แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1505 สถำนกำรณ์คับขันในป่ำเล็ก

เสี่ยวเชี่ยนวิ่งหนี คนพวกนั้นก็ไล่ตำมไปติดๆ

ถึงเธอจะดูแผนที่บริเวณโดยรอบนี้ที่มู่ฮวำหลีให้มำแล้ว แต่

ของจริงก็ยังแตกต่ำงจำกในแผนที่ บวกกับพวกคนที่อยู่ด้ำนหลัง

ก็ไล่ตำมอย่ำงไม่ลดละ ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนไม่มีเวลำสนใจอะไรมำก

แล้ว ท ำได้แค่วิ่งหน้ำตั้งไปข้ำงหน้ำ

แสงไฟข้ำงทำง ประเทศที่ไม่คุ้นเคย ถนนที่ไม่คุ้นตำ เวลำ

แบบนี้เสี่ยวเชี่ยนอยำกให้พอตัวเองตะโกนออกไปก็มีคนโผล่มำ

ช่วยเสียจริงๆ

ในควำมเป็นจริงเธอก็ตะโกนแล้ว แต่ตัวเธอเองก็รู้ว่ำ ค ำร้อง

ขอของเธอไม่เป็นผล

อย่ำงไรเสียที่นี่ก็คือต่ำงประเทศ พื้นที่กว้ำง คนน้อย อีกทั้ง

พอออกมำจำกอำณำเขตส่วนตัวของเจอำร์ตลอดทำงก็ไม่เห็นมี

บ้ำนคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรถเลย รถที่วิ่งมำทำงนี้จะต้องมำที่ฐำน

บัญชำกำรของเจอำร์นี่แน่ๆ

แต่เวลำนี้ถ้ำไม่ท ำอะไรเลยแล้วผล่อยให้ถูกจับกลับไปเธอก็

1 2 7 1 4

รู้สึกไม่ยอม เสี่ยวเชี่ยนจึงท ำได้แค่วิ่งไปตะโกนไป ถ้ำที่นี่มีต ำรวจ

ลำดตระเวนแบบในประเทศเธอก็คงดี

เสียงร้องตะโกนของเธอเป็นเรื่องน่ำตลกในสำยตำของพวก

คนที่วิ่งไล่เธอ เสียงร้องของผู้หญิงที่อับจนหนทำงได้กระตุ้นให้

พวกผู้ชำยเหล่ำนี้ฮึกเหิม เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้หันกลับไปแต่กลับได้

ยินเสียงคนพวกนั้นหัวเรำะอย่ำงชัดเจน

ระยะห่ำงทิ้งกันไม่มำกแล้ว คงถูกจับอีกในไม่กี่นำที

เสี่ยวเชี่ยนลนลำน เธอวิ่งเข้ำไปในป่ำเล็กๆ ข้ำงทำง

หำกวิ่งตรงไปข้ำงหน้ำก็ยังเป็นทำงหลวงเหมือนเดิม ไม่สู้

เข้ำไปในป่ำยังมีควำมหวังมำกกว่ำ

เธอได้ยินเสียงค ำดูถูกอย่ำงสนุกสนำนของคนพวกนั้น และก็

รู้ว่ำถ้ำถูกจับได้ในป่ำอำจต้องพบกับกำรกระท ำที่โหดร้ำย แต่

เธอไม่มีทำงเลือกอื่น

คงต้องเสี่ยงดวงดูแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนวิ่งเข้ำไปในป่ำ เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่เมตรก็รู้สึก

เหมือนมีแรงมหำศำลพุ่งเข้ำมำด้ำนหลัง มีคนกระชำกตัวเธอ!

1 2 7 1 5

“ปล่อยฉันนะ!” เสี่ยวเชี่ยนกรีดร้อง

“นังบ้ำ! ดูซิว่ำจะหนีไปไหนได้!” คนๆ นั้นล็อคแขนเสี่ยว

เชี่ยนแล้วลำกตัวเธอไปโดยไม่สนว่ำเธอจะขัดขืนอย่ำงไร เสี่ยว

เชี่ยนดิ้นสุดแรง คนๆ นั้นพูดข่มขู่เธอด้วยภำษำอังกฤษ

“ยังไม่หยุดดิ้นฉันจะฆ่ำแกเดี๋ยวนี้!”

“ช่วยด้วย!” เสี่ยวเชี่ยนกอดต้นไม้ไว้ให้ตำยก็ไม่ขยับ

“นังโง่ ถึงตอนนี้แล้วยังไม่เข้ำใจอีกเหรอ เรียกให้คอแตกก็

ไม่มีใครมำช่วยหรอก!”

ให้ตำยเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ยอมปล่อยมือ ล ำพังแค่เรื่องเธอ

ตอนมู่กงกงกับวำงเพลิงโรงรถ ถูกจับกลับไปไม่ได้มีจุดจบที่ดีแน่

แมวหลีฮวำถูกจับไปแล้ว ไม่มีใครมำคอยช่วยเธอได้อีก แสร้งท ำ

เป็นควำมจ ำเสื่อมก็ไม่ได้ผลแล้ว เธอยอมตำยอยู่ข้ำงนอกดีกว่ำ

กลับไปให้ถูกทรมำนโดนดูถูกเหยียดหยำม!

