แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1507 นิสัยที่คุ้นชิน หมำทหำรที่คุ้นเคย

อวี๋หมิงหลำงโยนแมวหลีฮวำที่สลบอยู่เข้ำไปในรถแล้วหัน

ไปท ำหน้ำอวดดีใส่เสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนกระโจนเข้ำกอดคออวี๋หมิงหลำงพร้อมเอำหน้ำ

ซุกแผงอกของเขำ น้ำตำแห่งควำมดีใจไหลออกมำไม่หยุด

“นำยหล่อที่สุด! นำยเป็นผู้ชำยที่หล่อที่สุดในโลก!”

“หึ ถือว่ำยังตำแหลมอยู่!” อวี๋หมิงหลำงก้มหน้ำจะจูบเธอ

แต่กลับรู้สึกหน้ำมืดล้มใส่เสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนรีบพยุงเขำไว้

หำกมองจำกด้ำนหลังเหมือนอวี๋หมิงหลำงก ำลังกอดจูบ

เสี่ยวเชี่ยนอยู่

มู่ฮวำหลีฟื้นขึ้น เดิมทีสมองยังสับสนอยู่ แต่พอเห็นภำพ

ตรงหน้ำก็รู้สึกหัวใจเหมือนถูกทิ่มแทงอย่ำงหนัก เขำหลับตำแล้ว

สลบไปอีกรอบ

มู่ฮวำหลีที่สลบไปไม่ได้เห็นว่ำเหล่ำลูกน้องของอวี๋หมิง

หลำงได้เข้ำมำช่วยพยุงอวี๋หมิงหลำงพำตัวไปขึ้นรถ เสี่ยวเชี่ยน

กอดเขำด้วยควำมเป็นห่วง เวลำนี้เธอถึงได้เห็นว่ำเนื้อตัวเขำมี

1 2 7 3 3

ผ้ำพันแผลเต็มไปหมด

นี่เป็นบำดแผลที่ได้มำจำกเพลิงไหม้ครั้งนั้น ช่วงหลำยวันมำ

นี้เขำแทบไม่ได้พักผ่อนเพื่อตำมหำเธอ เมื่อกี้ยังไล่ล่ำคนที่จับตัว

แมวหลีฮวำไปอีก ต้องตำมไปให้ทันก่อนที่คนพวกนั้นจะเข้ำไป

ในเขตของเจอำร์ ปำดหน้ำรถคนพวกนั้นเข้ำข้ำงทำง ท ำให้เกิด

อุบัติเหตุเล็กๆ เพื่อชิงตัวแมวหลีฮวำมำ

กำรเสียสละของเขำนั้นเห็นได้ชัดมำกทีเดียว อวี๋หมิงหลำง

หัวแตกเล็กน้อย บวกกับช่วงหลำยวันมำนี้เขำท ำงำนอย่ำงหนัก

พอขึ้นเครื่องบินได้ไข้ก็เริ่มขึ้นสูง

ขนำดไข้ขึ้นสูงจนแทบไม่รู้สึกตัว แต่มือก็ยังไม่ปล่อยจำก

เสี่ยวเชี่ยน กอดเอำไว้แน่น ตัวของเขำร้อนมำกเหมือนถูกไฟเผำ

แมวหลีฮวำอยู่อีกด้ำนยังสลบไม่ฟื้น แพทย์ทหำรที่มำด้วย

บอกว่ำแมวหลีฮวำหัวแตกเล็กน้อย กำรที่เขำหลับไปนำนก็เป็น

เรื่องปกติ

อำกำรของอวี๋หมิงหลำงหนักกว่ำหน่อย บำดแผลไฟไหม้

จำกครำวก่อนยังไม่หำยดี ไหนจะต้องพลิกแผ่นดินตำมหำเสี่ยว

เชี่ยนอีก ระหว่ำงเดินทำงมำเขำก็เริ่มมีไข้ขึ้นนิดหน่อย แต่เพื่อ

