แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1552 คนเรำจะสองมำตรฐำนไม่ได้

พอเห็นเสี่ยวเฉียงก ำลังจะเปิดอบรมหลักสูตร ‘ควำมส ำคัญ

ของพฤติกรรมคนท้องที่ควรตระหนักรู้ด้วยตนเอง’ ประธำนเชี่ยน

ก็ขอดับเครื่องชน

เธอเอำมือกุมขมับพลำงท ำเสียงงัวเงีย

“ท ำไมฉันรู้สึกปวดหัวแบบนี้?”

อวี๋หมิงหลำงเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ำไปหำ อำรมณ์แบบหลังท ำ

กำรบ้ำนเสร็จก็ใจอ่อนลง “เป็นอะไรไป? เมียจ๋ำคุณไม่เป็นไรใช่

ไหม?”

“เห้อ อำจเป็นผลข้ำงเคียงของยำควำมจ ำเสื่อมนั่นก็ได้มั้ง

อยู่ๆ ก็ปวดหัวเฉยเลย”

ยำควำมจ ำเสื่อมเองก็คงรู้สึกสิ้นหวัง เวลำที่ควรออกฤทธิ์

ดันไม่เป็นผล แต่กลับถูกใครบำงคนเอำมำใช้เป็นโล่ป้องกันตัว

อวี๋หมิงหลำงรู้แก่ใจว่ำอำจจะเป็นแผน อย่ำงไรเสียมุก

ควำมจ ำเสื่อมก็ผ่ำนมำนำนแล้ว จนตั้งท้องลูกแล้ว แต่ควำม

แตกต่ำงระหว่ำงผู้ชำยดีกับผู้ชำยเลวอยู่ที่ รู้ทั้งรู้ว่ำเป็นแผนก็ไม่

1 3 1 2 5

กล้ำจะดันทุรังต่อ อย่ำงไรเสียสุขภำพของเมียก็ส ำคัญกว่ำ

“มำ เดี๋ยวผมพำไปนอนนะ”

เสี่ยวเชี่ยนเอำหน้ำซุกกับอกเขำพลำงแอบยิ้ม แต่น้ำเสียงก็

แสร้งท ำเป็นอ่อนแอ

“เห้อ… คนเรำแก่แล้ว… อะไรๆ ก็ไม่ดี แค่ใช้ควำมคิดนิด

หน่อยก็ทนไม่ไหว ถ้ำจะให้ว่ำกันจริงๆ ก็ต้องโทษมู่เทียนกัง

ท ำไมต้องฉีดยำแบบนั้นให้ฉันด้วย เกิดอีกหน่อยอยู่ๆ ก็ปวดหัว

ขึ้นมำจะท ำไง~”

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกว่ำเมียเขำก ำลังบอกเป็นนัยๆ ต่อไปถ้ำเธอ

หมดหนทำงอีกก็จะงัดไม้นี้ขึ้นมำใช้อีก ไม่มีวันหมดอำยุ…

ถึงจะให้ควำมรู้สึกแบบขอไปที แต่ในใจก็ยังเกิดควำมรู้สึก

อย่ำงอื่น หลังพยุงเสี่ยวเชี่ยนไปนอนลงแล้วเขำก็ปั้นหน้ำบึ้งไม่

พูดอะไร

เสี่ยวเชี่ยนลืมตำข้ำงหนึ่งแอบมองเขำ เห็นเขำนั่งอยู่ข้ำง

เตียงไม่พูดไม่จำ เห็นแต่ด้ำนหลัง แต่กลับรู้สึกว่ำบรรยำกำศ

รอบตัวกลำยเป็นสีด ำ

1 3 1 2 6

อวี๋หมิงหลำงก ำลังคิดทบทวน ถ้ำตอนนั้นเขำคิดได้

รอบคอบมำกพอเมียเขำก็คงไม่ถูกคนลักพำตัวไป ผลข้ำงเคียง

ของยำควำมจ ำเสื่อมฟังดูเหมือนไร้สำระ แต่กลับเป็นกำรย้ำ

เตือนว่ำเขำเคยมีประวัติปกป้องเมียไม่ได้

บรรยำกำศเริ่มไม่สู้ดี ทั้งสองคนต่ำงไม่มีใครพูดอะไร ต่ำง

ก ำลังคิดหนัก

“ฉันกลัวนำยจะคิดมำกก็เลยไม่บอกนำย” เสี่ยวเชี่ยนเริ่มพูด

ก่อน

“ช้ำเร็วผมก็ต้องรู้”

