แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1399 นี่มันคือที่ไหนกันแน่

คนที่อยำกอัดชีอวี่เซวียนยังมีอีกคนก็คือประธำนเชี่ยน

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนมีควำมคิดสำปแช่ง ขอให้คนที่พูดจำครึ่งๆ

กลำงๆ เข้ำส้วมแล้วไม่มีทิชชู ต่อให้เป็นโถส้วมแบบฉีดน้ำ

อัตโนมัติก็ขออวยพรให้เครื่องพัง! เอำให้ต้องใช้มือเช็ด!

คนที่เธอว่ำนี้ก็คือชีอวี่เซวียน!

ทิ้งค ำพูดไว้แค่ว่ำสิบปำกว่ำไม่เท่ำตำเห็นแล้วก็วำงสำย

จำกนั้นก็เงียบหำยไปเลย ประธำนเชี่ยนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้

โง่ ถูกพ่อหลอกให้นั่งรอตลอดช่วงเช้ำโดยไม่ได้อะไรเลย

ช่วงเช้ำไร้ข่ำวครำว ขณะที่ช่วงบ่ำยเสี่ยวเชี่ยนก ำลังจะโทร

ถำมชีอวี่เซวียนอีกรอบหนงเย่ำก็โทรสำยด่วนเข้ำมำเสียก่อน

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนท ำแมวหลีฮวำป่วยหรือเปล่ำ?”

“ฉัน? เปล่ำนี่”

“ไม่ใช่เธอแล้วจะใครกันที่ใจร้ำยได้ขนำดนี้?”

“เขำเป็นอะไรเหรอ?”

1 1 7 9 1

“อย่ำให้พูดเลย เมื่อวำนซืนเขำกลับมำในสภำพดูไม่ได้

อย่ำงกับไปตกคลองมำ ผมเผ้ำยุ่งเหยิง หัวมีแต่เหงื่อ พี่ไม่เคย

เห็นเขำดูไม่ได้ขนำดนี้มำก่อน จริงสิ พี่ถ่ำยรูปเอำไว้ด้วยนะ ฮ่ำ

ฮ่ำ ฮ่ำ ควำมสุขของชีวิตที่เหลืออยู่คงพึ่งสิ่งนี้แล้วล่ะ”

สมกับเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่สุดจะชำเขียว เป็นห่วงได้ไม่ถึงหนึ่ง

นำทีก็เผยธำตุแท้ของตัวเองออกมำ

“แบ่งฉันสองรูป” เรื่องสนุกแบบนี้แน่นอนว่ำประธำนเชี่ยน

ขอร่วมด้วย

หลังจำกที่ทั้งสองคนมีควำมสุขบนควำมทุกข์ของคนอื่นกัน

จนพอใจแล้วถึงได้นึกเรื่องส ำคัญออก

“จริงสิ พี่คงไม่ได้โทรมำเพรำะเรื่องรูปแบล็คเมลนี่หรอก

นะ?”

“ไม่ใช่หรอก เขำกลับมำก็อำกำรทรุดไข้ขึ้นสูง บ่ำยวันนี้มี

เคสที่พี่ต้องท ำกับเขำเลยท ำไม่ได้แล้ว เธอมำท ำแทนเขำหน่อย”

“ได้เงินมะ?”

“พูดยำก เอำเป็นว่ำเธอพกบัตรธนำคำรมำด้วยแล้วกัน บัตร

1 1 7 9 2

ที่ใช้ได้สำกลนะ”

“เอ้อ ฉันนึกออกแล้ว ฉันตุ๋นหมูน้ำแดงไว้ ขอไปดูก่อนนะ”

ประธำนเชี่ยนได้ฟังแบบนั้นก็รู้เลยว่ำไม่เพียงแต่อำจจะไม่ได้เงิน

เผลอๆ ยังต้องออกเงินส ำรองไปก่อนด้วย เธอจึงถอยทันที

“กลับมำเลยนะ! เธอท ำกับข้ำวเป็นตั้งแต่เมื่อไร ท ำไมพี่ไม่

รู้? อย่ำมำหำข้ออ้ำงเลย รีบๆ มำ ถึงเธอจะไม่ยอมรับเรื่องแมว

หลีฮวำพี่ก็สงสัยว่ำเป็นฝีมือเธออยู่ดี พวกเรำลงเรือล ำเดียวกัน

แล้ว เขำป่วยเธอก็ต้องมำ! เอำคอนแทคเลนส์มำด้วย!”

หนงเย่ำพูดจบก็วำงสำย เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจยำว

“เห้อ หรือนี่จะเป็นอย่ำงที่เขำเรียกกันว่ำผัวก่อเมียชดใช้?”

