แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1421 ผลที่ตำมมำใหญ่พอตัว

“งอแงอีกแล้ว ลูกเป็นลูกสำวของพ่อ ใครกล้ำดูถูกลูก? เจ้ำ

พวกนั้นมันก็นิสัยแบบนั้นแหละ ไม่ได้มีเจตนำร้ำย อีกอย่ำงลูกก็

ก ำลังพิสูจน์ควำมสำมำรถให้เจ้ำพวกนั้นยอมรับอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

ชีอวี่เซวียนพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกภูมิใจมำก

พัฒนำกำรของเสี่ยวเชี่ยนไปได้ไวกว่ำที่เขำคิดมำก ลูกศิษย์

หลำยคนจำกที่ไม่ยอมรับเธอในตอนแรก จนถึงตอนนี้กลับมอง

เธอด้วยสำยตำที่เปลี่ยนไป คิดว่ำอีกไม่นำนฟำร์มเจ็ดหมู่ก็จะ

รุ่งเรืองขึ้นด้วยกำรน ำของเสี่ยวเชี่ยนกับเสี่ยวเย่ำ ซึ่งทั้งหมดนี้

ล้วนอยู่ในกำรคำดกำรณ์ของเขำ

เพียงแต่เห็นเสี่ยวเชี่ยนร้องไห้เสียใจแบบนี้ ชีอวี่เซวียนก็

ถอนหำยใจด้วยควำมหนักใจอีกครั้ง

“เดิมทีพ่อไม่คิดจะให้ลูกรู้ไวขนำดนี้”

“แย่มำก! ยังคิดจะโกหกหนูอีก! ขอเตือนเลยนะ ต่อไปถ้ำ

กล้ำโกหกหนูอีก หนูจะไม่ยอมรับเป็นพ่อแล้ว มำทำงไหนกลับไป

ทำงนั้นเลย ไม่อยำกเห็นหน้ำแล้ว!”

1 1 9 8 4

“โอเคๆ ไม่โกหก อันที่จริงลูกไม่ต้องมองในแง่ร้ำยขนำดนั้น

หรอก โรคที่พ่อเป็นใช่ว่ำจะรักษำไม่ได้ เดิมทีคิดว่ำรักษำหำย

แล้วค่อยบอกลูก แต่ไม่รู้ลูกไปสืบรู้มำได้ยังไง…”

“ยังคิดจะโกหกอีก! หนูค้นมำหมดแล้ว โรคนี้มัน มัน…”

ประธำนเชี่ยนพูดต่อไม่ไหวแล้ว

รักษำไม่ได้ ประโยคนี้มันช่ำงหนักหนำเหลือเกิน

จำกกันไปหลำยสิบปี เพิ่งจะได้เจอกันไม่นำนก็ต้องมำถูก

ประโยคนี้ฉีกควำมจริงจนแหลกสลำย

“คนอื่นรักษำไม่ได้ แต่ศิษย์พี่สำมของลูกพยำยำมมำตลอด

หลำยปีมำนี้เขำคอยเขำคิดค้นยำให้พ่อ ยำสมบูรณ์แบบเมื่อไร

ไม่ขอให้เป็นเหมือนคนปกติ แต่อย่ำงน้อยๆ ประคองชีวิตให้อยู่

ได้คงไม่มีปัญหำแน่นอน ถ้ำโชคดีคงได้เห็นเสี่ยวเหวยเติบโต

เป็นผู้ใหญ่”

“จริงเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนหยุดร้อง มองเขำด้วยควำมสงสัย

“ไม่ได้หลอกหนูใช่ไหม? ปกติพ่อพูดจำชอบกึ่งเล่นกึ่งจริง

หลอกเจ็ดสิบจริงสำมสิบ ใครจะไปรู้ว่ำจงใจหลอกให้หนูสบำย

1 1 9 8 5

ใจหรือเปล่ำ!”

“พ่อจะกล้ำโกหกลูกได้ไง เรื่องที่รับปำกไว้ก็ต้องท ำให้ได้

เพียงแต่ยำตัวนี้มันปรุงยำก ก็เลยไม่กล้ำบอกลูก”

“แสดงว่ำยังมีทำงรักษำพ่อใช่ไหม?” ทันใดนั้นในใจเสี่ยว

เชี่ยนก็มีควำมหวังไม่สิ้นสุด

ชีอวี่เซวียนเสยผมอย่ำงเท่ “แน่นอนสิ! พ่อของลูกยังหนุ่มยัง

แน่นขนำดนี้ กว่ำจะได้เจอไข่มุกเซียงเฉ่ำอันล้ำค่ำอย่ำงลูกไม่ใช่

เรื่องง่ำย แล้วพ่อจะอยำกปล่อยไปได้ยังไง?”

เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก “หนูไม่อยำกชื่อชีเซียงเฉ่ำ!”

ฟังดูเชยสะบัด

“ลูกอยำกจะชื่ออะไรก็ช่ำง ตอนนี้ไม่ร้องแล้วนะ?”

เสี่ยวเชี่ยนเช็ดน้ำตำ “หนูไม่ได้ร้องซักหน่อย ก็แค่ผงเข้ำตำ

หนูไม่เชื่อพ่อหรอก พ่อต้องโทรหำพี่สำมต่อหน้ำหนู คิดเสียว่ำ

หนูไม่ได้อยู่ข้ำงๆ”

ถูกหลอกมำหลำยครั้งจนมีประสบกำรณ์แล้ว

1 1 9 8 6

ชีอวี่เซวียนถอนหำยใจ “โตป่ำนนี้แล้ว ท ำไมยังท ำตัวงอแง

เป็นเด็กๆ อีก…”

“จะโทรไม่โทร?” เสี่ยวเชี่ยนถลึงตำใส่ งอแงให้ถึงที่สุด

∗∗∗

ห่ำงออกไปไม่ไกล เด็กผู้หญิงคนนั้นที่กินขนมอยู่กับพ่อได้

ลงไปนั่งร้องไห้จ้ำอยู่บนพื้น

“หนูจะเอำเซเลอร์มูน ซื้อเดี๋ยวนี้ ซื้อเดี๋ยวนี้ จะซื้อไม่ซื้อ~”

ชีอวี่เซวียนปวดขมับตุบๆ เด็กตัวโตตรงหน้ำเขำนี้ ต่อหน้ำ

คนอื่นออกจะเก่งมีควำมสำมำรถ เวลำนี้งอแงเอำเรื่อง ไม่ได้ดูโต

ไปกว่ำเด็กไม่กี่ขวบคนนั้นเท่ำไรเลย

“ซื้อๆๆ ไม่ต้องร้องนะ จริงๆ เลย กลับบ้ำนเดี๋ยวโดนแน่!”

พ่อของเด็กคนนั้นใจอ่อน แบกลูกเข้ำไปในร้ำนค้ำ เด็กคนนั้นถูก

พ่อแบกหัวห้อย ใบหน้ำยังมีครำบน้ำตำเกำะอยู่ ปำกก็ส่งเสียง

หัวเรำะได้ใจ เจ้ำเล่ห์ไม่เบำ

“ไม่ต้องมองคนอื่นเลย! โทรต่อหน้ำหนู เร็วเข้ำ เดี๋ยวนี้!”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ยอมเลิกรำ

1 1 9 8 7

“โทรๆๆ ไม่โทรได้เหรอ ลูกสำวขี้งอนขนำดนี้…”

ชีอวี่เซวียนถูกเสี่ยวเชี่ยนเร่งขนำดนี้ รู้ว่ำตัวเองเลี่ยงไม่ได้

แล้วจึงล้วงโทรศัพท์ออกมำโทรหำถังเถียว

“เจ้ำสำม อำจำรย์เอง ยำนั่นคิดค้นเป็นไงบ้ำงแล้ว?”

“อำจำรย์ ยังขำดตัวยำอีกสองตัว ผมก ำลังหำอยู่ครับ”

น้ำเสียงของถังเถียวลอยมำอย่ำงชัดเจน

เสี่ยวเชี่ยนพูดโดยไม่ออกเสียง ถำมชื่อมำ ผลของมันด้วย!

ชีอวี่เซวียนมองบนในใจ เด็กขี้ตื๊อ!

“ยำนี่รักษำอำกำรของอำจำรย์ได้ไหม? ให้ผลเป็นไงบ้ำง?”

“… อำจำรย์ ผมรู้ว่ำยำนี่ควบคุมอำกำรของอำจำรย์ได้ แต่

ตอนนี้ผมแอบกังวล…” น้ำเสียงของถังเถียวฟังดูลังเล

เสี่ยวเชี่ยนเองก็เริ่มใจคอไม่ดี

หรือว่ำ แม้แต่ศิษย์พี่สำมก็รักษำพ่อไม่ได้?

“กังวลอะไร?” ชีอวี่เซวียนถำม

1 1 9 8 8

“กังวลว่ำอำจำรย์เป็นโรคอัลไซเมอร์ก่อนวัยหรือเปล่ำ เรื่อง

พวกนี้อำจำรย์ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ท ำไมยังจะถำมอีก? แย่ละ…

อำจำรย์ ถ้ำอำจำรย์เป็นอัลไซเมอร์ผมรักษำไม่ได้นะ”

“นำยคิดว่ำอำจำรย์จะยอมอยู่ในสภำพแบบนั้นเหรอ? ถ้ำ

ไม่ใช่เพรำะข้ำงตัวมีเด็กเซ้ำซี้ไม่ยอมปล่อย ช่ำงเถอะ ไม่คุยละ

นำยไปท ำงำนเถอะไป”

ชีอวี่เซวียนตัดสำยแล้วชี้ไปที่โทรศัพท์

“เชื่อยัง?”

