แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1510 คิวเช็ดกระจกหนึ่งปี

“เสี่ยวเหวย~” เสี่ยวเชี่ยนเห็นลูกสำวก็แทบใจละลำย

เสี่ยวเหวยท ำตัวเรียบร้อยอยู่ในอ้อมกอดของคุณตำ มอง

เสี่ยวเชี่ยนตำไม่กระพริบ เสี่ยวเชี่ยนทักทำยเด็กน้อยก็ไม่มี

ปฏิกิริยำตอบรับ

เสี่ยวเชี่ยนแอบกังวล หรือเธอหำยไปนำนเกินไปลูกก็เลยจ ำ

เธอไม่ได้แล้ว?

“แม่~” ในที่สุดเสี่ยวเหวยก็ยื่นมือออกมำพร้อมดิ้น เสี่ยว

เชี่ยนถึงได้รับลูกมำอุ้มอย่ำงสบำยใจพร้อมหอมหนึ่งฟอด

พอเห็นครอบครัวนี้ในที่สุดก็ได้อยู่กันพร้อมหน้ำทุกคนก็

สบำยใจ

แม่อวี๋ซับน้ำตำที่หำงตำ ได้เห็นลูกสะใภ้กลับมำอย่ำง

ปลอดภัยมันช่ำงดีเหลือเกิน ทุกคนเกือบคิดว่ำศพนั่นเป็นเสี่ยว

เชี่ยนไปแล้ว โชคดีที่อวี๋หมิงหลำงไปช่วยกลับมำได้

เสี่ยวเหวยฟัดแก้มแม่ไปหลำยทีปลอบใจให้หำยคิดถึง แต่

หลังจำกนั้นไม่กี่วินำทีก็ดีแตก เอำมือทึ้งผมแม่ที่ถูกม้วนเหมือน

1 2 7 5 9

สำหร่ำย จำกนั้นก็ชี้ชุดของเสี่ยวเชี่ยน รวบรวมก ำลังจนหน้ำแดง

ในที่สุดก็พูดออกมำ

“ขี้เหร่… !”

เด็กน้อยพูดแต่ละค ำกินแรงมำก แถมยังต้องย้ำไปย้ำมำ

ทุกคนฮำแตก

ซนอยู่สักพักท่ำทำงของเด็กน้อยไม่ได้โกรธแม่หรือไม่อยำก

สนใจ เสี่ยวเหวยก็แค่รับไม่ได้ที่แม่ที่เป็นเหมือนนำงพญำของ

เธอแต่งตัวแบบนี้ รสนิยมควำมงำมของเด็กน้อยเหมือนกับแม่ไม่

มีผิด

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเซอร์ไพรส์เล็กน้อย เธอไม่อยู่แค่ไม่กี่วันเสี่ยว

เหวยก็รู้จักค ำใหม่เพิ่มขึ้นแล้วแถมยังใช้ได้ถูกต้องด้วย พอหันไป

มองบรรดำคนที่มำรับเธอ ในใจก็รู้สึกโล่งอกเต็มไปด้วย

ควำมรู้สึกที่ได้กลับบ้ำนจริงๆ แล้ว

บ้ำนตัวเองดีที่สุด

และก็แอบดีใจที่ลูกสำวไม่ได้รสนิยมด้ำนควำมงำมของพ่อ

มำ ดีเหลือเกิน…

1 2 7 6 0

“พ่อ หนูกลับมำแล้ว” เสี่ยวเชี่ยนทักทำยชีอวี่เซวียนก่อน

แล้วถึงไล่ทักทำยทุกคนในครอบครัวอวี๋รวมถึงเพื่อนๆ

สีหน้ำของชีอวี่เซวียนไม่สู้ดีนัก ช่วงที่เธอไม่อยู่คนที่กินไม่ได้

นอนไม่หลับมำกที่สุดนอกจำกอวี๋หมิงหลำงแล้วก็ยังมีชีอวี่เซวียน

เดิมทีสุขภำพก็แย่อยู่แล้ว นี่ยังมีเรื่องลูกสำวให้กลุ้มอีกยิ่งดูแย่

หนักกว่ำเดิม เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงเขำมำก

“กลับมำก็ดีแล้ว” ชีอวี่เซวียนอยำกเข้ำไปดูลูกสำวว่ำอยู่ข้ำง

นอกบำดเจ็บตรงไหนหรือเปล่ำ ยังไม่ทันจะเข้ำใกล้เสี่ยวเชี่ยน

ร่ำงกำยก็เซไปด้ำนข้ำง หนงเย่ำรีบเข้ำมำช่วยพยุง เสี่ยวเชี่ยน

ตกใจหน้ำซีดทันที

“ท ำไมอำกำรพ่อฉันเป็นแบบนี้ล่ะ?”

