แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1321 มองด้วยสำยตำอะไรน่ะ

เสี่ยวเหวยที่ถูกอวี๋หมิงหลำงอุ้มอยู่ท ำเสียงจิ๊จ๊ะ อวี๋หมิงหลำง

จึงพูดเหยียด

“เห็นยัง? ขนำดเด็กอำยุไม่กี่เดือนยังรังเกียจคุณเลย!”

นำยจ้ำวไม่กล้ำพูดอะไรต่อ เขำคิดในใจ เด็กคนนี้… ไม่ได้

ท ำเสียงจิ๊จ๊ะออกมำเพรำะพ่อออกแรงบีบที่แขนหรอกเหรอ?

∗∗∗

ภำยในห้องรับแขก เสี่ยวเชี่ยนนั่งประจันหน้ำกับนำยจ้ำว

เธอเป่ำนม… ที่อยู่ในแก้วชำ แสร้งท ำเป็นว่ำมันคือกำแฟ

นำยจ้ำวมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมรู้สึกใจคอไม่ดี จำกนั้นก็

หันไปมองประตูที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง

ที่นอกประตู อวี๋หมิงหลำงกับเจิ้งซวี่ก ำลังนั่งดื่มเหล้ำด้วย

ท่ำทำงโหดเหี้ยม อยู่ไกลขนำดนี้นำยจ้ำวยังสัมผัสได้ถึงรังสิ

อ ำมหิตจำกผู้ชำยสองคนนั้น

ตอนนั้นแอ๊วสำวไหนไม่แอ๊ว ดันไปแอ๊วผู้หญิงคนนี้!

1 1 1 3 4

นำยจ้ำวเบนสำยตำกลับมำที่เสี่ยวเชี่ยนถึงได้พบว่ำวันนี้เธอ

ดูไม่เหมือนเดิม

เมื่อวำนแค่รู้สึกว่ำเธอเป็นหมอที่เก่งมำก หน้ำตำก็ดี แต่

วันนี้ได้เจออีกครั้งก็รู้สึกเหมือนมีควำมน่ำเกรงขำมเพิ่มเข้ำมำ

“เรื่องเมื่อกี้สำมีฉันบุ่มบ่ำมไปหน่อย คุณจ้ำวอย่ำติดใจเอำ

ควำมเลยนะคะ แต่จะว่ำไงดีล่ะ ฉันให้เกียรติคนไข้ทุกคน และก็

หวังว่ำคนไข้จะให้เกียรติฉันด้วยเหมือกัน ไม่อย่ำงนั้น…” เสี่ยว

เชี่ยนยิ้มเล็กน้อย “เห็นถึงภัยของมันหรือยังคะ?”

นำยจ้ำวที่เมื่อวำนคิดว่ำถึงเงินจะซื้อไม่ได้ทุกสิ่งแต่ก็ใช้

แก้ปัญหำได้เก้ำสิบเก้ำเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้นั่งหงอพยักหน้ำรัวๆ

“ครับๆๆ คุณพูดถูก! เมื่อวำนผมเสียมำรยำทเอง อย่ำถือสำ

เลยนะครับ!”

ตอนนี้นำยจ้ำวไม่ได้กลัวแค่ผู้ชำยสองคนนั้นที่เป็นเหมือนผู้

ท ำลำยล้ำง ถึงสองคนนั้นจะโหด แต่ก็สร้ำงควำมเจ็บช้ำได้แค่

ทำงร่ำงกำย คนที่ร้ำยกำจจริงๆ ที่ท ำให้นำยจ้ำวถึงกับยอมทิ้ง

ศักดิ์ศรีมำขอร้องก็คือเสี่ยวเชี่ยนต่ำงหำก!

พูดให้ชัดเจนหน่อยก็คือ สองคนนั้นแค่โจมตีทำงร่ำงกำย

1 1 1 3 5

แต่เสี่ยวเชี่ยนสิเป็นบอสปรมำจำรย์สำยเวทอย่ำงแท้จริง!

พอนึกถึงควำมฝันเมื่อคืน นำยจ้ำวก็ขนลุกไปทั้งตัว เขำ

เหลือบมองเสี่ยวเชี่ยนที่นั่งดื่มชำ (จริงๆ คือนม) แล้วก็อดไม่ได้ที่

จะผิดหวังกับพฤติกรรมโดยไม่คิดหน้ำคิดหลังให้ดีของตัวเอง

ที่แท้เจิ้งซวี่ก็พูดถูก ใช่ว่ำจะแตะต้องได้ทุกคน อย่ำงน้อยๆ

คนตรงหน้ำนี้ก็ต้องให้เกียรติเท่ำนั้น ไม่ให้ไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำเป่ำน้ำในแก้วพร้อมรอยยิ้ม ท่ำทำงเธอนิ่ง

มำกรำวกับไม่ได้ยินค ำขอโทษจำกนำยจ้ำว นำยจ้ำวท ำได้แค่

แบกหน้ำหนำๆ พูดขอโทษอีกครั้ง

เสี่ยวเชี่ยนถึงเงยหน้ำขึ้นแล้วมองเขำด้วยสีหน้ำเหมือนจะ

ยิ้ม

“ดังนั้น คุณมำหำฉันเพรำะอยำกให้ช่วยรักษำอีกครั้งเหอร

คะ?”

