MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 122 ไม่มีอะไรน่ารักไปกว่าปืนของฉันแล้ว

122 ไม่มีอะไรน่ารักไปกว่าปืนของฉันแล้ว

“แน่ใจเหรอว่านี่คือทางที่ถูกต้อง?” รอซถามพลางหายใจรดจนมองเห็นไม่ชัด พวกเขาเดินมาเป็นชั่วโมงแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววของทะเลสาบน้ำแข็งที่ลีโอเนลพูดถึงเลย มีแต่ต้นไม้ตาย หิมะ และหิมะอีกมากมาย

ระหว่างทางพวกเขาได้พบกับสัตว์ประหลาดน้ำแข็งและสัตว์ร้ายบางตัว แต่ตัดสินใจที่จะไม่ต่อสู้เพื่อรักษาระดับพลังชีวิตและพลังเวทให้เต็มจนกว่าจะเผชิญหน้ากับบอส

“ใช่ มันน่าจะอยู่ตรงนี้ ก่อนถึงภูเขา” ลีโอเนลตอบ

“เธอรู้จักบอสที่เราจะต้องเผชิญหน้าด้วยหรือเปล่า?” อิโซลเดถาม

“เปล่าครับ” ลีโอเนลยิ้มกว้างอย่างเด็กๆ “มันจะเป็นเซอร์ไพรส์ครับ”

“หรือเธอคงจะประหลาดใจเองถ้ามันกลับแข็งแกร่งกว่าเรา” รอซพึมพำด้วยเสียงเบา

“ว่าแต่” ลีโอเนลหยุดพูดและมองไปที่ปืนลูกซองที่พาดอยู่บนไหล่ของอิโซลเด “เธอได้มันมาจากไหน?”

อิโซลเดยกปืนขึ้นแล้วยิ้มกว้าง “อ๋อ หมายถึง อิโซลเด ช็อตกัน เวอร์ชั่น 1.0 ใช่ไหม?”

ลีโอเนลเลิกคิ้วขึ้น “นั่นคือชื่อของมันหรือ?”

“ฉันตั้งชื่อมันแบบนั้นแหละ ฉันซื้อมันมาจากเมืองเอเรนเดีย และมันก็ค่อนข้างดีทีเดียว มันยังมีดาเมจปกติแบบ AoE ด้วย แต่เฉพาะเมื่อศัตรูอยู่ใกล้กันเท่านั้น” ค่า STR ของอิโซลเดเพิ่มขึ้นถึง +30 แล้วหลังจากที่พวกเขาเผชิญหน้ากับเมเดนแห่งความเจ็บปวด ดังนั้นการเข้าเมืองจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ

“เยี่ยมเลย” ลีโอเนลหันหน้าไปข้างหน้าและเริ่มตัดพุ่มไม้และกิ่งไม้แห้งที่ขวางทางต่อไปพลางผิวปาก

หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาที รอซก็ชี้ไปที่จุดหนึ่งซึ่งซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ “ดูสิ นั่นใช่หรือเปล่า?”

เมื่อลีโอเนลฝ่าวงล้อมออกไป สิ่งที่พวกเขาพบก็คือทะเลสาบที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งระยิบระยับ มันสะท้อนแสงจันทร์สีเลือดที่อยู่สูงเหนือท้องฟ้าในคืนที่ไม่มีดวงดาว และเลยไปจากนั้นก็คือภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะตลอดกาล

“ฉันคิดว่านั่นคือทะเลสาบนะ?” ลีโอเนลรู้สึกประหม่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเดินข้ามทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง เขาคิดว่าเมื่อพวกเขาอยู่ตรงกลาง น้ำแข็งอาจจะแตกเหมือนในหนังก็ได้

ขณะที่อิโซลเดไม่สนใจเลยสักนิด เธอแค่ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่มีร่องรอยความกลัวบนใบหน้าเลยสักนิด “ไปกันเถอะ”

“ฮ-เฮ้…” ลีโอเนลยื่นมือออกไป ตั้งใจจะคว้าตัวเธอ แต่เธอกลับเดินนำหน้าไปแล้วหนึ่งเมตร ราวกับว่าทะเลสาบเป็นพรมแดง

และจากหางตาของเขา รอซก็มองตามอิโซลเดไปเช่นกัน ใบหน้าของเขานิ่งเฉยราวกับไม่แยแสว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ลีโอเนลมองไปยังเพื่อนร่วมทางก่อนจะมองไปยังทะเลสาบใส ความกลัวของเขาเกิดจากความรู้ที่ว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น

“คุณกำลังทำอะไร?”

