MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 44 งูพิษ

*ถอนหายใจ… “ไปกันเถอะ ส่วนนี้ของแผนที่มันเป็นทางตัน เราเสียเวลาเปล่า” เรนพูดแล้วหันหลังเดินจากไป

ลีโอเนลเอามือแตะท้ายทอย “น่าเสียดายจัง ฉันค่อนข้างชอบตอนที่พวกผู้เล่นเหล่านั้นหายไปนะ” เขาหัวเราะคิกคักแล้วเดินตามเรนไปข้างหลัง

ขณะที่อิโซลเดมองไปยังเอลฟ์ดำสองคนที่เฝ้าทางเข้าเดียวของดินแดนของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาโตของเธอเป็นประกายและเต็มไปด้วยความชื่นชม สองคนนั้นแข็งแกร่ง และพวกเขาก็…เท่มาก

เธอเองก็เป็นเอลฟ์ และเธอกำลังคิดว่าเธอจะเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ของตัวเองเป็นดาร์คเอลฟ์ได้หรือไม่

“เป็นไปได้ไหมที่จะเป็นเหมือนพวกเขาในสักวันหนึ่ง?” อิโซลเดถามเมื่อเธอเดินตามเรนและลีโอเนลทัน

“ใคร? เอลฟ์ดำสองคนนั้นเหรอ?” ลีโอเนลถาม

อิโซลเดพยักหน้า และลีโอเนลก็ตบฝ่ามือตัวเอง “ใช่แล้ว เธอเองก็เป็นเอลฟ์เหมือนกัน”

จากนั้นเขาหันไปมองเรนแล้วถามว่า “เรน เธอรู้เรื่องพวกนี้ดีนี่นา เป็นไปได้ไหมที่เธอจะเปลี่ยนเชื้อชาติได้?”

เรนบ่นพึมพำเบาๆ เมื่ออิโซลเดและลีโอเนลมองมาที่เขาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“. . . ใช่.”

“โอ้!”

ทั้งลีออนและอิโซลเดต่างก็กลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

“แล้วฉันล่ะ? มีเผ่าพันธุ์อื่นสำหรับคนแคระไหม? อย่างเช่น คนแคระ-คนแคระ?”

เรนเลิกคิ้วขึ้น “คนแคระเหรอ?”

“ก็เหมือนคนแคระตัวเล็กน่ะสิ!”

เรนกลั้นหัวเราะ “เธอยังอยากตัวเล็กอยู่อีกเหรอ?”

“ถ้ามีโอกาสที่จะตัวเล็กลงกว่านี้ได้อีก ผมก็จะคว้าโอกาสนั้นไว้”

“คุณน่าจะบอกฉันตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณอยากเป็นแมลง พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เล็กที่สุดในโลกนี้”

อิโซลเดหัวเราะ ส่วนลีโอเนลก็บ่นอุบอิบ

“คุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร”

ทั้งสามคนคุยกันไปเรื่อยๆ ขณะเดินไปยังถ้ำยักษ์ และหยุดชะงักเมื่อสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ข้างหน้า มีผู้เล่นล้อมรอบทางเข้าถ้ำ และกีดขวางไม่ให้ผู้เล่นคนอื่นก้าวไปข้างหน้าได้

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” อิโซลเดถามผู้เล่นที่อยู่ใกล้ๆ

ใบหน้าของผู้เล่นมืดมนลง “พวกนั้นอยากผูกขาดถ้ำยักษ์และไม่ยอมให้คนอื่นเข้าไป!” เขาบ่น

เรนมองไปยังกลุ่มคนที่ผู้เล่นชี้ไป และจำใบหน้าบางคนได้

นั่นคือกิลด์พิษงู — กลุ่มนักเล่นเรือลากจูงสุดแกร่งที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะคนอื่น แม้ว่าระบบกิลด์จะยังไม่เปิดตัวในตอนนั้น แต่ผู้เล่นบางส่วนก็ได้ก่อตั้งกิลด์และกลุ่มของตนเองขึ้นแล้วเพื่อใช้ประโยชน์จากจำนวนสมาชิกที่มากมาย

ตัวอย่างเช่นกรณีนี้ที่ Poison Viper ใช้จำนวนสมาชิกเพื่อข่มขู่ผู้เล่นคนอื่นและครองความได้เปรียบในเกม

หัวหน้าของพวกเขา เวน เป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แม้ว่าในอดีตเขาจะมีระดับสูง มีอุปกรณ์ชั้นยอด และทักษะที่ยอดเยี่ยม แต่ความประพฤติที่น่าสงสัยของเขากลับกลายเป็นตำนาน

