ระดับต้น,เมิ่ง
ชิงอู๋นั นได้ใช้เงินมากมายมอบให้กับผู้ช่วยของปรมาจารย์ซ่าง
หลีชิงเพื่อให้น้องสาวนางได้เข้าเรียน,กลายเป็นศิษย์ของเขา
อย่างมีเกียรติ,หวังว่าน้องสาวของนางนั นจะได้กลายเป็นผู้สืบ
ทอดกิจการ,และอาจจะช่วยยกระดับตระกูลของนางขึ นได้อีก
ด้วย.
บิดามารดาของเมิงชิงอู่,ผู้ก่อตั งกิจการ,การค้าหนานหยุน,ก่อน
นั นพวกเขาได้ผู้ขาดการค้าตลาดยันต์เวทย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ
เมืองเทียนหนานแห่งนี เลยทีเดียว.
หกปีต่อมา,หลักจากที่เกิดความวุ่นวาย,จนท่าให้หอการค้า
หนานหยุนได้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว,ตอนนี ถูกลดระดับลงการ
เป็นเพียงหอการค้าระดับสองเท่านั น.
ธุรกิจยันต์เวทย์ของหอการค้าเหนานหยุนนั นยิ่งถดถอยและ
ตกต่าลงเป็นอย่างมาก,ทว่าด้วยรากฐานที่แข็งแกร่ง,เมิ่งชิงอู๋จึง
ยังสามารถประคับประคองกิจการเอาไว้ได้อยู่,ด้วยจ่าต้อง
ลงทุนเป็นอย่างมาก,เพื่อซื ออุปกรณ์,วัสดุ,สูตรยาและใช้เงินใน
การว่าจ้างอาจารย์ปรุงยาเป็นจ่านวนเงินมหาศาล,ตอนนี
ภายในเมืองนางก็ได้เปิดร้านขายยาในท่าเลทอง,หวังว่า
ประสบความส่าเร็จได้.
สายตาของเมิ่งหยิงหยิงเริ่มพล่ามัวแล้ว,พร้อมกับหายใจขาดๆ
หายๆ,ไม่ค่อยมีสมาธิ,ถามออกไปในทันที,”ร้านขายยาเพิ่งเปิด
มาไม่กี่วันนี เอง,ธุรกิจเองก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดีไม่ใช่รึ?
หากเป็นเช่นนี ,ตระกูลเราก็สามารถขยายสาขาเพิ่มได้,ยังมีสิ่ง
ใดกันที่ท่านพียังกังวลอยู่รึอย่างไร?”
เมิ่งชิงอู๋ส่ายหน้าไปมา,”ยันต์เวทย์ต่างหากที่น่าเป็นห่วง,เจ้ายัง
จ่าเรื่องราวเมื่อหกปีที่แล้วได้หรือไม่?”
ด้วยค่าพูดดังกล่าวนั นราวกับว่านางได้ถูกแช่ลงไปในถัง
น ่าแข็ง.
ท่าให้เมิ่งหยิงหยิงที่สั่นสะท้านถึงกับแข็งค้างเลยทีเดียว.
ไฟแห่งราคะภายในใจของนางถึงกับมอดลงในทันที.
“ข้าจะลืมมันลงได้อย่างไร?”เมิ่งหยิงหยิงถึงกับขบฟันของนาง
แน่น,พร้อมกับสะอื นออกมาเล็กน้อย”ข้าอายุเพียงสิบปี
เท่านั น,ท่านพ่อและท่านแม่เองก็ได้จากไปในปีนั น!”
ใบหน้าที่สวยงามของเมิ่งชิงอู๋เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกก่อนที่จะ
กล่าวออกมาเสียงต่า,”ความจริงแล้วข้าสงสัยว่าบิดามารดของ
พวกเราไม่ได้พบเข้ากับสัตว์อสูรแต่อย่างใด,ทว่ามีคนสังหาร
พวกเขา!หลายปีมานี ข้าได้ท่าการสืบสวนอย่างเปิดเผยและ
อย่างลับๆ,ข้าได้ร่องรอยบางอย่าง,แต่ว่ากลับไม่สามารถหา
หลักฐานยืนยันได้.”
ร่างของเมิ่งหยิงหยิงถึงกับสั่นสะท้าน,”ท่านพ่อและท่านแม่ถูก
สังหาร!”
