แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1334 ประธำนเชี่ยนก็คิดแบบนี้หรือเปล่ำ?

เห็นเขำสั่งแต่อำหำรเปรี้ยวๆ มำแบบนี้ ตอนแรกเสี่ยวเชี่ยน

ก็ไม่เข้ำใจ สักพักลองคิดดูก็เข้ำใจ รู้สึกว่ำเสี่ยวเฉียงน่ำรักขึ้นมำ

ทันที

เขำไม่พูดตรงๆ เอำแต่กินกับข้ำวเปรี้ยวๆ พวกนั้นลงไป

เล่นเอำสุ่ยเซียนกับจูขี้บ่นที่มองอยู่ถึงกับตกใจอ้ำปำกค้ำง

ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอำหำรที่เขำสั่งมำ อวี๋หมิงหลำง

จินตนำกำรว่ำอำหำรพวกนี้เป็นหน้ำของแมวหลีฮวำ กินๆๆ เข้ำ

ไป กินอย่ำงเอร็ดอร่อยน่ำดู

ตอนนี้เสี่ยวเหวยยังกินนมแม่เป็นหลัก แต่เสี่ยวเชี่ยนก็เอำ

พวกโจ๊กหรือผลไม้บดให้กินบ้ำง ตอนนี้เด็กน้อยเห็นผู้ใหญ่กิน

ข้ำวก็อยำกกินบ้ำง เห็นพ่อกินอย่ำงเอร็ดอร่อยก็นั่งน้ำลำยสอ

มองพ่อกินอยู่บนรถเข็นเด็ก

“มำ ลูกจ๋ำ~” อวี๋หมิงหลำงคีบแตงกวำที่อยู่ในแมงกะพรุน

ย ำจิ๊กโฉ่มำหนึ่งชิ้นยื่นให้ลูก เด็กน้อยเคี้ยวไม่เป็นจึงได้แต่เลีย

เลียเสร็จหน้ำอ้วนๆ ก็ยู่ยี่ ปำกน้อยๆ เริ่มโค้งลง สำยตำเต็ม

1 1 2 4 5

ไปด้วยควำมเสียใจที่ถูกพ่อหลอก ก ำลังรวบรวมพลังเตรียม

ร้องไห้~

“นี่ก็ท ำเกินไป! มำ เสี่ยวเหวยดื่มนี่!” สุ่ยเซียนทนดูต่อไปไม่

ไหวจึงอุ้มเสี่ยวเหวยขึ้นมำแล้วเอำแก้วน้ำเก็บควำมอุณหภูมิ

พร้อมหลอดยื่นให้ เด็กน้อยดูดใหญ่ ดูดเสร็จยังถอนหำยใจแบบ

น่ำรักๆ ให้ดู สร้ำงเสียงหัวเรำะให้ทุกคน

“เธอนี่ก็จริงๆ เลยนะ เขำท ำตัวไม่ได้เรื่อง เธอก็ไม่รู้จักห้ำม

เสี่ยวเฉียงของเธออยู่บ้ำนก็ท ำตัวพิเรนทร์แบบนี้หรือไง?” สุ่ย

เซียนผลักเสี่ยวเชี่ยนเบำๆ เสี่ยวเชี่ยนเลี้ยงลูกด้วยควำมเอำใจใส่

มำตลอด ท ำไมวันนี้เอำแต่นั่งมองปล่อยให้เสี่ยวเฉียงท ำตำมใจ

ได้

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มพลำงพูด “หึงแบบพอประมำณดีต่อสุขภำพนะ

ใช่ไหมที่รัก?”

“หึ!” ค ำตอบที่ได้คืออวี๋หมิงหลำงนั่งแทะซี่โครงผัดซอส

เปรี้ยวหวำนด้วยควำมโมโห

สุ่ยเซียนมองเสี่ยวเชี่ยนแล้วมองอวี๋หมิงหลำง ไม่เข้ำใจว่ำ

สองคนนี้เล่นอะไรกัน

1 1 2 4 6

จูขี้บ่นกลับมองออก เขำเอำแขนสะกิดสุ่ยเซียน

“ชินก็ดีแล้ว ละครฉำกเล็กของสำมีภรรยำ พวกเรำดูเอำสนุก

ก็พอ มำๆ แทะขำหมูดีกว่ำคุณ คลินิกเสริมสวยของผู้หญิง แหล่ง

พลังงำนของผู้ชำย มำ~”

หลังกินอำหำรรสเปรี้ยวทั้งหลำยหมดอวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกดี

ขึ้นมำหน่อย เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกข ำในใจ สองครอบครัวแยกย้ำยกัน

กลับโรงแรม เขำอุ้มเสี่ยวเหวยไปอำบน้ำจำกนั้นก็กล่อมลูกนอน

ระหว่ำงที่ดูแลลูกสมองของอวี๋หมิงหลำงก็ไม่ได้หยุดคิด

แสดงควำมรู้สึกก็แล้ว ท ำไมเมียเขำไม่มีทีท่ำอะไรเลย? แล้ว

ต่อไปควรท ำไงดีถึงจะเหมำะ?