“ก็ไม่แน่ นิตยสำรที่เขำลงไม่ค่อยเป็นที่แพร่หลำยในบ้ำน

เรำนัก เป็นภำษำต้นฉบับ คงไม่มีใครอ่ำนนอกจำกคนในวงกำร”

“ในมหำลัยคุณมีคนตั้งเยอะแยะที่เรียนสำขำเดียวกับคุณไม่

อ่ำนกันหมดแล้วเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงพูดแทงใจด ำ

“เอำเป็นว่ำข่ำวลือเกี่ยวกับฉันมันไม่เคยหยุดนิ่ง… ถึงตอน

นั้นค่อยหำวิธีท ำให้สงบลงก็แล้วกัน” หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนถูกลือ

1 3 1 2 7

ไปต่ำงๆ นำนำหลำยครั้ง ควำมสำมำรถในกำรแบกรับของจิตใจ

เธอก็พัฒนำขึ้น

วงกำรก็มีอยู่แค่นี้ ลือกันไปลือกันมำมันจะเป็นอะไรไปได้

คนในวงกำรในประเทศนี้ต่อให้อ่ำนแล้วก็คงไม่อะไร อีกหน่อยถ้ำ

ยังอยำกท ำงำนในวงกำรก็เลี่ยงบริษัทของเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้หรอก

เอำแค่สถำนะของเสี่ยวเชี่ยนในตอนนี้ ต่อไปถ้ำมีกำรแข่งขันใน

ประเทศเธอต้องได้ไปเป็นคณะกรรมกำรแน่นอน เรื่องอิทธิพล

อย่ำได้มองข้ำม จะบอกว่ำเธอเป็นบอสสำวผู้ทรงอิทธิพลใน

วงกำรก็ฟังดูไม่เว่อร์เกินไป มีต้นไม้ใหญ่อย่ำงฟำร์มเจ็ดหมู่คอย

หนุนหลังใครจะกล้ำมีเรื่องด้วย มำกสุดก็แค่แอบนินทำลับหลัง

กันไปช่วงหนึ่ง

ส่วนผลกระทบในเมืองนอกยิ่งน้อยกว่ำ พวกฝรั่งแทบไม่

สนใจเรื่องพวกนี้เลย พวกเขำขี้เกียจจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของหมอ

ว่ำเละเทะแค่ไหน ขอแค่รักษำได้เป็นพอ ไม่แน่อำจมองเป็นเรื่อง

ตลกด้วยซ้ำ

“เรื่องแบบนี้คนท ำมีจุดประสงค์อื่น และจุดประสงค์ที่ส ำคัญ

ที่สุดไม่เพียงแต่จะอยำกยั่วโมโหคนท้องอย่ำงคุณ คงอยำกท ำให้

พ่อเรำรู้สึกแย่ไปด้วย” อวี๋หมิงหลำงเดำจุดส ำคัญได้ไม่ยำก

1 3 1 2 8

เสี่ยวเชี่ยนเห็นด้วย แบบนั้นนั่นแหละ

“ดูท่ำพวกนั้นจะไม่เคยลดละกำรสืบข่ำวของพวกเรำ จับตำ

ดูอยู่ตลอด เรื่องคุณท้อง เรื่องพ่อป่วยหนัก พวกนั้นรู้หมด” อวี๋ห

มิงหลำงค่อนข้ำงร้อนใจ เขำเดินไปเดินมำในห้องอยู่สองรอบ

ทันใดนั้นก็ชี้พลำงพูดกับเสี่ยวเชี่ยน

“คุณนอนพักไปก่อนนะ”

