แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1341 อธิบำยยำก

เวลำนี้หยำงกวงก็ทนบรรยำกำศกระอักกระอ่วนแบบนี้ไม่

ไหวเหมือนกัน เขำรู้สึกว่ำรีบท ำให้จบๆ จะดีกว่ำ

สำยตำของอำจำรย์หลีน่ำกลัวมำก คล้ำยกับดวงตำของงูใน

สวนสัตว์ ไม่มีควำมอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย จ้องนำนๆ แล้วสยอง

พิกล

รีบจัดกำรให้หมดหน้ำที่แล้วรีบออกจำกตรงนี้ดีกว่ำ พอนึก

ถึงตรงนี้ทันใดนั้นหยำงกวงก็หยิบแส้ออกมำจำกในถุงพลำสติก

แล้วหวดกลำงอำกำศอย่ำงคล่องแคล่วจนเกิดเสียง

“อำจำรย์หลีครับ ผมจะท ำให้อำจำรย์พอใจแน่นอนครับ!”

“เพียะ!”

สำยแส้กวัดแกว่งกลำงอำกำศ ถูกหวดไปทำงมู่ฮวำหลี

ต่อให้เป็นมู่ฮวำหลีที่สำยตำเฉียบคมก็เดำไม่ถูกว่ำจะมีคน

ใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ และคงไม่มีทำงเดำได้ว่ำจะเป็นฝีมือของอวี๋

หมิงหลำง

หยำงกวงหวดแส้ไป โชคดีที่มู่ฮวำหลีหลบทัน แต่แส้ก็ยัง

1 1 3 0 3

หวดโดนแขน เขำเจ็บมำก

“บ้ำไปแล้วเหรอ?” มู่ฮวำหลีโมโห แต่หยำงกวงก็ยังคงหวด

ต่อไป

“คุณบอกว่ำต้องกำรเองนะครับ!”

เขำมีจรรยำบรรณในอำชีพ ลูกค้ำต้องมำเป็นที่หนึ่ง!

“ผม?” มู่ฮวำหลียื่นมือไปจับแส้ไว้ เขำออกแรงเล็กน้อยแส้ก็

เปลี่ยนมำอยู่ในมือเขำ ตำมมำด้วยกำรหวดกลับ หยำงกวงถูก

หวดโดนหน้ำ เจ็บจนร้องโอดโอย

แส้ชนิดนี้ไม่ถึงกับท ำให้คนเจ็บหนัก แต่พอโดนก็เจ็บมำก

เหมือนกัน

อะไรกัน ที่แท้อำจำรย์หลีเรียกเขำมำไม่ใช่ให้เขำมำหวด แต่

มำให้ถูกหวดเหรอเนี่ย!

“คุณเป็นคนโทรให้ผมมำเองนะ อำจำรย์หลีจะหวดผม

ตรงไหนก็ได้ แต่อย่ำเอำให้โดนหน้ำได้ไหมครับ…”

ต้องใช้หน้ำท ำมำหำกินนะ!

1 1 3 0 4

มู่ฮวำหลีได้ยินแบบนั้นก็หวดเข้ำไปที่หน้ำของหยำงกวงโดย

ไม่ลังเลหลำยที กับคนที่กล้ำใช้ควำมรุนแรงกับเขำ เขำไม่มีทำง

ปล่อยไว้เด็ดขำด!

เสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ด้ำนบนชมอย่ำงสนุกสนำน

ถึงเธอจะไม่ได้เห็นแมวไร้จรรยำบรรณถูกหวด แต่ได้เห็น

ผู้ชำยเฮงอย่ำงหยำงกวงถูกทรมำนมันก็สะใจเหมือนกัน ขณะที่

เธอก ำลังมันอยู่นั้นก็เห็นมู่ฮวำหลีหวดหยำงกวงพลำงมองส ำรวจ

ไปรอบห้อง ทันใดนั้นสำยตำของเขำก็ไปหยุดอยู่ตรงช่องระบำย

ลมที่เสี่ยวเชี่ยนใช้มองอยู่ เขำเอะใจขึ้นมำทันที

เสี่ยวเชี่ยนตกใจรีบหดหัว ในทำงทฤษฎีมู่ฮวำหลีไม่น่ำจะ

มองเห็นเธอหรอก ต ำแหน่งนี้ค่อนข้ำงมืด อีกอย่ำงไฟตรงนี้ก็

ไม่ได้เปิด แต่เขำท ำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกรำวกับว่ำถูกจับได้เข้ำแล้ว

ประธำนเชี่ยนถึงกับสะดุ้ง

“คุณโทรมำเองนะครับ!” หยำงกวงถูกหวดจนหมดทำงหนี

“อ่อ งั้นก็ผมแหละนะ”

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินมู่ฮวำหลีท ำเสียงหึ หึ จำกนั้นก็ตำมมำด้วย

