แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1301 เจอหน้ำค่อยคุย

พอเสี่ยวเชี่ยนต่อว่ำอวี๋หมิงหลำงจึงเถียงกลับ

“ไม่เป็นไร มีผ้ำห่ม อีกอย่ำงต้ำเหวยชอบแสงแดด เด็กๆ

ต้องให้ออกมำข้ำงนอกบ้ำง”

ทันใดนั้นลูกสำวก็ไม่ไว้หน้ำพ่อ พออวี๋หมิงหลำงพูดจบเสี่ยว

เหวยก็จำมออกมำทันที

อวี๋หมิงหลำงรีบพำลูกไปขึ้นรถ เขำไม่กล้ำมองหน้ำเสี่ยว

เชี่ยน

“ปล่อยผู้ชำยเลี้ยงลูกไม่ได้เลยจริงๆ! ชอบคิดอะไรตื้นๆ!”

เสี่ยวเชี่ยนขึ้นรถแล้วถึงรับลูกสำวมำ เธอวัดอุณหภูมิที่ตัวลูกแล้ว

ดูจมูกน้อยๆ นั่น แน่ใจแล้วว่ำลูกไม่เป็นอะไร ที่จำมคงเพรำะเจอ

อำกำศเย็น

เธอนั่งเบำะหลัง กระจกแบบพิเศษท ำให้สะดวกเวลำเธอจะ

ให้นม คนเป็นแม่ก็แบบนี้ ต่อให้ต้องรับผิดชอบงำนใหญ่ขนำด

ไหนก็ต้องยึดมั่นในหน้ำที่ผลิตนมของตัวเอง แม้ในยำมที่เธอมำ

สะกดจิตคนก็ต้องกระเตงลูกมำด้วย

1 0 9 6 4

“ได้อะไรมำบ้ำงไหม?” อวี๋หมิงหลำงถำม

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ

“ถึงจะไม่ได้อะไร แต่ฉันรู้สึกว่ำมีอยู่เรื่องที่แปลกมำก ก็คือ

โอ๊ย!” เธอร้องด้วยควำมเจ็บปวด อวี๋หมิงหลำงรีบหันไป แล้ว

สำยตำก็ปะทะกับเนินขำวๆ… อะแฮ่ม

“ตัวแสบ เวลำแม่คุยอยู่ห้ำมกัดแม่เข้ำใจไหม?” เสี่ยวเชี่ยน

ตีก้นลูกสำวด้วยควำมหมั่นเขี้ยว

“แหะๆ” เสี่ยวเหวยไม่เข้ำใจว่ำแม่พูดอะไร แต่รู้สึกได้ถึง

ควำมใกล้ชิดจึงฉีกยิ้ม พอรู้สึกตัวว่ำยิ้มแล้วนมหลุดจำกปำกจึง

รีบเอำหน้ำเข้ำไปดูดต่อ

อวี๋หมิงหลำงชอบดูเวลำเธอให้นมลูก มันให้ควำมรู้สึกที่

ใกล้ชิดโดยไม่มีอะไรขวำงกั้น โดยเฉพำะยำมที่สองแม่ลูกสบตำ

กัน มันเป็นควำมอบอุ่นที่ยำกจะบรรยำย น่ำเสียดำยที่ลูกเชี่ยน

ไม่ให้เขำถ่ำยรูป

“เมื่อกี้พูดถึงไหนละ… จริงสิ คุณว่ำมันแปลกตรงไหน?”

“เมื่อกี้ฉันสะกดจิตเพื่อนบ้ำนคนนั้นที่เคยให้เบำะแสพวกเรำ

1 0 9 6 5

อีกทั้งยังใช้ยำที่อำจำรย์ให้ด้วย”

เป็นเรื่องยำกที่จะท ำให้คนแปลกหน้ำไว้ใจจนยอมให้สะกด

จิต เพื่อประหยัดเวลำเสี่ยวเชี่ยนจึงใช้ยำของชีอวี่เซวียน เดิมมีอยู่

สำมเม็ด ตอนหนีจำกกำรไล่ฆ่ำของเฉินหลินใช้ไปหนึ่งเม็ด วันนี้

ใช้ไปอีกหนึ่ง ตอนนี้เหลืออยู่เม็ดเดียวแล้ว

“ผลลัพธ์ล่ะ?”