พูดจบก็เดินออกไปหั่นผลไม้ใส่สองจำน เสี่ยวเหวยที่นั่งอยู่

บนโซฟำส่งสำยตำขอควำมช่วยเหลือไปที่พ่อ พ่อจ๋ำหนูไม่อยำก

ดูเทเลทับบี้แล้วง่ะ

แค่ทว่ำพ่อที่ในใจคิดเรื่องอื่นอยู่ไม่ได้สังเกตเห็นสำยตำ

อ้อนวอนของลูกสำวเลย เขำยื่นจำนผลไม้ให้เสี่ยวเหวยกับชีอวี่

เซวียนหนึ่งจำน ส่วนที่เหลือเอำเข้ำไปให้เสี่ยวเชี่ยน

“กินนี่ให้หมด ยังไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น” อวี๋หมิงหลำงยัด

จำนผลไม้ให้เสี่ยวเชี่ยน แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือไปที่ระเบียง

ได้ยินเขำคุยเป็นภำษำอังกฤษแว่วๆ น่ำจะติดต่อคนทำงนั้น

ให้ไปเอำเรื่องมู่เทียนกัง

1 3 1 2 9

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่ได้อยู่เฉย อำศัยจังหวะที่เขำออกไปคุย

โทรศัพท์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กของตัวเองออกมำดู จำกนั้นก็

โทรหำแมวหลีฮวำ

กว่ำอวี๋หมิงหลำงจะคุยเสร็จทำงเสี่ยวเชี่ยนก็จัดกำรเสร็จ

พอดี อวี๋หมิงหลำงเดินกลับมำเห็นเสี่ยวเชี่ยนรีบเอำโทรศัพท์ไป

ซ่อน

“ฉันกินผลไม้~” เสี่ยวเชี่ยนรีบหยิบผลไม้เข้ำปำกแสร้งท ำ

เป็นเชื่อฟัง

“ก็บอกแล้วว่ำผมจะจัดกำรเองคุณก็ไม่ฟัง” เขำขยี้หัวเธอ

เล่นเบำๆ อย่ำงจนปัญญำ อยู่นิ่งไม่ได้เลยจริงๆ ผู้หญิงคนนี้

“ฉันยกสนำมหลักให้นำยแล้ว ฉันก็แค่ก ำชับแมวหลีฮวำให้

ไปฟ้องส ำนักพิมพ์นั่น โทษฐำนท ำลำยชื่อเสียงของฉัน ได้เงิน

ชดเชยมำหน่อยก็ยังดี”

“แค่นั้นเหรอ?” อวี๋หมิงหลำงไม่เชื่อหรอก

“ฉันยังให้แมวหลีฮวำไปกระจำยข่ำวเรื่องตำแก่นั่นปรึกษำ

หมอแผนกชำยด้วย วิธีรับมือกับข่ำวลือที่ดีที่สุดก็คือหนำมยอก

เอำหนำมบ่ง ตำแก่นั่นเล่นไม่ซื่อก่อนนะ”

1 3 1 3 0

มู่เทียนกังก็แค่แผลเหลือรอยแผลเป็นแต่ลืมควำมเจ็บไป

แล้ว เสียเปรียบให้เสี่ยวเชี่ยนหลำยครั้งก็ยังไม่รู้จักจ ำ ครั้งนี้ใช้วิธี

ต่ำๆ อีก เล่นงำนจนสองสำมีภรรยำต้องร่วมมือกัน คิดๆ ดูมู่

เทียนกังคงไม่มีเวลำมำหำเรื่องเสี่ยวเชี่ยนในช่วงระยะเวลำอันสั้น

นี้แล้ว ตอนนี้สิ่งที่ต้องท ำก็คือปิดบังชีอวี่เซวียนอย่ำให้เขำโมโห

กว่ำจะควบคุมอำกำรเขำได้ไม่ใช่ง่ำยๆ จะให้มำเสียตอนนี้ไม่ได้

พูดถึงอำกำรของชีอวี่เซวียน เสี่ยวเชี่ยนมักจะรู้สึกเสมอว่ำ

ควำมทรงจ ำในชำติก่อนของเธอที่หำยไปดูเหมือนจะมีข้อมูลที่

เป็นประโยชน์อยู่ แต่เธอก็นึกไม่ออก ท ำได้แค่ปกป้องตอนนี้ให้ดี

ที่สุด

เรื่องหลักจัดกำรเสร็จแล้ว เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนอยำกจะท ำตัว

