แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1254 ครั้งนี้ไม่ยอมให้ก่อนแล้วนะ

“หมอดูคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นค่ะ ทำนำยไม่แม่นแล้วยังคิดค่ำดู แพงๆ อีก ถูกจับได้เลยโดนคิดบัญชี” เสี่ยวเชี่ยนดูป้ ำคนนี้แล้ว เหมือนพวกปำกมำก เลยพูดใส่สีตีไข่ว่ำหมอดูคนนี้แย่มำก กำร กระจำยข่ำวของป้ ำวัยนี้ไวเสียยิ่งกว่ำสี่จี จำกหนึ่งไปสิบ จำกสิบ ไปร้อย หมอดูคนนี้ได้เลิกมำหลอกคนแถวนี้แน่

ป้ำคนนั้นได้ยินก็ตกใจมำก “เป็นไปไม่ได้ ตำหวำงดูแม่นนะ สะใภ้คนข้ำงบ้ำนป้ ำแต่งงำนมำหลำยปีไม่มีลูก พอมำหำหมอดู คนนี้ไม่นำนก็ท้องเลย”

เสี่ยวเชี่ยนนึกขำในใจ นี่มันแมวตำบอดบังเอิญเจอหนูตำย ชัดๆ ต่อมำคนก็เลยกระจำยข่ำวนี้กันไปสินะ

“เอำเป็นว่ำทำนำยให้คนข้ำงบนนั้นไม่แม่นก็แล้วกัน ไม่งั้น เขำจะพำคนมำเอำเรื่องท ำไมคะ? คิดว่ำว่ำงมำกเหรอ”

ป้ ำช่ำงเม้ำท์ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่ำมีเหตุผล ปำกพูดพึมพ ำ “สงสัยเทพไปแล้ว เทพที่อยู่กับเขำคงไปแล้ว จิ๊ จิ๊ เทพไปแล้วยัง จะกล้ำดูดวงให้คนอื่น แบบนี้มันหลอกเอำเงินชัดๆ!”

อย่ำงไรเสียควำมเชื่อในหมู่ชำวบ้ำนก็มีมำกมำย เสี่ยวเชี่ยน แค่พูดชี้นำนิดหน่อยป้ ำคนนี้ก็รู้สึกว่ำฟั งดูมีเหตุผล ไม่นำนเรื่อง เทพที่ออกจำกร่ำงหมอดูไปแล้วก็กระฉ่อนไปทั่ว ไม่มีใครมำ ขอให้ทำนำยดวงอีก จำกที่เมื่อก่อนคิดว่ำแม่นก็รู้สึกว่ำไม่แม่น แล้ว

ตอนนั้นด้ำนบนมีเสียงโครมครำมดังออกมำ ตำมด้วยเสียง กระจกแตก ดูท่ำปำอีจะพำคนเข้ำไปลุยเรียบร้อย

ไม่ถึงหนึ่งนำทีก็ได้ยินเสียงตะโกน

“บอสคะ! มันหนีไปแล้ว!”

พวกปำอีเข้ำไปในห้อง เดิมคิดจะประจัญหน้ำกับหมอดูนั่น แต่ไม่คิดว่ำหมอดูจะไหวตัวทันหนีไปแล้ว เมื่อไม่เจอตัวกำรปำอี จึงทำได้แค่ให้ลูกน้องทำลำยข้ำวของ จำกนั้นก็ลงมำข้ำงล่ำงด้วย ควำมโมโห

พอลงมำถึงก็เห็นต้ำหลงลำกคนๆ หนึ่งมำ ซึ่งก็คือไอ้นักต้ม ตุ๋นที่กระโดดหน้ำต่ำงหนีเมื่อกี้!

“นี่ตำแก่ ไหนว่ำมีองค์ไม่ใช่เหรอ? เก่งขนำดนั้นทำไมเทพ ไม่ช่วยล่ะ? โดดหน้ำต่ำงหนีทำไม! คุกเข่ำลง!” ต้ำหลงลำกตำ

หวำงหมอดูมำแล้วเตะให้คุกเข่ำ ตำหวำงคุกเข่ำลงตรงหน้ำเสี่ยว เชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนไม่แม้แต่จะชำยตำมอง เธอหันไปมองปำอีแล้ว ยิ้มให้

“ขอโทษด้วยนะ ครั้งนี้คงหลีกให้เธอไม่ได้”

ปำอียิ้มตอบ แล้วทำมือเชื้อเชิญเสี่ยวเชี่ยน “ครั้งนี้เธอก่อน เลย”

