แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1298 เรื่องบำงอย่ำงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว

ทุกคนต่ำงเห็นด้วยกับควำมคิดของแม่อวี๋ เสี่ยวเหวยหน้ำ

เหมือนพ่อขนำดนั้นแต่กลับหน้ำตำน่ำรัก ใครเห็นก็เอ็นดู

นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์มำก

อวี๋หมิงหลำงสะเทือนใจเล็กน้อย อย่ำงเขำก็เป็นที่ยอมรับว่ำ

หน้ำตำดีนะ ท ำไมตอนทุกคนพูดว่ำถึงเสี่ยวเหวยจะหน้ำตำ

เหมือนเขำแต่ก็ยังน่ำรัก จะต้องท ำเหมือนลูกเขำโชคดีแล้วด้วย

ล่ะ?

และที่น่ำตกใจยิ่งกว่ำก็คือ ตอนเจี่ยซิ่วฟำงกับแม่อวี๋อุ้มเสี่ยว

เหวยออกไปเดินเล่น บรรดำสะใภ้ทหำรไม่รู้จักทั้งสองคน เห็น

อุ้มเด็กหน้ำตำน่ำรักมำเลยเข้ำไปเล่นด้วย มองอยู่สักพักถึงได้

เอะใจ

นี่… ลูกสำวหัวหน้ำใหญ่เหรอ?

แค่มองหน้ำก็ดูออก แสดงให้เห็นแล้วว่ำเหมือนขนำดไหน

อวี๋หมิงหลำงเลิกงำนเดินมำได้ยินพอดี ในใจเบิกบำน

เหมือนมีพลุจุดปุ้งปั้งสว่ำงไสว ไม่มีอะไรจะน่ำดีใจไปกว่ำนี้แล้ว

1 0 9 4 0

สะใภ้ทหำรคนนั้นหันหลังอยู่จึงไม่เห็นอวี๋หมิงหลำง เธอพูด

ต่อ

ที่แท้ลูกสำวหัวหน้ำใหญ่ก็สวยขนำดนี้! ก่อนหน้ำนี้พวกเรำ

ยังแอบเม้ำท์กันอยู่เลยว่ำถ้ำเป็นลูกสำวแล้วหน้ำดุเหมือนหัวหน้ำ

ใหญ่ เจอใครก็บึ้งตึง ต่อไปจะขำยออกไหม… ดูจำกตอนนี้ทุกคน

คิดมำกไปเองทั้งนั้น เด็กหน้ำตำดีจริงๆ ค่ะ!

สะใภ้ทหำรคนนี้เพิ่งเข้ำมำอยู่ในเมือง พูดจำไม่ค่อยรู้จัก

กำลเทศะเท่ำไร ยังไม่รู้ว่ำค ำพูดที่มำจำกใจของตัวเองในเวลำนี้

ได้สร้ำง ‘ควำมประทับใจ’ ให้ผู้ชำยที่อยู่ด้ำนหลังจนหน้ำบึ้ง

ท่ำทำงดุดันกว่ำเมื่อครู่ แต่เธอก็ยังชมเสี่ยวเหวยไม่ขำดปำก

นี่ไม่ใช่กำรเอำอกเอำใจ เสี่ยวเหวยหน้ำตำดีจริงๆ อวี๋หมิง

หลำงเดิมทีก็รูปหล่ออยู่แล้ว ลูกหน้ำตำเหมือนเขำแล้วจะไม่

หน้ำตำดีได้อย่ำงไร และที่น่ำประหลำดใจมำกก็คือ เสี่ยวเหวย

รับเอำแต่สิ่งดีๆ ไป ถึงหน้ำตำจะเหมือนพ่อ แต่โครงหน้ำเหมือน

แม่ อีกทั้งยังนุ่มนวล ดังนั้นจึงไม่ได้ดูห้ำวเหมือนเด็กผู้ชำย ท ำให้

ใครเห็นก็หลงรักในควำมแบ๊วของเด็กคนนี้ น่ำรักสุดๆ

ค ำพูดชมเสี่ยวเหวยพวกนี้อวี๋หมิงหลำงฟังแล้วก็ชอบใจ แต่

สักพักสะใภ้ทหำรคนนี้ก็เปลี่ยนไปพูดถึงอวี๋หมิงหลำง บอกว่ำ

1 0 9 4 1

หน้ำตำเขำน่ำกลัว ตอนอุ้มลูกไม่ท ำลูกร้องไห้เหรอ?

แม่อวี๋เห็นลูกชำยมำแล้วจึงฟังแบบยิ้มๆ เห็นหน้ำตำลูกชำย

บึ้งตึงขนำดนั้นเธออยำกหัวเรำะแต่ก็ต้องอดทนไว้

ในที่สุดสะใภ้ทหำรคนนั้นก็พูดจบ หันตัวจะเดินออกอย่ำง

อำรมณ์ดี แต่แล้วก็เห็นผู้ชำยหน้ำบึ้งในต ำนำนยืนอยู่ด้ำนหลัง

เธอตกใจร้องว้ำยออกมำ!