“เจ้าตอนนี มีอายุ 16 ปีแล้ว,โตพอที่จะรับรู้เรื่องราวเช่นนี แล้ว
,ข้าไม่จ่าเป็นต้องปกปิดเจ้าอีกต่อไป.”ก่าปั้นของเมิ่งชิงอู๋ก่า
หมัดแน่น”ในครานั นท่านพ่อท่านแม่เพิ่งตายไป,ท่านลุงกลับ
กระตือลือร้นต้องการแบ่งสมบัติ,อาจารย์ผู้สร้างยันต์อักขระ
เองก็เลิกติดต่อกับพวกเรา,เหล่ายันต์เวทย์ที่พัฒนาขึ นมาก็ถูก
เปิดเผย,เหล่าผู้จัดหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆก็ตัดการค้าขายกับ
พวกเขาราวกับว่าได้ถูกเตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว,ในเมืองเอง
ร้านต่างๆของพวกเราก็ถูกคนบุกเข้าโจมตีแทบทุกวัน,เพียง
หนึ่งปี,สัดส่วนการค้าขายของพวกเราลดลงกว่าแปดส่วน,เจ้า
คิดว่าเรื่องทั งหมดนี เป็นเรื่องบังเอิญอย่างงั นรึ?”
„……”
“แผนการทุกอย่างนั นได้วางแผนเอาไว้อย่างดีแล้ว,หากแต่ยัง
มีสิ่งที่ผิดพลาดไปอยู่,ก็คือ,ข้าไงล่ะ”
เมิ่งหยิงหยิงรู้ดีว่าหลายปีที่ผ่านมานี พี่สาวของนางต้องประสบ
เรื่องหลายอย่างและมันไม่ง่ายส่าหรับนางเลย.
“หยิงหยิงช่างเป็นคนไร้ประโยชน์เหลือเกิน,ท่านพี่เองก็มีอายุ
16 ปีเอง,กลับต้องรับภาระหนักของตระกูลในภาวะที่หนัก
หนาสาหัส,ทว่าสิ่งที่ข้าท่า,แค่เรียนก็ยังไม่ดีเลย,ต้องการที่จะ
เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่อยู่ตลอดเวลา,ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย,ข้ายัง…!”
เมิ่งหยิงหยิงต้องการที่จะผลักฉู่เทียนออกไปให้พ้น.
ฉู่เทียนที่ดูเหมือนก่าลังเข้าตาจน,ได้เลื่อนมือขวาของเขา,ขึ น
ไปบนตัวนาง,เลื อยไปบนหน้าอกและบีบมันเบาๆ!
เมิ่งหยิงหยิงถึงกับเงียบเสียบในทันทีทันใด,ใบหน้าน้อยๆ
กลายเป็นแดงกล่า,ร่างกายสั่นสะท้าน,จุดดังกล่าวที่เป็น
เหมือนเนินศักดิ์สิทธิ์ที่ใครห้ามรุกล ่าเด็ดขาด,เพียงแค่คิดก็ท่า
ให้รู้สึกงงงวย,ท่าให้นางถึงกับต้องหนีบขาทั งสองข้าเข้าหากัน
,กัดฟันแน่น,เพื่อไม่ให้เสียงหลุดออกมา.
เจ้าคนพาล…คาดไม่ถึงว่าจะกล้าจับหน้าอกข้า!
เมิ่งชิงอู่ที่เห็นดวงตาทั งสองข้างของน้องสาวเต็มไปด้วยน ่าตา,
ใบหน้าของนางแทบจะกลายเป็นสีแดงไปทั งหมด,เป็นไปได้ว่า
นางคงจะรู้สึกละอายใจ,ท่าให้นางแอบซาบซึ ง,ก่อนนั นนาง
ต้องการเที่ยวเล่นอยู่ทุกเวลาไม่รู้จักโตเลย,ในที่สุดตอนนี ก็
เข้าใจเรื่องทั งหมดได้แล้ว.
เมิ่งหยิงหยิงกลัวว่าจะถูกเขาจู่โจมเข้าอีกครั ง,เขาจึงไม่กล้าที่
จะผลักฉู่เทียนให้ออกไป,,หล่อนจึงได้ถามเรื่องที่ต้องการที่จะ
รู้”เป็นใครกันที่กล้าท่าเรื่องเลวร้าย,โจมตีท่าร้ายตระกูลของ
พวกเขาเช่นนี !”
