My Vampire System - (ระบบแวมไพร์พลิกชะตา) - บทที่ 108: โลแกน หุ่นยนต์แอนดรอยด์

เด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันค่อนข้างเตี้ย ความสูงของเขาแค่ประมาณหน้าอกฉันเท่านั้น เขามีผมสีเขียวเข้มแสกกลาง แต่สิ่งที่สังเกตเห็นได้ชัดที่สุดคือถุงใต้ตาที่ดำคล้ำอย่างมาก

แต่พอได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของโลแกน ฉันต้องใช้เวลาสักพักในการประมวลผล ฉันมองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ เราสองคนไหม แต่ผู้ใช้ไม่กี่คนที่กำลังใช้พ็อด ก็ยังคงอยู่ข้างในหรืออยู่ห่างออกไปหลายแถว

“แล้วนายทำได้ยังไงล่ะ หืม?” โลแกนถาม เขารีบเดินผ่านไปและผลักฉันไปด้านข้าง แล้วเริ่มตรวจสอบพ็อดที่ฉันเพิ่งใช้ไป

เขาวางมือลงบนเครื่องและหลับตาลง

“ดูเหมือนจะไม่มีการดัดแปลงอะไรกับพ็อดเลย แล้วทำได้ยังไง?” โลแกนพึมพำ

จากนั้นเมื่อมองมาที่ฉัน เขาก็เห็นว่านาฬิกาของฉันแสดงเลขหนึ่ง

“อะไรนะ เป็นไปไม่ได้เลยนะ นายใช้สกิลที่ทรงพลังขนาดนั้นในเกม นายควรจะเป็นอย่างน้อยเลเวลห้า ฉันสาบานได้เลยว่านายเป็นออริจินัล?”

ในทางกลับกัน ฉันมองดูนาฬิกาของตัวเอง และเห็นเลขแปดอยู่บนนั้น ระดับสูงสุดที่นาฬิกาสามารถแสดงได้ ในตอนนั้น แค่เห็นตัวเลขนั้นก็ทำให้ใจฉันหวาดกลัว และฉันก็แข็งทื่อไป

‘ฉันควรจะวิ่งหนีดีไหม? ถ้าฉันทำ เขาจะโจมตีฉันตรงนี้เลยไหม ฉันมีปัญหามากกับเลเวลสี่ในเกม ไม่มีทางที่ฉันจะสู้กับเลเวลแปดตอนนี้ได้เลย และเขาอาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ’ ฉันคิด

แม้ว่านาฬิกาจะแสดงระดับพลังได้ถึงแปด แต่จริงๆ แล้วมีคนที่ถือว่าแข็งแกร่งกว่านั้น ระบบนี้อิงจากความสามารถที่กองทัพสามารถเข้าถึงได้เท่านั้น หมายความว่าระดับพลังสูงสุดที่พวกเขาสามารถกำหนดได้คือแปด

แต่แม้แต่ในหมู่พวกเดียวกันและระหว่างออริจินัลคนอื่นๆ พลังบางอย่างก็เหนือกว่านั้น ดังนั้น โดยค่าเริ่มต้น หากเซลล์กลายพันธุ์ของผู้ใช้เกินกว่านั้น มันก็จะแสดงเลขแปด

“นายไม่ได้คิดจะวิ่งหนีใช่ไหม? เพราะฉันยังถามนายไม่เสร็จ ฉันต้องรู้ว่าทำได้ยังไง นายจัดการทำลายเกมของฉันได้ยังไง!” โลแกนตะโกนขณะที่เขาเริ่มบ่นพึมพำ “ฉันเข้าใจได้ถ้านายแฮกเข้าระบบ แต่เรื่องนี้ เรื่องนี้ เรื่องนี้ ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันต้องเข้าใจ” โลแกนเริ่มเข้ามาใกล้ฉันขณะที่เขาพึมพำเหมือนคนบ้า

‘ทำไมฉันถึงดูเหมือนจะดึงดูดแต่คนแปลกๆ’ ฉันคิด

“ถ้านายไม่อยากตอบฉันที่นี่ งั้นนายก็ไปกับฉันที่ห้องพักของฉันได้ มีเวลาเหลือเฟือ และไม่มีใครเห็นเราได้” ขณะที่โลแกนแตะมือฉันเพื่อดึงฉันไป บางอย่างแปลกๆ ก็เกิดขึ้น

แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือ ฉันไม่ใช่คนเดียวที่เห็นข้อความเหล่านี้ โลแกนก็เห็นด้วย

เขาปล่อยมืออย่างรวดเร็วและจับมือตัวเอง ราวกับว่าเขาถูกบางอย่างข่วน

นี่แหละ ก่อนที่ฉันจะทำอะไรได้ ความลับของฉันก็ถูกเปิดเผยแล้ว บางทีเลย์ล่ากับวอร์เดนอาจจะเข้าใจ แต่ไม่มีทางที่คนแปลกหน้าจะเข้าใจได้ ฉันจะต้องสู้จนตายเพื่อรักษาความลับตัวตนของฉันไว้ไหม? หรือฉันจะใช้สกิลผ้าคลุมเงาเพื่อซ่อนตัวและวิ่งหนีไป?

