แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1225 ขอกอดหน่อยได้ไหม

เสี่ยวเชี่ยนนึกออกแล้ว มีครั้งหนึ่งเธอเจอเขำที่โรงพยำบำล ประสำท เขำเคยเล่ำว่ำตัวเองมีลูกสำวแต่ตำยไปแล้ว ตอนนั้นยัง คิดว่ำเขำล้อเล่น แต่ดูจำกสีหน้ำตอนนี้ท่ำจะเป็นเรื่องจริง

“ผมเข้ำใจควำมรู้สึกของคุณ อันที่จริงคนที่เรำไม่ควรทำผิด ด้วยมำกที่สุดก็คือลูก ผมก็แค่รู้สึกผิดต่อลูกสำวที่ไม่ได้อยู่เคียง ข้ำงเขำ ไม่ได้มอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้กับเขำ ถ้ำวันหนึ่งเขำ ได้เจอผมอีกไม่รู้ว่ำจะตำหนิพ่อคนนี้หรือเปล่ำ ผมเคยบอกคุณ ไหมว่ำเขำหน้ำตำเหมือนกับคุณ?”

“ไม่เคยค่ะ…”

ชีอวี่เซวียนล้วงกระดำษใบหนึ่งออกมำยื่นให้เสี่ยวเชี่ยน “นี่ เป็นรูปวำดที่ผมวำดเองเมื่อตอนเขำสองขวบ คุณลองดูสิ เขำ เหมือนคุณใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนเปิดออกดู แล้วก็มีสีหน้ำตกใจอ้ำปำกค้ำง

อวี๋หมิงหลำงออกมำเติมชำให้ทั้งคู่ เขำชะโงกหน้ำไปดูด้วย ควำมอยำกรู้ พอเห็นก็อ้ำปำกค้ำง

1 0 3 4 3

“เหมือนมำกใช่ไหม? ครั้งแรกที่ผมเจอคุณก็รู้สึกว่ำถ้ำลูก สำวผมโตขึ้นคงจะเหมือนคุณ” ชีอวี่เซวียนเห็นสองคนนี้ทำหน้ำ ตกใจจึงยื่นมือไปชี้พร้อมพูด “ดูตำสิ ดูจมูก เหมือนมำก!”

“…” เสี่ยวเชี่ยนตกใจจนพูดไม่ออก

“เหมือนตรงไหน?! นี่วำดคนหรือฮิปโป? ปำกก็กว้ำง ตัวก็ นิดนึง นี่เด็กโปลิโอเหรอ?” อวี๋หมิงหลำงทนดูต่อไปไม่ไหว ขอ โทษนะที่ต้องพูดตรงๆ เด็กอนุบำลยังวำดได้ดีกว่ำนี้เลย!

“นี่ผมวำดโดยใช้จินตนำกำรที่เต็มไปด้วยควำมรักที่มีต่อลูก สำวเลยนะ! นำยจะเข้ำใจอะไร! ตอนเด็กๆ เขำอ้วนมำก ใบหน้ำ ของเด็กก็มีแต่เนื้อเยอะๆ แก้มตุ่ยๆ ไม่ใช่เหรอ?”

ชีอวี่เซวียนไม่คิดว่ำน่ำเกลียดเลยสักนิด แถมยังแถเต็มที่ ด้วย

อวี๋หมิงหลำงมองซ้ำยมองขวำก็ไม่คิดว่ำนี่เป็นรูปคน และก็ ไม่เห็นว่ำจะเหมือนเมียเขำตรงไหน นอกจำกตรงหน้ำผำกมีไฝ คนงำมแล้ว ตรงอื่นก็ไม่เห็นเหมือนเลยสักนิด!

“ตอนผมเห็นเบบี๋เชี่ยนก็รู้สึกได้เลยว่ำนี่แหละลูกสำวผม เบบี๋เชี่ยนคุณว่ำเหมือนไหม?”

1 0 3 4 4

“ฉัน…” เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก มองภำพแอบสแตกบน กระดำษแล้วก็รู้สึกเหมือนมีฝูงแกะวิ่งพล่ำนอยู่ในใจ “ฉันพูดได้ แค่ว่ำ ดีแล้วล่ะค่ะที่คุณเรียนหมอ ไม่ใช่ศิลปะ”

อยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยนก็นึกขึ้นได้ ครำวก่อนที่ชีอวี่เซวียนส่งสมุด บันทึกเรื่องกำรสะกดจิตแบบแทรกซึมมำให้อ่ำน ในนั้นก็มี ภำพวำดสอดอยู่ รูปนั้นก็ดูไม่รู้เรื่องแบบนี้ ตอนนั้นเสี่ยวเชี่ยนยัง แอบคิดว่ำเขำกลัวคนอื่นเห็นแล้ววิเครำะห์นิสัยเขำได้จำกลำยมือ เลยวำดรูปประหลำดๆ มำเพื่อคงควำมลึกลับเอำไว้ นึกไม่ถึงว่ำ นั่นคือกำรตั้งใจวำด แวนโก๊ะปะเนี่ย!

