แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1328 คนบำงคนที่ท ำลำยธรรมเนียมปฏิบัติ

“เฉินเสี่ยวเชี่ยน ตัวอย่ำงตรงกันข้ำมที่คุณพูดถึง คงไม่ใช่

หมอนี่ใช่มะ? จะให้ผมท ำตัวเสแสร้งแบบนี้น่ะเหรอ? แค่ประตูรถ

มันจะเปิดยำกสักแค่ไหนกันถึงต้องแสร้งท ำเป็นสุภำพบุรุษ

โจ่งแจ้งแบบนั้น?”

“ไม่ๆๆ ไม่ใช่เขำ ตัวอย่ำงตรงกันข้ำมที่ฉันอยำกให้นำยดู

น่ำจะอยู่ ตรงนั้น!” เสี่ยวเชี่ยนล็อคสำยตำไปที่ครอบครัวสุ่ยเซียน

ที่ลงจำกรถมำแล้ว

เจิ้งซวี่เงยหน้ำมอง พอเพ่งดูดีๆ ท ำไมถึงเห็นผู้ชำยหน้ำ

คุ้นๆ?

คนที่อยู่กับครอบครัวสุ่ยเซียนเป็นคู่รักหนุ่มสำว

ผู้หญิงไม่มีอะไรน่ำเอ่ยถึง ก็แค่คนทั่วไปที่หน้ำตำดีในระดับ

หนึ่ง ผู้ชำยที่อยู่ข้ำงเธอสูงประมำณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปด

เซนติเมตร หล่อเหลำเอำกำร ทรงผมใส่เจลจัดแต่งเป็นอย่ำงดี

รูปร่ำงผอมบำงนั้นเข้ำกันกับชุดสูทสไตล์เกำหลี ดูแล้วสะอำด

สะอ้ำน แต่กลับขำดควำมแมนแบบลูกผู้ชำย สีหน้ำเชิดหยิ่ง

1 1 1 9 2

เจิ้งซวี่เห็นผู้ชำยคนนั้นก็อึ้งๆ ไป คู่รักหนุ่มสำวที่อยู่กับสุ่ย

เซียนก็คือคนที่สุ่ยเซียนขอร้องให้เสี่ยวเชี่ยนช่วย

แต่ประธำนเชี่ยนเดำไม่ออกว่ำท ำไมเจิ้งซวี่ถึงได้มีปฏิกิริยำ

ประหลำดแบบนี้

เจิ้งซวี่มุมปำกกระตุกเล็กน้อย “เฉิน… เฉินเสี่ยวเชี่ยน คุณคง

ไม่ได้ให้ผมเอำอย่ำงหยำงกวงหรอกนะ?”

“ใคร?”

“หยำงกวง! ผู้ชำยที่อยู่ข้ำงสุ่ยเซียนนั่นไง หมอนั่นน่ะแมงดำ

ตัวพ่อแห่งก้ำนหนำนเลยนะ”

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ ทันใดนั้นเธอก็แทบหยุด

หำยใจ

“หำ เจิ้งซวี่ นำยคงไม่ได้กินทั้งผู้หญิงผู้ชำยนะ? นำยเคย…

กับผู้ชำยแล้ว?!”

เสี่ยวเชี่ยนพูดพลำงหยิบโทรศัพท์ออกมำเตรียมส่งข้อควำม

หำอวี๋หมิงหลำง ให้ไวให้ไว ข่ำวใหญ่!

เจิ้งซวี่รู้สึกสะอิดสะเอียนเพรำะค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยน สำยตำ

1 1 1 9 3

เขำเหลือบเห็นท่ำทำงของเสี่ยวเชี่ยนเลยโมโห

“เฉินเสี่ยวเชี่ยน อย่ำมำพูดจำชวนอ้วกได้มะ? ผมเหมือนคน

ไร้หลักกำรที่แม้แต่ผู้ชำยก็ไม่เว้นเหรอ? อีกอย่ำงถ้ำคุณกล้ำ

เผยแพร่ข่ำวเท็จที่ไม่มีมูลแบบนี้ให้หมำทหำรหนังเขียวรู้ ผมได้

ตัดสัมพันธ์กับพวกคุณแน่!”