สีหน้ำอวี๋หมิงหลำงดูเย็นชำกว่ำตอนปกติหลำยเท่ำตัว

สำยตำนั้นแทบจะแช่แข็งสะใภ้ทหำรคนนั้นได้แล้ว

เธอไม่กล้ำขยับตัว ตอนนี้อยำกรีบกลับบ้ำนโผเข้ำไปอยู่ใน

อ้อมกอดสำมีมำก ฮือ ฮือ ในเมืองน่ำกลัวมำกเลย หัวหน้ำสำมี

มองอย่ำงกับจะกินเลือดกินเนื้อท ำไงดี!

ในที่สุดแม่อวี๋ก็หัวเรำะออกมำ ดูท่ำลูกชำยเธอไปอยู่ข้ำง

นอกก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเผด็จกำรรุ่นเล็ก ดูซิ ท ำสะใภ้ทหำรคนบ้ำน

นอกกลัวจนขนำดนี้แล้ว

อวี๋หมิงหลำงท ำเสียง หึ ยังไม่ทันที่เขำจะได้พูด แม่กับแม่

ยำยเขำก็หัวเรำะออกมำก่อนปะปนด้วยเสียงแปลกปลอม

1 0 9 4 2

เดิมทีทุกคนก ำลังหัวเรำะอยู่ พอได้ยินเสียงแปลกปลอมก็

นิ่งไปพร้อมกัน มองไปตำมเสียง คนสวยตัวน้อยที่ไม่มีฟันได้

มอบเสียงหัวเรำะครั้งแรกให้พ่อของเธอ

“ลูก ลูก ลูกหัวเรำะแล้ว!!”

อวี๋หมิงหลำงชี้ลูกสำวด้วยควำมตกใจ เขำจ ำได้ว่ำใน

หนังสือบอกว่ำทำรกจะหัวเรำะเองได้ก็ต้องช่วงอำยุประมำณสอง

เดือนไม่ใช่เหรอ? ลูกเขำยังไม่ครบเดือนหัวเรำะเป็นแล้ว?

เห็นพ่อตกใจขนำดนี้ เด็กน้อยที่ไม่มีฟันดูมีควำมสุข

มำกกว่ำเดิม

อวี๋หมิงหลำงดีใจมำกไม่ไหวแล้ว เขำอุ้มลูกกลับบ้ำนเพื่อไป

บอกเสี่ยวเชี่ยน ทั้งสองคนมองลูกด้วยควำมตกใจ เสี่ยวเหวยไม่

ท ำให้พ่อแม่ผิดหวัง หัวเรำะให้ทั้งสองคนเห็นอีกจนน้ำลำยเลอะ

หน้ำแม่

“ลูกฉลำดมำก!” อวี๋หมิงหลำงชมจำกใจ เขำรู้สึกว่ำลูกสำว

เขำมีพัฒนำกำรไวมำก ปกติก็ไม่ค่อยงอแง อีกทั้งยังหัวเรำะเป็น

ไวกว่ำเด็กคนอื่น

“ใช่ ลูกฉลำดอยู่แล้ว” เสี่ยวเชี่ยนเองก็ดีใจ ถึงเสี่ยวเหวยจะ

1 0 9 4 3

นิสัยไม่ค่อยเหมือนเมื่อชำติก่อน แต่เธอเชื่อว่ำนี่คือเด็กคน

เดียวกัน บำงครั้งเวลำที่เธอกับลูกสบตำกัน แววตำที่เต็มไปด้วย

ควำมรู้สึกและควำมไว้ใจของเด็กคนนี้ท ำให้เธอรู้สึกว่ำมันเป็น

ควำมต่อเนื่องของควำมผูกพันจำกเมื่อชำติที่แล้ว

“ลูกหัวเรำะไวจัง” อวี๋หมิงหลำงแหย่ลูกเล่น ดูเหมือนเสี่ยว

เชี่ยนจะเข้ำใจอะไรขึ้นมำ

“จะไม่ไวได้เหรอ มีแต่คนมำรุมรักแบบนั้น”