การกระทำที่เข้ายึดครองพื้นที่ราบทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น และแม้ในช่วงแรกนี้ พวกเขาก็สร้างปัญหาให้กับทุกคนแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เล่นใหม่ที่ไม่พอใจกับจำนวนของพวกเขา

ทุกคนคงรับมือพวกเขาได้หมดถ้ามีแค่สิบคน แต่ที่จริงพวกเขามีมากกว่ายี่สิบคน และยังมีคนเข้าร่วมกิลด์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะสมาชิกใหม่บางคนไม่อยากเป็นศัตรูกับพวกเขา ในที่สุดพวกเขาก็สามารถฟาร์มในพื้นที่นั้นได้อย่างสงบสุขโดยการเข้าร่วมกับกองกำลังที่แข็งแกร่งกว่ามาก

ถ้าเอาชนะพวกเขาไม่ได้ ก็จงเข้าร่วมกับพวกเขาเสีย เรนคิดพลางส่ายหัวด้วยความสิ้นหวัง

พวกมันจำนวนมากได้ล้อมทางเข้าเดียวของถ้ำไว้ ทำให้ไม่สามารถเข้าไปได้โดยไม่เกิดการปะทะ

“เราควรทำอย่างไรดี?” ลีโอเนลถาม เขาเริ่มกังวลแล้ว

อิโซลเดกล่าวว่า “เราควรแจ้งเรื่องนี้ให้ทางเกมทราบไหม?”

เรนไม่ได้ตอบอะไร การแจ้งนักพัฒนาหรือฝ่ายบริการลูกค้าเกี่ยวกับพฤติกรรมนี้คงไม่เกิดประโยชน์อะไร เพราะนี่เป็นสิ่งที่อนุญาตไว้ เกม COVENANT เป็นเกมที่ขับเคลื่อนด้วยระบบกิลด์ และนักพัฒนาเกมยินดีต้อนรับทุกสิ่งที่จะกระตุ้นให้ผู้เล่น ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นที่ดีหรือไม่ดี เข้าร่วมกิลด์

เรนคิดอยู่ครู่หนึ่ง นี่เป็นเรื่องยุ่งยากเพราะเขาต้องการหลีกเลี่ยงการต่อสู้แบบ PvP ในช่วงต้นนี้ แต่ยังมีอีกวิธีหนึ่งหากพวกเขารอ…

“Hey.” ρꪖꪕᦔꪖꪕꪫꪣꫀ​ꪶ​

เรนและคนอื่นๆ หันไปสนใจออร์คตัวหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา

ออร์คตัวนั้นสูงเท่ากับเรน แต่ค่อนข้างผอมกว่า ผิวสีเขียว หูแหลมเล็ก รูจมูกใหญ่ และฟันแหลมคมยื่นออกมาจากริมฝีปาก สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือผมสีฟ้าอ่อนที่มัดด้วยกระดูก รวบผมหน้าม้าออกจากศีรษะกว้างๆ ของมัน

ออร์คเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่าเกลียดที่สุดในบรรดาเผ่าพันธุ์ทั้งหมด แต่พวกมันก็มีพลังโจมตีที่รุนแรงไม่แพ้กัน มีคนไม่มากนักที่เลือกเผ่าพันธุ์นี้เพราะรูปลักษณ์ภายนอก และผู้เล่นส่วนใหญ่เลือกเผ่าพันธุ์นี้เพราะกิลด์ขอให้เปลี่ยนเผ่าพันธุ์เพื่อให้มีออร์คอยู่ในกิลด์ เพื่อเป็นการรับประกันว่ากิลด์จะมีทุกเผ่าพันธุ์หากมีเควสต์ที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์นั้นๆ

เรน อิโซลเด และลีโอเนลหันศีรษะไปดูว่าออร์คตัวนั้นมีเพื่อนร่วมทางอยู่ข้างๆ หรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าออร์คตัวนั้นจะมีธุระกับพวกเขานั่นเอง

เรนพยายามนึกว่าเขารู้จักออร์คผิวเขียวคนนั้นหรือไม่ แต่ก็จำไม่ได้

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตากับออร์คตัวนี้มาก โดยเฉพาะผมสีฟ้าอ่อนที่ยื่นออกมาและดวงตาที่เย็นชาของมันก็ตาม

“ฉันกำลังพูดกับแกอยู่นะ” ออร์คพูดทันทีที่มันมาอยู่ตรงหน้าเรนและคนอื่นๆ

ลีโอเนลชี้ไปที่ตัวเอง “ผมเหรอ?”

ออร์คพยักหน้า “เราเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว ที่ร้านอาหารการ์จิโน” เขากล่าวพลางมองเรนและลีโอเนล

“. . .”

“. . .”

เรนถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วอุทานออกมา “ร-แร็กนาร์ แอ็กซิส?”

