แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1364 น้องชำยกินของเหลือจำกคนอื่น

ต้ำหลงไม่รู้ว่ำพี่สำวได้สืบประวัติแฟนสุดที่รักของเขำจน

หมดเปลือกแล้ว เขำก ำลังไปส่งฉินเซียงเสวี่ยกลับบ้ำน

ต้ำหลงเรียกรถแท็กซี่นั่งไปส่ง พอถึงหน้ำบ้ำนเขำเห็นฉิน

เซียงเสวี่ยสีหน้ำดูแย่มำกจึงถำมขึ้น

“เซียงเสวี่ยเป็นอะไรไป?”

“เปล่ำ…”

เธอนึกไม่ถึงว่ำไปจำกเมือง Q แล้วท ำไมยังเจอ ‘คนรู้จัก’

ได้?

“พี่ผมท ำคุณกลัวหรือเปล่ำ? จริงๆ แล้วพี่ผมดูภำยนอก

เหมือนคนดุ แต่ใจดีมำกเลยนะ เขำไม่ได้มีเจตนำร้ำยกับคุณ

แน่นอน คุณอย่ำเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

เซียงเสวี่ยไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนมีเจตนำร้ำยกับเธอหรือเปล่ำ

แต่เธอรู้ว่ำ หลังจำกที่ผู้ชำยสองคนนั้นเข้ำมำ ต่อให้ไม่มีเจตนำ

ร้ำยก็เหมือนมีแล้ว

“ต้ำหลง บ้ำนเธอท ำงำนอะไรกันแน่? ไหนเธอบอกว่ำแม่

1 1 4 9 5

เป็นแม่บ้ำน พ่อเลี้ยงเป็นพนักงำนทั่วไปไงล่ะ?”

ที่เธอเลือกต้ำหลงเป็นเพรำะรู้สึกว่ำครอบครัวของต้ำหลงดู

พื้นๆ ครอบครัวระดับล่ำงแบบนี้ไม่มีทำงได้คลุกคลีกับอดีตเก่ำๆ

ของเธอแน่นอน รอจนวันที่ต้ำหลงปลดประจ ำกำร เธอกับเขำ

ย้ำยไปเมืองอื่นก็ไม่มีใครรู้จักเธอแล้ว

ในขณะที่เธอก ำลังวำดฝันอนำคตอันสวยงำม ท ำไมถึงได้

เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้!

ผู้ชำยวัยรุ่นที่มำจำกครอบครัวธรรมดำ ท ำไมแค่เลี้ยงข้ำวก็

มีบุคคลใหญ่โตโผล่มำได้ถึงสองคน?

ไม่ว่ำจะเป็นเจิ้งซวี่หรือไห่เจำล้วนเป็นคนใหญ่คนโตที่มี

ชื่อเสียง อำหำรมื้อเดียวกลับได้เจอทั้งสองคน ตกลงต้ำหลงเป็น

ใครกันแน่?

“ครอบครัวผมธรรมดำจริงๆ นะ ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้กำรเงินผมยังติดลบอยู่เลยด้วยซ้ำ เพรำะก่อนหน้ำนี้พ่อผม

ท ำเคมีบ ำบัดผมไปยืมเงินเพื่อนทหำรมำ แม่ผมพอมีเงินหน่อย

แต่นั่นก็เป็นเงินที่ได้จำกเวนคืนบ้ำนเอำไว้ใช้ยำมแก่ ผมไม่ค่อย

อยำกยุ่งกับเงินคนแก่…”

