MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 166 กิลด์พันธมิตรแห่งโชคชะตา

166 กิลด์พันธมิตรแห่งโชคชะตา

เรนรู้จักผู้ชายคนนั้นดีมาก เขาเป็นหนึ่งในคนที่แอบชอบอีวี่ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นแฟนของเรย์นา เขาอายุมากกว่าพวกเธอ แต่หน้าตายังดูอ่อนเยาว์พอที่จะเข้ากับคนวัยเดียวกันได้

ดูเหมือนว่าเงินจะทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้ มันคือยาอายุวัฒนะ

เมื่อมองดิมิทรีแล้ว เรนก็รู้สึกได้ว่าทั้งสองคบกันมานานแล้ว แม้กระทั่งก่อนที่เรย์นาจะชวนเขาไปกินข้าวเที่ยงและดูหนังเพื่อแลกกับการที่เขาช่วยทำการบ้านให้ แค่เพียงการสบตากันอย่างแผ่วเบา เขาก็รู้แล้วว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อน

แต่ตอนนี้ เขาไม่สนใจแล้วว่าเธอและดิมิทรีจะลงเอยกันหรือไม่ เขาแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเรย์นาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำกับเขาในอดีต

เรนหัวเราะเบาๆ แล้วหันหน้าหนี เขาเดาได้อยู่แล้วว่าดิมิทรีจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจที่จะฟังชายคนนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว

ดิมิทรีพูดด้วยความมั่นใจและมีเสน่ห์ดึงดูดนักเรียนหลายคน แต่เมื่อเรนหาวและมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก เสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อย

“อย่างที่พวกคุณรู้กันดี กิลด์ Fate Alliance คือกิลด์ประจำมหาวิทยาลัยของเรา เราเล่นเกมกันมามากมายก่อนเกม COVENANT และสร้างสถิติที่ยอดเยี่ยมไว้มากมายในหลายประเภท เรามั่นใจที่จะบอกว่ากิลด์ของเราจะอยู่ในอันดับต้นๆ อย่างแน่นอน”

ในยุคนั้น การเล่นเกมเป็นที่นิยมในหมู่เยาวชนและแม้แต่ผู้ใหญ่ ทุกคนรู้จักเกม COVENANT ดังนั้นดิมิทรีจึงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม แม้แต่ครูวัยกลางคนก็ยังรู้จักเกมนี้

เมื่อทุกคนได้ยินเกี่ยวกับกิลด์ Fate Alliance พวกเขาก็ตื่นเต้นกันใหญ่ ทางมหาวิทยาลัยเองก็ให้การสนับสนุนกิลด์นี้ และมีผู้เล่นเก่งๆ มากมายเป็นสมาชิก พวกเขายังสามารถเคลียร์และได้ First Blood ในดันเจี้ยนและบอสบางตัวในเกม COVENANT ได้อีกด้วย

กิลด์ Fate Alliance เคยติดอันดับท็อป 20 ของโลกในฐานะหนึ่งในกิลด์เกมที่ดีที่สุด การอยู่ในอันดับต้นๆ เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการให้ทุกคนไต่ระดับขึ้นไปสู่จุดนั้น

“พวกเราจากกิลด์ Fate Alliance เคยเข้าร่วมเล่น COVENANT ในช่วงเบต้าทดสอบมาก่อน จึงรู้จักเกมนี้เป็นอย่างดี วันนี้พวกเรามายืนอยู่ตรงหน้าทุกท่านเพื่อเชิญชวนทุกท่านเข้าร่วมกิลด์ของโรงเรียนเรา มาร่วมต่อสู้เพื่อโรงเรียนของเรา! มาร่วมต่อสู้เพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุด!”

ความตื่นเต้นพุ่งสูงขึ้นเมื่อเหล่านักเรียนต่างพากันกระซิบกระซาบ และเกือบทุกคนก็ยกมือขึ้น

“หัวหน้ากิลด์! คุณสมบัติที่ต้องการมีอะไรบ้าง?”

“ค่า ATP ของผมแค่ยี่สิบกว่าๆ เองครับ แบบนี้โอเคไหมครับ?”

“การเข้าร่วมกิลด์มีประโยชน์อย่างไรบ้าง?”