ดวงตาของลีโอเนลเงยขึ้นจากทะเลสาบคริสตัล และพบว่าอิโซลเดกำลังมองเขาด้วยความสับสน

“กลัวเหรอ? ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าจมน้ำฉันจะช่วยคุณเอง” จากนั้นอิโซลเดก็หันหลังเดินนำหน้าไป “แค่เดินตามทางที่ฉันเดินมาก็พอ”

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของอิโซลเด ลีโอเนลรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง บางอย่างในท่าเดินที่แข็งแกร่งและมั่นใจของเธอทำให้เขารู้สึกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี

เหมือนกับกรณีของเรนเลย

ลีโอเนลสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วย่องไปหาอิโซลเดอย่างระมัดระวัง โดยแน่ใจว่าเขาจะเดินตามเธอไปทุกที่ ก้าวไปทุกที่ที่เธอก้าวไป

“ดีแล้วที่เธอมานะ อิโซลเด ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงถ้าเธอไม่อยู่ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น และน้ำแข็งนี่ทำให้ฉันขนลุก” ลีโอเนลกล่าว เสียงของเขาดังแทรกความเงียบ แต่ลมหนาวบางครั้งก็ทำให้ไม่ได้ยินเสียงเขา

“คุณเป็นคนที่พึ่งพาได้มาก ฉันคงก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยขาที่สั่นเทาของฉันไม่ได้เลยถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างหน้าคอยนำทาง”

อิโซลเดหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วรอยยิ้มของเธอก็หายไปเมื่อลีโอเนลพูดต่อ

“คุณเหมือนเรนเลย พึ่งพาได้และกล้าหาญมาก”

อารมณ์ดีของอิโซลเดลดลงเล็กน้อย และเธอก็ถอนหายใจกับตัวเอง เรนเป็นผู้ชายเหรอ? ทำไมถึงต้องเอาเธอไปเปรียบเทียบกับผู้ชายอีกนะ?

อิโซลเดเอามือกุมหน้าผากตัวเองเมื่อทำแบบนั้นอีกครั้ง เธอควรจะทำตัวให้เหมือนผู้หญิง เธอควรจะกลัว ร้องไห้ และขอความช่วยเหลือเหมือนที่ลีโอเนลทำ

อิโซลเดถอนหายใจเฮือกใหญ่ มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยถ้าเธอมีเรื่องกลัวอยู่บ้าง และเธอก็แสดงออกว่ากลัวไม่ได้ถึงแม้จะอยากทำก็ตาม นั่นเป็นเหตุผลที่อดีตแฟนของเธอเลิกกับเธอตั้งแต่แรก เธอแข็งแกร่งกว่าเขา และเธอก็สงสัยว่ามันจะเป็นปัญหาสำหรับเรนและลีโอเนลหรือเปล่า?

อิโซลเดบ่นพึมพำคำพูดไม่รู้เรื่องออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น ในขณะที่ลีโอเนลก็พูดพล่ามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาข้ามทะเลสาบและมาถึงภูเขาหิมะในที่สุด

“เราจะปีนขึ้นไปบนนั้นเหรอ?” รอซถามพลางจ้องมองภูเขาสูงชันที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

“ไม่ ฉันคิดว่าเราต้องอ้อมไปทางนี้เพื่อหาเจ้ากวางตัวนั้น” ลีโอเนลมองไปรอบๆ ยังคงมีใบไม้และต้นไม้ปกคลุมอยู่รอบเชิงเขา ก่อนที่เขาจะเงยหน้ามองดวงจันทร์สีแดง

“มันน่าจะมาถึงแล้ว เพราะตอนนี้เป็นพระจันทร์สีแดง และเราก็มีหญ้าศัตรูอยู่มากมายกับเรา”

ลีโอเนลและรอซเดินไปเดินมา โดยลีโอเนลผิวปากเรียกกวาง ส่วนอิโซลเดกำลังมองดูทะเลสาบอยู่

“พวกเธอ!” อิโซลเดเรียกพลางชี้ไปที่เงาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกอยู่ไกลๆ “นั่นใช่หรือเปล่า?”