“ใช่ครับใช่! ขอแค่หมอเฉินยอม จะเรียกเท่ำไรก็ว่ำมำเลย

ครับขอแค่ช่วยท ำให้ผมเลิกฝันแบบนั้นเสียที…”

พอนึกถึงเรื่องควำมฝันเมื่อคืน ตอนนี้นำยจ้ำวยังกลัวไม่หำย

1 1 1 3 6

“ก่อนหน้ำนี้ข้อตกลงของพวกเรำไม่ใช่รักษำโรค ED ของ

คุณเหรอคะ? ท ำไมมีเรื่องควำมฝันเพิ่มเข้ำมำ?”

“เอ่อ…” นำยจ้ำวแอบด่ำในใจ ไม่ใช่ฝีมือเธอหรือไง!

เมื่อวำนหลังจำกที่เขำอยำกลวนลำมเสี่ยวเชี่ยนแต่ถูกเธอรู้

ทำงก่อน เสี่ยวเชี่ยนจึงเพิ่มกำรรักษำให้อีกอย่ำง ตอนนั้นเขำไม่

สงสัยอะไร เคลิ้มตำมค ำพูดเธอแล้วหลับไป

แต่หลังจำกกลับถึงบ้ำน ตกดึกเขำก็ฝันร้ำย

ฝันว่ำมีผีเลือดอำบไล่ตำมเขำ และประเด็นที่ท ำให้เขำไม่

กล้ำเล่ำก็คือ ผีตัวนั้น แค่กๆ ลักษณะคล้ำยหอยกูอีดั๊ก… ตอนที่

เขำถูกไล่จนหมดทำงหนีใกล้จะถูกกิน สมองกลับมีเสียงของเสี่ยว

เชี่ยนดังมำอย่ำงชัดเจน

ท ำเรื่องไม่ดีไว้เยอะก็ต้องเจอแบบนี้

จำกนั้นนำยจ้ำวก็สะดุ้งตื่น

หลังตื่นตอนแรกเขำคิดว่ำเป็นเรื่องบังเอิญ นึกไม่ถึงว่ำตอน

งีบกลำงวัน พอหลับตำก็ฝันแบบนั้นอีกครั้ง ตอนท้ำยของควำม

ฝันก็ยังมีเสียงน่ำกลัวของเสี่ยวเชี่ยนเหมือนเดิม

1 1 1 3 7

ควำมฝันแบบนี้แค่ครั้งเดียวก็น่ำกลัวพอแล้ว ฝันอีกครั้งจะ

ไม่ท ำให้ประสำทเสียได้ยังไง

พอนึกถึงตรงนี้นำยจ้ำวก็รีบยกมือไหว้

“ขอร้องล่ะครับหมอเฉิน เรื่องเงินเรำคุยกันใหม่ก็ได้ ผมเพิ่ม

ให้อีกห้ำแสนเลยเอ้ำ! ขอแค่คุณถอนค ำสำปนั้นให้ผม อย่ำให้ผม

ฝันถึงมันอีกก็พอ”

“คุณจ้ำวคะ ฉันว่ำคุณเข้ำใจผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันเป็นจิตแพทย์

ไม่ได้มีเวทมนตร์อะไร อีกอย่ำง ช่วยระวังค ำพูดด้วยนะคะ

จิตแพทย์อย่ำงฉันไม่มีทำงเล่นอะไรลับหลัง แน่นอนว่ำถ้ำคุณคิด

ว่ำฉันเล่นไม่ซื่อ คุณจะไปร้องเรียนฉันก็ได้นะคะ”

นำยจ้ำวฟังแล้วก็เสียวสันหลังวำบ รีบยกมือไหว้ขอร้องอีก

“ผมผิดไปแล้วหมอเฉิน ผมไม่ได้หมำยควำมแบบนั้น แค่

อยำกขอให้คุณช่วยรักษำผมก็เท่ำนั้นครับ”

“ฉันขอพูดตำมตรงเลยนะคะ กำรที่คุณฝันแบบนั้นไม่ได้มี

สำเหตุมำจำกฉัน ฉันแค่ดึงสิ่งที่คุณกลัวที่สุดที่อยู่ในจิตใต้ส ำนึก

ของคุณออกมำ ส่วนสิ่งนั้นคืออะไรฉันก็ไม่รู้แล้วล่ะค่ะ อันที่จริงนี่

ก็อยู่ในขั้นตอนกำรรักษำเหมือนกัน ถ้ำคุณไม่ยอมรับ ไปเปิดโปง

1 1 1 3 8

ฉันที่หน่วยงำนควบคุมอำชีพอย่ำงฉันก็ได้นะคะ ฉันเอำเบอร์ให้

คุณตอนนี้เลยก็ได้ โทรไปถำมตอนนี้เลย”

