แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1467 ไม่ได้ง่ำยแบบนั้น

อวี๋หมิงหลำงเล่ำเรื่องต้ำหลงให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง เสี่ยวเชี่ยน

พอจะมีแนวทำงในใจแล้ว วันต่อมำอวี๋หมิงหลำงก็ให้ต้ำหลงหยุด

แล้วไปหำเสี่ยวเชี่ยนที่บ้ำน

ต้ำหลงยังคงมีสภำพหมดอำลัยตำยอยำกเหมือนเมื่อวำน

เสี่ยวเชี่ยนแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจ ถำมด้วยรอยยิ้ม

“สุดสัปดำห์นี้ฉันว่ำงพอดี ไม่งั้นนำยโทรชวนแฟนนำยมำ

เที่ยวเล่นสิ”

“พี่?!” ต้ำหลงตกใจ “พี่ไม่ชอบเขำไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ ฉันไม่ชอบเขำ แต่ในเมื่อนำยชอบงั้นฉันก็เคำรพกำร

ตัดสินใจของนำย พวกนำยก็คบกันมำระยะหนึ่งแล้ว งั้นก็พำเขำ

มำเที่ยวสักสองวันสิ พวกเรำจะได้ท ำควำมรู้จักกันใหม่”

“คือ…” ต้ำหลงอึกอัก “พี่ เขำอำจมำไม่ได้แล้ว จริงๆ แล้ว…

ผมก ำลังว่ำจะเลิกกับเขำอยู่”

“หืม?! เรื่องอะไรกัน ฉันไม่ได้เป็นคนเลวที่พรำกคนรักกันนะ

ก็เห็นดีๆ อยู่ท ำไมถึงเลิกกันล่ะ?”

1 2 3 7 7

“ไม่เกี่ยวกับพี่หรอก… เป็นเรื่องของพวกเรำ”

ต้ำหลงเองก็ไม่รู้ว่ำจะเล่ำให้พี่สำวฟังตั้งแต่ตรงไหนดี ท ำได้

แค่ทึ้งหัวด้วยควำมกลุ้มใจ

เวลำนี้ในบ้ำนมีแค่เขำกับเสี่ยวเชี่ยน น้ำแม่บ้ำนพำเสี่ยว

เหวยกับคนสวยออกไปเดินเล่น

“รู้สึกว่ำนับวันจะยิ่งคุยกันคนละภำษำหรือเปล่ำ โทรหำกัน

ไม่บ่อยเหมือนก่อน ครั้งล่ำสุดโทรติดแล้วแต่ไม่รู้จะพูดอะไรใช่

ไหม? หลังจำกนั้นเขำก็เหินห่ำงกับนำยเรื่อยๆ สุดท้ำยก็ไม่ได้

ติดต่อกันเลยใช่ไหม?”

ต้ำหลงเงยหน้ำด้วยควำมตกใจ สีหน้ำนั้นรำวกับก ำลังถำม

เสี่ยวเชี่ยนว่ำ พี่รู้ได้ไงอะ?

“เคสของผู้เข้ำรับค ำปรึกษำที่ฉันเคยรับมำถ้ำเอำมำเรียงต่อ

กันคงวนรอบเมืองได้สองรอบ นิสัยและภูมิหลังชีวิตของพวกนำย

สองคนมันเป็นตัวก ำหนดให้ต้องค่อยๆ เหินห่ำงกันไปอยู่แล้ว

ตัวที่ท ำให้เรำตัดสินใจรักคือฮอร์โมนโดพำมีนที่หลั่งออกมำใน

ชั่วขณะนั้น แต่ฮอร์โมนนี้โดยทั่วไปจะคงอยู่ประมำณสองอำทิตย์

ก็หำยไป สิ่งที่จะเป็นตัวชี้วัดควำมสุขของคนทั้งสองหลังจำกนั้นก็

1 2 3 7 8

คือทัศนคติของทั้งสองคน อย่ำว่ำแต่เรื่องที่พวกนำยมีทัศนคติที่

ต่ำงกันมำกเลย เอำแค่เรื่องที่ต้องแยกกันอยู่ไม่ค่อยได้เจอกันนี่ก็

เป็นเรื่องใหญ่แล้ว”

