แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1384 เด็กคนนี้น่ำสนใจดีนะ

เสี่ยวเชี่ยนให้ชีอวี่เซวียนพำเสี่ยวเหวยไปจองที่ร้ำนใน

โรงแรมก่อน ส่วนตัวเองกับอวี๋หมิงหลำงไปซื้อของกินเล่นที่

ตลำดกลำงคืน

พอเห็นปลำหมึกย่ำงเสี่ยวเชี่ยนก็นึกถึงสมัยเด็กๆ

“นึกถึงต้ำหลงเหรอ?” อวี๋หมิงหลำงรู้ ถ้ำไม่ใช่เพรำะเรื่อง

ของต้ำหลงเสี่ยวเชี่ยนคงไม่กลุ้มขนำดนี้

“ไม่มีอะไรให้น่ำนึกถึง ที่ควรพูดพวกนำยก็พูดแทนฉันแล้ว

ไม่ใช่เหรอ?”

สำมบื้อข้ำงกำยเธอปกติชอบท ำตัวไม่เต็มบำท แต่ช่วงเวลำ

ส ำคัญๆ กลับเข้ำใจทุกอย่ำงดี

“ทุกย่ำงก้ำวของพวกเขำสองคนล้วนเป็นไปตำมควำม

คำดหมำยของคุณ งั้นก็ปล่อยให้พวกเขำค้นหำต่อไปเถอะ”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ ก็คงต้องเป็นแบบนั้น

มีคนประเภทหนึ่งที่เข้ำมำรับค ำปรึกษำ เห็นๆ อยู่ว่ำผลลัพธ์

จะเป็นอย่ำงไร แต่กลับเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ต่อให้ทุกสิ่งอย่ำง

1 1 6 6 5

ที่พวกเขำนั้นต้องประสบจะอยู่ในควำมคำดหมำยของจิตแพทย์

แต่ก็จนปัญญำ

คนบำงคนต้องให้เจอกับ ‘เส้นทำงผิดพลำด’ ถึงจะรู้ว่ำ

ตัวเองต้องกำรอะไร คนอื่นพูดเป็นหมื่นครั้งก็ไร้ประโยชน์

มำคิดดูดีๆ ไม่ใช่แค่จิตแพทย์กับผู้ป่วย เสี่ยวเชี่ยนกับต้ำ

หลง นี่ไม่ใช่ภำพสะท้อนชีวิตจริงที่พ่อแม่นับพันนับหมื่นสั่งสอน

ลูกหรอกหรือ?

พวกผู้ใหญ่มักมองไปไกลเสมอ ประสบกำรณ์ชีวิตท ำให้

พวกเขำเข้ำใจสิ่งต่ำงๆ มำกกว่ำ แต่ยำมที่พ่อแม่ถ่ำยทอด

ประสบกำรณ์ให้ลูกอย่ำงหมดเปลือก ลูกกลับไม่อำจยอมรับได้

ในทันที สถำนกำรณ์แบบนี้มักเจอในเรื่องกำรเลือกคู่ครอง กำร

เลือกเส้นทำงเรียนต่อ เป็นต้น

บำงครั้งเป็นเพรำะพ่อแม่ตำมยุคสมัยไม่ทัน บำงครั้งสิ่งที่พ่อ

แม่พูดล้วนถูกต้องแล้ว แต่ลูกก็ยังคงดันทุรัง จนกระทั่งหลำยปีให้

หลังตัวเองได้พูดออกมำเองว่ำ ตอนนั้นพ่อแม่พูดถูก แต่กว่ำจะ

ถึงตอนนั้นตัวเองก็กลำยเป็นพ่อแม่คนแล้ว

บำงเส้นทำงรู้ทั้งรู้ว่ำไม่ดีก็ยังจะเดินไป ไม่เดินไปให้รู้ไม่

1 1 6 6 6

เรียกว่ำกำรใช้ชีวิตด้วยตัวเอง นี่ก็คือต้ำหลง นี่ก็คือชีวิตคนเรำ

อวี๋หมิงหลำงรับปลำหมึกย่ำงที่พ่อค้ำส่งมำให้แล้วยื่นให้

เสี่ยวเชี่ยน

“เมียจ๋ำ วันนี้ที่คุณเลือกกินอันนี้เป็นเพรำะมีควำมทรงจ ำ

กับต้ำหลงเรื่องนี้เหรอ?”

“อืม เมื่อก่อนแถวบ้ำนมีตลำดกลำงคืน ต้ำหลงชอบกินอันนี้

เงินไม่พอฉันก็ให้”

เงินไม่พอพี่ให้ได้ แต่ประสบกำรณ์ชีวิตพี่ช่วยไม่ได้

“ฮี่ ฮี่ เมียจ๋ำ คุณรู้ไหมว่ำวิธีที่ดีที่สุดที่จะท ำให้คนๆ หนึ่งลืม

ควำมทรงจ ำได้คืออะไร?” อยู่ๆ อวี๋หมิงหลำงก็ยิ้มเจ้ำเล่ห์ออกมำ

ขัดจังหวะดรำม่ำของเสี่ยวเชี่ยน

“อะไร?”