“ล้อเล่นน่ะแหม่ ท ำไมต้องโกรธขนำดนั้น ไหนเล่ำเรื่อง

แมงดำนั่นให้ฟังหน่อย อันที่จริงฉันสงสัยจริงๆ นะ นำยไม่เคย

จริงอะ?”

“ผม… ไม่… เคย!!!”

พอเห็นเจิ้งซวี่โมโหพองขนเสี่ยวเชี่ยนถึงได้เลิกล้อเล่น

“เอำล่ะ ไม่ล้อนำยเล่นละ เล่ำเรื่องที่เกี่ยวกับหยำงกวงให้ฟัง

หน่อย ยิ่งละเอียดยิ่งดี ลูกค้ำคนต่อไปของฉันเกี่ยวข้องกับเขำ”

“ไอ้หยำงกวงเนี่ยมันดังมำกในก้ำนหนำน พวกเศรษฐินียอม

ทุ่มเงินเป็นหมื่นๆ เพื่อให้ได้ตัวมัน ตอนนี้เหมือนมันจะลืมตำอ้ำ

ปำกได้เลยแล้วไม่ยอมออกไปกับใครง่ำยๆ แต่มีข่ำวลือมำว่ำขอ

แค่ให้เงินมันมำกพอ ผู้ชำยมันก็รับนะ”

1 1 1 9 4

“… แล้วพี่ซวี่จ่ำยไปเท่ำไรถึงได้นอนกับหมอนั่น?”

“ผม… ไม่… เคย! ไม่เคยๆๆ! เฉินเสี่ยวเชี่ยน ผมเคยนอนกับ

ผู้ชำยเมื่อไรกัน!”

เสี่ยวเชี่ยนท ำเจิ้งซวี่โมโหจนแทบจะกลำยร่ำงได้แล้ว

อำข่ำเห็นรถที่เสี่ยวเชี่ยนนั่งมำจอดนำนแล้วยังไม่ลงมำจึง

เดินมำดูว่ำเกิดอะไรขึ้น พอเข้ำใกล้รถเจิ้งซวี่ก็ได้ยินเสียงเจิ้งซวี่

โวยวำยลอดออกมำจำกหน้ำต่ำงที่เปิดไว้

ค ำพูดก่อนหน้ำนี้ได้ยินไม่ชัด ค ำพูดช่วงหลังก็ได้ยินแค่ว่ำ

เคยนอนกับผู้ชำย…

เจิ้งซวี่หันไปโวยวำยกับเสี่ยวเชี่ยน พอเสร็จแล้วก็รู้สึกว่ำ

เสี่ยวเชี่ยนมองมำด้วยสำยตำแปลกๆ ควำมรู้สึกแบบนี้ท ำไมมัน

เหมือนบรรยำกำศกระอักกระอ่วนเมื่อวำน หรือว่ำ…

เจิ้งซวี่ค่อยๆ หันไป แล้วก็เห็นอำข่ำยืนอยู่ข้ำงรถด้วยสี

หน้ำช็อคสุดขีด

เจิ้งซวี่โกรธจนหน้ำเขียว

1 1 1 9 5

“คือว่ำ ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะ” อำข่ำถอยหลังไปหนึ่งก้ำว

รำวกับว่ำเจิ้งซวี่เป็นโรคติดต่อ ท ำสีหน้ำรังเกียจ เจิ้งซวี่ไม่รู้ว่ำ

เกิดอะไรขึ้น แล้วก็ได้ยินอำข่ำพูดว่ำ

“คนเฮงซวยที่น่ำขยะแขยง… ไม่คิดเลยจริงๆ ว่ำนำยจะกิน

ได้ทั้งชำยและหญิง ไม่รู้ว่ำเป็นโรคหรือเปล่ำ… ช่ำงเถอะ รองำน

ประมูลจบแล้วฉันค่อยไปตรวจที่โรงพยำบำล หวังว่ำนำยจะไม่

เอำโรคมำติดฉันก็แล้วกัน”

เจิ้งซวี่โมโหทุบพวงมำลัยรถ

เสี่ยวเหวยที่อยู่ในอ้อมกอดเสี่ยวเชี่ยนเอำก ำปั้นยัดใส่ปำก

ไอ๊หยำ!