เสียงร้องโอดโอยอย่ำงน่ำเวทนำของหยำงกวง เธอไม่กล้ำมองลง

1 1 3 0 5

ไปอีก และก็ไม่รู้ว่ำมู่ฮวำหลีจัดกำรหยำงกวงไปถึงไหนแล้ว

หยำงกวงสู้กลับหรือเปล่ำก็ไม่รู้ เอำเป็นว่ำท ำให้สองคนนี้ผิดใจ

กันเป็นพอ

เสียงหัวเรำะหึ หึของมู่ฮวำหลีท ำให้ประธำนเชี่ยนสูญเสีย

ควำมกล้ำที่จะมองลงไปต่อ เธอตัดสินใจรีบถอยออกจำกตรงนั้น

ปลำยสำยของโทรศัพท์ไร้ควำมเคลื่อนไหวจำกทำงด้ำน

อวี๋หมิงหลำง เธอเองก็ไม่กล้ำส่งเสียงกลัวมู่ฮวำหลีจะได้ยิน จึง

ถอยกลับไปเอง

เส้นทำงของท่อแบบนี้ถ้ำไม่มีอวี๋หมิงหลำงน ำทำงมำก็ปีน

ยำกมำก ไม่เพียงแต่จะมืด ภำยในยังไม่รำบเรียบอีกด้วย เสี่ยว

เชี่ยนจะกลับตัวก็ไม่ได้ เธอคลำนเข่ำถอยหลังอย่ำงรวดเร็ว

โครงสร้ำงภำยในนี้ซับซ้อนมำกเธอเองก็ไม่รู้ว่ำต้องไปทำงไหน

ถอยมั่วไปหมด ไม่ได้รู้เลยว่ำตัวเองถอยไปจนถึงทำงแยกของอีก

ฝั่งแล้ว

เธอถอยไปได้ระยะหนึ่งพอก้มมองก็เห็นแสงไฟ เธอคิดว่ำถึง

จุดหมำยแล้ว ก ำลังคิดอยู่ว่ำจะเรียกเสี่ยวเฉียงให้ขึ้นมำรับเธอ

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงจำกด้ำนล่ำง

1 1 3 0 6

“ใครอะ?”

เสียงของอำข่ำดังขึ้นมำ

เสี่ยวเชี่ยนตกใจ เอ๊ะ?!

นี่มันอะไรกัน!

นี่เธอไม่ได้กลับไปที่ห้องว่ำงนั่นเพื่อจะได้เรียกเสี่ยวเฉียงมำ

รับหรอกเหรอ?

ท ำไมมำโผล่ที่ห้องอำข่ำได้ล่ะ?

เสี่ยวเชี่ยนหมอบดูด้ำนล่ำงผ่ำนทำงช่องระบำยลม เธอเห็น

อำข่ำใส่ชุดคลุมอำบน้ำเดินออกไป นี่คงก ำลังเตรียมอำบน้ำแต่มี

คนมำเคำะประตูเสียก่อน

หรือนี่จะเป็นโปรโมชันหนึ่งแถมหนึ่ง? เดิมทีอยำกปั่นหัวแค่

แมวหลีฮวำ ปรำกฏว่ำในขณะที่ถอยหลังมั่วๆ นี้ เอ่อ ปีนมั่ว เธอ

กลับมำโผล่ที่ห้องอำข่ำ

ประธำนเชี่ยนไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูคนอื่น เธอเห็นมีคนมำหำ

อำข่ำจึงจะถอยกลับ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเหนื่อยหน่ำยของ

อำข่ำ

1 1 3 0 7

“เจิ้งซวี่นำยมำท ำอะไร? ว้ำย!”

สิ้นเสียงร้องก็ไม่มีเสียงอะไรอีก

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟังก็อึ้ง เจิ้งซวี่มำ?

“เมียจ๋ำ เกิดอะไรขึ้น! ได้ยินแล้วตอบด้วย!” เสียงเรียกของ

อวี๋หมิงหลำงลอดออกมำจำกหูฟัง

เสี่ยวเชี่ยนเห็นอำข่ำไปเปิดประตูแล้วไม่น่ำจะได้ยินเสียง

จำกตรงนี้เธอจึงพูดเสียงเบำ

“เจิ้งซวี่มำ… เมื่อกี้อำข่ำร้องแล้วก็เงียบไป แย่ละ นำยว่ำ

เจิ้งซวี่จะโมโหทั้งรักทั้งแค้นเลยมำท ำเรื่องไม่ดีกับอำข่ำถึงที่มะ?”

เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงอำข่ำ

“ง่ำยมำก รอแปปนะ”

ปลำยสำยเงียบไป ผ่ำนไปไม่ถึงสองนำทีเสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกมี

กำรเคลื่อนไหวจำกทำงด้ำนหลัง เธอหันไปดูก็เห็นเสี่ยวเฉียง

ก ำลังคลำนมำ

อวี๋หมิงหลำงตำมมำดูด้วยโดยไม่สนว่ำจะเป็นเรื่องใหญ่

หรือเปล่ำ โดยเฉพำะก่อนหน้ำนี้อำข่ำเคยแอบดักฟังเขำกับเสี่ยว

1 1 3 0 8

เชี่ยน แบบนี้เรียกว่ำทีใครทีมัน ได้ทีก็ต้องล้ำงแค้น!

