แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1331 เมื่ออยู่ในสนำมรบช่วยได้ก็ต้องช่วย

เสี่ยวเหวยที่อยู่บนตักเสี่ยวเชี่ยนเลียนแบบท่ำทำงของแม่

ส่ำยหัวดุกดิก

“ใช่ แตงกวำด ำมันปัญญำอ่อน” ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้ชำยดัง

ขึ้นข้ำงๆ

“ใช่ เอ๊ะ? เสี่ยวเฉียง?”

“พ่อ~~~” เสี่ยวเหวยดีใจมำก ยื่นมือไปจะให้พ่ออุ้ม

สุ่ยเซียนเห็นอวี๋หมิงหลำงมำแล้วจึงลุกให้นั่ง ส่วนเธอไปหำ

จูขี้บ่น

“นำยมำได้ไง?” เสี่ยวเชี่ยนประหลำดใจนิดหน่อยที่เห็นเขำ

มำ

“ประชุมเสร็จแล้วก็เลยมำ” อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกพลำงมองดู

ละครที่ก ำลังสนุก

เจิ้งซวี่กับมู่ฮวำหลีเกทับรำคำกันสนุกสนำน ทุกคนต่ำงมอง

ไปที่พวกเขำ

1 1 2 1 8

“ล้ำนสอง คุณซวี่เบอร์แปดประมูลที่รำคำล้ำนสอง มีใครให้

มำกกว่ำนี้ไหมครับ? ล้ำนสองครั้งที่หนึ่ง ล้ำนสองครั้งที่สอง”

“ล้ำนสองแสนห้ำหมื่น!” มู่ฮวำหลีเสนอรำคำต่ออย่ำงไม่รีบ

ร้อน

“สองล้ำนห้ำ!” เจิ้งซวี่ทนไม่ไหว

เจิ้งซวี่ยังไม่สังเกตเห็นควำมผิดปกติ เขำมองมู่ฮวำหลีอย่ำง

ได้ใจ เอำสิ เพิ่มรำคำมำเล้ย!

มู่ฮวำหลียักไหล่ ท ำท่ำผำยมือให้เจิ้งซวี่ เจิ้งซวี่รู้สึกสะใจ

“เขำจงใจถีบรำคำไปสูงขนำดนั้นใช่มะ? แมวหลีฮวำนี่เลว

จริงๆ”

ขนำดอวี๋หมิงหลำงยังดูออกว่ำมู่ฮวำหลีจงใจถีบรำคำให้

สูงขึ้น ซึ่งแน่นอนว่ำที่อวี๋หมิงหลำงว่ำมู่ฮวำหลีไม่ได้เพื่อช่วย

เจิ้งซวี่ เขำอยำกให้หมอนั่นไปให้ห่ำงๆ จำกเมียเขำ!

หลังจำกที่อำข่ำเห็นเจิ้งซวี่ประมูลของที่เธออยำกได้ไปเธอก็

อำรมณ์ไม่ดี บวกกับรู้สึกไม่สบำยจึงไม่อยำกอยู่ต่อแล้ว

“ศิษย์พี่ ฉันอยำกกลับแล้ว”

1 1 2 1 9

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” มู่ฮวำหลีลุกขึ้น

พอเห็นทั้งสองคนจะออกไป เจิ้งซวี่ก็ทนไม่ไหวลุกตำมไป

บ้ำง

อวี๋หมิงหลำงทนดูต่อไปไม่ไหวจึงเดินเข้ำไปดึงเจิ้งซวี่ไว้

“ปล่อย!” เจิ้งซวี่ไม่ยอม สองคนนั้นก ำลังจะหนีไปต่อหน้ำต่อ

ตำเขำ!

“คิดให้ดีนะ นำยตำมไปตอนนี้คิดว่ำสำวจะไว้หน้ำนำยไหม?

นำยคิดให้ดีก่อนว่ำนำยจะตำมไปในฐำนะอะไร? ถ้ำยังคิดไม่ได้ก็

นั่งลงซะ คิดได้แล้วค่อยไป อย่ำงน้อยเรำก็โตมำด้วยกัน ฉันไม่

อยำกให้นำยท ำให้รุ่นพวกเรำดูแย่!”

พอได้ยินอวี๋หมิงหลำงพูดแบบนี้สติของเจิ้งซวี่ก็เริ่มกลับมำ

เขำสะบัดมืออวี๋หมิงหลำงออก จำกนั้นจึงกลับไปนั่งที่

ในช่วงเวลำส ำคัญเขำกลับหึงหวงขำดสติ ยังสู้ไอ้เล็กที่มอง

ทุกอย่ำงออกหมดไม่ได้

เดี๋ยวนะ… หึงหวง?