“ดูดีๆ นะ นี่เป็นสิ่งที่พ่อคุณสอน ก็คือ”

ทันใดนั้นอวี๋หมิงหลำงก็แหกปำกตะโกน “จะตำยแล้วก็ต้อง

มีควำมรัก! ไม่เอำให้สุดชีวิตมันไม่สุข!”

1 1 6 6 7

บ้ำเอ๊ย!

เสี่ยวเชี่ยนตัวแข็งเป็นหินไปแล้ว

วินำทีนั้นชำวตลำดกลำงคืนได้หันมำมองกันหมด กลำยเป็น

คนดังทันที… ใครจะอยำกดังด้วยเรื่องแบบนี้!

อวี๋หมิงหลำงไปแล้วต้องเอำให้สุด เขำตะโกนเสียงดังจน

เส้นเลือดปูดที่หน้ำผำก

“จะตำยแล้วก็ต้องมีควำมรัก! ไม่เอำให้สุดชีวิตมันไม่สุข~

จักรวำลสิ้นสลำยหัวใจยังอยู่! ยำกจนข้นแค้นก็ต้องมีรัก! ไม่โร

แมนติกชีวิตไม่เกินร้อย~~”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกหน้ำร้อนผ่ำวขึ้นเรื่อยๆ เขย่ำตัวเขำให้หยุดก็

ไม่ยอมหยุด อยำกจะร้องท่อนสุดท้ำยให้จบ

“จักรวำลสิ้นสลำยหัวใจยังอยู่~”

คนที่มำเดินตลำดกลำงคืนในช่วงวันหยุดสุดสัปดำห์ไม่มี

ใครไม่ส่งสำยตำมองเหยียดมำให้ เสี่ยวเชี่ยนคล้ำยกับได้ยินคน

พูดว่ำ คนเพี้ยน คนบ้ำ คนสติไม่เต็มเป็นต้น

“พอแล้ว ไปได้แล้ว!” เสี่ยวเชี่ยนกลัวเขำท ำอะไรบ้ำๆ ต่อ

1 1 6 6 8

“อำรมณ์ดีขึ้นมำยัง?” เสียงเขำแหบไปเรียบร้อย เพื่อที่จะ

สร้ำงควำมทรงจ ำใหม่มำแทนที่ให้เมียเขำ นี่เขำร้องด้วยจิต

วิญญำณเลยนะ!

มีสำมีเพี้ยนแบบนี้ใครจะอำรมณ์ดีได้เล่ำ เสี่ยวเชี่ยนสงสัย

ขั้นหนักว่ำ ถ้ำเธอกล้ำพูดมำกกว่ำนี้เขำจะแหกปำกตะโกนต่อไป

หรือเปล่ำ

“ดีๆๆ!” ขอแค่ไม่แหกปำกตะโกนอีกจะเอำไงก็ได้

“แล้วคุณยังจะรู้สึกเศร้ำกับที่นี่อีกไหม?”

“ไม่!” ตอนนี้ฉันแค่ขำยขี้หน้ำมำก!

อวี๋หมิงหลำงถึงได้พอใจ เสี่ยวเชี่ยนจูงมือเขำ จำกนั้นเขำก็

หยุดเดิน “ไม่งั้นผมร้องอีกเพลงมะ?”

“!!!” ฆ่ำเธอให้ตำยเลยดีกว่ำ!

“ช่ำงเถอะ วิธีสร้ำงควำมทรงจ ำไม่ได้มีแค่แบบนี้เสียหน่อย”

เขำพูด

ฮู่ว! เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจยำว แต่เขำกลับโอบเธอไว้ใน

อ้อมกอดแล้วก้มหน้ำจูบเธอ

1 1 6 6 9

เขำรู้สึกว่ำควำมทรงจ ำแบบนี้ประทับใจกว่ำ

รอบตัวมีคนผิวปำกแซว บำงคนก็ตะโกนแซว

เสี่ยวเชี่ยนอยู่ในอ้อมกอดของเขำ เธอได้ยินเสียงพ่อค้ำ

ปลำหมึกย่ำงพูดแว่วๆ”พ่อหนุ่มคนนี้ทั้งหล่อทั้งโรแมนติก แต่

ร้องเพลงเพี้ยนไปหน่อย…”

ก็ได้ เขำท ำส ำเร็จแล้ว

ต่อไปเสี่ยวเชี่ยนมำตลำดกลำงคืนคงไม่นึกถึงน้องชำยอีก

∗∗∗

ฉินเซียงเสวี่ยพำน้องสำวไปอยู่เมืองอื่นแล้ว ต้ำหลงลำหยุด

หนึ่งวันเพื่อไปส่งสองพี่น้อง ย้ำยเข้ำบ้ำนใหม่เสร็จแล้วเขำถึง

กลับมำ พอกลับมำถึงก็รีบตรงไปหำเสี่ยวเชี่ยนที่บ้ำน

“นี่คืออะไร?” เสี่ยวเชี่ยนหยิบกล่องใบเล็กที่ต้ำหลงให้พลำง

ถำม

“อิ๋งอิ๋งให้ผมเอำมำให้พี่ เป็นกำรขอบคุณที่ช่วยรักษำเขำ”