1 1 4 9 6

ต้ำหลงไม่ได้ตั้งใจปิดบังฐำนะตัวเองกับฉินเซียงเสวี่ย ก็แค่

เสี่ยวเชี่ยนสั่งสอนเขำไว้เยอะ ท ำให้ตอนนี้ต้ำหลงเลยพลอยคิด

ว่ำครอบครัวมีฐำนะก็เป็นเรื่องของครอบครัว ตัวเขำเป็นผู้ชำย

ต้องหำเงินได้ด้วยตัวเอง

ดังนั้นตอนที่เพิ่งรู้จักกับเซียงเสวี่ยเขำถึงได้ปิดบังเรื่องที่แม่

เขำเวนคืนบ้ำนแล้วได้บ้ำนในเมืองมำหลำยหลัง อีกทั้งยังได้เล่น

หุ้นตำมค ำแนะน ำของพี่สำวได้ก ำไรมำไม่น้อย แม้แต่เรื่องที่พ่อ

เลี่ยวเป็นหัวหน้ำผู้พิพำกษำศำลกลำง เสี่ยวเชี่ยนแต่งกับลูกชำย

ของนำยพล พี่เขยยังเป็นหัวหน้ำหน่วยรบพิเศษที่อำยุน้อยที่สุด

อีก… เรื่องพวกนี้เขำก็ไม่ได้พูด

บอกหรือไม่บอกจะมีควำมหมำยอะไร อย่ำว่ำแต่สถำนะของ

พี่เขยที่ไม่สะดวกพูดออกไป ต่อให้พูดออกไปแล้วยังไงล่ะ เงินก็

เงินของคนอื่น ยังไงเขำก็ต้องพึ่งล ำแข้งตัวเองอยู่ดี

“ฉันไม่ได้หมำยถึงเรื่องนี้ ฉันหมำยถึง ท ำไมพี่สำวเธอถึงได้

รู้จักประธำนเจิ้งกับบอสไห่?”

“อ๋อ พวกเขำน่ะเหรอ พวกเขำเป็นเพื่อนสมัยเด็กของพี่เขย

ผม และก็เป็นเพื่อนของพี่ผมด้วย พี่ผมเป็นหมอ ก็เลยมีเพื่อน

จำกหลำกหลำยวงกำร”

1 1 4 9 7

“เพื่อนสมัยเด็ก?” ฉินเซียงเสวี่ยพูดค ำนี้ซ้ำไปซ้ำมำด้วย

อำกำรตกใจเหมือนวิญญำณหลุดลอยไปแล้ว จำกนั้นก็แสยะยิ้ม

ออกมำ

“ดูท่ำเธอจะมีเรื่องที่ปิดบังฉันอยู่เยอะมำก”

บอสไห่กับประธำนเจิ้งเป็นใครมำจำกไหน ใช่ว่ำฉินเซียง

เสวี่ยจะไม่รู้ คนที่มำจำกหมู่บ้ำนนั้นธรรมดำที่ไหน?

เห็นทีพี่เขยของเขำก็คงมำจำกหมู่บ้ำนเดียวกันแน่นอน

ไม่อย่ำงนั้นไม่มีทำงเรียกว่ำเพื่อนสมัยเด็ก

ฉินเซียงเสวี่ยในเวลำนี้รู้สึกเบื้องหน้ำมืดมนไปหมด มองไม่

เห็นอนำคต ในใจเหมือนมีก้อนหินขนำดใหญ่กดทับอยู่

เธออุตส่ำห์อ้อมไปอ้อมมำ สุดท้ำยก็วนกลับมำที่เดิม!

“ต้ำหลง ต่อไปพวกเรำไม่ต้องมำเจอกันแล้วนะ” เธอพูด

น้ำตำคลอ

“อะไรนะ?” ต้ำหลงอึ้ง ก่อนหน้ำนี้ยังดีๆ อยู่ ท ำไมไปเจอ

พี่สำวเขำกลับมำก็บอกเลิก?

“พวกเรำไม่เหมำะสมกัน ครอบครัวเรำแตกต่ำงกันมำก

1 1 4 9 8

เกินไป เธอคบกับฉันมองไม่เห็นอนำคตหรอก”

“แตกต่ำงกันมำกอะไรกัน? พวกเรำก็พอๆ กันไม่ใช่เหรอ?

