แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1252 ไปป่ วนถึงที่ มันไม่เบำ

“อำจำรย์อำ!” เสี่ยวเชี่ยนเห็นฉำงเซียงซือจะเดินออกเธอจึง เรียกไว้ แล้วเดินออกไปพร้อมกัน

อำจำรย์อำคนนี้น่ำสนใจจริงๆ ทำเรื่องให้เป็นประเด็น เห็น อะไรไม่ดีก็เข้ำไปเปิดโปง พอเสร็จแล้วก็จำกไปเหมือนไม่มีอะไร เกิดขึ้น ไม่ขอทิ้งชื่อเสียงเรียงนำมไว้!

ฉำงเซียงซือได้ยินคนเรียกเธอแบบนั้นก็ตกใจ แล้วก็ยิ้ม ออกมำ “คุณนับถือชีชีเป็นอำจำรย์แล้วหรือ? เขำให้คุณเรียกเรำ แบบนั้น?”

“เอ่อ…” เรื่องฝำกตัวเป็นศิษย์น่ะเรื่องจริง แต่อำจำรย์เธอ ไม่ได้ให้เรียกฉำงเซียงซือแบบนั้น เสี่ยวเชี่ยนเห็นฉำงเซียงซือยิ้ม อย่ำงดีใจก็ไม่กล้ำบอกว่ำไม่ใช่ ครั้นแล้วจึงพูดโกหกตำไม่ กระพริบ

“ใช่ค่ะ อำจำรย์บอกว่ำฉันมีอำจำรย์อำอยู่คนก็คือคุณ ไม่คิด เลยว่ำพวกเรำจะเป็นครอบครัวเดียวกัน”

ฉำงเซียงซือดูดีใจมำกกว่ำเดิม มองเสี่ยวเชี่ยนด้วยแววตำ

1 0 5 6 1

อ่อนโยน

“ใช้ได้ เป็นเด็กเก่ง ชีชีได้เจอคุณก็ถือเป็นลิขิตสวรรค์ เด็ก เก่งแบบนี้ปล่อยทิ้งไปเฉยๆ ไม่ได้จริงๆ”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้สังเกตว่ำคำพูดแฝงควำมนัย เธอถำมต่อ “ทำไมอำจำรย์อำมำอยู่ที่นี่ได้คะ?”

“ช่วงนี้เรำท่องเที่ยวไปทั่ว ได้ยินว่ำที่นี่มีงำนบรรยำยเรื่อง จรรยำหญิงก็เลยลองมำดู แล้วก็เจอนักต้มตุ๋นเข้ำพอดีเลยได้ ออกโรง แล้วคุณล่ะมำได้ยังไง?”

“แม่ลำกฉันมำค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนทำหน้ำแหย มีแม่ที่เชื่องมงำย เธอก็รู้สึกสิ้นหวังเหมือนกัน

กำรออกหน้ำในวันนี้ของฉำงเซียงซือ บวกกับครำวก่อนที่ได้ ช่วยเธอไว้ ทำให้เสี่ยวเชี่ยนเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อแม่หมอฉำงเซีย งซือไปเป็นอย่ำงมำก อีกทั้งยังเกิดควำมรู้สึกดีๆ ด้วย ทั้งสองคน คุยสัพเพเหระกันเล็กน้อย จำกนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็เปลี่ยนไปคุยเรื่อง ที่หนงเย่ำพูดไว้

“อำจำรย์อำคะ ฉันมีคำถำมนึงที่อยำกรู้ ศิษย์พี่ เอ่อ อำจำรย์ ให้มำถำมอำจำรย์อำค่ะ”

1 0 5 6 2

เดิมเสี่ยวเชี่ยนคิดจะบอกว่ำศิษย์ที่ใหญ่ให้มำถำม แต่กลัว ฉำงเซียงซือจะปิ ดบังเธอ เกียรติของหนงเย่ำคงไม่เท่ำของ อำจำรย์ ครั้นแล้วจึงโกหกบอกว่ำชีอวี่เซวียนให้มำถำม

“ถำมมำสิ”

“คือแบบนี้ค่ะ ช่วงนี้ฉันศึกษำอยู่เรื่อง เกี่ยวกับนิสัยของ มนุษย์ว่ำดีมำตั้งแต่แรกเกิดหรือเปล่ำ ปรำกฏว่ำพอมำถึงประเด็น เรื่องควำมแตกต่ำงที่มีมำแต่กำเนิดฉันก็ตันไปหมด อำจำรย์บอก ว่ำคุณเชี่ยวชำญเรื่องคัมภีร์โจวอี้ เลยให้ฉันมำขอคำชี้แนะ”

เดิมฉำงเซียงซือกำลังฟั งเสี่ยวเชี่ยนด้วยใบหน้ำยิ้มแย้ม แต่ พอได้ยินแบบนั้นก็สีหน้ำเปลี่ยน

“เขำ… ให้คุณมำถำมเรำ?!”

