PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่ 109 ไม่มีมือหรือ

นีรชาเขินจนหน้าแดง มองผ่านช่องว่างระหว่างแขนของภัสกรณ์

พยาบาลคนหนึ่งที่ถือถาดเหล็กเข้ามา มองภัสกรณ์อย่างรู้สึกผิด : ”

คุณผู้ชาย คุณต้องเปลี่ยนยาแล้ว ”

พูดจบ ดวงตายังคงเหลือบมองนีรชาที่อยู่ในอ้อมกอดของภัสกรณ์

นีรชาอยากจะหารูมุดเข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ !

ภัสกรณ์ใช้สายตาอย่างกับจะกินคนมองพยาบาล : “ฉันไม่

ต้องการ ! ”

นีรชารีบดึงแขนเสื้อของภัสกรณ์ : “ รีบกลับไปนอนให้ยาเถอะ !

ไม่อย่างนั้นแผลของคุณจะหายเมื่อไร ? เจ้าปาลคงจะคิดถึงพ่อแล้ว

คุณไม่อยากรีบกลับไปหาเขาเหรอ ? “

นีรชาค้นพบแล้ว ว่าเจ้าปาลเป็นจุดอ่อนของภัสกรณ์ แค่เอาเจ้าตัว

เล็กมาอ้าง ภัสกรณ์ก็จะฟังและทำตาม

ได้ยินนีรชาพูดถึงเจ้าตัวเล็ก ภัสกรณ์ก็กลับไปนอนบนเตียง อย่างไม่

เต็มใจ ให้พยาบาลช่วยเขาใส่เข็มเปลี่ยนยา

นีรชาช่วยห่มผ้าห่มให้เขา

ทันใดนั้นก็ถูกภัสกรณ์จับมือไว้แน่น นรชาเงยหน้ามองด้วยความ

สงสัย มุมปากของภัสกรณ์ยิ้มอย่างชั่วร้าย ชี้ไปที่กระดูกไหปลาร้า

ของตัวเอง

รี้กระดูกไหปลาร้าทำไม ? กระดูกไหปลาร้าไม่ได้หัก

ในใจของนีรชาคิดตำหนิ แต่ก็ขี้เกียจจะคิดอะไรมาก

พยาบาลข้างๆก็รีบมองไปที่กระดูกไหปลาร้าของนีรชา หน้าแดง ขึ้น

แล้วรีบเดินออกไป

นีรชามองภัสกรณ์อย่างสงสัย จับกระดูกไหปลาร้าของตัวเองดู ก็ ไม่

มีอะไรสักหน่อย

หันกลับไป ก็เห็นพยาบาลคนนั้นเดินเข้ามาหาตัวเอง มือยื่นผ้าพัน

แผลให้เธอ

นีรชาคิดในใจ พยาบาลคนนี้สายตาดีเขียว เธอสังเกตเห็นสะเก็ด

แผลที่หลุดอยู่ตรงแขนเสื้อ เปลี่ยนแขนเสื้อของภัสกรณ์ เอา

ผ้าพันแผลติดไปที่แผลที่ตก สะเก็ดแล้ว

ในที่สุดภัสกรณ์ก็หัวเราะเสียงดังออกมา : ” นีรชา อันนี้ให้คุณ ! ”

นีรชาเงยหน้ามองอย่างงงๆ : “อ้อ ? ให้ฉัน ? ”

ภัสกรณ์ชี้ไปที่หน้าอกของนีรชา หัวเราะจนพูดไม่รู้เรื่อง : ” คุณ ลอง

มองไปข้างใน ฮ่าๆ”

นีรชารีบเข้าไปในห้องนํ้า ส่องกระจกดู บนกระดูกไหปลาร้าของ

เธอมีรอยจูบสีสดๆที่สะดุดตามาก !

ไม่น่าล่ะเมื่อสักครู่พยาบาลดูท่าทางเหมือนเขินอายอะไร ถึงว่าล่ะ

ภัสกรณ์ถึงได้หัวเราะอย่างภาคภูมิใจ !

ผู้ชายคนนี้สมควรตายจริงๆ ระบายอารมณ์ไปทั่ว ! ทำให้เธอถูก มอง

ไม่ดีในสายตาคนอื่น !