ก่อนไปยังไม่หนักขนำดนี้เลย นี่แค่ไม่กี่วันท ำไมดูเหมือน

ใกล้หมดลมเต็มที…

ค ำว่ำใกล้หมดลมได้ทิ่มแทงหัวใจของเสี่ยวเชี่ยน

ตอนนี้เธอรู้ชำติก ำเนิดของตัวเองแล้ว และก็เข้ำใจแล้วว่ำ

ท ำไมชีอวี่เซวียนถึงได้ดีกับเธอขนำดนี้ ถึงแม้เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนจะ

คิดว่ำกำรทดลองสับเปลี่ยนวิญญำณเป็นเรื่องที่ไม่เข้ำท่ำ และก็

1 2 7 6 1

แอบเสียดำยที่เธออำจไม่ใช่ลูกสำวที่แท้จริงของชีอวี่เซวียน แต่

ได้ใกล้ชิดกันมำนำนขนำดนี้ เธอมองเขำเป็นพ่อแท้ๆ นำนแล้ว

ตอนนี้พ่อเธอกังวลเรื่องเธอจนสุขภำพแย่ลงขนำดนี้เสี่ยว

เชี่ยนย่อมไม่สบำยใจ

หนงเย่ำอยำกตอบค ำถำมของเสี่ยวเชี่ยนแต่ชีอวี่เซวียนกลับ

โบกมือห้ำม

“ไม่เป็นไร อำกำรเดิมๆ กลับไปพักผ่อนก็ไม่เป็นไรแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนยังอยำกจี้ถำมต่อ แต่เวลำนี้คนอื่นๆ ล้อมกันเข้ำ

มำถำมเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้หยุด เธอจะเอำแต่คุยกับพ่อก็ไม่ได้

ขณะที่กลุ่มคนเข้ำมำรุมล้อมเสี่ยวเชี่ยน สำยตำของชีอวี่เซ

วียนก็ไปสบกับสำยตำของมู่ฮวำหลี มู่ฮวำหลีรู้สึกผิดแต่ไม่รู้จะ

เริ่มพูดจำกตรงไหน

“ห้องของนำยยังอยู่ คืนนี้มำเล่นหมำกรุกด้วยกันหน่อย ช่วง

ที่นำยไม่อยู่นิสัยขี้ขโมยหมำกของหนงเย่ำท ำฉันหงุดหงิดจะตำย

อยู่แล้ว” ชีอวี่เซวียนพูดติดตลก

“อำจำรย์อำ ผม…” มู่ฮวำหลีนึกไม่ถึงว่ำชีอวี่เซวียนจะแสดง

1 2 7 6 2

ท่ำทีแบบนี้

“เรื่องในอดีตก็อย่ำไปพูดถึงเลยนะ เบบี๋เชี่ยนกลับมำได้

อย่ำงปลอดภัยก็เพรำะนำย” ชีอวี่เซวียนพูด

ทุกคนต้อนรับกำรกลับมำของเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงอบอุ่น อวี๋ห

มิงหลำงต้องกลับหน่วยไปรำยงำนผล เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนอยำกใช้

ช่วงเวลำนี้เล่ำเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง แต่เขำกลับบอกว่ำเธอ

ต้องไปด้วย

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำเป็นเพรำะเบื้องบนเป็นห่วง เธอจึงตำมไป

โดยไม่คิดอะไร ก ำหนดเวลำกินข้ำวพร้อมหน้ำเป็นตอนเย็น

แต่ประธำนเชี่ยนคงนึกไม่ถึงว่ำจุดประสงค์ที่เบื้องบนให้เธอ

ไปด้วยไม่ได้ธรรมดำแบบนั้น

เธอถูกพำไปที่ห้องเฉพำะ มีเพียงโต๊ะหนึ่งตัวที่บนนั้นมี

กระดำษวำงอยู่ปึกหนึ่ง

อวี๋หมิงหลำงพำเธอมำส่งแล้วออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

ทั้งนั้น เสี่ยวเชี่ยนมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่ำมีเธอเพียงคน

เดียวจึงนั่งลงแล้วหยิบกรดำษพวกนั้นมำดู

1 2 7 6 3

มันคือแบบทดสอบ

เธอมองไม่ออกว่ำทดสอบเรื่องอะไร รู้สึกเหมือนจะเป็น

แนวๆ ไอคิวกับอีคิว มีปำกกำให้ด้วย

เสี่ยวเชี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วก็เข้ำใจ

มีคนเตรียมเอำไว้ให้เธอ เห็นได้ชัดว่ำเสี่ยวเฉียงรู้ แต่เขำ

บอกไม่ได้

พอนึกถึงตรงนี้เสี่ยวเชี่ยนก็หยิบปำกกำขึ้นมำเขียนอย่ำง

คล่องแคล่ว

ภำยในอีกห้องหนึ่ง อวี๋หมิงหลำงยืนยืดอกเอำมือไพล่หลัง

ในแบบฉบับของทหำร เบื้องหน้ำเขำมีคนนั่งเรียงกันอยู่ สองคน

อยู่ในชุดล ำลอง หนึ่งคนอยู่ในชุดทหำร คนที่ใส่ชุดทหำรยศพล

โทเท่ำกับพ่อเขำ

เบื้องหน้ำของคนพวกนี้เป็นหน้ำจอขนำดใหญ่ พฤติกรรม

ทุกอย่ำงของเสี่ยวเชี่ยนล้วนอยู่ในสำยตำของคนพวกนี้

ภำยในห้องนี้มีกล้องติดอยู่หลำยมุม ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง

ก ำลังประเมินอยู่ พวกเขำก ำลังทดสอบไอคิวและควำมสำมำรถ

1 2 7 6 4

ในกำรปรับตัวของเสี่ยวเชี่ยน

กำรสัมภำษณ์ก ำลังด ำเนินไปอย่ำงเงียบๆ ดูจำกปฏิกิริยำที่

คนพวกนี้พยักหน้ำติดๆ กันก็เห็นได้ชัดว่ำพอใจในตัวเสี่ยวเชี่ยน

มำก

อวี๋หมิงหลำงเงียบตลอด เขำเห็นเสี่ยวเชี่ยนเขียนไปจนถึง

หน้ำสุดท้ำย ในหน้ำสุดท้ำยมีอยู่แค่ประโยคเดียว เสี่ยวเชี่ยนอ่ำน

แล้วก็คิ้วขมวดเล็กน้อย

โปรดวิเครำะห์สถำนกำรณ์ปัจจุบันทำงด้ำนกำรทหำรของ

นำนำชำติโดยสังเขป

นี่เป็นค ำถำมที่ส ำคัญมำก ดูเหมือนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับ

อำชีพของเสี่ยวเชี่ยน แต่กลับท ำให้เธอเงยหน้ำมองไปรอบห้อง

ท่ำทำงของเธอท ำให้ทุกคนไม่เข้ำใจ คนที่อยู่ในชุดล ำลอง

หันไปถำมอวี๋หมิงหลำง

“หัวหน้ำ One เธอหำอะไรอยู่เหรอ”

ขมับอวี๋หมิงหลำงขยับเล็กน้อย เขำตอบ

“ผมครับ”

1 2 7 6 5

“หืม? ท ำไมคิดแบบนั้นล่ะ?”

“เธอรู้ว่ำพวกคุณก ำลังท ำอะไร ก ำลังด่ำผมในใจว่ำรู้แล้วไม่

บอก”

รำวกับขำนรับค ำพูดของอวี๋หมิงหลำง เสียงเชี่ยนพูดด้วย

น้ำเสียงที่ไม่ดังหรือเบำเกินไปให้ทุกคนได้ยินชัดพอดี

“อวี๋หมิงหลำง ปีหน้ำจองคิวเช็ดกระจกไปทั้งปีเลยนะ”

นั่นไง!!!

ในใจเสี่ยวเฉียงอยำกสบถแต่ก็ไม่กล้ำ เขำกะแล้วว่ำเมียเขำ

ต้องมีปฏิกิริยำแบบนี้!

คนอื่นๆ ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นตอนแรกก็อึ้งก่อน

จำกนั้นก็ฮำครืน

“เป็นคู่รักที่เหมำะสมกันจริงๆ รู้ใจกันเหลือเกิน”

“หัวหน้ำ One ภรรยำคุณเก่งขนำดนี้คุณเป็นสำมีรู้สึกยังไง

บ้ำง?” เห็นเสี่ยวเชี่ยนเริ่มตอบค ำถำม ในที่สุดผู้ชำยที่ใส่ชุด

ล ำลองก็หยุดหัวเรำะแล้วถำมอวี๋หมิงหลำงด้วยสีหน้ำจริงจัง

1 2 7 6 6

“รู้สึกอยู่สองข้อครับ ข้อแรก ภรรยำผมไม่มีทำงเดินตำมเกม

ของพวกคุณ ที่เธอยอมตอบก็เพรำะเห็นแก่หน้ำผม แต่ก็ไม่ได้

หมำยควำมว่ำเธอจะยอมเข้ำร่วมกับพวกเรำ ข้อสอง… อันที่จริง

มำร์คหน้ำบ่อยๆ ก็มีข้อดีเยอะเหมือนกัน”

เดิมทีบรรยำกำศก ำลังตึงเครียด แต่ถูกประโยคสุดท้ำยของ

เขำท ำลำยเสียหมด

ทุกคนพำกันงง พูดอะไรของนำย?

อวี๋หมิงหลำงมองใบหน้ำสวยไร้ที่ติของเธอที่ปรำกฏบน

หน้ำจอ เสี่ยวเชี่ยนหน้ำสดที่อยู่ในจอหน้ำเนียนมองไม่เห็นรูขุม

ขน มำร์คหน้ำรำคำแพงพวกนั้นไม่ได้สูญเปล่ำ

มีคนรู้สึกว่ำค ำพูดของอวี๋หมิงหลำงไม่รู้จักกำลเทศะ แต่ก็มี

คนเข้ำใจท่ำทีของอวี๋หมิงหลำง จึงอดถำมไม่ได้

“หัวหน้ำ One คุณมีควำมเห็นที่แตกต่ำงต่อกำรที่จะให้

ภรรยำคุณเข้ำร่วมกับพวกเรำเหรอ?”

1 2 7 6 7