คนๆ นั้นเห็นเสี่ยวเชี่ยนไม่ยอมเชื่อฟังเสียทีก็เริ่มโมโห เขำ

ควักปืนออกมำจ่อหัวเสี่ยวเชี่ยน “รีบเดินไป ไม่อย่ำงนั้นฉันยิง

แน่!”

1 2 7 1 6

“เก่งนักก็ยิงเลย! ยิงเลยดิ!”

เสี่ยวเชี่ยนเกำะแน่นไม่ยอมปล่อยมือ

คนๆ นั้นถูกยั่วโมโห เขำง้ำงนกท ำท่ำเหนี่ยวไก ปำกก็ด่ำไป

ด้วย

“เห็นทีคงต้องสั่งสอนสักหน่อยแล้ว บอกแล้วว่ำไม่มีใครมำ

ช่วยหรอก ดิ้นให้มันน้อยๆ จะได้ไม่ทรมำน โอ๊ย!”

เสี่ยวเชี่ยนหลับตำรอควำมเจ็บปวดที่ก ำลังจะมำหำ ทันใด

นั้นเธอก็ได้ยินเสียงร้องของอีกฝ่ำยจึงหันไปดู เธอเห็นผู้ชำยที่

เมื่อครู่ท ำตัวเหนือกว่ำเธอ นอนกุมมืออยู่ที่พื้น บนมือของเขำมี

มีดปักอยู่ ก ำลังร้องโอดโอยด้วยควำมทรมำน

เกิดอะไรขึ้น?

เสี่ยวเชี่ยนมองไปรอบๆ ถึงได้พบว่ำคนที่ไล่ตำมเธอเข้ำมำ

ในป่ำมีแค่ผู้ชำยคนเดียว แล้วคนอื่นๆ หำยไปไหนหมด?

ฟ้ำมืดเธอมองเห็นไม่ชัด ได้ยินแค่เสียงฝีเท้ำที่ใกล้เข้ำมำ

เธอวิ่งหนีโดยไม่คิดชีวิต และก็ไม่สนผู้ชำยที่ถูกท ำร้ำยนั่นด้วย

วิ่งไปได้ไม่กี่เมตรก็รู้สึกถูกกอดจำกด้ำนหลัง เธอดิ้นสุดแรง

1 2 7 1 7

เหมือนคนบ้ำ

“ปล่อยฉันนะไอ้คนชั่ว!”

ยิ่งเธอดิ้นแรงแขนที่รัดเธอก็ยิ่งแน่นมำกขึ้น เสียงที่คุ้นเคย

ลอยมำเข้ำหู

“ลูกเชี่ยนผมเอง!”

เสียงนี้!

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำตัวเองหูแว่ว เธอเกร็งไปหมดทั้งตัว ไม่

อยำกจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน หรือว่ำ

“ยัยตัวแสบ หำยไปจำกบ้ำนไม่กี่วันจ ำเสียงผมไม่ได้แล้ว

หรือไง?”

เสี่ยวเชี่ยนหันไป ชำยชุดด ำที่อยู่ด้ำนหลังเธอดึงผ้ำปิดหน้ำ

ออก แววตำที่มองมำอย่ำงลึกซึ้งนั้น ถ้ำไม่ใช่อวี๋หมิงหลำงแล้วจะ

เป็นใครได้อีก!

เสี่ยวเชี่ยนกรีดร้อง โผเข้ำกอดเขำแน่น หลับตำด้วยควำม

ตื่นเต้น

1 2 7 1 8

เขำมำแล้ว!

เธอว่ำแล้ว เขำไม่มีทำงทิ้งเธอไว้ไม่สนใจ เธอรู้อยู่แล้วว่ำเขำ

จะต้องหำเธอเจอ!

“ใช่นำยเหรอ เสี่ยวเฉียงนี่นำยใช่ไหม? ฉันฝันไปหรือ

เปล่ำ?”

“ผมเอง คุณไม่ได้ฝัน ขอโทษนะลูกเชี่ยน ผมมำช้ำ คุณ

บำดเจ็บหรือเปล่ำ?” เขำกอดเธอด้วยควำมดีใจก่อน จำกนั้นถึง

ได้ส ำรวจเนื้อตัวเธอ

มือของเขำส ำรวจเนื้อตัวเธอด้วยควำมสั่นเทำ เมื่อกี้ตอนที่

เห็นผู้ชำยเลวนั่นเอำปืนจ่อหัวเธอ หัวใจของเขำแทบหยุดเต้น

โชคดีที่ทั้งหมดยังทัน!

เขำปำมีดไปได้ทันเวลำ มีดพุ่งเข้ำไปปักมือผู้ชำยเลวนั่น

ช่วยเสี่ยวเชี่ยนเอำไว้ได้ทัน!