เสี่ยวเฉียงเป็นคนท ำชัดๆ!

เป็นอย่ำงที่คิด แค่ดูก็ต้องชดใช้!

หนียังไงก็ไม่รอด คงต้องเอำเสี่ยวเหวยไปฝำกย่ำเลี้ยง เธอ

เปลี่ยนชุดแล้วไปยังสถำนที่นัดพบ

หนงเย่ำมำถึงก่อนแล้ว พอเห็นกำรแต่งตัวของเสี่ยวเชี่ยนก็

ตกใจ

1 1 7 9 3

“ท ำไมแต่งตัวแบบนี้?”

เสี่ยวเชี่ยนสวมเสื้อเชิ้ตแขนกุดสีสันสดใสกับเอี๊ยมกำงเกง

ยีนส์ห้ำส่วน ทรงผมถักเปียตะขำบตั้งแต่หน้ำม้ำยำวลงไป มีปอย

ผมเหลือเล็กน้อย หน้ำไม่แต่ง แค่ทำลิปสติกสีอ่อนมำพอเป็น

มำรยำท นึกถึงเรื่องลิปสติกก็ปวดใจ ไว้อำลัยให้กับลิปสติกสุด

รักที่ถูกอวี๋หมิงหลำงท ำลำยล้ำง

แต่งแบบนี้ก็สวยดีอยู่หรอก แต่มันดูเด็กเกินไป อย่ำงกับ

เด็ก ม.ปลำย ไม่เหมือนคนผ่ำนกำรมีลูกมำแล้ว

“มีปัญหำเหรอ?”

“ก็ไม่มีหรอก… ท ำไมพี่รู้สึกเหมือนตัวเองมีลูกสำววัยรุ่นก็ไม่

รู้?” หนงเย่ำนึกถึงสถำนที่ที่อีกเดี๋ยวก ำลังจะไป เสี่ยวเชี่ยนแต่ง

แบบนี้จะต้องมีเรื่องสนุกแน่

“ผมเปียเธอใครท ำให้?”

“ท ำเอง” กำรแต่งตัวของเธอล้วนแต่งให้เข้ำกับสีลิปสติก สีที่

ดูเป็นผู้ใหญ่ถูกอวี๋หมิงหลำงเล่นจนกุดไปแล้ว ใช้สีนี้ก็ต้องเป็น

ลุคสบำยๆ สดใสๆ

1 1 7 9 4

หนงเย่ำจ้องเสี่ยวเชี่ยนเหมือนคิดอะไรอยู่ เสี่ยวเชี่ยนรู้สึก

เหมือนเขำอยำกจะพูดบำงอย่ำงแต่ก็ไม่พูด

หนงเย่ำพำเสี่ยวเชี่ยนขึ้นรถ ขับไปได้สักพักเสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึก

ไม่ชอบมำพำกล

นี่ไม่ใช่ทำงไปห้องทดลองนี่

“พี่จะพำฉันไปขำยที่ชำนเมืองเหรอ?”

“… ผู้หญิงหัวหมออย่ำงเธอ ให้ฟรียังไม่มีใครเอำเลย” นึกถึง

แมวหลีฮวำที่ตอนนี้นอนซมไข้ขึ้นผื่นแดงเต็มตัวแล้ว หนงเย่ำขอ

จุดเทียนไว้อำลัยให้ในใจ

สถำนที่ที่หนงเย่ำพำเสี่ยวเชี่ยนไปนี้ ดูจำกภำยนอกเหมือน

ลำนกว้ำง ดูรวมๆ คล้ำยเรือนสี่ประสำนขนำดใหญ่

หนงเย่ำจอดรถตรงทำงเข้ำ มีคนมำรออยู่ก่อนแล้ว

“คุณชำยหนง” คนๆ นี้อยู่ในชุดสูทใบหน้ำยิ้มแย้ม ดูเหมือน

คนที่ท ำงำนเป็นเลขำ

“มำกันครบแล้วเหรอ?” อยู่ข้ำงนอกหนงเย่ำให้ควำมส ำคัญ

กับภำพลักษณ์มำก

1 1 7 9 5

เลขำคนนั้นขึ้นรถ เหลือบมองเสี่ยวเชี่ยนที่นั่งอยู่ตรงข้ำง

คนขับ ไม่ได้สนใจอะไรมำก หันไปพูดกับหนงเย่ำ

“ครบแล้วครับ รอท่ำนทั้งสองอยู่ ไหนว่ำคุณชำยหลีจะมำ

ด้วยไม่ใช่เหรอครับ ท ำไม..”