“มีการจำกัดเรื่องชนชั้นหรือไม่?”

คุณเล่นคลาสอะไรอยู่?

“เราจำเป็นต้องมีกลุ่มเรียนส่วนตัวหรือไม่ หรือทางโรงเรียนยินดีจัดหาให้?”

“หัวหน้ากิลด์ คุณมีแฟนหรือยังคะ?” เรย์น่าหัวเราะคิกคัก และเธอก็หัวเราะกับเพื่อนๆ ของเธอ

และท่ามกลางคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในอากาศ คำถามของเรย์นาเป็นคำถามที่ดิมิทรีตอบด้วยเสียงหัวเราะ

“ไม่ค่ะ ยังไม่ถึงเวลาค่ะ”

คิ้วของเรนกระตุกเล็กน้อย ทำไมเขาถึงไม่สังเกตมาก่อน? สองคนนั้นกำลังหยอกล้อกันอย่างชัดเจน แล้วตอนนั้นเขากำลังทำอะไรอยู่? เรนไม่รู้

ในขณะที่เหล่านักเรียนกำลังส่งเสียงเอะอะโวยวาย ดวงตาของดิมิทรีกลับเป็นประกายเมื่อเห็นอีวี่ซึ่งนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ และกำลังวาดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกของเธอ

แต่เขาก็แค่เงียบไปเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจเขา การเข้าไปพูดคุยอาจทำให้ดูเหมือนว่าเขาหมดหวังในสายตาของอีกฝ่าย เขาเป็นคนรวยและหล่อเหลา และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

วิธีการชักชวนของดิมิทรีได้ผลดี เพราะนักเรียนเกือบทุกคนสมัครเข้าร่วมกิลด์ ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนปีหนึ่งที่สมัครเพราะแรงกดดันจากเพื่อนๆ

เนื่องจากนักเรียนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหอพักร่วมกับเพื่อนร่วมชั้น การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวจึงอาจส่งผลกระทบต่อคนจำนวนมาก

อ่า…การเป็นหนุ่มสาวนั้นช่างดีเหลือเกิน เรนคิดในใจ

ความตื่นเต้นและการพูดคุยไม่ได้ลดลงเลยแม้กระทั่งเมื่อดิมิทรีและคนอื่นๆ ออกจากห้องไปแล้ว เรนรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้ว เพราะเขาไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเบื่อหน่าย สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นในตอนนี้คือเงินที่เขาจะได้รับในภายหลัง

ร้าน COVENANT จะเปิดให้บริการดึกกว่าปกติ ซึ่งทำให้เขายิ้มไม่หยุด เพราะคิดถึงเงินหลายล้านที่เขาจะได้รับในคืนนั้น

ในที่สุด การเรียนก็เริ่มขึ้นเมื่อครูเดินเข้ามาในห้องเรียน แต่เนื่องจากเป็นเพียงวันแรกของการเรียน ทุกคนจึงแนะนำตัวกัน

และเมื่อถึงตาของเรน อีวี่ก็ตกตะลึง เสียงของเรนเหมือนกับเรนที่เธอรู้จักในเกม และพวกเขายังมีชื่อ ท่าทาง และส่วนสูงเหมือนกันอีกด้วย

มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

อีวี่หันหน้าไปทางเรนด้วยดวงตาเบิกกว้าง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอคือใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม เขามีขากรรไกรเด่นชัด จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง คิ้วและขนตาหนา และผมสีดำสนิทที่เข้ากันกับดวงตาสีเทาของเขา

อีวี่กระพริบตาเมื่อเรนมองมาที่เธอ และขณะที่เธอกำลังจะถามว่าเขาคือเรนคนเดียวกับที่เธอรู้จักหรือไม่ ชายคนนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อะไร

เอวี่ถึงกับพูดไม่ออกและได้แต่หันหน้าหนี ไม่มีทางที่นั่นจะเป็นเรนที่เธอรู้จัก แม้ว่าจะมีชื่อ เสียง และส่วนสูงเหมือนกัน แต่ชายที่อยู่ข้างๆ เธอกลับไม่มีแววตาที่จำเธอได้เลย