1 2 7 3 4

เสี่ยวเชี่ยนแล้วเขำยอมกัดฟันทนได้ เวลำนี้เจอเสี่ยวเชี่ยนแล้ว

หมดห่วง ไข้ก็เลยขึ้นหนัก

แพทย์ทหำรฉีดยำลดไข้ให้อวี๋หมิงหลำง แต่ไม่ได้ผล เสี่ยว

เชี่ยนเห็นริมฝีปำกของเขำแห้งจนลอกก็รู้สึกปวดใจ อยำกลุกไป

เอำน้ำมำให้เขำดื่ม แต่พอขยับตัวเขำก็ตื่น

“จะไปไหน?” มือของเขำล็อคตัวเสี่ยวเชี่ยนไว้แน่น ดวงตำ

แดงก่ำทั้งสองข้ำงจ้องเสี่ยวเชี่ยนเขม็ง

“ฉันอยำกไปเอำน้ำมำให้นำย”

ลูกน้องที่อยู่ข้ำงๆ รู้ใจลูกพี่จึงรีบไปเอำน้ำมำให้ เสี่ยวเชี่ยน

ป้อนเขำเสร็จก็กลับไปนั่งตำมเดิม อวี๋หมิงหลำงโอบไหล่เธอไว้

แล้วเอำหน้ำซบไหล่เธอนอนหลับไป

เป็นเช่นนี้ซ้ำๆ อยู่หลำยครั้ง ในที่สุดไข้ก็ลดลงไปหน่อย แต่

อวี๋หมิงหลำงก็ยังอยู่ในอำกำรสะลึมสะลือ

แมวหลีฮวำหลับไปหลำยชั่วโมงก็ตื่น ยังอีกหลำยชั่วโมงกว่ำ

เครื่องบินจะลงจอด พอลืมตำเขำก็เห็นเสี่ยวเชี่ยน

เธอนั่งอยู่ตรงข้ำมเขำ กอดอวี๋หมิงหลำงอยู่ มองอวี๋หมิง

1 2 7 3 5

หลำงด้วยสำยตำอ่อนโยนแบบที่เขำไม่เคยเห็นมำก่อน

“ตื่นแล้วเหรอ! รู้สึกเป็นไงบ้ำง?” พอเสี่ยวเชี่ยนเห็นแมว

หลีฮวำตื่นแล้วก็ดีใจมำก รีบเรียกแพทย์ทหำรให้เข้ำไปตรวจดู

อำกำรเขำ

“พอไหว… เขำเป็นไงบ้ำง?” แมวหลีฮวำให้ควำมร่วมมือกับ

หมอ มองเสี่ยวเชี่ยนโอบอวี๋หมิงหลำงด้วยควำมรู้สึกขัดใจ

เขำไม่ชอบผู้ชำยคนนี้เอำมำกๆ แต่ควำมจริงก็คือผู้ชำยคน

นี้บุกเข้ำไปช่วยเขำออกมำ

“หมอบอกว่ำเขำติดเชื้อนิดหน่อย ให้ยำปฏิชีวนะเข้ำไปแล้ว

คงต้องใช้เวลำพักฟื้น” เสี่ยวเชี่ยนช่วยจัดทรงผมให้อวี๋หมิงหลำง

เวลำนี้เขำมีเหงื่อออกเล็กน้อย ผมที่เปียกเหงื่อท ำให้ไหล่ของเธอ

รู้สึกอุ่นๆ แต่เธอกลับไม่อยำกขยับตัว

มู่ฮวำหลีมองสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนท ำให้อวี๋หมิงหลำงอย่ำงเงียบๆ

ถ้ำเลือกได้ เขำยอมกลับไปให้มู่เทียนกังมอบควำมตำยให้เขำ

ดีกว่ำถูกอวี๋หมิงหลำงช่วยชีวิต เพรำะตอนนี้แม้แต่อิจฉำเขำก็ไม่

มีสิทธิ์

เสี่ยวเชี่ยนเห็นสีหน้ำของเขำดูหม่นๆ ก็คิดว่ำเขำอำกำรไม่ดี

1 2 7 3 6

จึงยื่นน้ำให้พลำงพูด

“ดื่มน้ำหน่อยสิ อีกสักพักกว่ำนำยจะกินอะไรได้”