กล้ำท ำ ก็ต้องเอำให้ถึงขั้นอีกฝ่ำยเอำผิดไม่ได้

“ไม่ๆๆ ไม่ต้องหรอกครับ ฉันเชื่อในควำมสำมำรถของหมอ

เฉิน”

มีเหรอนำยจ้ำวจะกล้ำหือ ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนพูดอะไรเขำก็

ยอมหมด นับจำกนี้เขำจดจ ำสัจธรรมอย่ำงหนึ่งได้ขึ้นใจ

จะล่วงเกินใครก็อย่ำได้ล่วงเกินจิตแพทย์ สยองเหลือเกิน

ประตูไม่ได้ปิดสนิท ทั้งสองคนไม่ได้จงใจคุยกันเงียบๆ อวี๋ห

มิงหลำงกับเจิ้งซวี่ที่อยู่กันด้ำนนอกย่อมได้ยินทุกอย่ำงชัดเจน

เจิ้งซวี่ถึงกับยกนิ้วโป้งให้อวี๋หมิงหลำง

“ปีศำจบ้ำนนำยวิชำลึกล้ำขึ้นเยอะ นับถือๆ”

เมื่อก่อนเสี่ยวเชี่ยนก็ร้ำยกำจ แต่ไม่ได้โหดแบบนี้ เล่นงำน

คนอย่ำงโหดเหี้ยมทั้งๆ ที่ใบหน้ำยังยิ้มแย้ม อีกทั้งคนที่ถูกเธอ

เล่นงำนยังกลับรู้สึกขอบคุณ ฝีมือก้ำวหน้ำขึ้นจริงๆ

“คนเรำน่ะต้องเติบโตขึ้นทั้งนั้น ก่อนหน้ำนี้เมียฉันก็เก่งอยู่

1 1 1 3 9

แล้ว ตอนนี้เป็นแม่คนก็ย่อมมีจิตใจเมตตำเพิ่มขึ้นมำก”

เจิ้งซวี่สะอึก จิตใจเมตตำ…

มนุษย์สองคนนี้กล้ำพูดได้ทุกอย่ำง

คนที่อยู่ด้ำนในบรรลุข้อตกลงร่วมกัน เสี่ยวเชี่ยนยอมรักษำ

ให้ต่อ เธอยังไม่ได้พูดเรื่องรำคำ เรื่องนี้นำยจ้ำวยอมเพิ่มให้สอง

เท่ำโดยเสี่ยวเชี่ยนไม่ต้องเอ่ย คุยเสร็จก็ปิดประตูท ำกำรรักษำ

หลังเสี่ยวเชี่ยนรักษำเสร็จเปิดประตู อวี๋หมิงหลำงได้ยินแค่

ผู้ชำยลำมกที่ถูกเมียเขำปั่นหัวพูดขอบคุณเสี่ยวเชี่ยนไม่หยุด

น้ำเสียงมีควำมเคำรพให้เกียรติขึ้นมำก คนละควำมรู้สึกกับก่อน

หน้ำนี้ที่กลัวในควำมสำมำรถอันยำกจะหยั่งรู้ของเสี่ยวเชี่ยน เขำ

ขอบคุณจำกใจจริง เดิมเขำคิดจะขอจับมือเพื่อแสดงควำม

ขอบคุณ แต่พอยื่นมือออกไปก็รู้สึกได้ถึงสำยตำอำฆำต…

เขำหันไปด้วยควำมหวำดกลัวก็เห็นผู้ชำยจอมโหดสองคน

นั้นก ำลังจ้องเขม็งมำทำงเขำ ต่อให้บนหน้ำตักมีเด็กน้อยหน้ำ

แบ๊วนั่งน้ำลำยยืดอยู่ก็ยังบดบังรังสีอ ำมหิตไม่ได้!

นำยจ้ำวตกใจสะดุ้งรีบหดมือกลับ ไม่กล้ำขอจับมือแล้ว พูด

ขอบคุณเสี่ยวเชี่ยนอีกหลำยครั้งแล้วรีบออกไปจำกที่นั่น

1 1 1 4 0

อวี๋หมิงหลำงใช้เท้ำข้ำงหนึ่งถีบประตูปิด เขำอุ้มลูกสำวเดิน

ตำมเสี่ยวเชี่ยนไปเข้ำห้องน้ำ

“คุณล้ำงสมองอะไรหมอนั่น ท ำไมเขำมองคุณแบบนั้น?”

เสี่ยวเชี่ยนล้ำงมืออย่ำงใจเย็น

“ก็แค่รักษำตำมปกติ”

อีกหน่อยคนแซ่จ้ำวนั่นเห็นเสี่ยวเชี่ยนทีต้องอยำกเดินหนี

แน่นอน

“ท ำไมมองด้วยสำยตำแบบนั้น?” เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ำ เห็น

สำยตำอวี๋หมิงหลำงที่มองมำแปลกๆ จึงถำมขึ้น

1 1 1 4 1