MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 115 พี่ชายของลิลลี่

115 พี่ชายของลิลลี่

เมื่อลิลี่ออกมาจากแคปซูล เธอตะโกนใส่หมอนเสียงดังจนตัวสั่นไปหมด เธอไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดและโกรธขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ถึงขั้นที่เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับอารมณ์ของตัวเองนอกจากร้องไห้ด้วยความโกรธและความรำคาญ

ครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้ว่าร้องไห้และกรีดร้องเสียงดังลั่น คือตอนที่พ่อแม่ปฏิเสธที่จะซื้อลูกแมวตัวเล็กๆ กับสุนัขพันธุ์ปั๊กให้เธอ เธอป่วยอยู่หลายวันจนกระทั่งพ่อแม่ยอมทำตามที่เธอขอ มันนานมากแล้ว นานมากจริงๆ แต่เธอยังจำได้ชัดเจนราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

หลังจากนั้นก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกเลย…จนกระทั่งถึงวันนี้

ตลอดชีวิตของเธอ เธอไม่เคยพบกับความล้มเหลวเลย ทุกสิ่งที่เธอต้องการและจำเป็นได้รับมาครบถ้วน และยังได้รับมากกว่านั้นด้วยเพียงแค่รอยยิ้มหวานๆ บนริมฝีปากของเธอ

เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่เธอต้องเผชิญหน้ากับคนหยาบคาย ไร้ความเห็นอกเห็นใจ ไร้ความรู้สึก และเย็นชาเช่นนี้

เขาเป็นมนุษย์จริงหรือเปล่า?

เธอแค่อยากได้ปี่! มันผิดตรงไหนเหรอ?

ไม่ใช่ว่าเขาหาซื้ออันใหม่ไม่ได้เสียหน่อย

ลิลี่กัดริมฝีปากล่าง “เรน” เธอพึมพำเสียงลอดออกมาจากช่องว่างของฟันที่ขบกันแน่น ทำไมเขาถึงขี้เหนียวขนาดนี้? และทำไมเสน่ห์ของเธอถึงใช้ไม่ได้ผลกับเขา?

เขาเป็นมนุษย์จริงหรือเปล่า?

ความโกรธที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงไม่เคยจางหายไปไม่ว่าลิลี่จะทำอะไร เธอจึงส่งข้อความไปหาแซ็คและคนอื่นๆ

เธอเมินเฉยต่อข้อความและการโทรนับร้อยครั้ง รวมถึงความกังวลอย่างเหลือล้นที่พวกเขามีต่อเธอ และพิมพ์ข้อความต่อไป

[ลิลี่: ฉันถูกเรนฆ่า]

ลิลี่หัวเราะเบาๆ “มาดูกันว่าเขาจะเจอปัญหาหรือเปล่า” เธอพนันได้เลยว่าเพื่อนๆ ของเธอทุกคนจะต่อต้านเรนแน่ๆ

หรือจะให้ดีกว่านั้น…ทำไมเธอไม่โพสต์ลงโซเชียลให้เหล่าแฟนคลับของเธอดูไปเลยล่ะ?

น่าเสียดายที่เธอไม่มีรูปของเรน ในเกมไม่มีฟีเจอร์กล้องถ่ายรูป ซึ่งเธอก็ได้ไปบ่นกับผู้พัฒนาเกมในภายหลัง

[แซ็ค: อะไรนะ?! ไอ้สารเลว!]

[ไคลี: เกิดอะไรขึ้น?]

[จอช: คุณอยู่ไหน? คุณโอเคไหม?]