1 1 2 2 0

ดูเหมือนเจิ้งซวี่จะเข้ำใจอะไรขึ้นมำ

เสี่ยวเชี่ยนมองอวี๋หมิงหลำงด้วยควำมชื่นชม จำกนั้นก็ก้ม

หน้ำกดส่งข้อควำม

โทรศัพท์มือถือของเจิ้งซวี่ดังขึ้น เขำกดดูข้อควำมแล้วหันไป

มองเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำให้เขำ

ไม่ว่ำก่อนหน้ำนี้เจิ้งซวี่จะท ำอะไรลงไป อำข่ำก็เป็นพี่น้อง

อำจำรย์เดียวกับเธอ เรื่องล้อเล่นก็ส่วนล้อเล่น แต่พอถึงช่วงเวลำ

ส ำคัญก็ต้องยื่นมือเข้ำช่วย

กำรประมูลบนเวทียังคงด ำเนินต่อไป หลังจำกที่เจิ้งซวี่อ่ำน

ข้อควำมของเสี่ยวเชี่ยนจบเขำก็ล้มเลิกควำมคิดจะไปตำมหัวล้ำน

น้อยกลับมำ แต่ไปจัดกำรเรื่องเอกสำรที่ด้ำนหลังเวที

ส่วนเสี่ยวเชี่ยนก็ก้มหน้ำพิมพ์ข้อควำมที่สองต่อ คนรับคือ

อำข่ำ

อำข่ำที่เดินออกไปแล้วก้มหน้ำดูข้อควำมในมือถือ เธออึ้ง

นิดหน่อย

ประธำนเชี่ยนส่งมำ มีแค่ประโยคเดียว

1 1 2 2 1

เจิ้งซวี่ไม่ได้ชอบผู้ชำย เขำสนใจแค่ผู้หญิงผมทอง

ผมทอง… อำข่ำลูบผมตัวเอง ในใจรู้สึกแปลกๆ อยำกตอบ

กลับข้อควำมของเสี่ยวเชี่ยนแต่ก็ไม่รู้จะตอบอะไร

“ไปเถอะ” มู่ฮวำหลีเปิดประตูให้อำข่ำ อำข่ำมองประตูด้วย

ควำมรู้สึกลังเล

“พี่กลับไปก่อนเถอะ ฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย”

“ในเมื่อเธอยังไม่อยำกกลับ งั้นพี่เข้ำไปเดินๆ ดูในงำนอีก

หน่อยนะ” มู่ฮวำหลีหันเดินกลับเข้ำงำน

อำข่ำยืนถือโทรศัพท์อยู่ที่เดิม ในใจเหมือนมีลมหนำวพัด

ผ่ำน

นี่เธอก ำลังคิดอะไรอยู่ ยอมอยู่ต่อเพียงเพรำะข้อควำมจำก

ประธำนเชี่ยนเนี่ยนะ อยู่ต่อแล้วจะได้อะไร ถ้ำไม่ได้อะไรไม่ยิ่งน่ำ

อำยเหรอ

ขณะที่เธอก ำลังสับสนอยู่นั้นเจิ้งซวี่ก็เดินออกมำ

เขำกวำดตำมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นอำข่ำยืนอยู่กับที่ เขำจึง

เดินตรงไปหำ

1 1 2 2 2

“โอ๊ะ บังเอิญจัง”

“นั่นสิ แหะๆ…”

ทั้งสองคนมองหน้ำกัน บรรยำกำศเข้ำสู่ควำมกระอัก

กระอ่วน

เจิ้งซวี่แค่อยำกตำมออกมำ แต่ก็ไม่รู้ว่ำตำมมำแล้วจะพูด

อะไร เขำเห็นอำข่ำหน้ำแดงหน่อยๆ ถึงได้นึกถึงข้อควำมที่เสี่ยว

เชี่ยนส่งมำ

“รู้สึกไม่สบำยเหรอ?”

“มึนหัวนิดหน่อย”

“ไปรถผม ผมจะพำไปโรงพยำบำล”