คุณท ำงำนหำเช้ำกินค่ำ ผมก็เป็นแค่ทหำรจนๆ พวกเรำคุยกัน

แล้วไม่ใช่เหรอว่ำจะพยำยำมเพื่ออนำคตไปด้วยกัน? ท ำไมอยู่ๆ

คุณก็มำพูดแบบนี้? รังเกียจที่ผมจนเหรอ เซียงเสวี่ยคุณวำงใจได้

เดี๋ยวกลับไปผมจะตั้งใจสอบเข้ำโรงเรียนทหำร คุณรอผมไม่กี่ปี

ขอแค่ผมสอบเข้ำได้อนำคตของพวกเรำก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ!”

ต้ำหลงรีบพูดควำมในใจ เซียงเสวี่ยเห็นถึงควำมจริงใจของ

เขำก็รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ

ก้ำวพลำดเพียงครั้งเดียวตรำบำปติดตัวไปชั่วชีวิต แต่ตอนนี้

พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

“ถ้ำเธอจนจริงๆ ก็คงดี… ช่ำงเถอะ พวกเรำอย่ำเจอกันอีก

คิดเสียว่ำเรำไม่เคยรู้จักกัน ลืมฉันเถอะนะต้ำหลง” เซียงเสวี่ยพูด

จบก็วิ่งเข้ำบ้ำนปิดประตู ต้ำหลงจะเคำะยังไงประตูใหญ่ของ

หมู่บ้ำนก็ยังคงปิดสนิทเหมือนเดิม

ต้ำหลงยืนอยู่หน้ำประตูสักพักก็มีสำวน้อยคนหนึ่งเดิน

ออกมำ อำยุรำวๆ สิบเอ็ดสิบสองปี

1 1 4 9 9

“พี่หลงกลับไปเถอะค่ะ วันนี้พี่หนูไม่ออกมำเจอพี่แล้ว อย่ำ

รอเลย”

“อิ๋งอิ๋ง พี่สำวเรำเป็นอะไรไป? หรือพี่พูดอะไรผิดท ำให้เขำ

โกรธหรือเปล่ำ?” ต้ำหลงถำมด้วยควำมร้อนใจ เด็กคนนั้นส่ำย

หน้ำ มองเขำสักพักแล้วปิดประตูใหญ่

ด้วยควำมสำมำรถของต้ำหลงตอนนี้ปีนก ำแพงเข้ำไปไม่ใช่

ปัญหำใหญ่ แต่เขำเลือกที่จะให้เกียรติเซียงเสวี่ย สำวเจ้ำไม่

อยำกเจอเขำ ถ้ำเขำบุกเข้ำไปคงไม่ดีแน่

ปัญหำต้องเกิดจำกพี่สำวเขำแน่ๆ พอนึกถึงตรงนี้ต้ำหลงก็

รีบออกไปโบกรถด้วยควำมร้อนใจ เขำจะไปถำมพี่ให้รู้เรื่อง

ว่ำเซียงเสวี่ยไม่ดีตรงไหน ท ำไมไปเจอพี่เขำแค่ครั้งเดียวก็มำ

บอกเลิก!