[แซ็ค: เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[ไคลี: คุณอยู่ในบ้านหรือเปล่า? ฉันกำลังไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลย]

ลิลี่ไม่ตอบและปิดกล่องข้อความไป ยิ่งเพื่อนๆ ของเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งโกรธเรนมากขึ้นเท่านั้น

ลิลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่และสงบลงได้ในที่สุด หลังจากนั้นเธอก็ออกจากห้องและเดินไปยังห้องข้างๆ

เธอเคาะประตูและรออยู่สองสามวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำเชิญชวนให้เข้ามา

“พี่ชาย ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ?” ลิลลี่ถามทันทีที่เปิดประตูและพบกับชายหนุ่มผมดำตัดแต่งทรงเรียบร้อย กรามคมกริบ ดวงตาเฉียบคม และใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ เขาดูเหมือนนายทหารที่เคร่งครัดแม้จะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตและชุดนอนธรรมดาๆ ผมของเขายังเปียกอยู่เล็กน้อยขณะที่เขากำลังพิจารณาบางสิ่งบางอย่างบนโต๊ะ

“พี่สการ์?” ลิลลี่เรียก “พี่ยังศึกษาถ้ำนั้นอยู่อีกเหรอ?”

สการ์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารบนโต๊ะแล้วมองน้องสาวตัวเล็กของเขา “ลิลลี่ เธอเพิ่งกลับมาจากเกมเหรอ? ทะเลทรายสีชมพูเค็มเป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ลิลลี่ก็ทำหน้าบึ้ง และสการ์ก็สังเกตเห็น

“ดูเหมือนว่ามีเรื่องเกิดขึ้นสินะ?” สการ์รู้จักน้องสาวของเขาดี และไม่มีใครทำให้ลิลลี่ทำหน้าบูดแบบนั้นได้นอกจากเขาและพ่อแม่ของพวกเขา

ต้องมีอะไรบางอย่างทำให้เธอเสียใจมากแน่ๆ สการ์คิดและเตรียมใจรับมือ

เพียงชั่วครู่เท่านั้นที่อารมณ์บางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลิลลี่ ก่อนที่เธอจะพูดด้วยเสียงเบาและช้าๆ ว่า “ฉันได้เจอกับผู้เล่นคนหนึ่งชื่อเรน”

พอได้ยินชื่อนั้น เปลือกตาของสการ์ก็กระตุกเล็กน้อย ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความคิดของเขาลอยไปถึงชายคนนั้นที่อยู่กับไมค์และซายะ เรนผู้เป็นอาร์คานิสต์

แล้วทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเรนที่นิโคไลเคยเล่าให้ฟัง คนที่เขากำลังจะโทรหา

มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

สการ์ส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ เป็นไปไม่ได้หรอก ในเกมมีเรนเยอะแยะไปหมด และเขาคงไม่ใช่คนที่น้องสาวเขาบอกหรอก มันบังเอิญเกินไป

“แล้วไงต่อ?” สการ์เร่งให้ลิลลี่พูดต่อ

“ชายคนนั้นมีสัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงที่น่ารักมาก น่ารักสุดๆ น่ารักมากๆ เลย”

“โอเค โอเค ฉันเข้าใจแล้ว” สการ์กลั้นหัวเราะ “แล้วเดาได้เลยว่าเธออยากได้สัตว์เลี้ยงของเขามาก แต่เขาไม่ยอมให้เธอใช่ไหม?”

ดวงตาของลิลลี่เบิกกว้าง และเธอก็พยักหน้าอย่างแรง ปล่อยให้พี่ชายของเธอรู้ทุกอย่างไปเถอะ

“ได้ค่ะ กรุณาไปหาชายคนนี้และขอให้เขามอบสัตว์เลี้ยงของเขาให้ฉันด้วยค่ะ”

สการ์สบตาลิลลี่ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย เพราะลิลลี่น้อยนั้นถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากเธอทั้งน่ารักและเหมือนนางฟ้า แม้แต่คนใจแข็งที่สุดก็ยังต้องใจอ่อนเมื่อเห็นรอยยิ้มและใบหน้าที่น่ารักไร้เดียงสาของเธอ

พ่อแม่ของพวกเขาและแม้แต่ตัวเขาเองก็ยอมทำตามใจเธอทุกอย่าง เพียงแค่เสียงร้องจากริมฝีปากของเธอเท่านั้น

“แน่ใจเหรอว่าเรนคนนี้ไม่ใช่ตัวละครในเกม?” สการ์ถามอย่างขบขัน เพราะไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของน้องสาวเธอได้หรอก

ลิลี่ส่ายหัวทันที “ฉันเห็นเขาสู้กับพวกไทฟลิงสิบคนเพียงลำพัง”

นั่นทำให้สการ์สนใจ “ไทฟลิงสิบคน?”