“ผมรู้ว่ำแยกกันอยู่บ่อยๆ ไม่ดี ดังนั้นพอมีเวลำผมก็โทรหำ

เขำ อยำกเล่ำเรื่องสนุกๆ ที่เกิดในค่ำยให้เขำฟัง แต่พอผมจะเล่ำ

เขำก็ขัด ครำวก่อนยังจะให้ผมลำออกแล้วไปท ำธุรกิจกับเขำ แต่

ก่อนหน้ำนี้เรำเคยตกลงกันไว้แล้ว เขำรับปำกว่ำจะรอผม”

ต้ำหลงไม่เข้ำใจว่ำท ำไมผู้หญิงเปลี่ยนไปง่ำยขนำดนี้

เสี่ยวเชี่ยนไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

“คนอย่ำงเขำนิสัยแบบนี้แหละ ฉันตั้งฉำยำให้คนแบบนี้ว่ำ

มนุษย์ปลำทอง ควำมจ ำมีแค่เจ็ดวินำที”

เอำง่ำยๆ อย่ำงเรื่องที่เสี่ยวเชี่ยนเคยช่วยน้องสำวของฉิน

เซียงเสวี่ยไว้ ตอนนั้นฉินเซียงเสวี่ยแทบจะคุกเข่ำขอบคุณใน

บุญคุณของเสี่ยวเชี่ยน ค ำขอบคุณในตอนนั้นมำจำกใจจริง

แต่พอเวลำผ่ำนไปก็ลืมเรื่องบุญคุณ จับต้ำหลงไว้ไม่ปล่อย

ควำมเห็นแก่ตัวนี้ก็เป็นของจริงเช่นกัน

1 2 3 7 9

คนแบบนี้มีแค่ควำมจ ำระยะสั้น พอเวลำผ่ำนไปอำรมณ์เจือ

จำงก็ลืมหมด อย่ำงไหนมีประโยชน์กับตัวเองก็เอำแบบนั้น ตอน

นั้นรับปำกต้ำหลงว่ำจะรอก็มำจำกใจจริงแหละ แต่พอผ่ำนไป

หลำยเดือนได้เจอเป้ำหมำยที่ดีกว่ำก็ลืมค ำสัญญำที่เคยให้ไว้

เหมือนกับที่ลืมบุญคุณของเสี่ยวเชี่ยน นี่เป็นเรื่องที่ปกติมำก

“ผมไม่อยำกลำออก… พี่เขยบอกว่ำผมมีโอกำสที่จะสอบติด

โรงเรียนทหำรอยู่ วิชำวัฒนธรรมผมมีพัฒนำกำรมำกขึ้นเรื่อยๆ

ผมเองก็ชอบกองทัพ… แต่จริงๆ แล้วปัญหำของเรำสองคนไม่ได้

มีแค่นี้” ต้ำหลงสูดลมหำยใจเข้ำเต็มปอด รู้สึกเหมือนใกล้จะสติ

แตกแล้ว

“อันที่จริงผมสงสัยว่ำ… เขำไปมีผู้ชำยอื่น แต่ก็ไม่กล้ำฟันธง”

ต้ำหลงปวดใจ เขำพูดควำมคิดตัวเองให้ฟัง

“นำยสันนิษฐำนจำกอะไรว่ำเขำสวมเขำให้นำย?”

