แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1465 มิติใหม่แห่งวงกำรแพทย์

หลังจำกงำนบรรยำยจบพวกเสี่ยวเชี่ยนก็ย้ำยไปกินข้ำวที่

โรงแรม อำรมณ์ของเจี่ยซิ่วฟำงกับต้ำหลงตรงกันข้ำมโดยสิ้นเชิง

เจี่ยซิ่วฟำงอำรมณ์ดียิ้มหน้ำบำนมีควำมสุข ดูก็รู้ว่ำอำรมณ์

ดี แต่ต้ำหลงกลับดูผิดปกติไม่พูดไม่จำ เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็

รู้สึกว่ำปัญหำของน้องชำยน่ำจะหนักมำก หลังจำกกินข้ำวกัน

เสร็จแล้ว ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังคิดว่ำจะเรียกน้องชำยไปที่บ้ำน

โดยอ้ำงว่ำไปดื่มชำ แต่ไม่คิดเลยว่ำพ่อเลี่ยวจะชิงพูดก่อน

“เสี่ยวเชี่ยน อำเพิ่งได้ชำดีๆ มำ หนูกับหมิงหลำงไปนั่งเล่น

บ้ำนอำหน่อยเป็นไง?”

พ่อเลี่ยวเป็นคนที่พูดจำรู้จักกำลเทศะ ไม่เคยพูดจำไร้สำระ

เสี่ยวเชี่ยนฟังดูก็รู้ว่ำต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ เธอหันไปสบตำเสี่ยว

เฉียง อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ

“พอดีเลยค่ะ ช่วงนี้อำกำรติดชำของหนูก ำลังก ำเริบ”

“ผมกลับค่ำยนะ” ต้ำหลงพูดออกมำด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำที่พ่อเลี่ยวเรียกเธอไปอำจเป็นไปได้ว่ำ

1 2 3 6 0

เรียกไปคุยเรื่องต้ำหลง อย่ำงไรเสียน้องชำยเธอก็สภำพเหม่อ

ลอยขนำดนี้ ดูแล้วอย่ำงกับร่ำงไร้วิญญำณ

แต่สิ่งที่ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนนึกไม่ถึงก็คือ ปัญหำของแม่เธอ

หนักกว่ำน้องชำยเธอเสียอีก

บ้ำนใหม่ของแม่ห่ำงจำกบ้ำนเสี่ยวเชี่ยนไม่ถือว่ำไกลมำก

ขับรถไม่นำนก็ถึง อยู่ในหมู่บ้ำนเดียวกับฟู่กุ้ยและหลิวเหมย

เพียงแต่คนละตึกกัน ปกติเวลำมีเรื่องอะไรก็ไปมำหำกันได้

สะดวก

คิดๆ ดูเสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่ได้ไปบ้ำนแม่นำนแล้ว ก่อนหน้ำนี้

เธอวุ่นอยู่กับเรื่องงำนแข่ง พอกลับมำก็มีเรื่องนั้นเรื่องนี้เข้ำมำไม่

หยุด พอเข้ำบ้ำนไปเธอก็รู้สึกไม่ชอบมำพำกล เห็นกล่องลังกอง

อยู่ในห้องรับแขกเต็มไปหมด กล่องลังอำหำรบ ำรุงสุขภำพ

ละลำนตำ อวี๋หมิงหลำงเองก็เห็น

“แม่สุขภำพไม่ค่อยดีเหรอครับ?” เสี่ยวเฉียงถำม

ในควำมคิดของเขำ ของพวกนี้เวลำป่วยถึงจะกิน

“เปล่ำนี่ กินของพวกนี้ก็เพื่อป้องกัน เชี่ยนเอ๋อร์ ฉันก ำลัง

อยำกคุยกับแกเรื่องนี้อยู่พอดี เดี๋ยวเอำกลับไปด้วยนะ หมิงหลำง

1 2 3 6 1

ท ำงำนหนัก แกก็ต้องให้นมลูก พวกแกสองคนต้องบ ำรุงหน่อย”