เสี่ยวเชี่ยนในเวลำนี้ก็เพิ่งถึงบ้ำน สิ่งแรกที่เธอท ำคืออุ้มเสี่ยว

เหวยที่หลับแล้วไปนอนบนเตียงเด็ก จำกนั้นก็ถอดกระเป๋ำออก

เงินที่อยู่ในกระเป๋ำกระจำยลงบนพื้น เดิมทีเงินนี้เตรียมไว้

ให้แฟนน้องชำยเพื่อเป็นของขวัญพบหน้ำกันครั้งแรก ตำมธรรม

เนียมคนเมือง Q เจอหน้ำฝ่ำยหญิงครั้งแรกผู้ใหญ่ต้องให้เงิน

1 1 5 0 0

โดยทั่วไปให้กันอยู่ที่สำมร้อย มำกสุดก็แค่ห้ำร้อย เสี่ยวเชี่ยน

เตรียมไว้สองพัน ซึ่งเป็นจำกกำรที่เธอกับอวี๋หมิงหลำงได้ปรึกษำ

กันแล้ว

ไม่มำกและก็ไม่น้อย อยู่ในระดับกลำงๆ พอดี ไม่สร้ำงควำม

กดดันให้ฝ่ำยหญิง และไม่เป็นกำรดูถูกอีกฝ่ำย

เรื่องรำวกลำยเป็นแบบนี้ ของขวัญไม่ได้ให้ แถมยังพก

ควำมโมโหกลับบ้ำน

พอเข้ำห้องนอนเสี่ยวเชี่ยนก็ถีบประตูปิด หยิบหมอนขึ้นมำ

ฟำด ไฟโกรธในใจระบำยออกไปไม่ได้

“พอแล้ว จะโกรธขนำดนั้นไปท ำไม” อวี๋หมิงหลำงรีบห้ำม

“เรื่องแบบนี้เรียกว่ำอะไร? นำยบอกฉันซิมันเรียกว่ำอะไร!

ฉันไม่ได้หวังให้น้องฉันหำแฟนเป็นลูกเศรษฐี หน้ำตำธรรมดำก็

ไม่เป็นไร ขอแค่ใช้ชีวิตอย่ำงตรงไปตรงมำเป็นพอ แล้วนี่ดูสิไป

เอำใครมำ? หำ? นี่ถ้ำถูกหลอกส ำเร็จจริง ต่อไปคนจะมองต้ำ

หลงยังไง? หำ?!”

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนสติแตกไปเรียบร้อย ไห่เจำบอกว่ำฉินเซียง

เสวี่ยไม่ใช่โสเภณีระดับสูง แต่ท ำงำนแบบนี้ แขนโอบคนมำนับ

1 1 5 0 1

ครั้งไม่ถ้วน ปำกก็สัมผัสกับปำกคนอื่นมำตั้งเท่ำไร ท ำได้ทุก

อย่ำงเพื่อเงิน มันจะต่ำงอะไรกับคนที่มีอำชีพพิเศษอย่ำงว่ำ?

“คุณใจเย็นๆ นะ อย่ำว่ำแต่เขำยังไม่ได้แต่งเข้ำบ้ำนเลย เอำ

แค่เรื่องก่อนหน้ำนี้คุณก็พูดอยู่ไม่ใช่เหรอว่ำคุณไม่ได้ดูถูกคนที่มี

อำชีพพิเศษ…”

ไม่พูดยังพอว่ำ พอพูดแบบนี้ขึ้นมำประธำนเชี่ยนก็รู้สึก

เหมือนถูกตบหน้ำ เธอหันไปตบหน้ำอกอวี๋หมิงหลำง “ไอ้คน

แซ่อวี๋ ถ้ำนำยมีน้องชำย นำยอยำกให้เขำแต่งคนแบบนี้เข้ำบ้ำน

เหรอ?”

“เอ่อ เรื่องนี้ผมขอสงวนควำมคิด”

“สงวนกับผีสิ! ฉันจะบอกนำยให้นะ ที่ฉันโกรธไม่ใช่แค่

เพรำะเขำปิดบังน้องชำยฉันเรื่องอดีตอันโสมม ฉันโกรธยิ่งกว่ำที่

เขำเห็นน้องชำยฉันเป็นไอ้โง่! แบบนี้เรียกอะไร? สนุกพอแล้วเลย

หำคนซื่อๆ มำแต่งด้วย? คนซื่อของบ้ำนเรำต้องไปกินของเหลือ

จำกคนอื่นอย่ำงนั้นเหรอ?!”

1 1 5 0 2