“ไม่อยำกดื่ม”

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่บังคับ จัดผมให้อวี๋หมิงหลำงพลำงพูด

อย่ำงดีใจ “นึกไม่ถึงว่ำคนฉลำดอย่ำงพวกเรำอุตส่ำห์วำงแผน

อย่ำงรอบคอบแล้ว สุดท้ำยก็ต้องถูกคนมีปืนช่วยอยู่ดี เรื่องนี้

พิสูจน์ได้หลักกำรหนึ่ง วรยุทธ์จะสูงแค่ไหนก็ยังแพ้ให้คมมีด

แต่งตัวดีแค่ไหน ถูกอิฐทุบหัวก็ล้มลงได้เหมือนกัน”

แมวหลีฮวำมุมปำกกระตุก ขอแค่เธอพ้นขีดอันตรำยแล้วก็

จะพูดอะไรประหลำดๆ แบบนี้ออกมำ

“แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณนำยจริงๆ นะ ถ้ำไม่มีนำยฉันคง

ออกมำไม่ง่ำยแบบนี้ อีกอย่ำงพวกเรำรวมหัวกันจัดกำรมู่เทียน

กัง ก็ไม่ถือว่ำขำดทุนนะ”

ตอนนี้เรื่องที่เสี่ยวเชี่ยนอยำกรู้มำกที่สุดก็คือ น้องชำยมู่

เทียนกังถูกประหำรหรือเปล่ำ มีดเล่มนั้นหล่นลงมำหลังน้ำแข็ง

ละลำยหมดไหม หรือมีคนเข้ำไปช่วยมู่เทียนกังได้ก่อนน้ำแข็งจะ

ละลำย

1 2 7 3 7

ตอนนี้อยู่บนเครื่องบินไม่สำมำรถรับรู้ข่ำวสำรจำกข้ำงนอก

ได้ ท ำได้แค่รอกลับไปแล้วค่อยสืบ

แต่เสี่ยวเชี่ยนชอบตอนจบที่มู่เทียนกังถูกตอนเรียบร้อย

มำกกว่ำ แค่คิดก็สนุกแล้ว

เห็นมู่ฮวำหลีเอำแต่นิ่งเงียบไม่พูดเสี่ยวเชี่ยนก็คิดว่ำเขำไม่

ชอบที่เธอพูดเรื่องมู่เทียนกัง อย่ำงไรเสียนั่นก็พ่อเขำ

“แมวหลีฮวำ คิดเรื่องหลังจำกนี้เหรอ?”

ตอนเสี่ยวเชี่ยนถำมดวงตำของอวี๋หมิงหลำงขยับเล็กน้อย

แต่เขำยังคงเลือกจะหลับตำ

ในใจอึดอัดเป็นบ้ำ

พอตื่นก็ได้ยินเมียเขำคุยกับแมวตัวนี้ อึดอัดโว้ย!

“ยังไม่คิด ช่ำงมันเถอะ”

สถำนะของเขำก่อนหน้ำนี้ก็ชวนให้กระอักกระอ่วนใจอยู่แล้ว

เป็นสปำยอยู่ในฟำร์มเจ็ดหมู่กลับเจอำร์ไม่ได้ สุดท้ำยล่วงเกินทั้ง

สองฝั่งกลำยเป็นไม่มีบ้ำนให้กลับ

1 2 7 3 8

“มำท ำกับฉันสิ?”

พอเสี่ยวเชี่ยนพูดจบผู้ชำยที่แกล้งหลับอยู่แถวนั้นก็ลุกพรวด

ขึ้น “อะไรนะ!!”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเหมือนเห็นผมของเสี่ยวเฉียงที่เปียกเหงื่อตั้ง

