แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1243 มีเหรอจะปล่อยไว้?

“ฉันโทรถำมอำข่ำว่ำอำจำรย์เอำเหล้ำซ่อนไว้ที่ไหน นำยคิด ว่ำอะไร!” หนงเย่ำถูกทำร้ำยโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกทั้งยังสู้อวี๋ห มิงหลำงไม่ได้ หงุดหงิดสุดๆ ตั้งแต่เกิดมำเขำยังไม่เคย เสียเปรียบเท่ำนี้มำก่อน!

“เหล้ำ… ?!” อวี๋หมิงหลำงไม่คิดว่ำเป็นสิ่งนี้

ชีอวี่เซวียนได้ยินดังนั้นก็เดินไปที่ชั้นหนังสือ เปิดตู้เซฟออก ในนั้นเต็มไปด้วยเหล้ำ จำกนั้นเขำจึงเดินไปเตะอัดเข้ำที่น้องชำย ของหนงเย่ำ

“ไอ้ตัวแสบ! ใครใช้ให้มำแตะต้องของพวกนี้! ในตู้เซฟด้ำน นอกมีเงินกับงำนวิจัยตั้งเยอะแยะทำไม่เอำไปแลกเหล้ำ?”

สภำพหนงเย่ำตอนนี้ดูไม่ได้สุดๆ เสื้อมีแต่รอยเท้ำอวี๋หมิง หลำง อำจำรย์ก็มำฝำกรอยเท้ำไว้ที่กำงเกง อย่ำให้พูดเลยว่ำเจ็บ ช้ำแค่ไหน

“สิ่งที่ผมไม่ขำดแคลนเลยก็คือเงินกับชื่อเสียง! นี่ลุง ผมให้ เงินล้ำนนึงแลกกับเหล้ำหนึ่งขวดได้บ่?”

1 0 4 8 7

ชีอวี่เซวียนโบกมือไล่ “ไปๆๆ เรื่องนี้เลิกคิดไปได้เลย รอ ศิษย์น้องนำยคลอดลูก หลำนอำยุครบร้อยวันจัดงำนฉลอง เมื่อไรค่อยเปิดฉลองกินพร้อมกันทุกคน!”

ข้อเสนอนี้เห็นได้ชัดว่ำหนงเย่ำไม่เอำด้วย เขำทำหน้ำไม่ แคร์

“ใครอยำกจะกินของเหลือจำกหมำ โอ๊ย!”

ยังพูดไม่ทันจบหนงเย่ำก็ร้องโอดโอย อวี๋หมิงหลำงกับชีอวี่ เซวียนเตะเข้ำที่ขำของเขำพร้อมกัน เสื้อขำวที่น่ำสงสำรวันนี้วัน ซวยอะไร รอยเท้ำเต็มตัว

ใครใช้ให้หมอนี่พูดว่ำเสี่ยวเชี่ยนเป็นหมำ มีเหรอจะปล่อย ไว้?

อวี๋หมิงหลำงเตะเสร็จก็รู้ว่ำวันนี้ตัวเองโป๊ ะแตก ท่ำทำงนี่จะ เป็นเรื่องภำยในของสองคนนี้ เขำมำถึงก็อัดอีกฝ่ ำยโดยไม่ดูให้ดี ก่อน ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปเดี๋ยวสองคนนี้ร่วมมือกันคงไม่ดีแน่

“ศำสตรำจำรย์ชี ลูกเชี่ยนให้ผมเอำของมำให้ วำงไว้ที่ชั้น ล่ำง ผมต้องกลับไปดูแลลูกเชี่ยนต่อ ไว้คุยกันนะครับ”

1 0 4 8 8

พูดจบก็จะไป หนงเย่ำไม่ยอม หมอนี่หมำยควำมว่ำไง ต่อย เสร็จคิดหนี?

ขณะที่กำลังจะเรียกอำจำรย์มำช่วยกันยำอวี๋หมิงหลำง หนง เย่ำก็ถูกชีอวี่เซวียนลำกคอเสื้อกลับมำ “มำนี่ นี่ มำคุยกันหน่อยซิ นำยตั้งฉำยำให้ศิษย์น้องว่ำไง ไหนยังจะเรื่องที่นำยเรียกศิษย์น้อง ว่ำหมำอีก…”

พอปิดประตูอวี๋หมิงหลำงก็ได้ยินแต่เสียงร้องโอดโอยดังมำ จำกข้ำงใน เขำส่ำยหน้ำ ไม่สงสำรหรอก สมน้ำหน้ำ!

