MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 94 [โบนัส] หัวใจแห่งวัลแคน

กลับมาที่ถ้ำของวัลแคนอีกครั้ง

อีวี่ปิดกล่องข้อความและปิดเสียงการแจ้งเตือนทั้งหมด เธอตัดสินใจแล้วว่าจะลองเสี่ยงโชคในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย ดีกว่ากลับไปอยู่กับกลุ่มของสการ์และเป็นสุนัขรับใช้ของพวกเขา

อีวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนเรนก็กลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆ เธอ

“คุณตัดสินใจแล้วหรือยัง?”

อีวี่รู้ว่าเรนกำลังพูดถึงอะไร เธอจึงพยักหน้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ที่ซ่อนความรู้สึกตื่นเต้นที่แท้จริงเอาไว้ “ใช่…ฉันอยากเป็นเหมือนคุณ แต่ถ้าจะทำอย่างนั้นได้ ฉันต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันแตกต่างจากจอมเวทสีน้ำเงินคนอื่นๆ”

เรนยิ้ม “ใช่ ถูกต้องเลย”

เอวี่หันไปมองเขา “ฉันจะไปป่ามายาอย่างที่คุณบอก และหวังว่า…ฉันจะได้อะไรที่พิเศษไม่เหมือนใครในชั้นเรียนของฉัน”

“. . .” เธอจะทำได้ เรนอยากจะพูดแต่ก็ตัดสินใจไม่พูด ตามข้อมูลที่เขารู้มาในอดีต อีวี่เข้าไปในป่าแห่งนั้นและออกมาในฐานะราชินีแห่งภาพลวงตา

ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในนั้น เขาก็เชื่อมั่นในตัวเธอว่าเธอจะทำได้อีกครั้งในชาตินี้

เรนมีข้อมูลเกี่ยวกับป่ามายาเพียงเล็กน้อย เนื่องจากในอดีตกิลด์ของเขามีจอมเวทสีน้ำเงินเพียงหนึ่งหรือสองคน การเข้าไปในป่ามายาจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ ดังนั้นนั่นคือทั้งหมดที่เขาสามารถช่วยเหลือเธอได้

“อ้อ แล้วก็อีกอย่างนะ” เรนส่งบางอย่างไปให้เอวี่ และดวงตาของเอวี่ก็เบิกกว้างเมื่อเห็นมัน

ริบบิ้นสีดำ… ?

“ฉันได้ยินมาว่าเธอต้องใช้โชคอย่างมากถึงจะกล้าเข้าไปในป่ามายา ฉันไม่ได้ให้โชคกับเธอหรอกนะ แต่ฉันให้เธอยืม…พร้อมดอกเบี้ยด้วยนะ คืนมันให้ฉันเมื่อเธอไม่ต้องการมันแล้ว พร้อมกับดอกเบี้ยด้วย” เขาขยิบตา แต่เอวี่มองไม่เห็น

“…” อีวี่พูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง เธออยากถามว่าเรนรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงมากมายขนาดนี้ แต่ก็ตัดสินใจไม่ถาม

“ขอบคุณค่ะ” เธอบอกเขาแทน และใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น

ทั้งสองจ้องมองกัน แม้ว่าอีวี่จะมองไม่เห็นใบหน้าของเรน แต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่ และนั่นทำให้แก้มของเธอแดงระเรื่อแม้ว่าใบหน้าของเธอจะยังคงนิ่งเฉยก็ตาม

“…” เรนกระพริบตาก่อนจะหันหน้าไปและกระแอมไอ ขณะที่อีวี่เหยียดตัวและลูบคอข้างลำตัว

ในขณะที่คนสองคนที่ดูอึดอัดไม่รู้จะคุยต่ออย่างไร อเลเซียและราฟาเอลาต่างก็ง่วนอยู่กับการตรวจสอบของที่พวกเธอได้มา

“เราควรเปิดอันนี้ตอนนี้เลย หรือควรกลับไปเปิดพร้อมกับอันอื่นๆ ก่อนดี?” อเลเซียอยากเปิดหีบพวกนี้มากจนนิ้วแทบจะคันแล้ว

“แน่นอน เราจะกลับไป อยากให้ซิลเวียช่วยทำผมให้เราไหม?” ราฟาเอลาเตือน

“แน่นอนว่าไม่! เล็บของเด็กผู้หญิงคนนั้นคมกว่ากรามแหลมๆ ของทริกซีอีก”