เจี่ยซิ่วฟำงคะยั้นคะยอ

เสี่ยวเชี่ยนมองพ่อเลี่ยว พ่อเลี่ยวพยักหน้ำอย่ำงจนปัญญำ

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจแล้ว

มิน่ำพ่อเลี้ยงถึงอยำกให้เธอมำที่บ้ำน ดูท่ำแม่เธอจะไปถูก

ใครหลอกมำ

“พวกเรำไม่ได้เป็นอะไร กินของพวกนี้ท ำไมกัน?” อวี๋หมิง

หลำงเห็นแต่ละลังแล้วก็ท ำหน้ำงง

สุขภำพของแม่ยำยเขำออกจะแข็งแรงดี เจริญอำหำรจะตำย

เดินขึ้นบันไดหลำยชั้นได้สบำย ทุกครั้งเวลำซูเปอร์มำร์เก็ตลด

กระหน่ำยังรีบตื่นแต่เช้ำเพื่อไปเข้ำคิวแย่งซื้อของ ตะลุมบอนกับ

พวกป้ำๆ ทั้งหลำยได้สบำย แล้วท ำไมยังจะต้องกินของพวกนี้?

“เห้อ เมื่อหลำยวันก่อนแม่ไปตรวจสุขภำพมำใช่ไหมล่ะ พอ

ตรวจก็เจอควำมดันสูง ละตอนนั้นมีคนมำให้ควำมรู้พอดีแม่ก็

เลยไปฟังดู เพรำะถ้ำฟังจบจะได้กะละมัง เด็กที่อยู่ในงำนก็ตื๊อ

มำก โทรมำหำแม่ทุกวันบอกให้ไปเอำของ แม่เกรงใจก็เลยต้อง

ซื้อ แต่ของพวกนี้มันดี กินแล้วดีต่อสุขภำพ”

1 2 3 6 2

เจี่ยซิ่วฟำงถำมเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำยิ้มแย้ม “เชี่ยนเอ๋อร์ แก

ไม่คิดว่ำช่วงนี้แม่ดูดีขึ้นเหรอ?”

“ดีอะไรกัน… หลำยวันก่อนตรวจเจอควำมดันสูงไม่ใช่เหรอ

ให้กินยำลดควำมดันคุณก็ไม่ฟัง” พ่อเลี่ยวพูดขึ้นหลังจำกทนฟัง

ต่อไปไม่ไหว

ถ้ำเขำเกลี้ยกล่อมภรรยำได้ก็คงไม่ต้องเรียกลูกๆ มำ

“ไม่เป็นไร พวกเด็กๆ ก็บอกแล้ว ฉันก็แค่พิษในร่ำงกำย

เยอะไปหน่อย เดี๋ยวขับพิษในร่ำงกำยได้ก็ไม่เป็นไรแล้ว ยำฝรั่ง

ไม่ดีต่อร่ำงกำยกินบ่อยๆ ไม่ดีหรอก ฉันเองก็อยำกช่วยลูกๆ

แบ่งเบำภำระ”

เสี่ยวเชี่ยนฟังเข้ำใจแล้ว

“แม่มีลูกกี่คน? พูดว่ำเด็กๆ อย่ำงนั้นอย่ำงนี้ ท ำไมหนูไม่รู้

เลยว่ำนอกจำกหนู ต้ำหลง ฟู่กุ้ย แม่ยังมีลูกคนอื่นอีก? ลูกคน

ไหนมันพูดจำไร้สำระกับแม่แบบนี้ ไปเรียกมันออกมำ!”

อันที่จริงค ำว่ำเด็กที่เจี่ยซิ่วฟำงพูดออกมำสองครั้ง

ควำมหมำยต่ำงกัน ครั้งแรกหมำยถึงพนักงำนขำยผลิตภัณฑ์

บ ำรุงสุขภำพ ครั้งหลังหมำยถึงลูกๆ ในบ้ำน พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยน

1 2 3 6 3

พูดแบบนั้นเจี่ยซิ่วฟำงก็ยิ้มไม่ออกแล้ว

“ลูกคนนี้นี่ท ำไมพูดจำแบบนี้ เขำหวังดีกับฉันนะ”