“อืม… ครึ่งๆ พ่อท ำเรื่องไว้เยอะ หนูยังเชื่อเต็มร้อยไม่ได้

หรอก”

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินบทสนทนำทำงโทรศัพท์เมื่อครู่แล้วก็แอบดี

ใจมำก ดีใจที่สถำนกำรณ์ไม่ได้เลวร้ำยขนำดไร้หนทำงรักษำ

อย่ำงที่คิด พ่อที่เธอล ำบำกล ำบนกว่ำจะได้มำนี้ยังมีทำงหำย

“ให้ตำยเถอะ ลูกจะเอำยังไงกันแน่ ถึงพ่อจะยังหนุ่มยังแน่น

แต่ไม่ได้มีแรงเยอะเท่ำหมำทหำรของลูกหรอกนะ แบกลูกแบบ

เด็กตัวเล็กๆ ไม่ไหวหรอก… แบกกลับไปเอวหักตำย พวกศิษย์พี่

ของลูกได้หัวเรำะเยำะจนฟันร่วงแน่”

1 1 9 8 9

“หนูหนักขนำดนั้นที่ไหนกัน!” เสี่ยวเชี่ยนผลักไหล่พ่อ “ตำ

แก่บ้ำ!”

“ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ เรียกพ่อว่ำอะไรนะ!”

“ตำแก่บ้ำ! พ่อเป็นตำแก่บ้ำจอมเจ้ำเล่ห์!”

สำยลมพัดบนสนทนำของสองพ่อลูกนี้ไปไกล

“ไปเถอะ กลับไปดูว่ำเสี่ยวเฉียงมอมพี่ใหญ่จนหมอบไปหรือ

ยัง ทำงที่ดีอย่ำให้เป็นแบบนั้น พ่อขี้เกียจหำมเสี่ยวเย่ำกลับไป

หนักอย่ำงกับหมู”

“นี่… ตำแก่…” เสี่ยวเชี่ยนเรียกเขำด้วยควำมลังเล

“หืม?”

“พ่อต้องอยู่ให้นำนอีกหน่อยเข้ำใจไหม?”

“อืม” ชีอวี่เซวียนยิ้มมุมปำก ตอนนี้เขำเกิดควำมรู้สึกอำลัย

อำวรณ์โลกนี้อย่ำงที่ไม่เคยมีมำก่อน เขำท ำใจจำกไปไม่ได้

“ต่อไปห้ำมดื่มเหล้ำ ห้ำมกินข้ำวไม่ตรงเวลำ ห้ำมกินส่งเดช

แล้วก็ห้ำมนอนดึก ยังมี ใช้คอมพิวเตอร์มำกเกินไปก็ห้ำมด้วย

1 1 9 9 0

เอำเป็นว่ำเงินพ่อก็ใช้ได้ไม่หมดอยู่แล้ว พวกคนไข้ที่ไม่ได้ส ำคัญ

อะไรก็ไม่ต้องรับแล้ว ไม่ต้องบินไปรอบโลก อยู่รักษำตัวอยู่ที่นี่

ดีๆ หนูจะคอยเช็คเวลำท ำงำนกับเวลำพักผ่อนของพ่อ ถ้ำให้หนู

รู้ว่ำฝ่ำฝืนนะ หนูจะไม่ปล่อยไป นี่ ตำแก่อย่ำหนีนะ กลับมำ!”

เด็กผู้หญิงก็มักจะวุ่นวำยแบบนี้ ตอนยังไม่สนิทก็แอบเศร้ำ

พอสนิทกันแล้วก็น่ำปวดหัวเหลือเกิน

ชีอวี่เซวียนแอบกลุ้ม ดูซิ เขำหำเรื่องอะไรมำใส่ตัวล่ะเนี่ย!

∗∗∗

คืนนี้มีอะไรเปลี่ยนไปบ้ำง คงมีแค่ชีอวี่เซวียนกับเสี่ยวเชี่ยน

เท่ำนั้นที่รู้

แต่ผลที่ตำมมำภำยหลังก็ใหญ่พอตัว

คนที่ได้รับผลกระทบมำกที่สุดก็คือหนงเย่ำ ถูกอวี๋หมิงหลำ

งมอมเหล้ำจนกลับบ้ำนในสภำพแทบไม่มีสติ เขำสะลึมสะลือ

นอนจนฟ้ำสำง วันต่อมำพอลืมตำขึ้นก็รู้สึกเหมือนผีอ ำ สะดุ้ง

ตกใจลุกขึ้นมำนั่ง

1 1 9 9 1