“มนุษย์น่ากลัวที่มีเขา”

“ฉันรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ฉันถามว่าพวกไทฟลิงเหล่านั้นแข็งแกร่งไหม คุณเคยสู้กับพวกมันหรือเปล่า ค่า ATP ของพวกมันอยู่ที่เท่าไหร่”

ถ้าหากเรนคนนี้มี ATP สูงพอที่จะจัดการกับพวกไทฟลิงทั้งสิบคนได้ด้วยตัวเองแล้วล่ะก็…เขาอาจจะชักชวนเรนคนนี้เข้ากิลด์ของเขา

อย่างไรก็ตาม ลิลี่ส่ายไหล่อย่างสง่างาม “ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยสู้กับพวกมัน พวกมันน่ากลัว”

สการ์ถอนหายใจ “แล้วคุณอยากให้ผมไปเกลี้ยกล่อมเรนให้ยกสัตว์เลี้ยงของเขาให้คุณงั้นเหรอ?”

ลิลี่พยักหน้า “ท่านเป็นผู้นำของสิงโตดำ ท่านทำได้แน่ พี่ชาย ทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของท่าน”

“เขาหน้าตาเป็นยังไงเหรอ? คุณมีเบอร์โทรศัพท์ของเขาไหม ฉันจะได้โทรหาเขาได้”

“ไม่ เขาไม่รับคำขอเป็นเพื่อนของฉัน และหน้าของเขาก็ถูกปิดบังด้วยฮู้ด แต่สัตว์เลี้ยงของเขาน่ารักมาก”

ดวงตาของสการ์เบิกกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งที่ปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนของลิลลี่จริงหรือ?

สการ์อยากจะหัวเราะ แต่แก้มของน้องสาวเขากลับเบ้ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสดงให้เห็นว่าเธอเสียใจมาก

“ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ถ้าคุณไม่รู้จักหน้าเขาหรือไม่มีเบอร์โทรศัพท์เขาด้วยซ้ำ”

“แต่…” ดวงตาของลิลลี่สั่นไหว คางของเธอย่นลง ขณะที่หัวใจของสการ์อ่อนยวบลง

“แต่ฉันจะให้คนไปตามหาเรนที่เธอพูดถึง” สการ์พูดขึ้นทันทีเพื่อไม่ให้ลิลลี่ร้องไห้ออกมา

ถึงอย่างนั้นมันคงยากหากไม่มีเบาะแสอื่นใดนอกจากสัตว์เลี้ยงของชายคนนั้น สการ์คิดในใจ

ใบหน้าที่เศร้าหมองของลิลลี่กลับสดใสขึ้นทันที “ขอบคุณค่ะ พี่ชาย คุณสุดยอดที่สุด!” เธอโผเข้ากอดสการ์และโอบแขนรอบคอเขาพร้อมกับเอาแก้มถูไปกับแก้มของเขา

“อย่างน้อยก็บอกลักษณะของสัตว์เลี้ยงของเขาให้ฉันฟังหน่อยสิ”

ลิลี่พยายามนึกย้อนไปพลางเอานิ้วแตะคางพลางพูดว่า “อืม…มันสีดำ มันมีปากเหมือนนก แต่ลำตัวเหมือนมังกรหรืองู และ…มันมีหูและหางฟูๆ และ…มันมีปีก…”

ลิลี่ถอนหายใจ “แล้วมันน่ารักมากเลย…”

“เข้าใจแล้ว ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด” สการ์ลูบหัวลิลลี่พลางคิดอะไรบางอย่าง นักล่าหรือผู้นับถือลัทธิวิญญาณนิยมที่มีสัตว์เลี้ยงอยู่แล้วเหรอ?