“หวังดีกับแม่ หรือท ำเพื่อกระเป๋ำสตำงค์ของพวกเขำเองกัน

แน่? หนูรู้จักคนพวกนี้ดีเลยล่ะ เพื่อหลอกคนแก่ที่หูเบำอย่ำงแม่

คนพวกนี้ยอมเรียกเป็นพ่อเป็นแม่หมด ยำลดควำมดันต้องกินก็

กินไป อย่ำเอำแต่สนใจเรื่องที่ไม่มีประโยชน์พวกนี้” เสี่ยวเชี่ยน

คุมอำรมณ์ไม่อยู่แล้ว

นี่เธอไม่อยู่แค่ไม่กี่วันแม่เธอก็ถูกคนอื่นหลอกแล้ว ท่ำทำง

จะล้ำงสมองได้ผลเสียด้วย

“เมียจ๋ำ อย่ำโกรธแม่เลยนะ ใช่ว่ำเรำจะยำกจนอะไร ซื้อ

มำแล้วก็แล้วกัน” อวี๋หมิงหลำงเห็นเมียก ำลังจะโกรธใหญ่จึงรีบ

ช่วยพูดให้สถำนกำรณ์ดีขึ้น เมียของเขำได้รับรำงวัลในระดับ

นำนำชำติ แต่พอเจอคนในครอบครัวถูกหลอกมำ เธอก็ใช้สมอง

ส่วนอำรมณ์น ำ ลืมเทคนิคเฉพำะทำงของตัวเองไปหมด เวลำนี้

ต้องยอมๆ ไปก่อนอย่ำเพิ่งใช้เหตุผล เถียงกับแม่ไปเธออำจจะ

ยิ่งรู้สึกแย่กว่ำเดิม

“หมิงหลำงยังรู้จักพูดกว่ำเลย” เจี่ยซิ่วฟำงชอบฟังลูกเขยพูด

1 2 3 6 4

เสี่ยวเฉียงจึงพูดขึ้นมำอีก “ลังนึงนี่อย่ำงน้อยๆ ก็หลำยสิบ

ใช่ไหมครับ?”

“ไม่แพงเลย ลังละแปดร้อยแปดสิบแปด ในนั้นมีสิบกล่อง

กินได้สองเดือน คนขำยบอกว่ำกินไม่กี่เดือนจะก ำจัดควำมดัน

โลหิตสูงแบบถอนรำกถอนโคนไม่ก ำเริบแล้ว”

“โอ้โห สุดยอดไปเลยครับ มิติใหม่แห่งวงกำรแพทย์” เสี่ยว

เชี่ยนกับพ่อเลี่ยวเข้ำใจควำมหมำยแฝงในค ำพูดของอวี๋หมิง

หลำง มีแค่เจี่ยซิ่วฟำงที่ไม่เข้ำใจ ยังคิดว่ำลูกเขยเข้ำใจตัวเองอีก

เสี่ยวเชี่ยนโมโห “แม่น่ะเสียเปรียบแล้ว เงินที่ซื้อของพวกนี้

ซื้อกะละมังได้ตั้งกี่ใบ? แม่เอำไปเปิดโรงงำนผลิตกะละมังเองยัง

ได้เลย!”

พวกโรคที่เกี่ยวกับหลอดเลือดและหัวใจส่วนใหญ่หมอจะ

พูดแค่ว่ำควบคุมได้ ไม่มีทำงฟันธงว่ำรักษำหำย แล้วคนพวกนั้น

วิเศษวิโสมำจำกไหน?!

“ลูกคนนี้นี่จะท ำแม่โมโหตำยแล้ว ฉันไปใช้เงินแกหรือไง

หำ? ฉันก็ใช้เงินของฉันเองไม่ใช่เหรอไง?” เจี่ยซิ่วฟำงเห็นลูกสำว

ต่อว่ำตัวเองต่อหน้ำสำมีกับลูกเขยจึงโต้กลับด้วยควำมโมโห

1 2 3 6 5

“เอำน่ำใจเย็นๆ กันก่อน มีอะไรก็พูดกันดีๆ” พ่อเลี่ยวช่วยกู้

สถำนกำรณ์ แต่เจี่ยซิ่วฟำงหันมำชี้หน้ำเขำ “คุณก็เหมือนกัน!