ในใจของเสี่ยวเฉียงรู้ดีว่ำไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก แต่ถ้ำมีเรื่อง

สนุกแล้วไม่ได้ดูมันยอมได้ที่ไหนกัน ครั้นแล้วเขำจึงให้เสี่ยว

เชี่ยนหลบ เขำงัดตะแกรงช่องระบำยลมออก จำกนั้นก็กระโดดลง

ไปแล้วยื่นสองมือจะรับเสี่ยวเชี่ยนลงมำ

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำมันสูงไปหน่อย แอบกลัว แต่ก็กระโดดลง

ไป เขำรับไว้อย่ำงมั่นคง

แอบเข้ำห้องคนอื่นด้วยวิธีแบบนี้ประธำนเชี่ยนไม่เคยท ำ แต่

แบบนี้มันก็เร้ำใจดี สนุกกว่ำดูแมวหลีฮวำฟำดแส้ใส่ผู้ชำย

เฮงซวยอีก

สมกับที่ว่ำเรื่องดีๆ ท ำยำก เรื่องเลวๆ คล่องกว่ำ ภำยใต้

กำรน ำของสหำยอวี๋เสี่ยวเฉียง ประธำนเชี่ยนกู่ไม่กลับแล้ว

อวี๋หมิงหลำงท ำท่ำบอกเสี่ยวเชี่ยนให้เงียบๆ เขำจูงมือเสี่ยว

เชี่ยนย่องเงียบไปทำงห้องน้ำ

หัวใจของเสี่ยวเชี่ยนเวลำนี้เต้นรัวด้วยควำมตื่นเต้น อำรมณ์

แบบเร้ำใจที่ได้ท ำเรื่องผิดๆ แต่อวี๋หมิงหลำงกลับนิ่งมำก ด้วย

งำนของเขำที่ต้องเคยเจอเรื่องพวกนี้มำบ้ำงอยู่แล้ว

1 1 3 0 9

อีกอย่ำงตอนนั้นอำข่ำก็แอบฟังเขำกับเสี่ยวเชี่ยนบ่อยๆ

อวี๋หมิงหลำงไม่รู้สึกผิดหรอก

ท ำอะไรไว้ช้ำเร็วก็ต้องรับกรรม!

เขำเปิดประตูห้องน้ำ ด้ำนนอกยังมีอีกห้อง เขำรีบพำเสี่ยว

เชี่ยนไปหลบตรงประตู เปิดแง้มๆ ไว้เพื่อแอบดูเหตุกำรณ์ด้ำน

นอก

พวกเขำเห็นอำข่ำคุกเข่ำลงกับพื้น ส่วนเจิ้งซวี่นั่งยองๆ

ประคองเธอไว้

เสี่ยวเฉียงผิวปำกแบบไร้เสียง จำกนั้นก็หันไปกระซิบข้ำงหู

เสี่ยวเชี่ยน

“ไม้นี้เจ๋ง เรียกว่ำอะไรน้ำ… ยอดชำยผลักอะไรนะ?”

“รถ!” เสี่ยวเชี่ยนตอบ

จำกนั้นก็ได้ยินเสียงเขำหัวเรำะคิกคัก เสี่ยวเชี่ยนยกนิ้วกลำง

ให้ กะแล้วว่ำหมอนี่ต้องขุดหลุมให้เธอโดดลงไป

ที่ด้ำนนอกไม่ได้มีภำพติดเรทอย่ำงที่เสี่ยวเฉียงคิด ต่อให้

เจิ้งซวี่จะเลวร้ำยแค่ไหนก็ไม่มีทำงถึงขนำดมำถึงก็จู่โจมเลยโดยที่

1 1 3 1 0

ไม่ดูว่ำจะฝืนใจอีกฝ่ำยหรือเปล่ำ

เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็คือ อำข่ำเดินไปเปิดประตู พอ

เห็นเป็นเจิ้งซวี่เธอก็รู้สึกว่ำตัวเองแต่งตัวไม่เหมำะสม เธอคิดว่ำ

รุ่นพี่มำหำด้วยซ้ำ จึงหันหลังจะไปเปลี่ยนชุด แต่เจิ้งซวี่กลับคิดว่ำ

เธอไม่อยำกเห็นหน้ำเขำจึงดึงเธอเอำไว้ ปรำกฏว่ำอำข่ำจะหลบ

แต่เท้ำกลับลื่น ล้มหน้ำคว่ำ เจิ้งซวี่เลยเข้ำไปพยุงเธอ ซึ่งหำกคน

ภำยนอกเห็นก็คงรู้สึกว่ำเป็นภำพที่ไม่อำจบรรยำย

1 1 3 1 1