สองสามวันนี้ไม่ได้พักผ่อนเต็มที่สักที เมื่อนีรชาไปถึงเตียงก็หลับ

ทันที เขานอนฝันอยู่นาน ในฝัน ก็ย้อนกลับไปในมหาวิทยาลัยใน

อดีต เธอกับพี่สมภพนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระ อ่านหนังสือด้วยกัน ตอน

นั้น พวก เขายังวัยรุ่นมาก สมภพ ยังเป็นเด็กหนุ่มที่ยังใสซื่อ

ในฝันแสงแดดกำลังพอดี ผู้ชายในฝันอบอุ่นนุ่มนวลเหมือนนํ้า

ตื่นขึ้นมาก็เก้าโมงกว่าแล้ว หลังจากที่รีบอาบนํ้า ก็เดินตรงไปห้อง

พักฟื้นของภัสกรณ์ที่อยู่ข้างๆ

บรรยากาศในห้องพักฟื้นหดหูมาก

ลุงจริมยืนตาห้อยอยู่ข้างๆ พยาบาลก็ยืนเรียงเป็นแถวอยู่หน้า

เตียงภัสกรณ์ ดูท่าทางภัสกรณ์กำลังอารมณ์เสีย

เห็นนีรชาเดินเข้ามา ลุงจริมก็ถอนหายใจ มองนีรชาเพื่อขอความ

ช่วยเหลือ “ คุณนีรชา คุณช่วยพูดกับคุณชายหน่อย เขาไม่ยอมกิน

ยา ”

นีรชาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

ไม่ยอมกินยา เด็กน้อยต่างหากที่จะเป็นแบบนี้ ? เท่าที่จำได้ ก็มีแต่

เด็กตํ่ากว่าสิบขวบที่จะปฏิเสธไม่ยอมกินยา ? เห็นหน้านีรชาอด

ไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเขา ภัสกรณ์ไม่พอใจหัน ไปตวาดใส่ลุงจริม :

“ ลุงจริม ! คุณหัวเราะอะไร !

ลุงจริมรีบก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร

เหล่าพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆก็ก้มหน้าลงด้วย มองพื้น กลัวว่าจะทำ

ให้ภัสกรณ์ไม่พอใจอีก

ยาเม็ดหล่นกระจายเต็มพื้น ดูท่าทางเมื่อสักครู่ภัสกรณ์โมโห

อาละวาดหนัก

ในใจนีรชาแอบหัวเราะเยาะ แต่เห็นท่าทางภัสกรณ์โมโหร้าย ก็ เลย

ต้องกลั้นอารมณ์ไว้ เดินไปข้างๆภัสกรณ์ พูดด้วยเสียงนุ่มนวล : ”

คุณป่วยแล้วทำไมถึงไม่กินยาล่ะ ? กินยาถึงจะได้หายเร็วๆไง ! ยา นี้

ไม่ขมเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่เชื่อคุณลองชิมดู

นีรชารู้สึกว่าตัวเองเป็นคุณครูโรงเรียนอนุบาล และนักเรียนก็เป็น

เด็กอนุบาล !

ภัสกรณ์มองนีรชา : “ ฉันบอกว่าไม่กินก็คือไม่กิน ! ”

นีรชาอึ้งพูดไม่ออก เด็กน้อยในชั้นอนุบาลก็ยังเชื่อฟังคุณครูใช่ไหม

?

ภัสกรณ์ แม้แต่เด็กชั้นอนุบาลก็สู้พวกเขาไม่ได้เหรอ

ภัสกรณ์สีหน้าบูดบึ้งมาก ปฏิเสธไม่ยอมกินยาอย่างเด็ดขาด

นีรชายักไหล่ กำลังจะยอมเขา แต่กลับมองเห็นสายตาที่ลุงจริม อ้อน

วอนขอร้องเธอ ใจก็อ่อน อดทนพูดกับภัสกรณ์ที่หน้าตาบูดบึ้ง : ”

แล้วทำยังไงคุณถึงจะยอมกินยา ? ” ”

ภัสกรณ์พูดไปอย่างไม่เกรงใจ : “ อย่าพูดเลย ให้พวกเขาออกไป ! ”

ชี้ไปที่พยาบาลที่ยืนเรียงกันอยู่

ช่างมันเถอะ ยังไงเธอก็ขอร้องคุณชายของเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น

ก็ยอมเขาเถอะ

นีรชามองลุงจริมด้วยท่าทางที่หมดหนทาง ทันใดนั้นรู้สึกว่าท้อง

เริ่มหิว เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาก็มาสวมบทคุณครูโรงเรียนอนุบาล เธอหิว

จริงๆ

“ลุงจริม ฉันอยากจะไปทานอะไรที่ร้านอาหารหน่อย ร้าน อาหารไป

ทางไหนคะ ? ”

ทานอาหาร ? ภัสกรณ์หันมามองนีรชา ผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นเขากำลัง

นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยหรือไง เขาก็ยังไม่ได้กินอาหารเช้านะ !