ถึงภำยนอกเสี่ยวเชี่ยนจะแสดงออกว่ำไม่สนใจเขำ จริงๆ

แล้วเธอก ำลังส่ำยหน้ำถอนหำยใจอยู่ในใจ

เห้อ เมื่อกี้ยังรู้สึกว่ำเสี่ยวเฉียงก้ำวหน้ำ ดีกว่ำเจิ้งซวี่หน่อย

แต่ดูตอนนี้ สองคนนี้ไม่ได้มีใครดีไปกว่ำกันเลย

∗∗∗

อำข่ำสะลึมสะลือนอนฝัน ในฝันเธอก ำลังหนีไปกับคนที่

1 1 2 4 7

ส ำคัญที่สุดของตัวเอง วิ่งๆ อยู่เธอก็ล้มลง สำวน้อยที่หน้ำตำ

เหมือนเธอเปี๊ยบช่วยพยุงเธอขึ้น ขณะที่อำข่ำก ำลังจะขอบคุณ

แต่สำวน้อยที่หน้ำตำเหมือนเธอนั้นกลับตบเธอ

“เทอริสเธอมันโง่! สมน้ำหน้ำที่ถูกแย่งของไป เธอมันสมควร

ไม่ได้รับคนที่เธอต้องกำรที่สุด!”

“ไม่ใช่นะ!” อำข่ำที่อยู่ในฝันพยำยำมอธิบำย แต่กลับได้รับ

กำรมองเหยียด

“ไม่ใช่อะไร? เคยบอกเธอตั้งกี่รอบแล้ว ไม่ว่ำเธอจะอยำกได้

ของสิ่งนี้แค่ไหนเธอก็ต้องเก็บซ่อนอำรมณ์ของตัวเองให้ดี พอเธอ

แสดงมันออกมำ เธอก็จะถูกแย่งไปทั้งหมด เกียรติของเธอก็เป็น

แค่สิ่งที่น่ำขัน ไงก็ต้องถูกเหยียบย่ำ!”

“หนำนกั่ว หนำนกั่ว…”

อำข่ำยื่นมือออกไปจะคว้ำ แต่กลับมีมือใหญ่ๆ มำจับ

“หนำนกั่ว เธอยังอยู่ ดีจัง…”

“อยำกกินสำลี่หนำนกั๋วเหรอ?”

เสียงที่อยู่ๆ ก็ลอยมำนี้ท ำให้อำข่ำสะดุ้งตื่นจำกควำมฝัน

1 1 2 4 8

แล้วเธอก็เห็นใบหน้ำของเจิ้งซวี่อยู่ตรงหน้ำ

“ท ำอะไรน่ะ ตกใจหมด!”

“ยัย… คนดี! คุณนอนหลับไปทั้งครึ่งบ่ำย ผมอุตส่ำห์นั่งเฝ้ำ

ยังไม่มีดีอีกนะ!”

ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง

อำข่ำรู้สึกหดหู่นิดหน่อย พอนึกถึงควำมฝันเมื่อกี้ สีหน้ำเธอ

ก็แย่ลงกว่ำเดิม ไม่ได้เอะใจว่ำเขำใช้ค ำเรียกเธอไม่เหมือนเดิม

“เป็นอะไรไป? เมื่อกี้ผมได้ยินคุณตะโกนหนำนกั่ว หนำนกั่ว

สำลี่หนำนกั๋วเหรอ?” เจิ้งซวี่ได้ยินไม่ชัด

“ไม่ใช่ ใช่… ช่ำงเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้กับนำยละ นำยไปเถอะ

ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวน้ำเกลือหมดฉันกลับเองได้”

“อ่อ งั้นคุณก็นอนพักไปนะ”

เจิ้งซวี่พูดจบก็หันตัวจะเดินออกจริงๆ ท่ำทำงของเขำไวมำก

จนอำข่ำยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ

ช่ำงเถอะ เป็นแบบนี้ก็คงไม่ต้องขอบคุณเขำแล้วมั้ง

1 1 2 4 9

อำข่ำมองเพดำน นึกถึงน้องสำวที่อยู่ในฝัน นำนแล้วที่ไม่ได้

ฝันแบบนี้

โทรศัพท์มือถือที่อยู่หัวเตียงดังขึ้น มู่ฮวำหลีโทรมำ

“อำข่ำเธออยู่ไหน?”