ทั้งสองคนมีน้ำใจต่อกัน

เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้ำไปหำหมอดู ตำหวำงอยำกยืนขึ้นแต่ ถูกต้ำหลงกดตัวลงไป

จำนวนคนเข้ำมำมุงเยอะขึ้นเรื่อยๆ ไม่นำนก็แออัดกันอยู่ บริเวณนั้น

“พี่ หมอนี่อ่อนมำก เห็นมีคนเข้ำไปหำเรื่องเลยคิดโดด หน้ำต่ำงหนี ระยะก็ไม่ได้สูงมำกแต่ไม่กล้ำโดดเลย ค่อยๆ ปีน เหยียบเหล็กดัด ปรำกฏว่ำเท้ำลื่นตกลงมำเหยียบขี้พอดี นี่ตำแก่ ไหนว่ำมีองค์ ทำไมเทพไม่มำพำเหำะไปล่ะ?”

ทำคนพำกันหัวเรำะเรื่องที่ต้ำหลงเล่ำ ตำหวำงเวลำนี้ไม่กล้ำ ทำตัวเหมือนมีองค์ยำมปกติแล้ว พูดอ้อนวอนไม่หยุด

“ปล่อยผมไปเถอะ ได้โปรด อย่ำเอำเรื่องผมเลย…”

“ขอถำมหน่อยนะลุง ใช่ลุงหรือเปล่ำที่บอกว่ำลูกในท้องฉัน เป็นตัวหำยนะของพ่อแม่ ต้องให้แม่ฉันเอำเงินให้ถึงจะแก้เคล็ด ได้?”

“คือ…” ตำหวำงคิดในใจ ปกติเขำหลอกคนแบบนี้ไปตั้ง เยอะ จะรู้ไหมว่ำเสี่ยวเชี่ยนคือใคร

“พูด! พี่ฉันถำมแกอยู่!” ต้ำหลงถีบไปหนึ่งที ตำหวำงรีบพูด ทันใด

“ครับ ผมพูดเอง แต่มันช่วยได้จริงนะ พวกคุณทำแบบนี้ไม่ ดีนะ ควรสร้ำงบุญไว้ให้ลูกมำกๆ ไม่อย่ำงนั้นกรรมจะตำมสนอง โอ๊ย!”

ไม่พูดยังพอว่ำ พอพูดมำกเสี่ยวเชี่ยนก็โมโหเลยซัดไปหนึ่ง ดอกด้วยกำรเอำกระเป๋ ำฟำดหน้ำ “พูดอีกทีซิ ใครกรรมตำม สนอง?”

“ผม! ผมเอง! เรื่องในวันนี้เป็นกรรมตำมสนองผม ไว้ชีวิต ด้วย!”

ตำหวำงไม่กล้ำพูดแล้ว คำพูดที่ปกติเขำชอบเอำไว้หลอก คนแก่ใช้กับเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ผล จึงได้แต่อ้อนวอนร้องขอชีวิต

“คนอย่ำงแกพูดได้ทุกอย่ำงเพื่อหลอกเอำเงิน เลวสุดๆ! ฉัน ขอถำมหน่อย แกใช่ไหมที่พูดว่ำบอสฉันเป็นดำวหำยนะเก้ำชั่ว โคตร?”

เลขำเดินจ้ำเข้ำมำชี้หน้ำพูดด้วยควำมโมโห ตำหวำงรีบ อ้อนวอนต่อ “ที่ผมพูดไปไม่ใช่เรื่องจริง ผมผิดไปแล้ว ผมขอ โทษ!”

พูดไปก็คำนับไป เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วยังขยะแขยง อยำกเข้ำ ไปซัดก็รังเกียจ เหมือนกองขี้ ไม่อยำกเอำตัวไปแตะโดน ลูกน้อง ที่ปำอีพำมำต่ำงไม่ยอม

“ไอ้แก่ แกยอมทำเรื่องแบบนี้เพื่อเงินเหรอ จิตใจส่วนดีเอำ ให้หมำแดกไปแล้วหรือไง? รู้ไหมครอบครัวของบอสฉันเกือบ ต้องแยกทำงกันแล้ว? ไป! ตำมพวกเรำไปหำแม่สำมีบอสเดี๋ยวนี้ แกต้องไปพูดให้ชัดเจนว่ำใครเป็นดำวหำยนะกันแน่!” เลขำลำก

ตัวตำหวำงไป ตำหวำงกลัวตำมไปแล้วถูกซ้อมจนตำยจึงจิกเท้ำ แน่น ทันใดนั้นก็หยิบเอำมีดพกออกมำจำกในเสื้อ!