“ผลลัพธ์ก็คือ เขำจ ำเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้ำนี้ไม่ได้เลย อย่ำ

ว่ำแต่หน้ำตำของผู้ชำยคนนั้นเลย แม้แต่เรื่องที่เฉินหลินถูกพำตัว

ไปเขำก็ลืมหมด ต่อให้ฉันสะกดจิตระดับลึกก็ไม่ได้ข้อมูล ตอนนี้

สมองฉันตื้อคิดอะไรไม่ออก บอกไม่ถูกว่ำมันแปลกตรงไหน”

“ช่ำงเถอะ ไม่ได้เบำะแสก็อย่ำฝืน ถ้ำอีกฝ่ำยมีเป้ำหมำยคือ

คุณก็แสดงว่ำยังต้องหำโอกำสเล่นงำนคุณอีกแน่ ถึงตอนนั้นค่อย

หำเบำะแสก็เหมือนกัน เป็นจิ้งจอกช้ำเร็วก็ต้องโผล่หำงออกมำ”

อวี๋หมิงหลำงปลอบเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนก้มมองลูกน้อยในอ้อมกอด เสี่ยวเหวยกินนมได้

สักพักก็ผล็อยหลับไป แต่ท่ำทำงจะชอบนมมำกปำกยังไม่ยอม

ปล่อย หลับไปสักพักก็ดูดต่อ กินๆ หลับๆ วนไปเรื่อย

1 0 9 6 6

เสี่ยวเชี่ยนไม่กวนลูก รอจนลูกเว้นระยะกินๆ หลับๆ นำน

ขึ้นเธอจึงอุ้มขึ้นมำพำดบ่ำให้ลูกเรอจะได้จับนอนยำว จำกนั้นก็

คุยเรื่องเดิมกับอวี๋หมิงหลำงต่อ

“จะว่ำไปเรื่องที่ผ่ำนมำนำนแล้วคนจะลืมก็ไม่แปลกหรอก

ควำมทรงจ ำส่วนลึกเกิดจำกกำรที่เรื่องนั้นผ่ำนกำรพูดถึงซ้ำๆ ถึง

จะฝังอยู่ในสมอง กำรที่เขำลืมก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ประเด็นคือ

แม้แต่เรื่องที่เฉินหลินถูกพำตัวไปเขำก็นึกไม่ออกนี่สิ นำยไม่คิด

ว่ำมันดูจงใจไปเหรอ มันคล้ำยกับ”

เสี่ยวเชี่ยนพยำยำมหำค ำมำบรรยำย

“ใช้อุปกรณ์พิเศษก ำจัดรอยนิ้วมือและเบำะแสหลังฆ่ำคน”

อวี๋หมิงหลำงไหวพริบไว เขำพูดออกมำในทันที

เสี่ยวเชี่ยนตีหัวตัวเอง ใช่ ควำมรู้สึกนั้นแหละ!

เมื่อกี้ตอนอยู่ข้ำงในเธอรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยังคิดไม่ออก ตำม

คำด มีเรื่องอะไรมำปรึกษำเสี่ยวเฉียงแล้วได้ผลตลอด

“คนทั่วไปท ำลำยหลักฐำนร่องรอยในที่เกิดเหตุไม่แปลก แต่

นี่ล้ำงควำมทรงจ ำ… เท่ำที่ผมรู้ นอกจำกพวกศิษย์พี่คุณแล้ว ดู

เหมือนจะมีแค่ไม่กี่คนที่ท ำได้หรือเปล่ำ?”

1 0 9 6 7

ค ำพูดนี้ของอวี๋หมิงหลำงได้เป็นกำรเตือนเสี่ยวเชี่ยน

“ดูท่ำมีคนไม่พอใจกำรมีชีวิตอยู่ของฉัน แถมยังจะใช้วิธียืม

มือคนอื่นมำฆ่ำ ให้เฉินหลินฆ่ำฉันแทน หึหึ นี่ต้องมีควำมแค้น

มำกขนำดไหนกัน นี่ฉันไปขัดผลประโยชน์ของใครเข้ำกันนะ”

เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม

“จะเป็นคนเดียวกับที่แก้ไขข้อมูลในฮำร์ดดิสก์ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนคิดแล้วก็ส่ำยหน้ำ

“พูดยำก อำจจะใช่ และก็อำจจะไม่ใช่”

“ผมว่ำคนท ำเป็นคนๆ เดียวกัน ก็แค่ไม่อยำกให้คุณได้อยู่

อย่ำงเป็นสุข เรื่องครำวก่อนคุณอยำกสืบเองไม่บอกชีอวี่เซวียนก็

ไม่เป็นไร แต่ครั้งนี้ไม่ได้ เรื่องมันไม่เหมือนกัน”