อเลเซียลุกขึ้นยืนด้วยพลังเวทและกระโดดไปยังทางออก “เราจะรออะไรอยู่ล่ะ? ออกไปจากที่นี่แล้วเทเลพอร์ตไปหาพวกเขากันเถอะ”

ราฟาเอลาและอเลเซียอยู่ใกล้ทางออกเมื่อทั้งสองหันกลับมาและโบกมือให้เรนและอีวี่

“พวกคุณสองคน เราจะไปโดยไม่รอพวกคุณ!”

“ไปกันเถอะ” เรนก้าวเท้าแรกไปยังทางออก ทันใดนั้นปี่ก็ดึงเสื้อคลุมของเขามาไว้ตรงที่วัลแคนอยู่เมื่อครู่

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” อีวี่ถามเมื่อเรนหยุดรถ

“ไปก่อนเถอะ ฉันต้องไปตรวจสอบอะไรบางอย่างก่อน” เรนวิ่งตามปี่ไปเมื่อสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ หยุดอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกับที่วัลแคนเคยอยู่ก่อนที่มันจะระเบิด

“มันคืออะไรเหรอ?” เรนถามเมื่อปี่เอาจมูกถูพื้นไม่หยุด

มีรอยแตกเล็กๆ บนชั้นหินหนืดที่แห้งแล้ว มันคงแตกออกตอนที่ดาววัลแคนระเบิดเมื่อนานมาแล้ว

แต่ก่อนที่เรนจะตรวจสอบพื้นหินนั้นให้ละเอียดกว่านี้ พื้นดินก็สั่นสะเทือนและทรุดตัวลง โดยมีเขาอยู่ตรงกลาง

ปิ๊!

หัวใจของเรนเต้นแรงด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาคิดว่าตัวเองตกลงไปในเหวเบื้องล่าง แต่ก็รู้ตัวว่าอีวี่คว้าแขนเขาไว้ได้ในเวลาอันสั้นนั้น ρꪖꪕᦔꪖꪕꪫꪣꫀ​ꪶ​

“อีวี่!” เรนไม่รู้ว่าอะไรแย่กว่ากัน ระหว่างเห็นอีวี่พยายามดึงเขาขึ้น หรือเห็นพื้นแตกเป็นรอยร้าวตรงที่เธอทรุดตัวลง

“ปล่อย!” เรนตะโกนเมื่อได้ยินเสียงแตกดังสนั่นรอบตัวเธอ แต่ดูเหมือนอีวี่จะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยและมองไม่เห็นอันตราย เพราะเธอยังคงไม่ปล่อยมือเขา ที่จริงแล้ว เธอจับมือเขาไว้แน่นด้วยแขนทั้งสองข้าง

งี่เง่า!

ถ้าทั้งคู่ตกลงไปข้างล่างและอาจจะตกลงไปในบ่อลาวา มันจะมีประโยชน์อะไร?

แคร็ก!

พื้นดินรอบตัวอีวี่พังทลายลง และทั้งสองก็ตกลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง

เรนดึงอีวี่เข้ามากอดไว้แนบอก ขณะเดียวกันก็ใช้มือปกป้องศีรษะของเธอจากก้อนหินและเศษซากที่ตกลงมาพร้อมกัน ก่อนจะพลิกตัวหันหลังลงเพื่อปกป้องเด็กหญิงในอ้อมแขนของเขา

เรนรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เกม พวกเขาจะไม่ตายแม้ว่าหัวจะถูกก้อนหินทับ หรือร่างกายกระแทกกับหินอย่างแรงจากการตกจากที่สูงร้อยฟุต… แต่เนื่องจากโลกนี้สมจริงมาก เรนจึงทำทุกอย่างโดยไม่รู้ตัวและไม่ได้คิดอะไรเลย

“เรน! อีวี่!”

สิ่งสุดท้ายที่เรนและอีวี่ได้ยินคือเสียงตื่นตระหนกของราฟาเอลาและอเลเซีย ก่อนที่พวกเธอจะถูกกลืนลงไปข้างล่าง

บาอัมม์!