“อย่ำเข้ำมำนะ! ใครเข้ำมำฉันจะฆ่ำให้หมด!”

ตำหวำงจนตรอกเห็นคนพวกนี้กัดไม่ปล่อยจึงเอำมีดพก ออกมำจำกเสื้อแล้วเหวี่ยงไปมำ เลขำตกใจถอยไปหลำยก้ำว

ทำงด้ำนต้ำหลงมีวิชำป้ องกันตัว เห็นอีกฝ่ ำยใช้อำวุธก็พุ่ง เข้ำไปอย่ำงไม่ลังเล เอำเท้ำถีบข้อมือตำหวำง ท่ำทำงของเขำ รวดเร็วมำกจนอีกฝ่ ำยยังไม่ทันตั้งตัว มีดที่อยู่ในมือกระเด็นตก พื้น ต้ำหลงเหยียบมืออีกฝ่ำยจนร้องโอดโอย

“กล้ำใช้อำวุธต่อหน้ำฉันเหรอ กล้ำมำกนะ!”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นน้องชำยจัดกำรชำยแก่อย่ำงคล่องแคล่วก็ รู้สึกวำงใจ เลขำของปำอีเข้ำไปอีกครั้ง ถีบตำหวำงหนึ่งที “ไอ้แก่ เฮงซวย กล้ำเล่นแบบนี้เลยเหรอ!”

สถำนกำรณ์ถูกพวกเสี่ยวเชี่ยนคุมได้อีกครั้ง ตอนนี้หมอดู กำมะลอคนนี้ไม่มีทำงรอดแล้ว ทันนั้นก็มีเสียงคนพูดขึ้น

“ทำอะไรกันน่ะ?”

ผู้หญิงวัยกลำงคนแต่งตัวดีคนหนึ่งเดินเข้ำมำท่ำมกลำงชำว มุง เสี่ยวเชี่ยนมองแล้วไม่รู้จัก ผู้หญิงคนนี้เดินเข้ำมำในวง พอ เห็นสภำพหมอดูถูกซ้อมก็ตกใจมำก

“เป็นอะไรไหมคะ?”

“โอ๊ย เจ็บไปหมด ลุกไม่ขึ้นแล้ว…” ตอนนี้ตำหวำงไม่มีเวลำ มำนั่งทำตัวเหมือนองค์ลงแล้ว เขำนอนเอำมือกุมท้องให้ตำยก็ไม่ ยอมลุกขึ้น ดวงตำหรี่มองคุณนำยคนนี้ที่ย่อตัวลงมำดูเขำ หน้ำ คุ้นๆ

อ๋อ นึกออกแล้ว นี่มันแกะอ้วนที่ครำวก่อนมำดูดวงกับเขำ ไม่ใช่เหรอ?

ใจใหญ่สุดๆ เรียกเท่ำไรก็ให้ ตำหวำงชอบลูกค้ำแบบนี้ สุดๆ แกล้งขู่เข้ำหน่อยก็ยอมจ่ำย

คุณนำยพยุงตำหวำงลุกขึ้นแล้วกวำดตำมองไปรอบๆ จำกนั้นสำยตำก็ไปหยุดที่ปำอี

“ฉันพูดกี่ครั้งแล้วว่ำฉันไม่มีทำงให้เธอเข้ำบ้ำนฉันแน่นอน ผู้หญิงเถื่อนที่ไร้กำรศึกษำอย่ำงเธอคิดจะทำอะไร? พำคนมำ เยอะแยะคิดจะท ำอะไร? เธอยังเห็นกฎหมำยอยู่ในสำยตำบ้ำง

หรือเปล่ำ?”

เสี่ยวเชี่ยนยืนดูอยู่ก็เข้ำใจแล้ว ผู้หญิงคนนี้คงเป็นแม่สำมี ของปำอี ท่ำทำงเหมือนคนไร้เหตุผล ใบหน้ำดุดัน ทำตัวอ่อน น้อมกับหมอดูกำมะลอ แต่กับปำอีมองเหยียดสุดๆ

“เขำเป็นนักต้มตุ๋น สิ่งที่เขำพูดไม่ใช่เรื่องจริงค่ะ” ปำอีเม้ม ปำก ยืนตรงมำก