“อยู่ข้ำงนอก มีอะไรเหรอศิษย์พี่?”

“อ่อ จริงๆ ก็ไม่มีอะไร เพียงแต่พี่มีอะไรจะบอกเธอ”

“ว่ำมำสิ”

“ผู้ชำยเก้ำสิบห้ำเปอร์เซ็นต์ล้วนชอบท ำตัวโง่เง่ำ ยิ่งเป็นสิ่งที่

ตัวเองครอบครองไม่ได้ก็ยิ่งอยำกได้ เรื่องอื่นเธอคงเข้ำใจดี”

“อ่อ… ท ำไมมำบอกฉันเรื่องนี้ล่ะ?”

“เห็นเธออัดอั้นตันใจจนป่วย เลยมำบอกวิธีแก้ปัญหำให้

เธอ”

หลังวำงสำยอำข่ำก็รู้สึกหนักหัวกว่ำเดิม

ท ำไมเธอรู้สึกคุ้นๆ ค ำพูดนี้ ใครเคยพูดนะ…

1 1 2 5 0

นึกออกแล้ว หนำนกั่วเคยพูด

พอนึกถึงน้องสำวอำข่ำก็ปวดใจขึ้นมำอีกรอบ เธอนี่มัน

ไม่ได้เรื่องจริงๆ

เรียนแย่ ควำมรักก็เอำไม่อยู่ ญำติพี่น้องก็ทิ้งเธอไป

ควำมจริงใจรั้งคนไม่ได้ มีแต่จะท ำให้เจ็บปวด หนำนกั่วเคย

พูดกับเธอแบบนี้ ถ้ำพูดถึงเรื่องเรียน น้องสำวฝำแฝดเก่งกว่ำเธอ

เทียบกันเรื่องควำมรัก หนำนกั่วเองก็จัดกำรผู้ชำยได้อยู่หมัด

เสมอ ผู้ชำยที่อำข่ำชอบทุกคนล้วนถูกหนำนกั่วแย่งไปโดยไม่มี

ข้อยกเว้น ล้มลุกคลุกคลำน ท ำไม่ได้ดีเลยสักอย่ำง

ทัศนคติของหนำนกั่วล้วนเป็นไปในทำงเดียวกับมู่ฮวำหลี

คนที่เรียนมำในด้ำนนี้ต่ำงคิดว่ำกุมควำมรู้สึกของทุกคนได้หมด

อยำกจะเล่นยังไงก็ได้

แต่ท ำไมเธอท ำไม่เคยได้ เธอใช้เทคนิคเล่นกับจิตใจคนอื่น

ไม่ได้เหมือนที่หนำนกั่วกับพี่มู่ท ำ แต่เธอก็ไม่ยอมเอำหัวใจยกให้

ใครไปเหยียบย่ำง่ำยๆ เธอเป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ และก็

เลวเต็มร้อยไม่ได้เช่นกัน

ดังนั้นไปๆ มำๆ เธอถึงได้เหลือตัวคนเดียว

1 1 2 5 1

กำรโทรมำของมู่ฮวำหลีท ำให้อำข่ำรู้สึกโดดเดี่ยวมำก จิต

ตกขีดสุด แต่ในขณะที่เธอก ำลังมืดแปดด้ำนทันใดนั้นก็เหมือน

ได้เห็นแสงสว่ำง

ประธำนเชี่ยน!

แล้วประธำนเชี่ยนล่ะ ประธำนเชี่ยนก็คิดแบบนี้หรือเปล่ำ?

ประธำนเชี่ยนที่เป็นฝำแฝดทำงจิตวิญญำณของเจิ้งซวี่ก็มอง

ควำมรักในแบบเดียวกับศิษย์พี่กับหนำนกั่วหรือเปล่ำ รู้สึกว่ำกำร

ใช้วิชำเล่นกับควำมรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องสนุก คนท ำไม่ได้ก็คือไร้

ค่ำ?

พอนึกถึงตรงนี้อำข่ำก็อยำกโทรหำเสี่ยวเชี่ยน แต่เจิ้งซวี่เดิน

กลับมำอีกพร้อมอำหำรในมือ

“ยังไม่ไปอีก?”

“ไปไหน? คุณเป็นแบบนี้จะให้ผมไปไหน? อีกอย่ำง ที่คุณ

ป่วยแบบนี้ผมเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ…”

1 1 2 5 2