MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 59 [โบนัส] เด็กคนนั้นเหรอ?

59 [โบนัส] เด็กคนนั้นเหรอ?

บทพิเศษสำหรับผู้ที่ทำคะแนน GT ครบ 100!

—-

เมื่อกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ลีโอเนลเพิ่งอาบน้ำเสร็จ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น โดยมีชื่อแม่ของเขาปรากฏบนหน้าจอ

“เก๊ะ…” ลีโอเนลลังเลที่จะรับสาย แต่ถ้าเขาไม่รับ แม่ของเขาคงจะเรียกเขาไม่หยุดจนกว่าจะถึงเช้าแน่ๆ

“ทำไมถึงเอาแต่รับโทรศัพท์วะ?”

อึ๋ย… พลังงานของลีโอเนลเริ่มหมดไปแล้วเพราะเสียงแหลมสูงของแม่ “แม่กำลังอาบน้ำอยู่”

“ทำไมไม่โทรหาเราทันทีที่ไปถึงที่นั่นล่ะ? อย่าบอกนะว่าคุณใช้เงินไปกับการเที่ยวกลางคืนในเมืองหมดแล้ว?”

“แม่คะ หนูเพิ่งมาถึงและยังไม่ได้ใช้เงินทั้งหมดเลยค่ะ แล้วแม่หมายถึงปาร์ตี้ยังไงคะ แม่ก็รู้ว่าหนูดื่มเหล้าไม่ลงนี่คะ”

จูเลียตไม่สนใจลูกชายและเปลี่ยนเรื่องคุย “แม่ไม่รู้ว่าลูกเป็นอะไรถึงอยากเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งๆ ที่ไม่ได้ฉลาดอะไรมากมาย ลูกแค่เสียเงินเสียเวลาเปล่าๆ ถ้าลูกมาทำงานที่โรงงานเหมือนแม่กับพ่อ การเก็บเงินเพื่อการศึกษาของน้องสาวก็คงไม่เป็นภาระขนาดนี้”

“น้องสาวของคุณฉลาดกว่าคุณ และมีโอกาสประสบความสำเร็จในการเข้าสู่โลกธุรกิจในตำแหน่งที่สูงกว่า เพราะเธอมีเสน่ห์และฉลาด!”

“แต่ไม่! คุณแค่ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยโง่ๆ สักแห่ง แล้วก็เสียเงินและเวลาของทุกคนไปกับปริญญาที่คุณเรียนไม่จบด้วยซ้ำ! จำคำพูดฉันไว้เลย คุณจะร้องไห้กลับบ้านหลังจากเรียนไปได้แค่สองสามเดือน บ่นว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยมันยากเหลือเกิน”

อืม… ลีโอเนลทำหน้าบูดบึ้ง “ผมไปเรียนมหาวิทยาลัยก็เพื่อพวกคุณน่ะ รู้ไหม ผมจะเรียนจบแล้วได้เงินเดือนสูงขึ้น แล้วผมก็จะทำงานที่นี่เพื่อหาเงินค่าใช้จ่ายและค่าเล่าเรียน พวกคุณไม่ต้องกังวลอะไรเลย”

“เราจะไม่กังวลได้อย่างไร ในเมื่อคุณทั้งโง่และซุ่มซ่าม?”

ลีโอเนลถอนหายใจ เขาชินกับการถูกแม่ตำหนิและดุด่าแล้ว “แม่จะดูถูกลูกชายตัวเองได้ยังไง? แม่ไม่ควรสนับสนุนการตัดสินใจของผมทุกเรื่องเหรอ?”

“คุณหมายถึงการสนับสนุนอะไร? สิทธิพิเศษนั้นมีไว้สำหรับคนรวยเท่านั้น! พวกเราคนจนไม่มีทางเลือกมากนัก! เราไม่สามารถเสียเงินและเวลาอันมีค่าไปกับสิ่งที่ไม่แน่นอนได้!”

“แล้วลูกชายจะสร้างปัญหาให้พ่อแม่ได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“อ๊ะ! แม่คะ หนูต้องไปแล้ว! แมวหนูกระโดดข้ามหน้าต่างมาแล้ว!” ลีโอนเปลี่ยนเรื่องคุย

“อะไรนะ?! แมวอะไร?! คุณแพ้…!”