ทั้งสองคนกอดกันแน่นอีกครั้ง จนถึงตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนก็ยัง

ไม่เชื่อว่ำตัวเองจะโชคดีแบบนี้ อะไรจะบังเอิญขนำดนี้ที่เขำหล่น

มำจำกฟ้ำพอดี

1 2 7 1 9

อีกนิดเดียว อีกแค่นิดเดียวทั้งสองคนก็จะต้องแยกจำกกัน

ไปอยู่คนละภพแล้ว!

อวี๋หมิงหลำงกอดเธอแน่น ในใจพรั่งพรูควำมรู้สึกออกมำ

มำกมำย หัวใจที่ทุกข์ทรมำนมำหลำยวันในที่สุดก็สงบลง

หลังจำกเจอตัวเธอ

เขำหำเธอเจอแล้ว! เธอยังมีชีวิตอยู่ในอ้อมกอดของเขำ!

จริงๆ แล้วหลังจำกที่อวี๋หมิงหลำงได้รับค ำบอกใบ้จำก

หนำนกั่วเขำก็รีบพำคนมุ่งหน้ำมำช่วยเสี่ยวเชี่ยนทันที มำถึงที่นี่

ตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว แต่กลับยังไม่บุ่มบ่ำมเข้ำไป

บริเวณนี้อยู่ใกล้กับศูนย์บัญชำกำรของเจอำร์ อวี๋หมิงหลำง

วิเครำะห์จำกประสบกำรณ์ของตัวเอง ต่อให้ที่นี่ไม่ได้มีกำร

อำรักขำแน่นหนำ แต่ก็คงมีอุปกรณ์รักษำควำมปลอดภัยที่ล้ำ

สมัยมำก ถ้ำพวกเขำบุ่มบ่ำมเข้ำไป หำกถูกจับได้พวกเขำก็ถอย

ออกไม่มีปัญหำหรอก แต่ลูกเชี่ยนจะต้องถูกจับเป็นตัวประกัน

แน่นอน

เพื่อให้แน่ใจในควำมปลอดภัยของเธอ อวี๋หมิงหลำงจึงสั่ง

ให้คนดักซุ่มอยู่ในป่ำแถวนี้ กะว่ำจะหำโอกำสเนียนไปกับรถของ

1 2 7 2 0

เจอำร์ สืบกำรรักษำควำมปลอดภัยของอีกฝ่ำยให้ดีก่อนค่อยเข้ำ

ไปช่วย

นึกไม่ถึงว่ำทำงเขำยังไม่ทันจะศึกษำพื้นที่แถวนี้ให้ดีก็เห็น

เสี่ยวเชี่ยนกับมู่ฮวำหลีวิ่งออกมำแล้ว

ตอนแรกพวกของอวี๋หมิงหลำงยังเห็นไม่ชัดว่ำคนที่วิ่งมำคือ

เสี่ยวเชี่ยน ทั้งหมดเป็นเพรำะเสี่ยวเชี่ยนตะโกนขอควำม

ช่วยเหลือจึงดึงดูดควำมสนใจของอวี๋หมิงหลำง เขำฟังออก

ในทันที เสียงนี้ก็คือผู้หญิงที่เขำเฝ้ำคิดถึงอยู่ทุกวัน!

ด้วยเหตุนี้เขำถึงปำมีดออกไปได้ทันเวลำ ช่วยเสี่ยวเชี่ยนใน

ช่วงเวลำส ำคัญได้อย่ำงรำบรื่น

หลังจำกที่แน่ใจว่ำเธอไม่เป็นอะไรแล้วก็ดูเหมือนว่ำควำม

เหนื่อยล้ำในใจอวี๋หมิงหลำงได้หำยไปหมด แต่กลับไม่ค่อย

อยำกเชื่อว่ำช่วยเธอได้แล้วจริงๆ มันง่ำยดำย คำดไม่ถึง รำวกับ

สวรรค์ได้โยนของขวัญลงมำจำกฟ้ำให้เขำ

อวี๋หมิงหลำงจับเธอกดเข้ำกับต้นไม้แล้วจูบอย่ำงหนักหน่วง

มีเพียงกำรใช้ลิ้นสัมผัสควำมหอมหวำนจำกตัวเธอเท่ำนั้นถึงจะ

พิสูจน์ได้ว่ำคนที่มีชีวิตอยู่ตรงหน้ำนี้อยู่ในโลกของเขำแล้ว ถึงจะ

1 2 7 2 1

ท ำให้เขำเชื่อได้ว่ำทั้งหมดไม่ใช่กำรฝันหวำนของเขำ!

เสี่ยวเชี่ยนเองก็กอดเขำแน่น ตอบรับควำมรู้สึกของเขำ

ช่วงหลำยวันมำนี้ถึงเธอจะไม่ได้รับควำมทุกข์ทรมำนอะไร

มำก แต่ร่ำงกำยก็เกร็งตลอดเวลำ แม้แต่ในควำมฝันก็ไม่กล้ำ

ประมำท ถ้ำไม่ได้แมวหลีฮวำคอยปกป้องอย่ำงสุดชีวิต ก็ไม่รู้ว่ำ

เธอกับเขำจะได้เจอกันอีกเมื่อไร

เออใช่ แมวหลีฮวำ!

1 2 7 2 2