หนงเย่ำตอนแรกถูกอวี๋หมิงหลำงอัด ตอนนี้มำถูกชีอวี่เซ วียนสั่งสอนอีก ไฟโกรธสุมอยู่ในอก เขำนอนขดตัวที่พื้นไม่ลุกขึ้น

ชีอวี่เซวียนเอำปลำยเท้ำเตะหนงเย่ำ “อย่ำมำแกล้งตำย นอนดีๆ ให้อำจำรย์ดูซิว่ำแผลเปิดหรือเปล่ำ”

“แผลไม่เปิด หัวใจช้ำหมดแล้ว… อัดผมให้ตำยไปเลย”

หนงเย่ำพูดอย่ำงงอนๆ

“อำจำรย์จะปล่อยให้นำยตำยได้ยังไง นำยเป็นศิษย์ที่เก่ง ที่สุดของอำจำรย์เลยนะ”

1 0 4 8 9

“หึ! ศิษย์ที่เก่งสุดไม่ใช่เฉิ่มเฉินเหรอ ไปหำเขำเลยไป”

แบบนี้มันยุติธรรมเหรอ? เขำอุตส่ำห์ยอมพลีชีพไปล้ำง สมองคนเพื่อตำแก่นี่ เกือบตำยเป็นศพอยู่ที่เมืองนอก เย็บแผลที่ ท้องไปตั้งหลำยเข็ม กลับมำพักรักษำตัวดันถูกคนบ้ำเอำผ้ำคลุม หัวแล้วอัดไม่ยั้ง ทำไมชีวิตมันโหดร้ำยแบบนี้

“เขำไม่ได้หรอก นำยมีควำมสำมำรถในทำงปฏิบัติมำกกว่ำ”

พอได้ยินชีอวี่เซวียนพูดแบบนั้นหนงเย่ำจึงยันตัวลุกขึ้นมำ นั่ง ทำหน้ำเชิดใส่

“ในที่สุดลุงก็เห็นควำมดีของผมแล้วใช่ไหม?”

“ก็เพรำะนำยเป็นคนเก่ง เกิดนำยตำยไปแล้วอำจำรย์จะไป หำแรงงำนเก่งๆ แบบนี้ได้จำกที่ไหนล่ะ”

หนงเย่ำแทบกระอักเลือด ที่แท้เขำก็เป็นแค่แรงงำนทำส!

“ล้อเล่นน่ำ อำยุเท่ำไรแล้วยังจะทำตัวเหมือนเด็กๆ ไหนให้ อำจำรย์ดูแผลหน่อย”

ชีอวี่เซวียนดูแผลหนงเย่ำ โดนอัดขนำดนี้แผลยังไม่เปิด ดู ท่ำจะฟื้นตัวดีขึ้นมำกแล้ว

1 0 4 9 0

“นำยแน่ใจนะว่ำล้ำงควำมทรงจำคนๆ นั้นแล้ว?”

“แน่ใจสิ ไม่เชื่อในควำมสำมำรถของผมเหรอ? ไม่เชื่อใจผม งั้นไปหำศิษย์รักเลยไป!”

ชีอวี่เซวียนมองแผลที่ผสำนเข้ำหำกันแล้วที่ท้องของหนงเย่ำ แผลนี้หนงเย่ำได้มำตอนขำกลับบังเอิญไปเจอกลุ่มก่อกำรร้ำย ปะทะกันพอดี เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันมำก ชีอวี่เซวียนเองไม่คิด ว่ำเขำส่งหนงเย่ำไปแค่ไม่กี่วันจะไปเจอเหตุกำรณ์แบบนี้เข้ำ ศิษย์ รักเกือบเอำชีวิตไปทิ้งไว้ที่ต่ำงแดนแล้ว

“เสี่ยวเย่ำ อำจำรย์ขอโทษด้วย”

นับตั้งแต่วินำทีที่เสี่ยวเย่ำเดินโซซัดโซเซสีหน้ำซีดเผือด กลับมำ ชีอวี่เซวียนก็รู้สึกแย่มำก

“ขนลุก! พูดแบบนี้เพื่อ! ถ้ำรู้สึกผิดจริงไปเอำเหล้ำที่ซ่อนไว้ ออกมำเลย!” หนงเย่ำหน้ำแดงเล็กน้อย ตำแก่นี่มำพูดอะไรซึ้งๆ ตอนนี้ บ้ำจริง!

“เอำเหล้ำให้นำยไม่ได้แน่นอน หมอบอกว่ำระหว่ำงพักฟื้ น นำยห้ำมแตะต้องของพวกนี้ เว้นเสียแต่นำยอยำกให้ท้อง กลำยเป็นรูโบ๋”

1 0 4 9 1

“หึ! ข้ออ้ำงทั้งนั้น ลุงก็แค่ไม่อยำกให้ผมกินของที่เก็บไว้ให้ ศิษย์รัก!”

“เสี่ยวเย่ำ นำยเกลียดศิษย์น้องมำกเลยเหรอ?”

“ไร้สำระ! ต่อให้ผมไม่ชอบขี้หน้ำเขำแล้วไงล่ะ ลุงจะอัดผม อีกรอบไหม?”

“อะแฮ่ม เอำล่ะ ในเมื่อนำยไม่ชอบศิษย์น้องขนำดนั้น งั้น อำจำรย์หำวิธีทรมำนเขำระบำยอำรมณ์ให้นำยดีไหม?”

เอ๋… ? ตำแก่นี่ประสำทกลับเหรอ เขำรักยัยเด็กนั่นมำกไม่ใช่ หรือไง ทำไมจะมำระบำยอำรมณ์ให้เขำ?