ยังไม่เข้าไปถามเป็นห่วงเขาอีก ยังจะทิ้งเขาแล้วไปกินข้าวเช้า

อีก ?

เธอยังมีหัวใจอยู่ไหม !!

นีรชา ! ” ภัสกรณ์จ้องนีรชา กัดฟันตะโกนออกไป

“หือ ? นีรชาหยุดเดิน หันหน้าไปมองภัสกรณ์ คิดว่าเขาเรียกเธอ

เพราะมีธุระอะไร

“ คูณกล้าเดินออกไปแม้แต่ก้าวเดียวก็ลองดู ! ” นํ้าเสียงของภัส กรณ์

เผด็จการมาก สีหน้าบูดบึ้งที่สุด

ลุงจริมและเหล่าพยาบาลเห็นสถานการณ์ไม่ปกติ ต่างก็ก้าวถอย

ออกไป

นีรชาขมวดคิ้ว ทำไมนํ้าเสียงถึงได้ป่าเถื่อนแบบทุกครั้งเลย เธอแค่

อยากจะไปกินข้าวเท่านั้น ไปทำอะไรให้เขาโกรธอีก ?

ถามอย่างไม่เข้าใจ : “คุณหมายความว่าอะไร ? ไม่ให้ฉันไปกิน ข้าว

? ”

ภัสกรณ์ตวาดเสียงเย็นชา สายตาลึกลับนั้นจ้องเธอ : ” ให้ลุงจริม สั่ง

อาหารเข้ามาให้ คุณกินกับผม !

พูดจบ เขามองนีรชาด้วยสายตาหยาบคาย ปรับเตียงให้ตรง นอน ลง

ไปอย่างสบายอกสบายใจ

งี่เง่า ! งี่เง่ายิ่งกว่าเด็กโรงเรียนอนุบาลซะอีก!

นีรชาสายหน้าหมดหนทาง ได้แต่กดกริ่งให้ลุงจริมช่วยสั่งอาหาร

เข้ามาให้

ได้พบเจอผู้ชายเผด็จการแบบนี้ เธอช่างโชคร้ายจริงๆ !

ไม่นาน ลุงจริมก็เข็นรถอาหารมากมายเข้ามาในห้องพักฟื้น

สีสันของอาหารบนรถเข็นอาหารมันดูสวยงาม น่ากินมาก

นีรชานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าเตียง ก้มหน้าลง ไม่พูดจา ไม่ มอง

อาหารพวกนั้นเลย

“ นีรชา กินข้าว ! ” ภัสกรณ์เงยหน้าตวาดใส่นรชา “ เมื่อสักครู่

ไม่ใช่จะรีบไปกินข้าวเหรอ ? ”

กินก็กิน ! นีรชาเธอหิวจริงๆ

เดินไปดื่มนํ้าผลไม้ก่อนหนึ่งแก้ว นํ้าผลไม้หวานๆเย็นๆไหลลงไป

ในลำคอ สบายท้องสบายกระเพาะอาหาร สบายจริงๆ ! นํ้าผลไม้

หนึ่งแก้วตกถึงท้อง ทันใดนั้นนํ้าย่อยของนีรชาก็เริ่มทำงาน หยิบ

ขนมปังโฮลวีตอบจนเหลือง ที่วางอยู่ในตะกร้าขึ้นมากิน

แล้วก็กินสลัดผักสีสันสดใสเข้าไป นีรชากินอย่างมีความสุข ไม่ได้

สนใจสีหน้าบูดบึ้งของผู้ชายที่อยู่บนเตียง

“นีรชา ! ” ตวาดเสียงดัง

นีรชาขมวดคิ้ว อะไรอีก ยังกินไม่เสร็จเลย ขัดจังหวะการกินของ เธอ

จริงๆ !

“อะไรอีกคะ คุณชาย ?

“ มาป้อนนผมสิ ! ” ถูกคนเย็นชาขัดขวางอย่างไม่พอใจ นีรชาส่าย

หน้า จริงๆเลย กระดูกซี่โครงเขาหัก ไม่ใช่แขนหัก ตัว เองไม่มีแขน

หรือไง ? โตป่านนี้แล้ว ยังจะให้คนอื่นป้อนเขาอีก!