“ผมเองก็คิดแบบนั้น ถ้ำผมไปเรียนด้ำนศิลปะคงไม่รอดแน่” ชีอวี่เซวียนรู้ตัว เขำเก็บรูปอย่ำงดีแล้วเอำไว้ในกล่องขนำดเล็กที่ พกติดตัวเสมอ

ทะนุถนอมขนำดนี้เห็นได้ชัดว่ำลูกที่ตำยไปสำคัญกับเขำ มำกขนำดไหน

“ผมเข้ำใจแล้วล่ะว่ำ แบบไหนที่เรียกว่ำเมื่อพระเจ้ำเปิด ประตูให้คุณแล้วก็จะต้องปิดหน้ำต่ำงจำนวนมำกมำยเสีย” อวี๋ห มิงหลำงพูดอย่ำงจริงจัง

1 0 3 4 5

“พระเจ้ำพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?” เสี่ยวเชี่ยนถำม อวี๋ห มิงหลำงส่ำยมือ อย่ำไปสนรำยละเอียดเลยน่ำ!

“ผมหมำยควำมว่ำ คนอย่ำงพวกคุณมีพรสวรรค์อันแก่กล้ำ ในด้ำนใดด้ำนหนึ่งแล้ว ก็ย่อมต้องมีจุดที่ด้อยกว่ำคนอื่นบ้ำงหรือ เปล่ำ?”

อย่ำงเช่น ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะรักษำคนเก่ง แต่กลับเป็นจอม ระเบิดครัว

ชีอวี่เซวียนคนดังระดับโลกแต่กลับวำดรูปได้เหมือนไก่เขี่ย เห็นๆ อยู่ว่ำน่ำเกลียด แต่เขำกลับไม่คิดแบบนั้น!

สำยตำช่ำงลึกล้ำจริงๆ

“รีบไปทำกับข้ำวเลยไป!” ชีอวี่เซวียนฟั งออกว่ำอวี๋หมิงหลำง กำลังเหน็บแนมเขำ เลยเอ่ยปำกไล่

“มิน่ำคุณถึงได้ดีกับฉันขนำดนี้” เสี่ยวเชี่ยนเริ่มเข้ำใจเขำ ขึ้นมำหน่อยแล้ว มิน่ำชีอวี่เซวียนถึงให้อำข่ำมำอำศัยอยู่ห้อง ข้ำงๆ เธอ อีกทั้งยังให้อำข่ำคอยดูแลเธอ ตอนนี้ก็ยังคอยช่วยเธอ คิดนั่นคิดนี่ดีกับเธอมำกอีก

1 0 3 4 6

พ่อแม่ที่สูญเสียลูก ถ้ำเจอเด็กที่หน้ำตำละม้ำยคล้ำยลูกที่ ตำยไปจะไม่รู้สึกเอ็นดูได้อย่ำงไร?

ถ้ำเธอเจอเด็กที่หน้ำตำคล้ำยเสี่ยวเหวยเธอจะต้องพยำยำม หำทำงเอำควำมรู้สึกที่เคยมีต่อลูกตัวเองถ่ำยทอดไปถึงเด็กคน นั้นแน่นอน ในทำงจิตวิทยำนี่ก็ใช่ว่ำจะเป็นเรื่องไม่มีตรรกะ

พอคิดได้แบบนั้นเธอก็เกิดควำมรู้สึกสงสำรชีอวี่เซวียนเพิ่ม เข้ำมำ

“ดังนั้นเบบี๋เชี่ยน ถ้ำคุณเป็นลูกสำวผม คุณจะตำหนิที่ผม ไม่ได้ดูแลคุณให้ดีไหม? ปล่อยให้คุณโดดเดี่ยว ไม่ได้มอบควำม อบอุ่นจำกพ่อให้ แต่กลับอยำกให้ลูกเรียกตัวเองว่ำพ่อ…” ชีอวี่เซ วียนแทบหยุดหำยใจระหว่ำงที่รอคำตอบจำกเธอ

“ถ้ำคุณมำถำมฉันก่อนหน้ำนี้ ฉันจะต้องตอบว่ำตอนแรกไม่ ต้องกำรฉันต่อไปก็อย่ำมำให้เห็นหน้ำอีกแน่นอน แต่ตอนนี้ฉัน ไม่คิดแบบนั้นแล้ว ชีวิตคนเรำมีเรื่องที่ทำตำมใจไม่ได้เยอะแยะ หำกเลือกได้ พ่อแม่ที่จิตใจปกติคนไหนจะทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไข ของตัวเองได้ลง?”

เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงลูกสำวตัวเอง พอมีประสบกำรณ์สูญเสีย

1 0 3 4 7

เธอถึงได้เข้ำใจควำมรู้สึกนี้

มองในมุมต่ำงย่อมเกิดผลที่ต่ำงกัน เธอเห็นชีอวี่เซวียนพ กรูปวำดของลูกสำวไว้ติดตัวก็เกิดควำมสงสำร แบบนี้คล้ำยกับ เธอที่เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหลังลูกสำวตำยไม่มีผิด!

คำตอบของเธอทำให้ดวงตำชีอวี่เซวียนเริ่มแดง สำยตำที่ มองเสี่ยวเชี่ยนเหมือนเต็มไปด้วยคำพูดนับพันนับหมื่น แต่ สุดท้ำยกลับไม่ได้พูดอะไรออกมำ

“ผมขอกอดคุณได้ไหม?”

“ดะ…”

“ได้สิ! มำๆๆ!” ไม่รู้ว่ำอวี๋หมิงหลำงโผล่พรวดมำจำกไหน ทำลำยบรรยำกำศที่กำลังอยู่ในโหมดซึ้งหมด และก็ไม่ได้ดูด้วย ว่ำอีกฝ่ ำยยอมหรือเปล่ำ เขำเข้ำไปกอดชีอวี่เซวียนอย่ำงแนบ แน่น!

เปรี้ยง!

ชีอวี่เซวียนหัวใจสลำย ไอ้หมอนี่มันโผล่มำจำกไหนวะ?!

เมื่อกี้เห็นๆ อยู่ว่ำกำลังจะได้กอดเบบี๋เชี่ยนอยู่แล้วเชียว

1 0 3 4 8

ใครอยำกกอดหมำทหำรกัน?!

เดี๋ยวกลับไปต้องเอำแอลกอฮอล์เช็ดจุดที่โดนหมอนี่สัมผัส แล้ว!

อวี๋หมิงหลำงกอดชีอวี่เซวียน ปำกก็ยังยิ้มเจ้ำเล่ห์ไปด้วย

“อยำกมอบควำมรักของพ่อไม่ใช่เหรอ? ผมเป็นตัวแทนลูก เชี่ยนกอดคุณเอง เป็นไง กอดผมแล้วควำมรักของพ่อทะลัก ออกมำเลยไหม รู้สึกชีวิตมีควำมหวังขึ้นมำยัง?”

“… ถ้ำนำยอยำกประหยัดอำหำรบ้ำนตัวเอง ยินดีด้วยนำย ทำสำเร็จแล้ว”

ชีอวี่เซวียนสะอิดสะเอียนไม่ไหวแล้ว เขำรู้สึกว่ำตัวเองต้อง กินข้ำวไม่ลงเท่ำไรแน่เพรำะหมอนี่

เมื่อถึงเวลำกินข้ำวทั้งสำมคนนั่งด้วยกัน คนสวยเองก็นั่งรอ อยู่ที่หน้ำถำดอำหำรของตัวเองรออวี๋หมิงหลำงสั่งให้กินได้

“มำ ลูกเชี่ยนกินปลำนี่นะ กินปลำดีจะตำย” อวี๋หมิงหลำงคีบ กับข้ำวให้เสี่ยวเชี่ยน แสร้งทำเป็นว่ำชีอวี่เซวียนไม่ได้อยู่ตรงนั้น

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำทำแบบนี้กับแขกไม่ค่อยดี จึงแอบถีบเขำ

1 0 3 4 9

ใต้โต๊ะ อวี๋หมิงหลำงถึงได้เงยหน้ำไปมองชีอวี่เซวียน “กินสิ แค่

มองก็อิ่มแล้วหรือไง?” “ฝีมือทำกับข้ำวส่งเดชของนำยยังจะกล้ำให้คนท้องกิน? แค่

ดมก็เลี่ยนแล้ว” ชีอวี่เซวียนขอวิจำรณ์ อวี๋หมิงหลำงวำงตะเกียบดังปึ ง “กินข้ำวยังจะเรื่องมำก?

อยำกกินก็กินไม่อยำกกินก็” เขำทำเสียง หึ ออกมำ เสี่ยวเชี่ยนถีบเขำใต้โต๊ะอีกแล้ว โอ๊ย

เมีย เบำหน่อย! เสี่ยวเชี่ยนถลึงตำใส่เขำ เสี่ยวเฉียงถึงได้ฝืนยิ้มพร้อมพูดกับ

ชีอวี่เซวียน “ไม่อยำกกินก็ต้องฝืนๆ กินเข้ำไปหน่อยนะ” คนท้องเป็นใหญ่ อดทนไว้!