“นี่ลุง พูดจริงปะ?” หนงเย่ำมองชีอวี่เซวียนด้วยแววตำสงสัย ตำแก่นี่มีแผนชั่วร้ำยอะไรอีก?

“จริงแท้แน่นอน จะปล่อยให้นำยเก็บควำมเคียดแค้นศิษย์ น้องเอำไว้แบบนี้ไม่ได้ ต่อไปเกิดมีงำนต้องทำร่วมกันมัวแต่ ง่อนแง่นใส่กันไม่ดีแน่”

“หมำยควำมว่ำไง?”

“อำจำรย์ยกเขำให้นำยดูแลดีไหม? นำยจะทรมำนเขำยังไง

1 0 4 9 2

ก็ตำมสบำยเลย อย่ำงเช่น ถ้ำเรื่องเรียนเขำทำไม่ถูกนำยก็ด่ำจัด หนักไปเลย ถ้ำไม่ไหวจริงๆ ตบกบำลสักสองสำมทีก็ยังได้ จะ ทำลำยควำมมั่นใจของเขำยังไงก็ได้ งัดวิชำพูดจำหมำไม่ รับประทำนของนำยด่ำให้เปิงไปเลย!”

หนงเย่ำแทบหยุดหำยใจ “พูดจริง? ไม่เสียดำยเหรอ?”

“อำจำรย์เสียดำยแต่คนเก่งๆ ถ้ำเขำทำได้ไม่ดีก็สมน้ำหน้ำ เรื่องไหนสมควรตีก็ตี สมควรด่ำก็ด่ำ ไม่ต้องเกรงใจ บำงครั้ง อำจำรย์ก็ทำเขำไม่ลง เห็นแววตำแบ๊วๆ นั่นแล้วหัวใจมันอ่อน ระทวย ช่ำงน่ำรักเหลือเกิน สั่งสอนไม่ลงหรอก”

“… ยัยปีศำจสี่ตำนั่นน่ำรักตรงไหน? ก็ได้ ได้ ไม่ว่ำแล้วเลิก ถลึงตำใส่ผมได้แล้ว เขำน่ำรักสุดๆ คำวำอี้ชิบหำย พอใจยัง?”

ชีอวี่เซวียนทำสีหน้ำประมำณว่ำ เออก็ได้ แล้วพูดต่อ

“อำจำรย์งำนยุ่งมำกบำงครั้งไปอยู่กับเขำไม่ได้ อำจำรย์ขอ มอบหมำยหน้ำที่สอนงำนพื้นฐำนให้เขำด้วยนะ เวลำอำจำรย์ไม่ อยู่นำยก็ไปสอนเขำ ถ้ำสอนแล้วเขำยังไม่เป็นก็จัดกำรเลย จะด่ำ จะตียังไงก็ได้ อย่ำเอำถึงขั้นพิกำรหรือเอ๋อเป็นพอ”

“นี่ลุง อยู่ๆ ก็ใจกว้ำงแบบนี้ ทำไมผมรู้สึกไม่ชิน?” นั่นมัน

1 0 4 9 3

แก้วตำดวงใจของตำแก่นี่เลยไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้นนิดหน่อย ตำแก่นี่ก็เห็นจะเป็นจะตำย

“อำจำรย์ก็กลัวพวกนำยสองคนมีปั ญหำกันในอนำคตไงล่ะ เลยอยำกให้รีบสนิทสนมกันไว้ ทำควำมเข้ำใจกันและกัน พวก นำยสองคนเป็นคนสำคัญมำกสำหรับอำจำรย์ พอเห็นไม่ลงรอย กันแบบนี้อำจำรย์เสียใจนะ”

หนงเย่ำฟั งแล้วก็ปวดฟั น “ใครจะอยำกสนิทกับยัยเด็กนั่น! นี่ลุง ถ้ำผมลงมือโหดขึ้นมำ ทำลำยควำมมั่นใจยัยเด็กนั่น อย่ำ มำเกลียดผมนะ”

ระหว่ำงพูดเขำก็หอบเอำร่ำงกำยที่เหนื่อยล้ำเดินไปทำง ห้องนอน ยอมใจตำแก่นี่เลยจริงๆ ขยันหำเรื่องให้เขำเหลือเกิน

ถือว่ำรับปำกแล้วนะ ชีอวี่เซวียนยิ้มหน้ำบำน “เดี๋ยวอำจำรย์ เข้ำครัวทำของบำรุงอร่อยๆ ให้ดีไหม?”

พอได้ยินว่ำชีอวี่เซวียนจะเข้ำครัวหนงเย่ำยืนตรงทันที สี หน้ำแย่มำก

“ไว้ชีวิตผมเถอะ! ผมทำเอง! ออกไปให้ห่ำงๆ ครัวเลย… จริงๆ เลย ชำติที่แล้วผมติดหนี้ลุงอยู่เท่ำไรกัน ผมคงติดค้ำงลุง

1 0 4 9 4

มำกเลยใช่ไหม!”

หอบสังขำรที่โดนซ้อมอย่ำงหนักไปเข้ำครัวทำอำหำรให้ อำจำรย์กิน หนงเย่ำรู้สึกว่ำชีวิตตัวเองช่ำงขมขื่นเหลือเกิน