เสี่ยวเชี่ยนเปิดออก ในนั้นเป็นดอกไม้ถูกจัดอย่ำงสวยงำม

1 1 6 7 0

“เขำไปซื้อมำเองเลยนะ ปกปิดเป็นควำมลับไม่ยอมบอก

พวกเรำ ที่แท้ก็นี่เองเหรอ” ต้ำหลงเห็นแล้วก็รู้สึกสวยงำมประณีต

แต่ไม่รู้ควำมหมำยของมัน

กล่องดอกไม้ที่ภำยในจัดเรียงด้วยดอกกุหลำบสีเหลือง

รอบๆ ประดับด้วยดอกฟอร์เก็ตมีน็อต

“เรื่องเรียบร้อยหมดแล้วเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนสัมผัสดอกไม้ใน

กล่อง พอนึกถึงอิ๋งอิ๋งที่เป็นเด็กดีแววตำเธอก็ฉำยแววดีใจ

ไม่ใช่ว่ำทุกคนที่จะไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ เด็กน้อยก็ยังรู้

เรื่องนี้

“ใช่ อยู่หมู่บ้ำนที่สภำพแวดล้อมโอเคเลย เซียงเสวี่ยบอกว่ำ

อำทิตย์หน้ำจะส่งอิ๋งอิ๋งไปเข้ำเรียน ผมดูๆ แล้ว ข้ำงของเครื่องใช้

ก็ครบครัน ทุกอย่ำงดีมำก เซียงเสวี่ยบอกว่ำขอบคุณพี่”

“นำยไม่ต้องบอกฉันว่ำเขำเป็นไง” เสี่ยวเชี่ยนยกมือห้ำม

จำกนั้นก็มองดอกไม้ในมือพลำงพูด

“ผู้ใหญ่สองคนยังฉลำดไม่เท่ำเด็กคนเดียวเลย”

อวี๋หมิงหลำงกลับมำตอนเย็นก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนเอำกล่อง

1 1 6 7 1

ดอกไม้วำงบนโต๊ะท ำงำนชวนให้สะดุดตำ

“ใครให้เหรอ?”

“อิ๋งอิ๋ง”

“หืม? มีควำมหมำยอะไรพิเศษไหม?” อวี๋หมิงหลำงเซนส์ไว

กว่ำต้ำหลงมำก ดูจำกสีหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนเขำก็รู้เลยว่ำเธอชอบ

ของขวัญชิ้นนี้มำกทีเดียว

“ดอกกุหลำบสีเหลืองมีควำมหมำยที่น่ำสนใจ นอกจำก

หมำยถึงเลิกกัน อกหัก ขอโทษ สูญเสียแล้ว ยังมีอีกควำมหมำย

ก็คือ สูญเสียควำมบริสุทธิ์ และควำมหมำยของดอกกุหลำบสี

เหลืองแปดดอกก็คือ…” เสี่ยวเชี่ยนหยุดเล็กน้อย “ขอโทษจำกใจ

จริง ยอมชดใช้ด้วยทุกสิ่ง”

ดอกไม้มีตั้งมำกมำยหลำยชนิดแต่กลับเลือกชนิดนี้ อีกทั้ง

ยังเป็นแปดดอกที่แฝงด้วยควำมหมำยแบบนี้ ดูก็รู้ว่ำไม่ใช่ควำม

บังเอิญ

“ไม่น่ำมั้ง? เขำเพิ่งจะอำยุเท่ำไรเอง?” อวี๋หมิงหลำงตกใจ

มำก เด็กอำยุสิบต้นๆ อะไรจะละเอียดอ่อนได้ขนำดนี้?

1 1 6 7 2

“หัวใจที่รู้สึกขอบคุณและจริงใจไม่เกี่ยวกับอำยุ พอเห็น

แบบนี้แล้วคงเป็นเพรำะพ่อฉันปลูกฝัง”

ตอนที่ชีอวี่เซวียนรักษำให้อิ๋งอิ๋งได้ท ำกำรล้ำงควำมทรงจ ำ

ไปแล้ว แต่กำรปรำกฏของกล่องดอกไม้นี้ได้แสดงให้เห็นว่ำ

ควำมทรงจ ำของอิ๋งอิ๋งยังอยู่

ควำมทรงจ ำไม่ได้ถูกลบล้ำง แต่กลับท ำตัวเป็นปกติเพื่อไว้

หน้ำทุกคน อีกทั้งยังรู้สึกผิดต่อพฤติกรรมทั้งหมดของพี่สำว

ตัวเอง กำรส่งดอกไม้มำให้เสี่ยวเชี่ยนก็เพื่อแสดงควำมขอโทษ

“ว่ำกันว่ำไผ่ดีให้หน่อไม้แย่ แต่ครอบครัวนี้กลับกัน เด็ก

ฉลำดขนำดนี้กลับถูกเลี้ยงดูโดยพี่สำวเจ้ำเล่ห์ เด็กคนนี้น่ำสนใจ

ดีนะ”

1 1 6 7 3