น่าสนใจทีเดียว ความปรารถนาของสการ์ที่จะชักชวนเรนคนนี้เข้าร่วมกิลด์ของเขาทวีความรุนแรงขึ้นอีก

“อ้อ แล้วก็อีกอย่างนะคะ” ลิลี่กล่าวเสริม “ฉันคิดว่าเขาเป็นจอมเวทค่ะ”

“…” สการ์เงียบไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้ยินก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจว่า “จอมเวท…ที่มีสัตว์เลี้ยงเหรอ?”

ลิลี่พยักหน้า “ใช่ ฉันเห็นเขาใช้เวทมนตร์น้ำหลายครั้งเลย” เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกมนี้เลย ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นผิดปกติ เธอแค่เข้ามาเล่นเพราะอยากเห็นสัตว์วิเศษน่ารักๆ เท่านั้นเอง

ความสนใจของสการ์ที่มีต่อเรนเพิ่มมากขึ้น จอมเวทที่มีสัตว์เลี้ยง หรือไม่ก็เขาต้องเป็นจอมเวทศาสตร์มืดเหมือนกับเขาที่พัฒนาฝีมือจนถึงระดับ [นักอัญเชิญ] แล้ว สัตว์อัญเชิญเหรอ?

สการ์ส่ายหัว มันเป็นไปไม่ได้ในช่วงต้นเกมแบบนี้ [นักอัญเชิญ] เป็นคลาสพัฒนาขั้นสุดท้ายของจอมเวทแห่งความมืด ไม่มีทางที่ชายคนนั้นจะมีพลังเวทถึงระดับนั้นเพื่ออัพเกรดคลาสของเขาได้

แล้ว… อาจจะเป็นคลาสที่หายากหรือเปล่า?

ดวงตาของสการ์เป็นประกาย

ลิลี่ยังคงพูดไม่หยุดเกี่ยวกับประสบการณ์ของเธอในทะเลทราย แต่เธอก็เหมือนจะมองไม่เห็นตัว เพราะสการ์มุ่งความสนใจไปที่เรนเพียงคนเดียว เขาถึงกับลืมปัญหาเรื่องถ้ำวัลแคนไปชั่วขณะ

ถ้าเรนมีคลาสหายากจริง ๆ สการ์ก็ยิ่งอยากตามหาเขามากขึ้นไปอีก ถ้าเขารับผู้เล่นที่มีคลาสหายากเข้ากิลด์ กิลด์ของเขาก็จะได้รับประโยชน์อย่างแน่นอน

“บอกฉันหน่อยสิ เรนกำลังจะไปไหน” สการ์ถามด้วยความอยากรู้ ถึงขนาดที่เขาขัดจังหวะการกล่าวสุนทรพจน์ของลิลลี่ด้วยซ้ำ

ลิลี่ตกใจที่พี่ชายของเธอเข้ามาขัดจังหวะขณะที่เธอยังพูดไม่จบ ก่อนที่เธอจะคิดได้สักครู่

“อืม…ถ้าฉันฟังไม่ผิด…ฉันคิดว่าเขาถามหมูตัวนั้นเรื่องจะไป…คาร์…ฮ่าๆ…”

“คาร์ตาคอล?” สการ์พูดจบ

ลิลี่พยักหน้าทันที “ใช่ ที่นั่นแหละ”

รอยยิ้มของสการ์กว้างขึ้น และเขาโทรแจ้งกิลด์ให้ส่งคนไปที่คาร์ทาคอลเพื่อตามหาเรน นักเวทที่มีสัตว์เลี้ยงสีดำแปลกประหลาด