นิ่งๆ สวยๆ นอนนับดำวในอ้อมกอดของสำมี อุตส่ำห์จัดท่ำ

อย่ำงดี แต่กลับเห็นเขำยืนกอดอกมองเธออยู่หน้ำเตียง ท ำหน้ำ

เหมือนรอคิดบัญชี

“เป็นอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

“เมียจ๋ำ ผมรู้สึกว่ำคนเรำอย่ำสองมำตรฐำน แค่พนักงำน

ร้ำนอำหำรมองผมแค่นั้นคุณยังเกือบถลกหนังผม แล้ว

สถำนกำรณ์ในตอนนี้คุณว่ำผม” อวี๋หมิงหลำงชี้นิตยสำร ทุก

1 3 1 3 1

อย่ำงไม่พูดก็เป็นอันรู้กัน

ทั้งสองคนต่ำงเป็นผู้ถูกกระท ำด้วยกันทั้งคู่ อำรมณ์แบบ

อยู่ๆ ฟ้ำก็ประธำนเครำะห์กรรมลงมำให้ แต่เมื่อครู่วิธีที่เสี่ยว

เชี่ยนใช้แก้ปัญหำคือก ำลังล้วนๆ อวี๋หมิงหลำงยังไม่ลืม ผ้ำขี้ริ้วที่

ยังไม่ทันได้เก็บบนพื้นก็คือหลักฐำน!

โหดร้ำย ไร้เหตุผล หึงแล้วมำลงโทษคนอื่นให้ถูพื้น ถูเสร็จ

ยังจะให้ไปเช็ดกระจกอีกด้วยนะเออ!

เสี่ยวเฉียงที่ถูกกดขี่จนชินในที่สุดก็ได้มีควำมรู้สึกเหมือน

ทำสที่ก ำลังจะได้ลืมตำอ้ำปำกแล้ว กำรเชื่อใจเมียก็เรื่องหนึ่ง แต่

กำรหำข้ออ้ำงมำลงโทษคนอื่นมันก็อีกเรื่อง

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”ฉันจะถลกหนังนำยเมื่อไรกัน?

ฉันเป็นผู้หญิงที่แสนอ่อนโยนใจกว้ำงขนำดนี้ ท ำเรื่องโหดร้ำย

แบบนั้นเป็นที่ไหน?”

นี่คือกำรแถล้วนๆ ขณะที่อวี๋หมิงหลำงเตรียมจะสวดเขำก็

เห็นเสี่ยวเชี่ยนท ำท่ำท ำทำง

“เห้อ ในเมื่อสำมีไม่ยอมอภัยให้คนท้องที่มีผลข้ำงเคียงของ

ยำอย่ำงฉัน งั้นฉันจะลุกไปเช็ดกระจกก็แล้วกัน เห้อ สำวน้อย

1 3 1 3 2

ท ำไมชีวิตช่ำงขื่นขมแบบนี้ ถูกคนข้ำงนอกเล่นงำน สำมีก็ไม่ให้

อภัย ไปเช็ด~กระจก~ก็ได้~”

อวี๋หมิงหลำงโกรธจนข ำ เขำเข้ำใจแล้ว เสี่ยวเชี่ยนจะถลก

หนังเขำไม่ต้องมีเหตุผลอะไรทั้งนั้น และก็ไม่ต้องถำมหำสำเหตุ

ด้วย แม้แต่คนอื่นมำมองเขำก็ผิด แต่พอเขำจะจัดกำรเธอบ้ำง

กลับกลำยเป็นผู้ชำยเลวที่รังแกคนท้องเสียอย่ำงนั้น

เห้อ ตัวเองหำเมียเจ้ำเล่ห์นี่มำเอง ต่อให้ต้องคุกเข่ำก็ต้อง

เอำใจจนถึงที่สุด บ้ำนเป็นที่ที่คุยด้วยเหตุผลไม่ได้

1 3 1 3 3