“เห็นยังลูกแม่? ต่อไปโตแล้วอย่ำหำผู้ชำยแบบเจิ้งซวี่นะ โง่

เหลือเกิน…”

“พ่อ!” เสี่ยวเหวยพูดเป็นแค่นี้

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ

“ใช่ หำผู้ชำยแบบพ่อหนูดีกว่ำเอำคนโง่แบบพ่อซวี่ ฮ่ำๆ!”

หลอกด่ำเจิ้งซวี่เสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็ลงรถอย่ำงสบำยใจ

1 1 1 9 6

ในสมองกลับคิดเรื่องที่เจิ้งซวี่เพิ่งเล่ำให้ฟัง ที่แท้ผู้ชำยที่มำ

หลอกคบน้องสำวของจูขี้บ่นก็เป็นแมงดำ เธออยำกจะรู้จริงๆ ว่ำ

แมงดำตัวนี้จะมีเสน่ห์สักแค่ไหนกัน

“มำ เชี่ยนเอ๋อร์~” หลังสุ่ยเซียนเห็นเสี่ยวเชี่ยนก็รีบกวักมือ

เรียก เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้ำไปหำ เธอได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ ลอย

มำ กลิ่นนี้โชยมำจำกตัวหยำงกวง

“นี่คือพี่น้องบุญธรรมของพี่ชื่อเฉินเสี่ยวเชี่ยน เชี่ยนเอ๋อร์ นี่

คือลูกพี่ลูกน้องของเต๋อซีชื่อหลี่เล่อเล่อ นี่คือเพื่อนของเล่อเล่อ

ชื่อหยำงกวง”

“สวัสดีครับ” หยำงกวงยื่นมือไปจับมือเสี่ยวเชี่ยน เดิม

อยำกจะทักทำยมำกกว่ำนี้ แต่พอสำยตำเหลือบไปเห็นเจิ้งซวี่ยืน

หน้ำบึ้งอยู่ด้ำนหลังเสี่ยวเชี่ยน เขำก็รีบท ำตัวนิ่งทันที

เขำไม่ได้เป็นคนเมืองนี้ เดิมคิดว่ำมำไกลขนำดนี้คงไม่เจอ

คนรู้จัก นึกไม่ถึงว่ำโลกจะแคบเพียงนี้

พี่ซวี่คนนี้หยำงกวงย่อมรู้จัก ตอนนั้นเขำตำมพวกนักเลงคุม

ถิ่นไป เขำเป็นคนต้อนรับด้วยตัวเอง หำหนุ่มรูปงำมไปให้พี่ซวี่

เลือกมำกมำย แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สไตล์พี่ซวี่ เลยถูกไล่ออกไป

1 1 1 9 7

หมด

ตอนนั้นหยำงกวงจ ำเจิ้งซวี่ได้แม่น อย่ำงไรเสียผู้ชำยที่ทั้ง

หล่อทั้งเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ต่อให้ไม่จ่ำยเงินพวกเด็กๆ ก็