เรนรู้สึกว่าหลังของเขาชนกับหินแข็ง และเขาก็เผลอส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อความรู้สึกเสียวซ่าแล่นจากหลังของเขากระจายไปทั่วร่างกาย

– 147

ทันทีที่เรนลืมตาขึ้น หน้าจอของเขาก็แสดงข้อความแจ้งเตือนว่าพลังชีวิตลดลง ความเสียหายจากการตกจากที่สูงนั้นมหาศาลมาก หากเป็นที่อื่น พวกเขาคงตายทันทีที่กระแทกพื้นแน่ๆ

“เรน… เธอโอเคไหม?”

เรนเหลือบมองอีวี่ที่นอนแผ่บอยู่บนอกเขา อีวี่อาจจะตัวเล็กและเตี้ยกว่าซิลเวีย แต่หน้าอกของเธอนั้นใหญ่โตราวกับของโรซี่ และเสื้อคลุมที่ยับยู่ยี่ก็ไม่อาจปกปิดส่วนโค้งเว้าของเธอได้ ในขณะที่เนินอกบางส่วนของเธอยื่นออกมาจากชายเสื้อคลุม

รูปลักษณ์ของเธอดูงดงามราวกับนางฟ้า ผมสีขาวปรกหน้า ผิวหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากแดงก่ำ ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ

โดยไม่ทันคิด เรนก็เอามือปิดจมูกแล้วหันไปมองอีกด้าน “ปล่อยฉัน!”

“โอ้…ขอโทษค่ะ” อีวี่ไม่ได้สงสัยอะไรเลย เพราะเธอไม่เห็นว่าเรนหน้าแดงขนาดไหน

เธอรีบดึงตัวเองขึ้นมาทันทีและพูดกับเรนที่กำลังลุกขึ้นจากพื้น

“ฉันมียาเพิ่มพลังชีวิต”

“ไม่ต้องหรอก ฉันดูแลตัวเองได้” เรนดื่มยาเพิ่มพลังชีวิตเพื่อฟื้นฟู HP เผื่อไว้ในกรณีที่เจออุปสรรค เขาจึงมองไปยังเพดานที่พังทลายอยู่ด้านบน

“เรน อีวี่ พวกเธอโอเคไหม?!” ราฟาเอลาถาม

เรนและอีวี่มองเห็นเงาใบหน้าของราฟาเอลาและอเลเซียท่ามกลางแสงสลัวๆ จากจุดที่พวกเขายืนอยู่

“ใช่!” เรนตอบ

“เราควรหาเชือกหรืออะไรสักอย่าง” อเลเซียมองไปทางซ้ายและขวา

“พวกเขาจะล็อกเอาต์หรือเทเลพอร์ตไปไหนได้ไหม?” ราฟาเอลาตื่นตระหนกเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เรนและอีวี่อาจติดอยู่ข้างล่างนั้นก็ได้

“หือ? เรายังอยู่ในห้องของหัวหน้าอยู่นะ ไอ้โง่ พวกมันจะล็อกเอาท์หรือเทเลพอร์ตไปไหนไม่ได้หรอก”

“หมายความว่ายังไง ไอ้โง่? ฉันฉลาดที่สุดในพวกเราแล้วนะ”

“เห็นไหม? นี่แหละคือเหตุผลที่หลายครั้งคุณถูกเรียกว่าคนหยิ่ง เพราะคุณมองไม่เห็นอะไรนอกเหนือจากตัวเอง คุณคิดถึงแต่ตัวเองเสมอ และที่สำคัญ พาเมลาฉลาดที่สุดในพวกเราทุกคน”

ขณะที่ทั้งสองทะเลาะกัน เรนและอีวี่ก็มองไปรอบๆ

ห้องที่พวกเขาตกลงไปนั้นเล็ก แต่สว่างกว่าปกติเพราะลาวาที่ไหลลงมาจากทุกทิศทาง ไหลลงสู่พื้นเหมือนลำธาร จนกระทั่งมารวมกันตรงกลางเหมือนทะเลสาบ ข้างๆ พวกเขาคือหีบสมบัติสีแดงที่เปล่งประกาย ขณะที่ตรงกลางมีแท่นบูชา และบนแท่นบูชานั้นมีหินสีแดงเรืองแสงลอยอยู่

“หัวใจแห่งวัลแคน” เรนพึมพำด้วยความตกใจ