เมิ่งชิงอู๋ลังเลอยู่ชั่วขณะ,ก่อนที่จะตอบกลับน้องสาวของนางไป
,”ตระกูลเย่,ตระกูลเย่ที่ท่าธุรกิจทหารรับจ้าง,มีเพียงพวกเขา
เท่านั นที่มีทหารรับจ้างที่มีฝีมือโดยไม่ทิ งร่องรอยเอาไว้ในการ
โจมตีกองคาราวานสินค้า,แต่ว่าการสร้างเรื่องว่าหลอกว่าสัตว์
อสูรเข้าจู่โจมนั นยังไม่สมบูรณ์พอ.”
ตระกูลเย่นั นมีอิทธิพลเป็นอย่างมาก.
ตระกูลทหารรับจ้าง,มีกองก่าลังทหารรับจ้างถึงสามกลุ่ม,แต่
ละกลุ่มมีสมาชิกกว่าหมื่นคนทีเดียว!
หากผู้อยู่เบื องหลังเป็นตระกูลเย่จริงๆล่ะก็,เช่นนั นหอการค้า
หนานหยุนเองย่อมไม่มีก่าลังที่จะต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย!
เมิ่งชิงอู๋กล่าวต่อไปว่า”เหล่าอาจารย์สร้างอักขระเวทย์เกือบ
ทั งหมดของตระกูลเราได้ย้ายไปท่างานที่หอการค้าเห่ยซุยกัน
หมดถึงด้านหน้านั นจะเป็นตระกูลหานดูแลจัดการ,แต่
เบื องหลังที่คอยช่วยเหลือพวกเขาอยู่นั นคือตระกูลเย่,
ไม่เช่นนั นแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะเติบโตได้รวดเร็วขนาดนั น!”
“เมิงหยิงหยิงกัดฟันแน่นพร้อมกับกล่าวว่า”พวกเขาจะต้องแก้
แค้นอย่างแน่นอน!”
“เรื่องการแก้แค้นอย่าได้ผลีผลาม,เมื่อเร็วๆนี ข้ารู้สึกราวกับว่า
จะมีเรื่องที่ส่าคัญบางอย่างเกิดขึ นภายในตระกูลเรา.”ร่างๆ
หนึ่งที่อยู่นอกผ้าม่านยืนขึ นอวดรูปร่างที่เพรียวบางสวยงาม.”
หยิงหยิง,เจ้าจงสัญญากับข้า,เจ้าจะต้องตั งใจเรียนท่าผลงาน
ให้ดี,และกลายเป็นศิษย์ของเจาต้าซือให้จงได้,ถึงเจ้าพบเข้ากับ
สถานการณ์อันตราย,ด้วยสถานะศิษย์ของเจาต้าซือล่ะก็,ย่อม
รับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้.”
ทันใดนั นเมิ่งหยิงหยิงก็รู้สึกเศร้าขึ นมาในทันที.
พี่สาวของนางถึงจะไม่แข็งแรงเท่าใดนัก,กลับจะต้องแบก
รับภาระหนักหนาของตระกูล.
หล่อนได้พานางเพื่อเข้าเรียนกับเจาชิงฟานต้าซือ,ไม่เพียงนาง
ต้องเรียนไม่จบ,แล้วต้องกลับมาดูแลตระกูลแทนพ่อแม่,แต่ว่า
ด้วยรับรู้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ชอบมาพากล,นางยังได้หาที่พักพิง
ป้องกันตัวให้กับน้องสาวเอาไว้อีกด้วย.
“ท่านพี่,ท่านจะไม่เป็นอะไร,ใช่ใหม?”
“เด็กโง่,พี่ของเจ้าไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั น,หกปีก่อน
สถานการณ์ย่าแย่กว่านี ซะอีก,ข้ายังผ่านมาได้,ในเวลานี ,ข้าก็
ต้องการที่จะเห็นจริงๆ,พวกเขาจะจัดการข้าด้วยวิธีใด,นี่ก็ดึก
มากแล้ว,หยิงหยิงเจ้ารีบพักเถอะ,พรุ่งนี เจ้าจะตื่นสายเอา,เจ้า
ไม่ควรไปเรียนสายนะ.”