“ครำวก่อนผมไปหำเขำโดยไม่ได้บอกล่วงหน้ำ พอไปถึง

หน้ำบ้ำนผมก็โทรหำเขำแต่เขำบอกไม่อยู่บ้ำน แต่ผมเห็นไฟใน

ห้องเขำเปิดอยู่ ผมนั่งรออยู่ข้ำงนอกเกือบสำมชั่วโมง พอเที่ยง

คืนก็มีผู้ชำยออกมำจำกบ้ำนเขำสำมคนขึ้นรถ BMW ออกไป

ตอนผมปีนเข้ำไปในบ้ำนเขำเพิ่งอำบน้ำเสร็จ”

1 2 3 8 0

ตอนนั้นต้ำหลงเห็นฉินเซียงเสวี่ยนุ่งแต่ผ้ำขนหนูก็ช็อคมำก

รีบเข้ำไปถำมว่ำไม่อยู่บ้ำนไม่ใช่เหรอ ปรำกฏว่ำฉินเซียงเสวี่ย

กลับตบหน้ำเขำ หำว่ำท ำไมอยู่ๆ ก็กลับมำ ไม่เชื่อใจเธอหรือไง

ต้ำหลงเห็นไหล่เธอมีรอยจ้ำแดงๆ ก็ถำมว่ำคืออะไร ฉินเซียง

เสวี่ยตบเขำไปอีกทีแล้วบอกว่ำยุงกัด ถ้ำไม่เชื่อใจเธอก็ไปให้พ้น

ต้ำหลงงอนก็เลยเดินออกมำตอนนั้นเลย

สำมคน… !!

เสี่ยวเชี่ยนมองหัวน้องชำยตัวเองเหมือนมีเขำงอกออกมำ

สำมเขำเลยด้วยนะ เรียงกันเหมือนปักธูป

“วันนั้นอิ๋งอิ๋งไปแข่งสุนทรพจน์กับทำงโรงเรียนที่ต่ำงเมือง

เลยไม่อยู่บ้ำนพอดี ผมเองก็งง ถ้ำเขำแค่ชวนเพื่อนมำเที่ยวบ้ำน

ท ำไมต้องโกหกผมว่ำไม่อยู่บ้ำนด้วย? ผมอยู่หน้ำบ้ำนตลอดก็ไม่

เห็นว่ำเขำกลับมำตั้งแต่เมื่อไร”

ฉินอิ๋งเสวี่ยซื้อบ้ำนหลังเล็กๆ สองชั้นคล้ำยๆ บ้ำนเก่ำของ

เสี่ยวเชี่ยน มีประตูมีรั้วเป็นของตัวเองจึงไม่มีทำงที่จะมีผู้ชำยสำม

คนของบ้ำนอื่นเดินออกมำ

“ต่อมำล่ะ? นำยไม่ได้ติดต่อเขำอีกเหรอ?” โง่จริง ไม่รู้จักไป

1 2 3 8 1

หำหลักฐำนในถังขยะเล่ำ ถ้ำมีก็เลิกไปเลย!

ที่ยัยนั่นท ำเป็นโมโหก็เพรำะอยำกให้นำยรีบไปจำกที่นั่น

แบบนี้เขำเรียกว่ำท ำลำยหลักฐำน น้องเธอก็ซื่อบื้อเหลือเกิน ไล่

ให้ไปก็ไป…

“ต่อมำเขำก็ส่งข้อควำมมำต่อว่ำผมว่ำไม่เชื่อใจเขำ บอกว่ำ

ผมใจแคบ… แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปจับผิดเขำเลยนะ ผมก็แค่

อยำกเซอร์ไพรส์เขำ หลังจำกนั้นผมโทรไปหำเขำสองครั้งเขำก็

ไม่รับ นี่ผ่ำนมำครึ่งเดือนแล้วเขำยังไม่ติดต่อผมเลย สรุปคือ

ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่ำควรท ำไงดี… ผมไม่รู้ว่ำนี่ถือเป็นกำรเลิกกัน

แล้วหรือเปล่ำ แต่ก็กลัวจะเป็นกำรปรักปร ำเขำ พี่ช่วยผม

วิเครำะห์หน่อยสิว่ำเขำคิดอะไรอยู่กันแน่?” ต้ำหลงเริ่มกระวน

กระวำยอีกแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนร้อนใจยิ่งกว่ำต้ำหลง เรื่องมำถึงขนำดนี้แล้วไอ้

น้องโง่นี่ยังดูไม่ออกอีก ถูกผู้หญิงสวมเขำให้ยังจะเป็นห่วงว่ำจะ

เป็นกำรปรักปร ำเขำอีก มันช่ำง…

โง่ชิบหำย!