สิ่งที่ติดค้ำงลูกไว้ ในที่สุดก็ได้ชดเชยให้แล้ว เมื่อชำติก่อน

ตอนลูกเกิดมีแค่เธออยู่กับลูกเพียงคนเดียว ตอนนี้มีญำติ

มำกมำยคอยเฝ้ำดูกำรเจริญเติบโต เด็กคนนี้คงรับรู้ได้

เสี่ยวเชี่ยนหัวเรำะอย่ำงมีควำมสุข ควำมพยำยำมในช่วง

หลำยปีมำนี้ได้มีผลตอบแทนกลับมำในตอนนี้แล้วมันท ำให้เธอ

พอใจมำก ควำมล ำบำกที่ผ่ำนมำทั้งหมดคุ้มค่ำแล้ว

ช่วงเวลำที่ได้เลี้ยงลูกทั้งช่วยเติมเต็มทั้งมีควำมสุข หนึ่ง

เดือนผ่ำนไปอย่ำงรวดเร็ว อวี๋หมิงหลำงเห็นเสี่ยวเชี่ยนกลับมำ

แข็งแรงเหมือนเดิม เขำคิดแล้วคิดอีกก็รู้สึกว่ำมีอยู่เรื่องที่เขำจะ

ปิดบังเธอต่อไปไม่ได้แล้ว

1 0 9 4 4

ครั้นแล้วจึงเรียกวันที่เธอออกจำกกำรอยู่ไฟ อวี๋หมิงหลำง

ท ำหน้ำเหมือนอยำกจะพูดบำงอย่ำงกับเสี่ยวเชี่ยนแต่ก็อึกอัก

ช่วงหนึ่งเดือนมำนี้ประธำนเชี่ยนถูกจ ำกัดกำรอำบน้ำ

อำหำรที่กินก็ต้องเค็มน้อยหนักไปทำงซุป ตอนนี้เธอสำมำรถ

อำบน้ำได้อย่ำงสบำยใจออกมำตัวหอมฉุย จำกนั้นก็มำนั่งแทะ

เนื้อซี่โครง กินปูอย่ำงมีควำมสุข เห็นเขำเดินไปเดินมำท ำหน้ำ

เหมือนคิดหนักเธอจึงถำมขึ้น

“ท้องผูกเหรอ?”

“เปล่ำ คือว่ำ…”

“ริดสีดวง?”

“ไม่ใช่!! ผมจะพูดเรื่องเฉินหลิน!” อวี๋หมิงหลำงตกใจขึ้น

เสียง

“อ่อ เฉินหลินเป็นริดสีดวง เดี๋ยวนะ ใครนะ?”

ชีวิตแต่ละวันมีควำมสุขมำก เสี่ยวเหวยน่ำรักเหลือเกิน

น่ำรักเสียจนท ำให้เสี่ยวเชี่ยนลืมคนที่ชื่อเฉินหลินได้

พอชื่อนี้ออกจำกปำกอวี๋หมิงหลำง เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกเหมือน

1 0 9 4 5

อยู่ๆ ฤดูหนำวก็มำเยือน รำวกับว่ำคนๆ นี้ไม่ควรมำปรำกฏตัว

ในชีวิตของเธอ

“จริงๆ ผมควรต้องให้คุณไปชี้ตัวเขำก่อนหน้ำนี้ แต่ตอนนั้น

คุณเพิ่งคลอดลูกร่ำงกำยยังไม่แข็งแรง ผมก็เลยไม่ให้ใครมำ

รบกวนคุณ ตอนนี้มีปัญหำอยู่เรื่อง…”

มีค ำพูดบำงอย่ำงที่อวี๋หมิงหลำงพูดไม่ออก

“คงไม่ได้เป็นห่วงเรื่องตัดสินโทษใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนจ ำได้ว่ำดูเหมือนก่อนหน้ำนี้เธอเห็นคดีที่

คล้ำยกัน ท ำร้ำยญำติตัวเองจะมีโทษเบำกว่ำท ำร้ำยคนนอก

ยกตัวอย่ำงเช่น นักศึกษำคนหนึ่งเกิดตั้งท้องตอนเรียนทั้งที่ยังไม่

แต่งงำน ฆ่ำลูกตำยแล้วไปโยนทิ้งในห้องน้ำ มีโทษเจ็ดปี

แต่ถ้ำอยู่ๆ ไปบีบคอฆ่ำลูกคนอื่นตำย ถ้ำไม่ถูกตัดสิน

ประหำรชีวิตก็เข้ำซังเตตลอดชีพ

ควำมแตกต่ำงของสองกรณีนี้อยู่ตรงที่ท ำร้ำยคนใน

ครอบครัวเป็นภัยต่อสังคมน้อยกว่ำ ส่วนเรื่องรำยละเอียดเสี่ยว

เชี่ยนไม่ค่อยรู้ เรื่องพวกนี้เธอรู้ดีไม่เท่ำอวี๋หมิงหลำงที่จบด้ำน

กฎหมำยโดยเฉพำะ

1 0 9 4 6

อวี๋หมิงหลำงมองเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงล ำบำกใจ “เมียจ๋ำ คุณกิน

ปูอีกหน่อยไหม ท ำใจดีๆ ก่อนแล้วผมค่อยพูด”

“พูดมำสิ ฉันรับได้”

“คือว่ำ เขำน่ะ อำจจะไม่ถูกตัดสินโทษแล้ว”

“อะไรนะ?! มันถือมีดพร้ำไล่ฆ่ำฉันกับแม่ขนำดนั้น พำพวก

เรำเข้ำป่ำที่ไม่มีคน คิดจะฆ่ำแล้วเผำทิ้งตัดสินโทษแค่ไม่กี่ปีฉัน

ยังไม่อยำกจะยอมเลย แล้วนำยมำบอกฉันว่ำมันจะไม่ถูกตัดสิน

โทษ? มีเหตุผลอะไร!!!”

เสี่ยวเชี่ยนโมโหเสียงดังขึ้นมำทันที อวี๋หมิงหลำงรีบท ำมือ

บอกให้เธอลดเสียง

1 0 9 4 7