“นี่คือหัวหน้ำคณะน้อยของเรำ”

“ขออภัยที่เสียมำรยำทครับ ที่แท้ก็เป็นหัวหน้ำคณะน้อยที่

บอสพูดถึงนี่เอง”

“นี่คือคนต้อนรับฝ่ำยประสำนงำนต่ำงประเทศของฟำร์มเรำ

เธอเรียกเขำว่ำซำนมู่ก็ได้ คนกันเอง” หนงเย่ำแนะน ำให้เสี่ยว

เชี่ยนรู้จัก เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำถือเป็นกำรทักทำยอีกฝ่ำย

เสี่ยวเชี่ยนลงจำกรถ กวำดตำมองไปรอบๆ เธอเห็นมีรถ

หลำยคันจอดอยู่ในลำนจอดรถ พอเห็นแบบนี้ก็เริ่มเอะใจ

รถแบบนี้มีไม่กี่คันในประเทศ คงเป็นพวกคนใหญ่คนโต

แน่นอน

พอคิดได้แบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มถุยน้ำลำยใส่ศิษย์พี่ใหญ่ที่

แสนชำเขียวในใจ ท ำไมหมอนี่ไม่บอกเธอล่วงหน้ำ ถ้ำรู้ว่ำจะมำ

1 1 7 9 6

งำนใหญ่แบบนี้เธอคงไม่ใส่ชุดเอี๊ยมมำ!

“ไม่ต้องเปลี่ยนชุดเหรอ?” ฉวยจังหวะตอนที่ซำนมู่ไม่สนใจ

เธอแอบกระซิบถำมหนงเย่ำ

หนงเย่ำยักไหล่ “เธอว่ำทันไหมล่ะ?”

เอ่อ…

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังหงุดหงิดใจอยู่นั้น หนงเย่ำก็หยิบ

หน้ำกำกผีเสื้อครึ่งหน้ำออกมำจำกในรถยื่นให้เสี่ยวเชี่ยน ส่วนตัว

เองไม่ใส่

“งำนเต้นร ำหน้ำกำก?” พอเสี่ยวเชี่ยนเห็นต้องใส่หน้ำกำกก็

ยิ่งไม่เข้ำใจว่ำจะท ำอะไรกันแน่

“เธอเลือกจะไม่ใส่ก็ได้นะ ถ้ำเธอไม่กลัวชีวิตตัวเองถูก

รบกวน”

ในเมื่อเป็นแบบนั้นงั้นก็ต้องใส่ ครั้นแล้วเสี่ยวเชี่ยนจึงใส่

หน้ำกำกผีเสื้อ ส่องกระจกดูควำมเรียบร้อย หน้ำกำกเป็นสิ่งที่

มหัศจรรย์จริงๆ ถึงจะปิดแค่ครึ่งหน้ำ แต่กลับท ำให้เธอดูเหมือน

กลำยเป็นอีกคน ยังดีที่วันนี้ใส่คอนแทคเลนส์มำ ไม่อย่ำงนั้น

1 1 7 9 7

แว่นตำท ำเสียอรรถรสแน่

“อัตรำเดิมพันวันนี้เท่ำไร?” หนงเย่ำถำมซำนมู่

“รู้ว่ำคุณชำยหนงจะมำคนพวกนี้เลยลงกันเยอะ อัตรำเดิม

พันของคุณชำยคือ 1.2 ตอนแรกปล่อยข่ำวไปว่ำคุณชำยหลีมำ

ด้วย คนที่อยู่ข้ำงเขำเลยน้อยกว่ำคุณชำยหน่อย สองคนฝั่งตรง

ข้ำมนั่นมี 2.2 กับ 1.3 ครับ แต่คุณชำยหลีไม่มำ… หัวหน้ำคณะ

น้อยจะมำแทนเหรอครับ?”

“ดูสถำนกำรณ์ก่อน ผมยังไม่ได้ตัดสินใจให้หัวหน้ำคณะ

น้อยลงสนำมด้วย”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำคนพวกนี้น่ำจะเดิมพันอะไรกันอยู่ แต่เธอ

ไม่รู้รำยละเอียด และก็ไม่สะดวกจะถำม ตำมไปก่อน

ซำนมู่พำทั้งสองคนเข้ำประตูตรงกลำง เชิญเสี่ยวเชี่ยนกับ

หนงเย่ำเข้ำไป ส่วนตัวเองเฝ้ำประตูอยู่ด้ำนนอก

เสี่ยวเชี่ยนเห็นผู้ชำยรูปร่ำงก ำย ำตรงทำงเข้ำหลำยคนเดิน

ไปเดินมำอยู่ในลำนกว้ำง ดูเหมือนจะเป็นบอดี้กำร์ด

นี่มันคือที่ไหนกันแน่?

1 1 7 9 8