บางทีฉันอาจจะวิ่งไปที่ประตูมิติแห่งหนึ่ง และใช้ชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงอื่น

“นายเป็นหุ่นยนต์เหรอ?!” โลแกนตะโกน

“นาย นายมีระบบ ความสามารถของฉันยืนยันได้ เป็นครั้งแรกที่ฉันถูกคอมพิวเตอร์ปฏิเสธ นายต้องเป็นหุ่นยนต์ที่มีเจ้านายที่ทรงพลัง ความสามารถที่เหนือกว่าของฉัน ริชาร์ด อีโนสร้างนายขึ้นมาเหรอ? นั่นก็อธิบายเรื่องเกมได้ด้วย ระบบของฉันและเลเวล 1 บนนาฬิกาของนาย หุ่นยนต์ไม่สามารถมีแต้ม MC ได้ และการโจมตีเหล่านั้นต้องถูกโปรแกรมไว้ในสมองเทียมของนาย!”

มองดูโลแกนตัวเล็กๆ ตอนนี้ เขาดูเหมือนเด็กน้อยที่ตื่นเต้นเท่านั้น เขาดูไม่น่าคุกคามเลย แต่นี่ก็ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด โลแกนรู้แล้วว่าฉันมีระบบบางอย่าง และเขาก็ยืนยันได้ด้วยความสามารถของเขา

บอกความจริงไปเลยดีกว่า หรือจะโกหกอย่างอื่นดี?

ฉันคิดหนัก แต่ฉันก็นึกอะไรไม่ออกที่จะอธิบายว่าทำไมฉันถึงใช้ความสามารถบางอย่างในเกมได้ โดยไม่ต้องเปิดเผยทุกอย่าง

“ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมา และมีความสามารถระบบนี้ บางทีมันอาจจะเป็นของขวัญจากพระเจ้า ใครจะรู้ สกิลที่นายเห็นคือบางส่วนของสิ่งที่ฉันทำได้” ฉันตอบ

“งั้นมันเป็นความสามารถที่คล้ายกับของฉันเหรอ? ฉันสงสัยว่าใครทำแบบนี้กับนาย บางทีพวกเขาอาจจะเปลี่ยนนายให้เป็นแอนดรอยด์ เทคโนโลยีแอนดรอยด์ก้าวหน้าไปมาก แต่การใช้ระบบ AI ใส่เข้าไปในสมองถูกห้าม พวกเขากลัวว่าผู้ใช้ความสามารถอาจจะเข้ามา ที่สามารถควบคุมพวกมันทั้งหมด และใช้มันต่อต้านกองทัพได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นแอนดรอยด์ที่ทรงพลังเท่ากับนาย”

ฉันมองดูโลแกนที่ตอนนี้จ้องมองฉันไม่หยุด แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ฉันกำลังมองหาใครสักคนที่สามารถช่วยฉันเรื่องนาฬิกาได้ มันชัดเจนว่าโลแกนรู้เรื่องเครื่องจักรเยอะมาก และเรื่องอย่างการเปลี่ยนตัวเลขที่แสดงบนนาฬิกา คงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

“นายเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้ไหม?” ฉันตอบ “บางทีเราสองคนอาจจะทำงานร่วมกันได้ บางทีอาจจะหาคนที่ทำแบบนี้กับฉัน มีบางอย่างที่ฉันต้องการความช่วยเหลือ”

โลแกนรู้สึกทึ่งกับความสามารถนี้จริงๆ เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน และความอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้เขาแทบคลั่งแล้ว บางทีมันอาจจะเป็นออริจินัลที่สามารถส่งต่อความสามารถของเขาได้ เหมือนระบบคอมพิวเตอร์ แทนที่จะฝึกฝนคนๆ นั้น

แต่แล้วทำไมนาฬิกาถึงไม่แสดงระดับของเขา นี่คือเหตุผลที่โลแกนทำได้แค่สันนิษฐานว่า ฉันเป็นแอนดรอยด์ประเภทหนึ่งที่ไม่มีแต้ม MC และแม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ตัว

“แน่นอน มันก็จะทำให้ฉันมีโอกาสศึกษานายด้วย” โลแกนยื่นมือออกมา “ฉันชื่อโลแกน”

“ควินน์” ฉันตอบขณะที่เราสองคนจับมือกัน

โลแกนดึงมือกลับทันทีเกือบจะในทันที

“นั่นรู้สึกไม่ดีเลย บางทีเราควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสกันตอนนี้ดีกว่าไหม?”

“ตกลง” ฉันหัวเราะอย่างประหม่า

ระบบคืออะไรกันแน่ และใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา? ฉันคิด คนเดียวที่ฉันนึกออกคือชายในวิดีโอ ฉันจำได้ว่าชายผมบลอนด์คนนั้นบอกว่า การทดลองของเขาประสบความสำเร็จ ซึ่งน่าจะหมายความว่าแวมไพร์คนอื่นๆ อย่างตัวฉันเองไม่มีระบบ? แล้วทำไมฉันถึงมีล่ะ? และทำไมพ่อแม่ของฉันถึงมีหนังสือเล่มนั้นตั้งแต่แรก?