มองหน้ากัสกรณ์ที่ซีดเซียวเผด็จการด้วยความเย่อหยิ่ง นีรชา

อยากจะเอาสลัดในจานโยนใส่หน้าเขา

แต่กลับมาคิดแล้ว นีรชาก็ต้องยอมหยิบสลัดจานหนึ่งเดินไปข้างๆ

ภัสกรณ์ ใช้ช้อนป้อนเขา

ภัสกรณ์อ้าปากอย่างพึงพอใจ กลืนอาหารที่นีรชาป้อน นํ้าสลัดติด

ขอบปากเขา ดูแล้วเหมือนเด็ก นีรชาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ยื่นมือ

หยิบทิชชู่ช่วยเขาเช็ดปาก

แล้วตักสลัดอีกข้อนหนึ่งป้อนเขา ภัสกรณ์อ้าปากแล้วกินเข้าไปทั้ง *

คำนีรชากำลังจะป้อนคำที่สาม แต่ภัสกรณ์กลับไม่อ้าปาก

อะไรของนาย ? นีรชาทนไม่ขมวดคิ้ว เห็นท่าทางบงการเจ้ากี้เจ้า การ

ของภัสกรณ์ ใช้นิ้วชี้ไปที่ปากของตัวเอง : “ นีรชา เช็ดปาก ”

นีรชาอยากจะอาเจียน ! เช็ดปากเช็ดปากอะไรกัน เช็ดอะไรอีก ! รอบ

ปากคุณก็ดูสะอาดไม่มีอะไรติดจะเช็ดทำไม ! นีรชาพูดอย่างใจเย็น :

ปากคุณสะอาดแล้ว ไม่ต้องเช็ดอีก ”

คิ้วหนาๆของภัสกรณ์ตั้งขึ้น มองหน้านีรชา : ” ผมบอกว่าให้เช็ด

ปากก็คือเช็ดปาก ! ”

นีรชาทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขากำลังเล่นตลกอะไร ได้แต่หยิบทิช ซู

เช็ดปากให้เขาโดยที่ปากนั้นก็สะอาดอยู่

บนหน้าของงภัสกรณ์ก็ส่งรอยยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา ท่าทางที่ นีรชา

ช่วยเขาเช็ดปากเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เขามีความสุขมาก เหมือน กับแม่

เข็ดปากให้เขาตอนเด็กๆยังไงอย่างนั้น

ความรู้สึกถูกรัก ความรู้สึกที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ เขาชอบความ

รู้สึกนี้มาก

เห็นท่าทางของภัสกรณ์พอใจมาก เหมือนได้รับพรจากสวรรค์

อย่างนั้น

งี่เง่าจริงๆ

นีรชาเบะปาก

“ นีรชา หน้ายื่นเข้ามา ” ทันใดนั้นภัสกรณ์เอ่ยปากพูด นีรชาเอียงไป

ข้างๆปากของภัสกรณ์ เธอคิดว่าภัสกรณ์มีอะไรจะ

บอกกับเธอ

ทันใดนั้น ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของกัสกรณ์จูบไปที่เธอ

ติดรสหวานๆของสลัด ปากของเขาเสียไปที่ใบหน้าสวยๆของเธอ

แผลของภัสกรณ์จะต้องพักฟื้น กินข้าวเสร็จ ภัสกรณ์ก็กลับไปพัก

ในห้อง

ตอนเช้าที่สดใส แสงอาทิตย์อันอบอุ่นก็ส่องผ่านเข้าไปในห้อง

นีรชาถูกภัสกรณ์บังคับให้นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยกัน มือข้างหนึ่ง

ของเขาโอบแขนเธอ ทั้งสองคนนั่งพิงกันอ่านนิยายด้วยกัน

หนังสือเรื่องราวความรักที่ทำให้คนประทับใจ นีรชาอ่านอย่าง ตั้งใจ

เห็นเรื่องราวที่เศร้าโศก ขนตาค่อยๆมีนํ้าตาคลอ

ภัสกรณ์โอบเธออยู่ข้างๆ อ่านด้วยกัน

เป็นภาพที่สวยงามและอบอุ่นมาก แน่นอน ถ้าภัสกรณ์ไม่ได้ใช้มือ

คว้าไปมาจับปูนจับนี่อยู่ใต้ผ้าห่ม นั้น ทุกอย่างก็คงจะดีมากกว่านี้

นีรชายังคงตั้งใจอ่านหนังสือ แต่มือของภัสกรณ์จับไปทุกส่วนของ

ร่างกายเธอเพื่อกระตุ้นอารมณ์