“ค่ะ!”
“ซ่างหลีชิงตาซือนั นเป็นคนที่ส่าคัญอย่างมาก,เพื่อตัวเจ้าเอง
,เพื่อตระกูลของเรา,เจ้าจะต้องตั งใจเรียนขยันขันแข็ง.”
“หยิงหยิงทราบแล้ว,ท่านพี่เองร่างกายอ่อนแอนเดียวจะไม่
สบาย,ท่านไปพักเถอะ.”
“มันเป็นเรื่องเล็กๆมาหลายปีแล้ว,ข้าชินกับเรื่องนี แล้ว,เจ้าไม่
ต้องเป็นห่วง.”
เมิ่งชิงอู๋ปลอบใจน้องสาวก่อนที่ร่างที่เพรียวบางอรชรจะก้าว
ย่างจากไป.
เมิ่งหยิงหยิงรู้สึกย่าแย่เป็นอย่างมาก,นางเงียบไปหลายนาที,
ก่อนที่จะสะอึกสะอื นขึ นมาทันที.
ฉู่เทียนกอดหญิงสาวเบาๆอย่างนุ่มนวล”อย่าเศร้าไปเลย,ไม่
เศร้านะ,มันจะดีเอง.”
เมิ่งหยิงหยิงที่อยู่ภายในอ้อมกอดของฝ่ายตรงข้าม,รู้สึกอบอุ่น
,สบายใจ,คาดไม่ถึงเลยว่าจะรู้สึกพึงใจอยู่เล็กน้อย.
“เจ้าคนฉวยโอกาส!”
“เจ้าจะกอดข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน!”
จริงๆแล้วเมิ่งหยิงหยิงเองก็ต้องการไหล่ของบุรุษสักคน,
ต้องการที่จะโผเข้าไปซบฝ่ายตรงข้ามเพื่อร้องให้,หากแต่สหาย
คนนี ของนางนั นท่าตัวน่ารังเกียจจนเกินไป,ก่อนหน้านี เขาได้
ฉวยโอกาสล่วงเกินนางอย่างคาดไม่ถึง,นางจะไม่ยอมให้เขาได้
สมหวังฉวยโอกาสจากนางอีกต่อไป,ด้วยนางยังบริสุทธ์อยู่
นั่นเอง.
ฉู่เทียนลุกออกมาจากเตียงโดยไม่เต็มใจนัก,ก่อนที่จะกล่าว
ออกมาอย่างเฉยเมยราวกับไม่ได้ตั งใจพร้อมกับเผยยิ มและ
กล่าวว่า”ขออภัยด้วย,ข้าไม่ได้ต้องการท่าเช่นนั นเลย,เรื่องมัน
คอขาดบาดตายจริงๆ,ข้าไม่มีทางเลือก,ไม่เช่นนั นแล้ว,ข้าคง
ต้องตายแน่ๆเลย!”
เมิ่งหยิงหยิงที่ก่าลังเศร้าเป็นอย่างมาก,สหายคนนี กับยิ ม
ออกมาอย่างเฉยเมย,,หล่อนพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง
,พร้อมกับจ้องมองไปยังระหว่างขาฝ่ายตรงข้าม,ที่ใบหน้าของ
นางรู้สึกร้อนผ่าวขึ นมาก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างดุร้าย
ออกไปว่า”นี่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ,ใช่ใหม?”
ฉู่เทียนกุมไปที่เป้าด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ”แน่นอนมัน
เป็นปรากฏการทางสรีระ,ข้าไม่สามารถควบคุมมันได้,เจ้าก็
เป็นเหมือนกันด้วยไม่ใช่รึ?”
“ไร้สาระ,ข้าไม่ได้เป็นคนหน้าหนาเช่นเจ้า!”
“แต่ว่า…”
เมิ่งหยิงหยิงรู้สึกโกรธเกรี ยวข้นมาทันที”ไม่มี,แต่,หากเจ้าไม่
หยุดต่อล้อต่อเถียงข้าล่ะก็,ข้า…ข้าจะทุบเจ้าให้สาแก่ใจเลย!”
“ช่วยด้วย!คุณหนูรองก่าลังจะฆ่าคนแล้ว!”
ฉูเทียนไม่รีรอวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.