“ไม่ต้องเอำเรื่องไร้สำระของพวกนำยสองคนมำกวนใจฉัน

1 2 3 8 2

พวกนำยจัดกำรกันเอง แต่ฉันขอเตือนนำยไว้หน่อย ต่อให้เขำ

ไม่ได้สวมเขำให้นำยก็ต้องมีเรื่องปิดบังนำยแน่นอน อย่ำงน้อยๆ

ในใจของเขำนำยก็ไม่ใช่ผู้ชำยที่มีค่ำให้พึ่งพำได้”

เดิมทีต้ำหลงอยำกมำขอให้เสี่ยวเชี่ยนช่วยหำค ำตอบให้ แต่

พอได้ยินพี่สำวพูดแบบนี้เขำก็รู้สึกสิ้นหวัง

เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่ำเวลำนี้จะบีบบังคับน้องชำยไม่ได้ ต้องให้เวลำ

เขำได้คิดตำมล ำพัง ถึงน้องชำยเธอจะไร้เดียงสำไปหน่อยแต่ก็

ไม่ได้โง่ อันที่จริงๆ ในใจเขำก็มีค ำตอบแล้วแต่ก็แค่ไม่อยำก

ยอมรับ เวลำนี้ไม่สู้เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น

“เรื่องของพวกนำยสองคนไว้ค่อยไปหำทำงแก้ ตอนนี้ฉัน

ต้องคุยกับนำยเรื่องแม่”

“แม่เป็นอะไรเหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนเล่ำเรื่องที่แม่คลั่งผลิตภัณฑ์อำหำรเสริม พอต้ำ

หลงได้ฟังก็ตื่นทันที

“พี่จะให้ผมท ำไงบ้ำง ผมเชื่อฟังพี่ทุกอย่ำงเลย!”

เมื่อเทียบกับเรื่องของแม่แล้ว เรื่องคลุมเครือของตัวเอง

1 2 3 8 3

หมดควำมส ำคัญไปเลย ช่วงสองสัปดำห์ที่ผ่ำนมำนี้ดูเหมือนต้ำ

หลงจะเข้ำใจอะไรขึ้นมำบ้ำงแล้ว ก็แค่ไม่อยำกยอมรับก็เท่ำนั้น

“นี่เป็นบทที่ฉันเขียนให้นำย เดี๋ยวเอำไปท่องซะ จำกนั้นพวก

เรำจะไปตลำดแรงงำนกัน ฉันสืบมำแล้ว คนพวกนั้นจะรับสมัคร

พนักงำนทุกสัปดำห์ พวกเรำแสร้งท ำเป็นไม่รู้จักกันแล้วไป

สัมภำษณ์งำน พอเข้ำไปได้แล้วนำยก็แยกย้ำยไปท ำงำนตำมที่

ฉันเขียนบทไว้ให้…”

เสี่ยวเชี่ยนหยิบกระดำษที่เตรียมไว้นำนแล้วออกมำ จำกนั้น

ก็เริ่มอธิบำยแผน

ไม่ว่ำจะเสี่ยวเชี่ยนหรือต้ำหลงต่ำงรู้สึกว่ำฉินเซียงเสวี่ย

นอกใจแน่ๆ แต่ครั้งนี้ประธำนเชี่ยนเดำไม่ถูกทั้งหมด เรื่องมัน

ไม่ได้ง่ำยอย่ำงที่เธอคิด

1 2 3 8 4