“ใช่ค่ะ อำจำรย์บอกว่ำไม่มีใครรู้ดีเท่ำคุณอีกแล้ว” เสี่ยว เชี่ยนโกหกต่อไป

ฉำงเซียงซือเริ่มสับสน

คิดในใจ หรือชีชีจะเลอะเลือนแล้ว? นี่อยำกยืมปำกเธอบอก เรื่องในตอนนั้นกับเด็กคนนี้เหรอ?

1 0 5 6 3

ไม่มีทำง ชีชีรอบคอบขนำดนั้น เป็นไปได้ไงที่จะอยู่ๆ มำให้ เธอบอกเรื่องนี้หลังจำกที่ปกปิดมำตั้งหลำยปี

เดิมเสี่ยวเชี่ยนแค่อยำกปรึกษำฉำงเซียงซือเรื่องต้นกำเนิด มนุษย์ในมุมมองทำงปรัชญำ เธอคิดว่ำคนพวกนี้ควำมรู้สูง ในมือ จะต้องมีข้อมูลวิจัยที่คนอื่นไม่รู้แน่นอน เธออยำกขอคำชี้แนะเพื่อ เปิดกระบวนกำรคิดใหม่ๆ ไม่คิดว่ำฉำงเซียงซือจะทำหน้ำตกใจ ใส่เธอ

ใจหนึ่งฉำงเซียงซือไม่อยำกสร้ำงควำมร้ำวฉำนให้ ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงชีอวี่เซวียนกับเธอแย่ไปมำกกว่ำนี้ แต่เธอก็ ไม่แน่ใจว่ำชีอวี่เซวียนให้เสี่ยวเชี่ยนมำถำมหรือเปล่ำ ครั้งแล้วจึง พูดก ำกวมออกไป

“คุณเคยได้ยินงำนวิจัยน้ำหนักวิญญำณไหม?”

“พอรู้มำบ้ำงค่ะ แต่งำนวิจัยนี้เป็นที่ถกเถียงมำกไม่ใช่เหรอ คะ? ฉันจำได้ว่ำเมืองนอกมีนักวิจัยเรื่องพวกนี้โดยเฉพำะ บอกว่ำ หลังตำยจะมีน้ำหนักแค่ยี่สิบเอ็ดกรัม ยี่สิบเอ็ดกรัมนี้ก็คือน้ำหนัก ของวิญญำณ แต่ผลวิจัยเป็นที่ถกเถียงกันมำก จนถึงตอนนี้ยังไม่ มีคำตอบที่แน่ชัด แต่คนที่เชื่อในศำสนำกลับดีใจเรื่องนี้กัน พอสมควร”

1 0 5 6 4

ในประเทศยังยืดหยัดแนวคิดเรื่องไร้วิญญำณ คนตำยไปก็ เหมือนไฟที่มอดลง แต่ในต่ำงประเทศมีกำรวิจัยเรื่องวิญญำณ อย่ำงไม่ลดละ เสี่ยวเชี่ยนมีประสบกำรณ์เรื่องกลับชำติมำเกิดจึง มีแนวโน้มเชื่องำนวิจัยของต่ำงประเทศมำกกว่ำ แต่ช่วงหลำยปี มำนี้งำนวิจัยหัวข้อนี้ไม่มีควำมคืบหน้ำเท่ำไร เธอจึงไม่รู้อะไรมำก นัก

“วิญญำณมีอยู่จริงหรือเป็นเพียงสิ่งสมมติขึ้นกันแน่ บำงที แนวคิดนี้อำจช่วยไขข้อข้องใจของคุณได้”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเหมือนจะเคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เธออยำก คุยกับฉำงเซียงซือต่อ แต่ฉำงเซียงซือไม่อยำกอยู่ต่อแล้ว หำ ข้ออ้ำงออกไปจำกที่นี่

เสี่ยวเชี่ยนไม่พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้เท่ำไร เธอคิดว่ำ ปรมำจำรย์ด้ำนปรัชญำอย่ำงฉำงเซียงซือจะให้ข้อมูลที่มีค่ำกับ เธอเสียอีก แต่นี่กลับพูดไปถึงสิ่งที่มีหรืออำจไม่มีอยู่จริง ทำให้ เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำฉำงเซียงซือตอบแบบขอไปที หรืออำจเพรำะ ฉำงเซียงซือไปบ ำเพ็ญตบะมำนำนหลำยปีก็เลยทิ้งเรื่องวิทำ ศำสตร์ทั้งหลำยไปแล้วก็ได้ เริ่มใช้แนวคิดแบบเต๋ำแก้ปั ญหำ แบบนั้นจะต่ำงอะไรกับแม่เธอที่เชื่องมงำย…

