แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1214 งำนเข้ำเธอแล้ว

“มู่เสี่ยวเฟิ่ง?” ช่วงหลำยวันมำนี้อวี๋หมิงหลำงวุ่นอยู่กับกำร ฝึกซ้อม พวกเขำฝึกแบบระบบปิด ห้ำมติดต่อกับโลกภำยนอก

“มู่เสี่ยวเฟิ่งไม่ได้อยู่ในคุกหรอกเหรอ? ท ำไมคุณถำมแบบ นั้น?”

ยิ่งคิดยิ่งแปลกๆ”ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“ตอนนี้ฉันอยู่ห้ำง กำลังจะกลับ”

เสี่ยวเชี่ยนเตรียมวำงสำย เจี่ยซิ่วฟำงทนไม่ไหวแย่ง โทรศัพท์ไปพูด

“หมิงหลำง กลับมำแล้วไปที่แผนกแม่และเด็กเลยนะ แม่ ตกใจจะแย่อยู่แล้ว จะพำเชี่ยนเอ๋อร์ไปตรวจดูว่ำเด็กในท้องเป็น อะไรหรือเปล่ำ”

เมื่อกี้เสี่ยวเชี่ยนยังซึ้งใจแม่อยู่ดีๆ พอเห็นแม่พูดแบบนี้เธอ ก็ซึ้งไม่ลงแล้ว

ป้ำคนนี้จะไปทำให้เสี่ยวเฉียงตกใจทำไม!

1 0 2 5 1

“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นกับลูกเชี่ยนเหรอครับ?!” เสี่ยวเฉียง ตกใจตำมคำด

“เมื่อกี้ในห้ำงเกิดเหตุคนเหยียบกัน หำมส่งโรงบำลไปตั้ง หลำยคน เมียเรำก็อยู่ในเหตุกำรณ์นั้นด้วยนะ เดี๋ยวแม่จะพำ เชี่ยนเอ๋อร์ไปโรงบำล ถึงดูผิวเผินเหมือนไม่เป็นอะไรแต่แม่ไม่ วำงใจ แม่จะพำไปตรวจหน่อย กลับมำแล้วก็ไปเจอกันที่โรงบำล นะ”

อวี๋หมิงหลำงได้ฟั งหัวใจก็แทบตกไปอยู่ตำตุ่ม “ลูกเชี่ยนไม่ เป็นอะไรใช่ไหมครับ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่ำ?”

“เชี่ยนเอ๋อร์น่ะเหรอ ไม่ได้บำดเจ็บ แต่คนท้องน่ะจะให้มี เรื่องตกใจไม่ได้ แม่เลยจะพำเชี่ยนเอ๋อร์ไปตรวจดู”

เจี่ยซิ่วฟำงยังพูดไม่ทันจบโทรศัพท์ก็แบตหมด ไม่รู้ว่ำอวี๋ห มิงหลำงฟั งถึงแค่ไหน

“แม่! จะไปพูดให้เขำตกใจทำไม! หนูก็ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่ เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงผู้ชำยของตัวเอง จึงยืมโทรศัพท์ของ ฟู่ กุ้ยโทรกลับไป แต่สำยไม่ว่ำง

คงกำลังคุยเรื่องำนอยู่เพื่อที่จะได้รีบกลับมำดูเสี่ยวเชี่ยน

1 0 2 5 2

“ฉันทำให้เขำตกใจตรงไหน?! เรื่องเมื่อกี้มันอันตรำยแค่ ไหน! พอฉันนึกดูวันๆ เขำเอำแต่ปกป้ องคนอื่น แต่ลูกสำวฉัน กลับมำเจออันตรำยแบบนี้ หัวใจฉันมันก็เจ็บปวด! ต้องให้เขำ รู้จักกระวนกระวำยใจเสียบ้ำง ไม่งั้นเขำก็คิดว่ำแกอยู่บ้ำนมี ควำมสุขดีสิ ต่อไปฉันจะให้เขำเอำแต่เป็นห่วงแก รู้ว่ำตัวเองติด ค้ำงแกเมื่อไรเขำจะได้ดีกับแกให้มำกๆ!” เจี่ยซิ่วฟำงพูดเสียงดัง หนักแน่น

ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว อยำกระบำยอำรมณ์ ถึงลูกเขยจะไม่รู้ เรื่องรู้รำว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

ตรุษจีนกลับบ้ำนไม่ได้ เมียเจออันตรำยยังต้องให้คนอื่น ช่วย!

“ปกติเขำก็ดีกับหนูมำกพอแล้ว แม่ก็จริงๆ เลย…” เสี่ยว เชี่ยนโทรหำอยู่หลำยครั้งก็โทรไม่ติด จึงส่งข้อควำมไปบอกว่ำ เธอไม่เป็นอะไร

“ฉันทำไม! ฉันรู้แค่ว่ำลูกสำวฉันสำคัญกว่ำอะไรทั้งนั้น! ไป ไปตรวจที่โรงบำล!”