เรื่องฮำร์ดดิสก์ถ้ำแถไปว่ำเป็นกำรสั่งสอนก็ยังพอฟังขึ้น

หน่อย แต่เรื่องล้ำงสมองเพื่อนบ้ำน เบื้องหลังเรื่องนี้เป็นเรื่อง

ใหญ่แล้ว มีควำมเป็นไปได้สูงว่ำคนที่ล้ำงสมองเพื่อนบ้ำนก็คือ

คนที่พำเฉินหลินไป จำกนั้นก็ชักจูงให้เฉินหลินมำฆ่ำเสี่ยวเชี่ยน

แบบนี้ดูก็รู้ว่ำมีเจตนำไม่ดี

1 0 9 6 8

“ฉันรู้ ฉันไม่มีทำงปล่อยใครหน้ำไหนที่คิดท ำร้ำยฉันทั้งนั้น”

รังสีอ ำมหิตแผ่ซ่ำนจำกตัวเสี่ยวเชี่ยน กำรจะหำตัวคนที่อยู่

เบื้องหลังอำจต้องใช้เวลำ แต่เธอไม่มีทำงปล่อยคนๆ นั้นไว้แน่

เสี่ยวเหวยหลับไปสักพัก พอลืมตำขึ้นมำก็เห็นใบหน้ำเย็น

ชำของแม่ ปำกน้อยๆ เริ่มเบะ ไม่ใช่แม่หนูคนเดิม อุแว้~

“ไม่ร้องน้ำไม่ร้อง เด็กดี” เสี่ยวเชี่ยนรีบปรับอำรมณ์ เธอตบ

หลังปลอบลูก

อวี๋หมิงหลำงมองแล้วก็เพลิน จำกบอสสำวจอมโหด

กลำยเป็นคุณแม่ที่แสนอ่อนโยนเหมือนมีปุ่มเปลี่ยนโหมดได้ทัน

ตำ นี่แหละเมียที่น่ำรักของเขำ ขณะที่ทั้งสองคนก ำลังปรึกษำหำ

คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดัง

ชีอวี่เซวียน?

∗∗∗

ชีอวี่เซวียนรอเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

ในเมือง Q พอเห็นทั้งสองคนมำถึงเขำก็ยิ้มหน้ำบำน

“มำ ไหนขออุ้มหน่อย!”

1 0 9 6 9

อวี๋หมิงหลำงส่งเสี่ยวเหวยให้ชีอวี่เซวียนอุ้ม เด็กน้อยตัวนุ่ม

นิ่มไม่กลัวคนแปลกหน้ำคนนี้ กระพริบตำปริบๆ มองชีอวี่เซวียน

มองอยู่สักพักก็หำวแล้วฟุบหลับไปบนบ่ำของเขำ

“ต้ำเหวยรู้จักเลือกคน ไม่งอแงกับคุณ” อวี๋หมิงหลำงเห็น

แล้วยังแปลกใจ

เสี่ยวเชี่ยนเห็นชีอวี่เซวียนอุ้มหลำนด้วยควำมทะนุถนอมใน

ใจก็รู้สึกอบอุ่น

ไม่รู้ท ำไมในสมองมีค ำๆ หนึ่งปรำกฏขึ้น

เลือดข้นกว่ำน้ำ

ควำมผูกพันทำงสำยเลือดสุดท้ำยก็ตัดกันไม่ขำด ต่อให้

นับตั้งแต่ครั้งนั้นเธอก็ไม่ได้เรียกเขำว่ำพ่ออีก แต่ชีอวี่เซวียนก็ยัง

ปฏิบัติต่อเธอเหมือนคนเป็นพ่อ รวมถึงมองเสี่ยวเหวยแตกต่ำง

จำกเด็กทำรกคนอื่น เต็มไปด้วยควำมรักที่ตำมีให้หลำน

“ไป พวกเรำไปคุยกันข้ำงนอก” ชีอวี่เซวียนวำงเสี่ยวเหวยลง

บนเตียงแล้วห่มผ้ำให้อย่ำงดี จำกนั้นจึงพำเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิง

หลำงไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่ภำยในห้องชุดเดียวกัน สองห้องนี้

เชื่อมต่อกัน ไม่ต้องกังวลว่ำลูกนอนอยู่ทำงนี้จะเป็นอะไร

1 0 9 7 0

“เรียกพวกเรำมำมีอะไรเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนขี้เกียจถำมว่ำ

ท ำไมชีอวี่เซวียนมำอยู่เมือง Q ได้ มีอำข่ำอยู่ เธอจะไปไหนเขำรู้

ตลอด

1 0 9 7 1