ลีโอเนลและรอซเหลือบมองไปยังทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง และพบว่าอิโซลเดกำลังชี้ไปที่อะไร

เมื่อลมพัด หมอกก็จางหายไป เผยให้เห็นรูปร่างเลือนรางของสัตว์ร้ายในรูปทรงกวาง แต่ขนาดของมันใหญ่กว่ากวางถึงสองเท่า เกือบเท่าม้า และมันมีเขาถึงสี่เขางอกออกมาเหนือหัว และลำตัวของมันก็เปล่งประกายราวกับน้ำแข็ง

สัตว์ร้ายตัวนั้นช่างน่าหลงใหล โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าใสราวกับแก้ว มันจ้องมองพวกเขาด้วยใบหน้าไร้เดียงสา ราวกับกำลังดูว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

ลีโอเนลและรอซยืนนิ่งตะลึง ในขณะที่อิโซลเดเป็นฝ่ายเข้าหาโดยยื่นมือออกไปพร้อมกับกำหญ้าศัตรูไว้ในฝ่ามือ

จมูกของกวางขยับไปมาที่ฝ่ามือของอิโซลเด มันน่ารักและน่าเอ็นดูมากขณะที่มันดมมือของเด็กสาว

ภาพหญิงสาวผมดำกำลังแปรงขนกวางน้ำแข็งตัวสวยงามนั้น เป็นภาพที่ตัดกันอย่างลงตัว และใครก็ตามที่ได้เห็นทิวทัศน์อันงดงามนี้ย่อมรู้สึกเบาใจและสงบสุข ราวกับเป็นภาพที่หลุดออกมาจากภาพวาดในจินตนาการ

จนกระทั่งอิโซลเดเล็งปืนลูกซองไปที่หัวกวางก่อนจะกด [เริ่มปฏิบัติการ]

เสียง “แบะอัง” ดังสนั่นปลุกเลโอเนลและรอซให้ตื่นจากความฝันอันแสนวิเศษ

ลีโอเนลปิดตาและร้องไห้พลางพูดว่า “อิโซลเด! เธอทำอะไรลงไป?!” เขาไม่อาจทนดูอิโซลเดฆ่ากวางผู้บริสุทธิ์ตัวนั้นได้ มันช่างสวยงามและไร้เดียงสาเหลือเกิน อิโซลเดถึงกับระเบิดกะโหลกมันจนแหลกละเอียดได้อย่างไร?

กวางน้ำแข็งสี่เขาฆ่าได้ง่าย และพลังโจมตีของพวกมันก็ไม่สูงนัก อย่างไรก็ตาม หากไม่มี [หญ้าศัตรู] พวกมันจะไม่ปรากฏตัว และพวกมันมีจำนวนน้อยมากในพื้นที่นั้น ในขณะที่เวลาเกิดใหม่ของพวกมันก็ช้าด้วย

ค่า ATP ของอิโซลเดสูงอยู่แล้วหลังจากผ่านถ้ำมหึมา และด้วยการโจมตีที่สำคัญสองครั้ง กวางน้ำแข็งสี่เขาก็แตกกระจายเป็นอนุภาค

“ค-คุณทำแบบนั้นได้ยังไง…” รอซพึมพำพลางเอามือปิดริมฝีปากเมื่อนึกถึงกวางตัวนั้น เขาคิดถึงแมวสัตว์เลี้ยงของเขาที่ตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน จนถึงตอนนี้ ความทรงจำนั้นก็ยังทำให้เขาน้ำตาไหล ดวงตาของกวางตัวนั้นเหมือนกับดวงตาของแมวที่ตายไปแล้ว ดวงตาสีฟ้ากลมโตใสซื่อที่ทำให้ใครๆ ก็ใจละลาย

“เจ้าช่างโหดร้ายเหลือเกิน!” ลีโอเนลกล่าว “เจ้าไม่รู้สึกสงสารกวางบ้างเลยหรือไง?”

อิโซลเดกลับไปหาพวกผู้ชายด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ล่าสัตว์ “สงสารเหรอ? มันก็แค่สัตว์ร้าย” เธอกล่าวอย่างเรียบง่าย เธอไปล่าสัตว์กับครอบครัวทุกฤดูกาล กวางตัวนี้ก็เป็นเพียงเป้าหมายอีกเป้าหมายหนึ่งสำหรับเธอเท่านั้น

“มันน่ารักจังเลย คุณคิดจะทำร้ายมันได้ยังไงกัน” รอซถามด้วยเสียงเบา

“น่ารักเหรอ?” อิโซลเดเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาของเธอมองขึ้นไปครุ่นคิดก่อนจะยิ้ม “ไม่มีอะไรน่ารักไปกว่าปืนของฉันแล้ว”

” . . .”

ลีโอเนลและรอซยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ข้างๆ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวว่าพวกเขากำลังทำตัวเหมือนผู้หญิงมากกว่าอิโซลเด และนั่นก็ทำให้พวกเขาเข้าใจว่าอิโซลเดนั้นแมนกว่าพวกเขาจริงๆ

เป็นไปไม่ได้เลยที่หัวใจอันอ่อนโยนของเด็กสาวจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นการฆ่ากวางผู้บริสุทธิ์ตัวนั้น