1 0 5 6 5

“เชี่ยนเอ๋อร์!” เจี่ยซิ่วฟำงมำกับต้ำหลง ในกระเป๋ ำมีเงินค่ำ

บัตรที่เพิ่งได้คืนมำ กลับมำเหมือนนักรบหญิงที่มำพร้อมชัยชนะ “หึ พวกต้มตุ๋นพวกนี้ทุเรศจริงๆ ยังดีนะที่พวกเรำได้เงินคืน

มำ! ไป แม่จะพำพวกแกเอำเงินนี่ไปซื้อเสื้อผ้ำ!” เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ ตอนนี้เธอมีเรื่องที่สำคัญกว่ำต้องไปทำ “แม่ หนูกับต้ำหลงยังมีธุระต่อ แม่กลับบ้ำนไปทำกับข้ำวให้

พวกเรำก่อน พวกเรำเสร็จธุระแล้วถึงกลับบ้ำน” “จะไปไหนกัน?” เจี่ยซิ่วฟำงไม่วำงใจ ตอนนี้ลูกสำวท้องอยู่

เธอแทบจะอยำกติดตำมไปด้วยทุกฝีก้ำว “หนูจะไปบ้ำนพ่อสำมีหน่อย ซื้อของไปเยี่ยมเขำ” เสี่ยว

เชี่ยนโกหก เจี่ยซิ่วฟำงได้ยินแล้วก็พอใจ ลูกสำวกลับมำเมือง Q จะมำ

อยู่แค่บ้ำนแม่ตัวเองได้ยังไง เธอรีบชม “งั้นก็ไปเถอะ ฝำกทักทำยพ่อสำมีแกด้วยนะ” ตอนนี้บ้ำนตระกูลอวี๋เหลือแค่พลโทอวี๋อยู่คนเดียวแล้ว

แม่อวี๋เกษียณตัวเองไม่ต้องทำงำนอีกต่อไป ตอนนี้อยู่บ้ำนต้ำอี

1 0 5 6 6

ช่วยเลี้ยงหลำนไปพร้อมๆ กับทำของอร่อยให้เสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนหำข้ออ้ำงหลอกแม่ จำกนั้นก็พำต้ำหลงไปยัง สำนักหมอดูที่แม่เคยบอก

ระหว่ำงทำงต้ำหลงวอร์มหมัดให้พร้อม เขำรอโอกำสนี้มำ นำนแล้ว

อวี๋หมิงหลำงโทรหำเสี่ยวเชี่ยนเพื่อบอกว่ำ ลูกน้องของเขำ ไปถึงที่แล้ว กำลังซุ่มอยู่แถวนั้น รอเสี่ยวเชี่ยนไปถึง

พอเสี่ยวเชี่ยนไปถึงก็เห็นมีผู้ชำยยืนอยู่ข้ำงทำงสิบกว่ำคน ใส่ชุดลำลอง พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนลงรถก็พำกันตะโกนเรียกพี่สะใภ้

เสี่ยวเชี่ยนฟั งดูก็รู้ว่ำคนพวกนี้มำจำกหน่วยเก่ำของอวี๋หมิง หลำง เสี่ยวเชี่ยนคิดๆ ดู พำคนไปพังสำนักเลยไม่ค่อยเหมำะ มัน ง่ำยและเถื่อนเกินไป ไม่มัน เธอกำลังคิดว่ำจะทำยังไงให้สะใจ กว่ำนี้ ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนเดินมำพร้อมถืออิฐในมือ บ้ำงก็ถือ ท่อนไม้

ไม่รู้ว่ำคนพวกนี้ทำงำนอะไร แต่ใบหน้ำแต่ละคนฉำยแวว อำฆำตมำก ดูก็รู้ว่ำไม่ได้มำอย่ำงประสงค์ดี

1 0 5 6 7

คนของทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนมีต้ำหลงเป็นหัวโจก พวกเขำรีบ มำล้อมเสี่ยวเชี่ยนไว้ ควำมปลอดภัยของเสี่ยวเชี่ยนต้องมำก่อน อันดับแรก

คนที่เดินนำคนพวกนี้มำเป็นผู้หญิงบุคลิกเอำเรื่อง แต่งตัว ด้วยชุดกีฬำสีแดงเพลิง ใบหน้ำสวยๆ เชิดหยิ่ง สะดุดตำมำก

บุคลิกของผู้หญิงคนนี้ดึงดูดสำยตำเสี่ยวเชี่ยน เธอเจอคน มำเยอะ ใครมีนิสัยยังไงมองปรำดเดียวก็ดูออก ผู้หญิงคนนี้ไม่ เพียงแต่ใส่ชุดสีแดงเพลิง อำรมณ์ร้อนไม่เบำ

ผู้หญิงคนนั้นเห็นพวกเสี่ยวเชี่ยนแล้ว กวำดสำยตำมองไปที่ เสี่ยวเชี่ยน ข้ำงกำยมีผู้หญิงที่ดูเหมือนเป็นเลขำ พอเห็นสำยตำ ผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปจึงยกมือสั่ง “ลุย!”