ถ้าหากเรนคือเรนที่เธอรู้จัก เขาอาจจะแนะนำตัวกับเธอ หรือบางทีเขาอาจจะปกปิดรูปลักษณ์ของตัวเองและไม่อยากให้ใครจำเขาได้

อีวี่ถอนหายใจเงียบๆ เธอไม่ได้สนิทกับเรนมากนัก อย่างมากก็แค่คนรู้จักกันเท่านั้น

โดยไม่ทันคิด อีวี่เขียนชื่อเรนลงในสมุดบันทึกข้างๆ ภาพที่เธอวาดไว้บนกระดาษแผ่นเดียวกันนั้น เป็นภาพร่างของชายคนหนึ่งสวมฮู้ดที่วาดด้วยหมึกสีดำ ภาพนั้นคมชัด และอีวี่วาดได้ดีมาก

เมื่อเรนเห็นเช่นนั้น เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ซึ่งทำให้เอวี่หันมามอง

อีวี่มองไปที่เรนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

เรนแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอแล้วถามว่า “คุณก็เล่นเกม COVENANT ด้วยเหรอ?”

ดวงตาของอีวี่เป็นประกายยิ่งกว่าเดิม และความหวังของเธอก็ลุกโชนขึ้น “คุณ…เล่นเกมนี้ด้วยหรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว ผมชื่อเรนครับ ผมเป็นนักเวทในเกม”

“. . . นักเวท . . .” ความหวังของอีวี่ค่อยๆ ริบหรี่ลงเมื่อเธอมองใบหน้าของเรน ไม่มีแววตาหรือน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงการจดจำใดๆ ในดวงตาและน้ำเสียงของเขา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรนเรียนวิชาอะไร

“ฉัน…อีวี่ ฉันเล่นเป็นบลูเมจค่ะ” อีวี่ไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอกลับรู้สึกสบายใจที่จะคุยกับผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จัก เธอไม่รู้ว่าเธอแค่แสดงความรู้สึกของตัวเองให้ผู้ชายข้างๆ ที่ชื่อเดียวกันกับเรนฟังหรือเปล่า

ความสงสัยและความหวังของเธอเริ่มก่อตัวขึ้น แต่ยิ่งเธอมองและพูดคุยกับเขามากเท่าไหร่ ความหวังเหล่านั้นก็ยิ่งมอดลงเท่านั้น

อีวี่ถอนหายใจเบาๆ ณ จุดนั้น เธอแน่ใจแล้วว่าเธอกำลังผูกพันกับเรนโดยคนแปลกหน้า เท่าที่เธอรู้ เรนอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ โดยไม่มีเบาะแสใดๆ แม้แต่สายลับหรืออะไรก็ตาม เนื่องจากร่างกายของเรนถูกห่อหุ้มด้วยเกราะทั้งหมด จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นหาเขาในโลกอันกว้างใหญ่นี้ เบาะแสเดียวที่เธอมีคือปี่

แต่ Pii เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงในโลกของเกมที่สามารถเก็บไว้ใน [เมนูสัตว์เลี้ยง] ได้อย่างง่ายดาย

กล่าวโดยสรุป ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเรนเป็นใคร

หลังจากพูดคุยกันครู่หนึ่ง เรนและอีวี่ก็เงียบไป

ถึงแม้อีวี่จะรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับผู้ชายที่นั่งข้างๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธออยากจะเป็นเพื่อนกับเขา เธอไม่อยากมีพันธะผูกพันใดๆ ในประเทศนี้ เมื่อนึกถึงเป้าหมายของตัวเอง เธอก็กำมือแน่น และดวงตาก็เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

ในทางกลับกัน เรนไม่อยากบอกใครเกี่ยวกับตัวตนอีกด้านของเขา แม้แต่ลีโอเนลและอีวี่ โดยเฉพาะกับอีวี่ เพราะเขายังไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นดีพอ

เขาอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างต่อหญิงสาวคนนั้น แต่เหตุผลของเขาได้เอาชนะอารมณ์เหล่านั้นไปได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขารู้สึกขอบคุณ

ณ ตอนนี้…ไม่มีอะไรสำคัญสำหรับเรนไปกว่าครอบครัวและเงินทองของเขาแล้ว