เมิ่งหยิงหยิงที่จ้องมองแผ่นหลังของฉูเทียนก่าลังวิ่งหนีอย่าเป็น
ทุกข์,ทันใดนั นนางก็รู้สึกข่าขัน,สหายคนนี เป็นใครมาจากใหน
กัน?”
…………
ฉู่เทียนออกมาจากลานที่พัก.
เขายั งเท้าเอาไว้,ก่อนที่จะจ้องมองกลับมาด้วยสายตาธรรมดา,
ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นลึกซึ ง,เขากัดฟันจ้องมองขึ นไปบน
ท้องฟ้าที่ว่างเปล่า,ช่าเลืองมองดูเหล่าดวงดาราบนท้องฟ้าที่
มืดมิด,จ้องมองดูต่าแหน่งดาว,การโคจรเคลื่อนที่,ซึ่งมันก็ยัง
เป็นเหมือนเดิมไมได้เปลี่ยนไปจากที่เขารับรู้มาทั งหมด.
ภายในโลกใบนี คงไม่มีใครเชื่อว่าดวงวิญญาณของฉูเทียนนั น
ได้มาจากอนาคตหลายหมื่นปีจากนี .
ใช่แล้ว.
เขาไม่ใช่คนของที่นี่,เขาเดินทางมากจากอนาคตนั่นเอง.
เขาเป็นจอมปราชญ์รอบรู้ที่อายุน้อยที่สุด,มีความคิดที่ต่างจาก
คนยุคนี ,แหวกแนว,เป็นจอมเวทย์ที่พันปีจะพบเจอ.
ขณะที่เขาได้ศึกษารอยแยกของกาลอากาศและเวลา,ไม่ได้
ระมัดระวังให้ดีท่าให้สูญเสียการควบคุม,ก่อนที่จะเกิดการ
ระเบิด,ก่อนที่เขาจะฟื้นคืนมาในร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง,ที่มี
พลังเวทย์ถูกท่าลาย,และกลายไปเป็นทาส.
พันธะสัญญาทาสนับเป็นลักษณะพิเศษของคนยุคนี .
แก่นพันธะสัญญาธาตุนั นคือการแบ่งแยกดวงจิตออกเป็นสอง
ส่วน,โดยส่วนหนึ่งนั นจะถูกผนึกลงบนอักขระม้วนสัญญา,
เพื่อที่จะให้เจ้าของทาสยึดครองและใช้ควบคุมเหล่าทาส.
“ใช้วิชาเวทย์ที่ล้าสมัยควบคุมข้าอย่างงั นรึ?ช่างน่าหัวร่อซะ
จริง!”การควบคุมดวงจิตวิญญาณในเวลานี นั นไม่สามารถที่จะ
แก้ไขได้,แต่ถึงกระนั นเขาก็มีความคิดบางอย่างอยู่”ตราบ
เท่าที่ข้าฝึกฝนพลังเวทย์ไปถึงระดับดินแดนปลุกดวงจิตแล้วล่ะ
ก็,การท่าลายพันธะสัญญานี ก็เป็นเพียงแค่เรื่องง่ายดาย,จริงๆ
แล้วแม่นางน้อยคนนี ช่างดูน่าสนใจจริงๆ,อาจจะเป็นทางเลือก
ที่จะได้ประสบการณ์แบบใหม่ของชีวิตก็เป็นได้.”
นิสัยของฉู่เทียนที่เป็นสบายๆง่ายๆ,ไม่ยึดติดกับสิ่งใด,ไม่
เพียงแต่เป็นคุณชายเจ้าส่าราญเท่านั น,เขายังชอบมองโลกใน
แง่ดีอีกด้วย.
เขาเองก็ต้องการที่จะปรับตัวเช่นกัน.
ในเมื่อได้เดินทางมาแล้ว,ก็จะต้องใช้ชีวิตให้ดีที่สุด.

ฉู่เทียนไม่เพียงต้องการกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งภายใต้
ดาวดวงนี ,เขาจะต้องใช้ความรู้ความสามารถที่เขามี,
เปลี่ยนแปลงยุคนี ,เขาต้องการที่จะเห็นเหมือนกัน,โลกที่
เปลี่ยนไปเพราะเขา,มันจะหมุนไปด้วยภาพที่เปลี่ยนไปเช่นใด
กัน.