“ไม่ต้องหรอก มันดูรบกวนเกินไป” ปกติเธอไม่ค่อยกินยำ

อยู่แล้ว

“ไม่รบกวน!” เจิ้งซวี่ดึงมืออำข่ำไปโดยที่ไม่สนว่ำเธอจะยอม

หรือไม่ยอม ท่ำทำงแบบนี้พอท ำขึ้นมำก็ไม่ได้ดูเก้ๆ กังๆ เหมือน

อย่ำงที่คิด

1 1 2 2 3

“ไม่สบำยไม่ไปหำหมอสุขภำพมีแต่จะแย่ลง คุณโง่” ทันใด

นั้นเขำก็นึกถึงข้อควำมสั่งสอนของประธำนเชี่ยน

ครั้นแล้วเจิ้งซวี่จึงกลืนค ำพูดลงไป

“นั่นสิ ฉันมันโง่ ฉันโง่นำยไม่ไปอยู่ให้ไกลๆ มำยุ่งด้วย

ท ำไม? น่ำร ำคำญ ออกไป!” อำข่ำได้ฟังก็เอำมือผลักเขำออก แต่

ปรำกฏว่ำเธอทรงตัวไม่ดีเอนไปทำงเจิ้งซวี่

ครั้งนี้เจิ้งซวี่ฉลำดขึ้นมำแล้ว เขำแบกเธอขึ้นหลัง

“ปล่อยฉันนะ!” อำข่ำรู้สึกว่ำแบบนี้ดูใกล้ชิดไปหน่อย เธอจึง

พยำยำมดิ้น

“ไม่สบำยก็ต้องไปหำหมอ!” เจิ้งซวี่ตีก้นเธอโดยลงน้ำหนัก

ไม่หนักไม่เบำเกินไป

อำข่ำรู้สึกว่ำท ำแบบนี้ออกจะใกล้ชิดเกินไปหน่อยหรือเปล่ำ

แต่ตอนนี้เธอไข้ขึ้นอำกำรแย่มำก ไม่เหลือแรงเท่ำไรแล้ว ท ำได้

แค่ฟุบไปกับหลังของเขำอย่ำงหมดแรง

“ขับรถรุ่นพี่ฉันไปก็ได้ ไม่เห็นต้องเดินไปไกลขนำดนั้น”

กุญแจรถของศิษย์พี่ยังอยู่ที่เธออยู่เลย รถของเจิ้งซวี่จอดไว้ไกล

1 1 2 2 4

มำก เดินไปน่ำเหนื่อยออก

“เดินไกลไม่เป็นไร มีผมอยู่ก็ไม่จ ำเป็นต้องให้ผู้ชำยคนอื่น

มำดูแลคุณ”

“เอำแต่ใจ…” อำข่ำเอำหน้ำแนบกับหลังของเจิ้งซวี่พลำงพูด

พึมพ ำ

ดูท่ำค ำแนะน ำของยัยปีศำจเฉินเสี่ยวเชี่ยนจะได้ผล เจิ้งซวี่

แอบดีใจ

ประธำนเชี่ยนบอกว่ำ คนที่ไม่เคำรพควำมรู้สึกของผู้หญิง

ล้วนเลวหมด แต่เนื่องจำกเจิ้งซวี่อีคิวค่อนข้ำงต่ำ อีกทั้งยังไม่มี

ประสบกำรณ์ควำมรักเท่ำไร ก็เป็นไปได้ว่ำจะท ำให้ผู้หญิงไม่

พอใจโดยที่ไม่ตั้งใจ ท ำคนโกรธแล้วยังไม่รู้ ภำยใต้สถำนกำรณ์

แบบนี้ วิธีรับมือมีเพียงอย่ำงเดียว

ตบหัวแล้วก็รีบลูบหลังสิ แต่กำรลูบหลังนี้ไม่ใช้มือ ใช้ควำม

จริงใจ

ควำมจริงใจคืออะไร พี่ซวี่ลืมไปหมดแล้ว

ควำมรู้สึกในหัวใจของเขำมันค่อยๆ เลือนหำยไปตำม

1 1 2 2 5

ผู้หญิงที่ผ่ำนเข้ำมำในชีวิตเขำมำกมำย เขำรู้สึกว่ำระหว่ำงชำย

หญิงก็เป็นแค่เกม เล่นเยอะๆ ก็เบื่อ

แต่ตอนนี้เขำไม่คิดแบบนั้นแล้ว ถ้ำคนที่เล่นเกมกับเขำคือ

อำข่ำ บำงทีอำจไม่รู้สึกเบื่อ

∗∗∗

ภำยในงำนประมูล อวี๋หมิงหลำงก ำลังแขวะเจิ้งซวี่

“ไอ้คนปัญญำอ่อนเอ๊ย จิ๊ จิ๊ ถ้ำคนแบบนี้ยังหนีพ้นควำมโสด

ได้ ผมล่ะเศร้ำแทนชำยโสดคุณภำพสูงในหน่วยผมจริงๆ”

“นำยเนี่ยเป็นคนขัดแย้งในตัวเองดีจังนะ ว่ำคนอื่นโง่ แต่ก็

ช่วยเขำ แล้วก็ ท ำไมฉันไม่รู้มำก่อนเลยว่ำนำยเป็นกูรูด้ำนควำม

รักตั้งแต่เมื่อไร?”

1 1 2 2 6