“ไม่ต้องหรอก ก็เห็นๆ อยู่ว่ำหนูไม่ได้เป็นอะไร” เสี่ยวเชี่ยน

1 0 2 5 3

รู้สึกว่ำแม่ตัวเองทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

“ไม่เป็นไรก็ต้องไปตรวจ! คนท้องตกใจไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ ฟั งฉันไว้ไม่ผิดหรอก! ไว้เดี๋ยวฉันจะไปไหว้พระเอำยันต์ปั ดเป่ ำมำ ให้”

ตอนนี้เจี่ยซิ่วฟำงอำรมณ์เหมือนขอพึ่งพำทุกอย่ำงที่เป็นไป ได้ จะไม่ปล่อยไปแม้แต่ทำงเดียว

“เชี่ยนเอ๋อร์ เชื่อน้ำเจี่ยเถอะ เรื่องในวันนี้มันน่ำกลัวมำกเลย นะ” ฟู่ กุ้ยก็ช่วยเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเชี่ยน

เธอจนปั ญญำกับแม่ งมงำยไม่พอยังชอบตื่นตูม แต่ก็ทำไป เพรำะเป็นห่วงลูกสำวจริงๆ พอนึกถึงตอนที่แม่ไปตำมหำเธอ เหมือนคนบ้ำเสี่ยวเชี่ยนจึงไม่พูดอะไรอีก

∗∗∗

มู่เสี่ยวเฟิ่งฉวยจังหวะชุลมุนหนีออกจำกห้ำงไปขึ้นรถที่มำ

รับเธอ พอขึ้นรถได้ลุ่ยหม่ำงก็โทรมำ “บอกให้ทิ้งระเบิดในห้ำงไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ทำ?” ตำมแผนที่วำงไว้ มู่เสี่ยวเฟิ่ งกับคนที่มำรับจะต้องทำ

1 0 2 5 4

บำงอย่ำงกับบันไดเลื่อนก่อน จำกนั้นก็วำงระเบิดทิ้งไว้ รอตำรวจ กับรถพยำบำลมำค่อยกดสัญญำณให้ระเบิด กลำยเป็นข่ำวใหญ่

แต่ตอนนี้ภำรกิจล้มเหลวแล้ว

“ไม่อยำกทิ้งก็เลยไม่ทิ้ง” ตอนที่มู่เสี่ยวเฟิ่ งกำลังจะวำง ระเบิดก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนอยู่บนนั้น เธอจึงรีบเข้ำไปช่วยทันทีโดย ไม่สนอะไรทั้งนั้น

“คุณรู้หรือเปล่ำว่ำทำอะไรลงไป? คุณไม่วำงระเบิดเพื่อเบน ควำมสนใจคนพวกนั้น เกิดถูกตำมล่ำได้จะทำไง? กว่ำจะช่วย ออกมำได้ ถ้ำคุณเข้ำไปอีกมันจะยิ่งลำบำกพวกผม!”

“ฉันกำลังจะออกนอกเมือง คนพวกนั้นตำมไม่ทันหรอก”

“หึ หึ คุณไม่บอกผมก็รู้ ครั้งนี้ที่คุณใจอ่อนเป็นเพรำะ จิตแพทย์คนนั้นใช่ไหมล่ะ?”

มู่เสี่ยวเฟิ่ งไม่พูดอะไร แต่แล้วก็ได้ยินลุ่ยหม่ำงพูดด้วย น้ำเสียงประหลำด

“ทำงำนอย่ำงพวกเรำถือที่สุดก็เรื่องใจอ่อน เพื่อเป็นกำร ป้ องกันไม่ให้จิตแพทย์คนนั้นมำทำเสียเรื่องของคุณอีก ผม

1 0 2 5 5

จัดกำรวำงแผนไว้ให้คุณแล้ว”

“นำยคิดจะทำอะไรเฉินเสี่ยวเชี่ยน?!” มู่เสี่ยวเฟิ่งตกใจ หรือ ลุ่ยหม่ำงจะส่งคนไปจัดกำรเสี่ยวเชี่ยน?!

“เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว เดี๋ยวเขำก็จะไปอยู่เป็นเพื่อน พ่อคุณแล้ว”

พอได้ยินลุ่ยหม่ำงพูดแบบนั้นมู่เสี่ยวเฟิ่งก็เดำได้ว่ำลุ่ยหม่ำง จะต้องส่งคนไปดักซุ่มโจมตีเสี่ยวเชี่ยนแล้วอย่ำงแน่นอน มิน่ำ ลูกน้องที่ออกมำกับเธอถึงได้หำยไปหนึ่งคน คงถูกลุ่ยหม่ำงสั่งให้ ไปดักทำร้ำยเสี่ยวเชี่ยนแล้ว

“กลับรถ ฉันต้องกลับไป!” มู่เสี่ยวเฟิ่งเป็นห่วงเสี่ยวเชี่ยน ผู้หญิงอย่ำงเสี่ยวเชี่ยนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลูกน้องลุ่ยหม่ำง เธอ ต้องกำรกลับไปช่วยเสี่ยวเชี่ยน

เธอรู้ข่ำวเรื่องพ่อเสียตั้งแต่อยู่ในคุกแล้ว นอกจำกควำม เศร้ำเสียใจเธอก็กังวลเรื่องำนศพของพ่อ หลังจำกที่คนพวกนี้ ช่วยเธอออกมำแล้วเธอก็รีบไปที่หลุมศพของพ่อทันที อีกทั้งยัง ได้สืบเรื่องพิธีศพ หลังจำกได้รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนเป็นคนจัดกำรเรื่อง ทั้งหมดให้อย่ำงดีเธอก็ซึ้งใจมำก

1 0 2 5 6

หำกตัดเรื่องจุดยืนที่ต่ำงกันทิ้ง รวมถึงภูมิหลังของทั้งสอง คน เอำแค่ควำมสัมพันธ์ที่ติดต่อกันระหว่ำงเธอกับเสี่ยวเชี่ยน มู่ เสี่ยวเฟิ่งทนเห็นเสี่ยวเชี่ยนตำยในกำมือของลุ่ยหม่ำงไม่ได้

“ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งเหรอ? บอกให้กลับรถ!” มู่เสี่ยวเฟิ่งพบว่ำ รถไม่ได้หยุด แต่กลับเร็วกว่ำเดิม เธอจึงหันไปถำมด้วยควำม โมโห

“ขอโทษด้วยพี่เฟิ่ง…” ลูกน้องที่นั่งข้ำงเธอ ซึ่งก็คือลูกน้องคน สนิท ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปสับคอมู่เสี่ยวเฟิ่ง มู่เสี่ยวเฟิ่งสลบทันที ก่อนสลบได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทพูดว่ำ

“หลับไปก่อนนะพี่เฟิ่ง พอพี่ตื่นมำเรำก็ออกนอกเมืองกัน แล้ว”

มู่เสี่ยวเฟิ่งเป็นห่วงเสี่ยวเชี่ยนแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เธอล้ม พับไปบนเบำะ

∗∗∗

เสี่ยวเชี่ยนกับแม่ในเวลำนี้ยังไม่รู้ว่ำอันตรำยกำลังคืบคลำน เข้ำมำ ฟู่ กุ้ยกำลังพำทั้งสองคนมุ่งหน้ำไปโรงพยำบำล

1 0 2 5 7

เมื่อไปถึงปำกทำงทันใดนั้นก็มีรถพ่วงขนส่งสินค้ำขวำงถนน อยู่

ฟู่ กุ้ยจึงต้องหยุดรถ คิดไว้ว่ำรอรถคันนี้ขับผ่ำนไปก่อนเขำ ค่อยขับไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่ำรถคันนั้นดูเหมือนจะเกิดขัดข้อง จอดคำอยู่กลำงถนนไม่ขยับ รออยู่สองนำทีก็ยังไม่ขยับ ด้ำนหลัง ก็มีรถบีบแตรไล่จะเลี้ยวกลับก็ไม่ได้

“เดี๋ยวพี่ลงไปดูว่ำเกิดอะไรขึ้น” ฟู่ กุ้ยลงจำกรถเดินไปทำงรถ คันนั้นเพื่อที่จะดูว่ำช่วยเหลืออะไรได้บ้ำง

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเธอเห็นมีคนลงมำ จำกรถบรรทุกสองคนแล้วจับฟู่ กุ้ยมัดไว้ ดวงตำเสี่ยวเชี่ยนก็เบิก โพลง

“เชี่ยนเอ๋อร์นี่มันอะไรกัน?!” เจี่ยซิ่วฟำงไม่เคยเจอเรื่องแบบ นี้

หลังจำกที่คนพวกนั้นจับฟู่ กุ้ยมัดแล้วก็เดินตรงมำที่รถของ เสี่ยวเชี่ยน

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนอยำกขับหนีก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ข้อแรกฟู่ กุ้ ยอยู่ในกำมือคนพวกนั้น ข้อสองมีรถขวำงอยู่ทั้งหน้ำและหลัง ไป

1 0 2 5 8

ไหนไม่ได้อยู่แล้ว พอเห็นคนพวกนั้นมีกระบองเหล็กอยู่ในมือเธอก็เข้ำใจทันที งำนเข้ำเธอแล้ว