อย่ำมำแสร้งท ำเป็นคนดีหน่อยเลย! คุณก็เสียดำยเงินใช่ไหมล่ะ

สมรู้ร่วมคิดกับพวกเด็กๆ มำรังแกฉัน ชีวิตฉัน ท ำไมถึงได้ขมขื่น

ขนำดนี้…”

พ่อเลี่ยวกลัวเป็นแบบนี้ก็เลยเรียกเสี่ยวเชี่ยนกลับมำ

ปรำกฏว่ำเขำก็ซวยไปด้วยเหมือนกัน จึงรีบปลอบใจภรรยำ แต่

ไม่ว่ำจะพูดยังไงเจี่ยซิ่วฟำงก็ฟังไม่เข้ำหู โวยวำยประมำณว่ำถ้ำ

ไม่ให้ซื้อเธอก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ทันใดนั้นโทรศัพท์ในบ้ำน

ก็ดังขึ้น เจี่ยซิ่วฟำงจึงหยุดร้องไห้คร่ำครวญ

“จำงเอ๋อเหรอ มีงำนบรรยำย? วันนี้น้ำไม่สะดวกน่ะสิ ลูกน้ำ

กลับมำแล้ว… หำ? แจกผ้ำนวม?” เจี่ยซิ่วฟำงเหลือบมองหน้ำ

บึ้งๆ ของเสี่ยวเชี่ยน จำกนั้นก็หันไปมองสำมีที่ท ำตัวเป็นปรปักษ์

อยู่ต่อก็น่ำเบื่อไม่สู้ไปเอำผ้ำนวมดีกว่ำ

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟังก็อยำกตำมไปด้วย แต่อวี๋หมิงหลำงดึงเธอ

ไว้ เมียจ๋ำ กำรบุ่มบ่ำมคือปีศำจ!

“ฉันจะออกไปเอำผ้ำนวม ไว้ค่อยกลับมำคิดบัญชีกับพวก

แก!” เจี่ยซิ่วฟำงคว้ำกระเป๋ำสะพำยข้ำงใบเล็กของตัวเองเดิน

1 2 3 6 6

ออกไป เสี่ยวเชี่ยนข่มอำรมณ์ตัวเองไว้ ในที่สุดก็ไม่ได้ตำม

ออกไป

พอเจี่ยซิ่วฟำงออกไปแล้วพ่อเลี่ยวก็ถอนหำยใจอย่ำงจน

ปัญญำ

“อำไม่รู้จะท ำไงแล้วจริงๆ”

ฟู่กุ้ยก็เคยช่วยเสนอควำมคิดให้เขำ ตอนนี้อำกำรของเจี่ยซิ่

วฟำงกู่ไม่กลับแล้ว ควรให้ผู้เชี่ยวชำญเข้ำมำช่วยเหลือ แต่

อย่ำงไรเสียนี่ก็เป็นชีวิตคู่ครั้งที่สอง ถ้ำให้ฟู่กุ้ยกับพ่อเลี่ยวพูดก็

คงไม่เหมำะ ดีไม่ดีอำจกลำยเป็นเรื่องใหญ่

“แม่เสียเงินไปเท่ำไรแล้วคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมด้วยน้ำเสียง

แข็งๆ

“ก็ไม่เยอะหรอก ไม่กี่พัน อำไม่ได้เสียดำยเงินหรอกนะถ้ำ

มันกินแล้วดีจริงน่ะ แต่ตั้งแต่แม่หนูกินของพวกนี้ก็ไม่แตะยำลด

ควำมดันของโรงพยำบำลอีกเลย อำลองค้นหำแหล่งผลิตของ

พวกนี้แล้วก็ไม่พบ บอกเขำแล้วก็ไม่ฟัง ถึงได้เรียกหนูกลับมำ…

เสี่ยวเชี่ยน หนูพอจะมีวิธีดีๆ บ้ำงไหม?”

1 2 3 6 7