ชันขึ้นมำ หรือที่เรียกว่ำพองขนนั่นเอง

“ท ำงำนไง ไม่อย่ำงนั้นจะท ำอะไรได้?” เสี่ยวเชี่ยนดีใจที่เขำ

ตื่นแล้ว รีบดึงมือเขำให้นั่งลง อวี๋หมิงหลำงหันไปมองแมวหลีฮวำ

เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

ไอ้แมวบ้ำ เห็นๆ อยู่ว่ำเป็นสำยพันธุ์แมวจรจัดยังจะท ำตัว

เชิดหยิ่ง มีโอกำสเมื่อไรต้องลำกมันเข้ำไปซ้อมในห้องมืดหน่อย

แล้ว ตอนนี้เมียอยู่ลงมือไม่ได้…

“ท ำงำนอะไร?” อวี๋หมิงหลำงถำมไปเรื่อย สำยตำยังคงจ้อง

แมวหลีฮวำเขม็ง

นี่เป็นสัญชำตญำณของสัตว์เพศผู้หลังรู้ว่ำถูกลุกล้ำอำณำ

เขตของตัวเอง

“ฉันอยำกท ำออฟฟิศนำนแล้ว เคยวำงแผนไว้ ถึงพ่อฉันจะ

1 2 7 3 9

อยำกให้ฉันท ำงำนที่ฟำร์มต่อไป แต่ฉันคิดว่ำมีศิษย์พี่ใหญ่ก็

พอแล้ว ด้วยสถำนะของฉันไม่สะดวกเดินทำงไปรอบโลกเท่ำไร”

ธุรกิจของฟำร์มใหญ่มำก ลูกค้ำส่วนใหญ่อยู่ต่ำงประเทศ

เสี่ยวเชี่ยนเป็นสะใภ้ทหำรออกนอกประเทศล ำบำก เธอเองก็ไม่

ค่อยอยำกแย่งของๆ ศิษย์พี่ใหญ่ด้วย

ถ้ำเธอไม่ปรำกฏตัว หนงเย่ำก็คือคนที่รับช่วงต่อจำกชีอวี่เซ

วียนอย่ำงแน่นอน ประสบกำรณ์กำรรักษำของศิษย์พี่ใหญ่ก็

เหมำะกับผู้ป่วยต่ำงชำติมำกกว่ำ อย่ำงไรเสียประสบกำรณ์ของ

เสี่ยวเชี่ยนทั้งสองชำติก็อยู่แค่ในประเทศ คนที่อยู่ในพื้นที่ต่ำงกัน

ย่อมมีปัญหำจิตเวชที่ไม่ค่อยเหมือนกัน เธออยำกบุกเบิกงำนใน

ประเทศมำกกว่ำ

“หึ หึ คุณหมอใหญ่มู่วันนี้วุ่นอยู่กับกำรบรรยำยล้ำงสมอง

ผู้ชำยเลวๆ พรุ่งนี้ก็ไปสะกดจิตแบบแทรกซึมให้เพื่อนสนิทของ

คนอื่น คนที่ยุ่งระดับนี้คงไม่มีเวลำมำร่วมสร้ำงธุรกิจกับคุณหรอก

มั้ง?” อวี๋หมิงหลำงพูดแขวะ

นี่เมียเขำเป็นอะไรกันแน่ ไปอยู่ข้ำงนอกไม่กี่วัน ถึงจะแต่งตัว

น่ำรักขึ้น ดูสบำยตำขึ้น จะว่ำไปเขำก็ถูกใจชุดกระโปรงฟูฟ่อง

แบบเจ้ำหญิงนี่นะ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นส ำคัญ ประเด็นส ำคัญคือ

1 2 7 4 0

ท ำไมอยู่ดีๆ เธอก็ไปญำติดีกับไอ้แมวจรนี่ได้?

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเสี่ยวเฉียงพอตื่นมำก็หึงเรี่ยรำด เธอทั้งข ำทั้ง

โมโห แต่ในใจกลับโล่งอก นิสัยที่คุ้นชิน หมำทหำรที่คุ้นเคย!

“ฉันท ำธุรกิจกับพี่ชำยตัวเองมันจะเป็นอะไร? พี่ชำยช่วยฉัน

ออกมำเขำเป็นผู้มีพระคุณของฉันเลยนะ ท ำไม มีปัญหำเหรอ?”

“แน่นอน เดี๋ยวนะ พี่ชำย?”

1 2 7 4 1