ตู๊ต! ρꪖꪕᦔꪖꪕꪫꪣꫀ​ꪶ​

ลีโอเนลรีบกดปิดเสียงโทรศัพท์ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

หูเสีย ใจก็ไร้ความหมาย

จากนั้นเขาก็แต่งตัวและออกไปทำงานแรกของวัน

ก่อนที่เขาจะเข้าไปในโซน A ลีโอเนลก็เริ่มสมัครงานพาร์ทไทม์หลายแห่งในพื้นที่แล้ว บังเอิญมีร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งที่เขาสามารถทำงานได้หลังเลิกเรียนจนถึงกลางคืน ซึ่งรับนักศึกษาอย่างเขาด้วย

ข้างนอกเป็นคืนแรกของฤดูใบไม้ผลิในเมืองใหญ่ อากาศอบอ้าวและชื้นเล็กน้อย ถ้าหากไม่มีเครื่องเพิ่มความชื้นและเครื่องกรองอากาศที่ติดตั้งอยู่ในทุกอาคาร อากาศคงแย่กว่านี้มาก เหมือนในโซน C

ลีโอเนลดูแผนที่ในโทรศัพท์ที่นำทางเขาไปยังที่ทำงานในอนาคต ร้านสะดวกซื้ออยู่ห่างจากหอพักและโรงเรียนของเขาเพียงแค่เดินสามสิบนาที และเส้นทางก็ง่ายต่อการเดินตามเพราะทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในโทรศัพท์ของเขาเรียบร้อยแล้ว

เมื่อลีโอเนลยืนอยู่ตรงหน้าสถานที่ทำงานในอนาคตของเขา เขาก็เหลือบมองไปที่กระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานก่อน ที่นี่ไม่มีพนักงานเก็บเงินแล้ว และทุกอย่างทำงานด้วยเครื่องจักร แต่แน่นอนว่าพวกเขายังคงต้องการคนมาช่วยตรวจสอบสินค้า จัดเรียงสินค้าบนชั้นวาง และช่วยเหลือลูกค้าในเรื่องต่างๆ

ลีโอเนลกำลังจะผลักประตูกระจกหมุน แต่เด็กคนหนึ่งผลักมันออกมาอย่างรีบร้อน ทำให้ลีโอเนลต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว มิเช่นนั้นสันจมูกของเขาอาจกระแทกกับประตูได้

เด็กคนนั้นถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีจากท่าทางที่เขากัดริมฝีปากและสีหน้าบึ้งตึง

ลีโอเนลรู้สึกประหลาดใจเพราะเขารู้จักเด็กคนนั้น

เด็กคนนั้นมาจากร้านอาหารที่กำลังเถียงกับลีราเรื่องโต๊ะไร้สาระนั่นน่ะ!

ลีโอเนลมองตามเด็กคนนั้นไป ก่อนที่เด็กผู้หญิงอีกคนจะเดินออกไปพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“รอซ! เธอลืมหมวก!”

แต่รอซไม่สนใจและไม่แม้แต่จะหยุดหันกลับมามอง เขาแค่เดินต่อไปข้างหน้าด้วยศีรษะก้มหน้าและไหล่ห่อลง

เด็กหญิงดูเป็นกังวล เธอจับหมวกไว้แนบอกพลางพึมพำด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่า “รอซ…”

“เอ่อ…ขอโทษนะครับ เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้นครับ?” ลีโอเนลถามด้วยความสงสัย

ตอนนั้นเองที่หญิงสาวสังเกตเห็นลีโอเนล ดวงตาโตสีน้ำตาลของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นความสูงของลีโอเนล ก่อนจะหายจากอาการตกใจ เธอคุ้นเคยกับการเห็นผู้ชายรูปงามเพราะมีอยู่มากมายในโซนเอ แต่ผู้ชายที่สูงใหญ่ขนาดนี้เป็นเรื่องที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“อ๋อ คุณหมายถึงรอซเหรอ?” หญิงสาวถอนหายใจ “เขาเป็นหนึ่งในพนักงานที่ขยันที่สุดของที่นี่ แต่มีไอ้บ้าคนหนึ่งโพสต์วิดีโอของอินฟลูเอนเซอร์คนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ต่อหน้ากล้องแล้ววิจารณ์โต๊ะนี้สารพัด แล้วจู่ๆ…รูปของรอซก็โผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!”

เด็กสาวพยายามจะพูด แต่ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดอย่างไร เพราะแม้แต่ตัวเธอก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“แล้วอยู่ดีๆ ร้านของเราก็โดนวิจารณ์แย่ๆ เพราะเขา แล้วโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุดตั้งแต่นั้นมา” เด็กสาวนวดขมับ สลัดความสับสนออกไป “ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเจอรอซที่นี่ได้ยังไง แล้วผู้จัดการก็ไล่เขาออกไปแบบนั้นเลย”

เด็กสาวพูดพล่ามไปเรื่อย แต่ลีโอเนลไม่ได้ยินอะไรเลยหลังจากได้ยินคำว่า ‘อินฟลูเอนเซอร์’ ออกมาจากปากเธอ

เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบสิ่งที่กำลังมองหาด้วยแฮชแท็ก #PoorLira