พร้อมปรนนิบัติให้ฟรีด้วยควำมเต็มใจ แต่พี่ซวี่ไม่ชอบจะท ำไงได้

นึกไม่ถึงว่ำจะได้มำเจอกันที่นี่ มันไม่น่ำบันเทิงเลยจริงๆ

โดยทั่วไปพวกคนท ำงำนในสถำนบันเทิงยำมค่ำคืนหำก

บังเอิญเจอ ‘เจ้ำนำย’ ข้ำงนอก ทั้งสองฝ่ำยก็จะท ำเป็นไม่รู้จักกัน

อย่ำงไรเสียเหล่ำเจ้ำนำยย่อมไม่อยำกให้คนอื่นรู้ว่ำตัวเองไป

เที่ยวหำควำมสุขในที่แบบนั้น ส่วนเหล่ำคนท ำงำนประเภทนี้ก็ไม่

อยำกให้คนอื่นรู้ว่ำตัวเองท ำงำนอะไรเช่นกัน

แต่มันก็มีบำงคนที่อยำกท ำลำยธรรมเนียมปฏิบัติพวกนี้

เสี่ยวเชี่ยนส่งสำยตำให้เจิ้งซวี่ ในฐำนะที่เจิ้งซวี่เป็นฝำแฝด

ทำงจิตวิญญำณก็ย่อมเข้ำใจควำมหมำย ครั้นแล้วเขำจึงเอำมือ

ล้วงกระเป๋ำหนึ่งข้ำงพร้อมยิ้มเล็กน้อย

“นี่มันหยำงกวงไม่ใช่เหรอ ไม่เจอกันนำนเลยนะ”

พอเขำทักทำยหยำงกวงก็มีสีหน้ำแย่ลงทันที รอยยิ้มแทบจะ

1 1 1 9 8

แขวนอยู่บนหน้ำไม่ไหวแล้ว

เล่อเล่อแฟนสำวที่อยู่ข้ำงๆ ถำม “เป็นอะไรไป?”

“นี่เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมำเหรอ? ท ำไม รู้ว่ำผมไม่ชอบผู้ชำย

ไม่อยำกเลือกเด็กของคุณ เลยหำสำวมำดักรอผมเหรอ?” พี่ซวี่

ประโยคเดียวเลือดสำด

นี่เท่ำกับว่ำฉีกผ้ำคลุมหน้ำชั้นสุดท้ำยทิ้ง

อันที่จริงกำรท ำแบบนี้ไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมปฏิบัติ

แต่เดิมทีพี่ซวี่ก็ไม่ใช่คนที่เล่นตำมเกมอยู่แล้ว เวลำอยู่ตำมล ำพัง

ชอบเถียงกับประธำนเชี่ยนก็เรื่องหนึ่ง แต่พออยู่ข้ำงนอกประธำน

เชี่ยนชี้ไปทำงไหนเขำก็ไปทำงนั้น แล้วนับประสำอะไรกับค ำพูดนี้

ที่ไม่ได้แค่โยนหินถำมทำงให้ประธำนเชี่ยน

เจิ้งซวี่พูดเน้นค ำว่ำ ‘ไม่ชอบผู้ชำย’ มำก เขำหวังว่ำอำข่ำที่

อยู่ไม่ไกลจะได้ยินด้วย

ผมไม่ได้ชอบผู้ชำยนะ!

แต่พอเจิ้งซวี่เหลือบมองไปก็ช้ำหนัก

อำข่ำไม่ได้มองมำเลยสักนิด เธอก ำลังเดินเข้ำไปในงำนกับ

1 1 1 9 9

ชำยหนุ่มในสูทชุดขำวนั่น

หินที่พี่ซวี่โยนลงน้ำสร้ำงเกลียวคลื่นได้หลำยชั้น หยำงกวง

หน้ำขรึมลงทันที

ยังไม่ทันที่หยำงกวงจะได้พูดอะไร เล่อเล่อที่ยืนอยู่ข้ำงๆ ก็

แสดงสีหน้ำไม่พอใจ ชี้หน้ำด่ำเจิ้งซวี่

“คุณเป็นใคร! มีสิทธิ์อะไรมำดูถูกหยำงกวงแบบนี้? รู้ไหม

ว่ำหยำงกวงพยำยำมมำกแค่ไหน? คุณรู้หรือเปล่ำว่ำเขำต้องเจอ

อะไรมำบ้ำง? คนอย่ำงพวกคุณก็ดีแต่มองด้วยสำยตำลำมก!”

1 1 2 0 0