แร็กนาร์พยักหน้า “ใช่ ฉันคิดว่าทุกคนคงรู้จักชื่อฉัน”

“นายรู้จักเขาเหรอ?” ลีโอเนลถามเรน

“เขาคือผู้ชายผมสีฟ้าคนนั้นที่อยู่กับผู้หญิงผมบลอนด์เมื่อไม่นานมานี้”

สีหน้าของลีโอเนลบ่งบอกว่าสมองของเขายังประมวลผลไม่เสร็จก่อนที่เขาจะจำแร็กนาร์ได้ในที่สุด จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองแร็กนาร์ซ้ำๆ ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไปจนถึงปลายผม

ลีโอเนลอ้าปากค้าง “น-หนุ่มหล่อคนนั้นกลายเป็นแบบนี้! ทำไม?! อะไรกัน?! มันเกิดขึ้นได้ยังไง?! ทำไมถึงเลือกเผ่าพันธุ์นี้?!”

แร็กนาร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของลีโอเนล “ฉันไม่อยากฟังจากยักษ์ที่เลือกที่จะเป็นคนแคระหรอก”

“แร็กนาร์ นี่ใช่คุณจริงๆ หรือ?” อิโซลเดถามพลางหรี่ตาโตมองออร์ค

แร็กนาร์พยักหน้า “ใช่ ผมคืออิโซลเด ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกัน ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปหาพวกเขา แต่ผมสังเกตเห็นว่าคุณอยู่ในกลุ่มของพวกเขา”

“พวกคุณรู้จักกันมาก่อนเหรอ?” ลีโอเนลถามอิโซลเด

แร็กนาร์และอิโซลเดต่างพยักหน้าพร้อมกัน

แร็กนาร์กล่าวอย่างเรียบง่ายว่า “บางครั้งพ่อแม่ก็พาพวกเรามาด้วยเวลาที่พวกท่านคุยเรื่องธุรกิจ”

เรนพูดแทรกขึ้นมาว่า “เอาเถอะ แล้วนายเข้าไปอยู่ในเกมได้ยังไง ในเมื่อเมื่อกี้ยังอยู่ในร้านอาหารอยู่เลย?”

เรนคิดว่าแร็กนาร์กับซิลเวียไปเดทกัน การเดทอย่างน้อยก็น่าจะยาวไปจนถึงเช้าไม่ใช่เหรอ?

“อ่า ฉันเดาว่าคุณคงอยากรู้เรื่องนี้สินะ” แร็กนาร์เอียงสะโพกและไขว้มือ ท่าทางของเขาสง่างามและประณีต ซึ่งไม่เข้ากับรูปลักษณ์และรูปร่างของเขาเลย

“หลังจากทานอาหารกลางวันกับซิลเวียเสร็จ ผมก็กลับบ้าน” แร็กนาร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เหรินคาดอยู่แล้วว่าคงไม่มีความรักระหว่างพวกเขาทั้งสอง เพราะคนรวยส่วนใหญ่แต่งงานกับคนรวยด้วยกัน การแต่งงานเป็นเพียงธุรกรรมทางธุรกิจ แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมเขาถึงรีบร้อนขนาดนี้?

ราวกับว่าเขาเข้าใจความคิดของเรน แร็กนาร์จึงเสริมว่า “ผมเป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์หลายแห่งในเมืองนี้ ผมมีแห่งหนึ่งอยู่ใกล้กับไฮแลนด์มอลล์”

…คนรวยน่ะ เรนคิดพลางส่ายหัวเล็กน้อย เส้นเลือดบนศีรษะของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งนับตั้งแต่เขากลับมาในอดีต สมองของเขาเต็มไปด้วยไอเดียมากมายเกี่ยวกับการยกระดับชีวิตของพวกเขาและซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ให้พ่อแม่ในย่านที่อยู่อาศัยสุดหรูของโซน A

แต่ในไม่ช้า เขาจะต้องปวดหัวกับเรื่องอื่นโดยสิ้นเชิง นั่นก็คือเรื่องว่าจะเลือกนอนที่ไหนจากรายชื่ออพาร์ตเมนต์มากมายที่เขามีอยู่

ความคิดนั้นทำให้รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเรน

“เอาล่ะ” แร็กนาร์เปลี่ยนเรื่อง “นายอยากเข้าไปในถ้ำยักษ์ไหม?”

“ใช่ ทำไมเหรอ?” ลีโอเนลถาม

เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าเย็นชาของแร็กนาร์เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเล็กๆ…ถึงแม้ว่ารอยยิ้มของเขาจะน่าหวาดกลัวในร่างของออร์คก็ตาม

“แน่นอน ฉันก็อยากเข้าร่วมด้วย”

เรนและลีโอเนลมองหน้ากัน

“. . . หืม?”