PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่ 154 สง่าราศีสูงสุด

กลิ่นหอมฟุ้งของซุปเห็ดหอมลูก ชิ้นเนื้อวัว ปลาทอดกระเทียม ผัด

ผัก แล้วก็ยังมีมะเขือเทศผัดไข่ วางอยู่แน่นเต็มโต๊ะอาหารเล็กๆ เลย

ทีเดียว

สีสันดูน่ากิน ดูแล้วทำให้หิวขึ้นมา

เลย

ภัสกรณ์พึงพอใจกับอาหารบน

โต๊ะ แล้วลูบหัวนีรชาอีกครั้ง : “ มี การพัฒนาขึ้น ไปอยู่ต่างประเทศ

มาไม่กี่ปี ก็ทำอาหารเป็นแล้ว ภัสกรณ์พูดถูก ถ้าไม่ได้ไปต่าง

ประเทศ นีรชาก็คงทำอาหารแบบนี้ ไม่ได้ ร้านอาหารจีนใน

ต่างประเทศ รสชาติไม่ค่อยอร่อยเหมือนจีน รสชาติอร่อยก็แพง

มากๆ ไม่เหมาะ กับคนธรรมดาอย่างเรา

หลังจากที่อิ่มแบบทรมานใน รสชาติอาหาร นีรชาก็ตั้งใจศึกษา

เมนูอาหาร ทำกับข้าวเองทุกวัน มา ตอบสนองรสชาติอาหารจีน ที่

แท้จริงของตัวเอง

นีรชาเตือนภัสกรณ์อย่างจริงจัง :

“ ท่านประธานภัสกรณ์ คุณอย่ามา ลูบหัวฉันได้ไหมคะ ? รังแคจะ

ร่วง ลงบนอาหารหมดแล้ว ! ” “น ้า เธอมันร้ายกาจ ! ” ภัสกรณ์ดึง

เธอเข้ามา สำรวจผมของเธออย่าง ละเอียด มองเห็นผมดำเงาๆ

สะอาด ก็วางใจ ใช้มือบีบแก้มของเธอ อย่างหมั่นไส้ : “ คนโกหก !

นีรชารู้สึกรำคาญ : “ ปล่อยนะ ! เจ็บนะรู้ไหม ! ”

ภัสกรณ์ชื่นชมและทำหน้าขมึง ท่าทางอารมรณ์ดีมาก : “ ผมไม่เจ็บ

นะ ! ความรู้สึกสบายดี สบายจัง ! ” พูดไป แล้วก็เอานิ้วไปลูบหน้า

เด้งๆ ของเธอ ดูเหมือนจะสัมผัวผิวที่ชุ่ม ชื้นนุ่มนวล

นีรชายกเท้าขึ้นอยากเตะเขา สุดท้ายยกขาสูงไป เกือบจะถีบโต๊ะ

อาหารคว้าแล้ว

ทั้งสองคนรีบร้อนช่วยกันประคอง โต๊ะอาหารไว้ สบสายตา กัน นีร

ชาไม่มีอารมณ์มาจ้องมอง ภัสกรณ์ : “กินข้าว ! ”

กินเสร็จแล้วรีบไปซะ!

ภัสกรณ์เห็นเธอโกรธจริงจัง ก็ไม่ ยั่วโมโหเธออีก เดินๆไปล้างมือ

หยิบตะเกียบแล้วนั่งลงกินข้าว

โต๊ะอาหารเล็กมาก ทั้งสองคนนั่ง ตรงข้ามกัน ขายาวๆของภัสกรณ์ก็

ไปเบียดกับขาของนิรชา นีรชาไม่สนใจโยกขาออกไป ข้างนอก ขา

ยาวๆของภัสกรณ์ ก็ตามมาเบียด เบียดขาของนีรชา อย่างไม่มีความ

อาย

เนื้อขาของเขาแน่นอย่างกับหิน เต็มไปด้วยพลังของผู้ชาย

หน้าของนีรชาแดงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าตัวแข็งเกร็ง

ภัสกรณ์ยิ้มและมองนีรชาที่กำลัง เขินจนหน้าแดง ถามออกไปว่า : “

น ้า เธอคิดอะไรอยู่ ? ทำไมหน้า แดง ? หรือว่าคิดอะไรไม่ดีกับผม

เหรอ ? ฮะ ? ” คำสุดท้าย ลากเสียงยาว

นีรชาก้มหัวลง ไม่สนใจเขา แล้ว กินข้าวแบบไม่สนใจเขา

ซดซุปเห็ดหอมลูกชิ้นเนื้อวัว แล้ว หลับตาลงอย่างลุ่มหลง : “ โอ้

รสชาติดีจัง ! ซุปนี่อร่อยมาก ! ”

ภัสกรณ์หิวจนหน้าอกมาติดกับ หลังแล้ว เพื่อรีบกลับมาหานีรชา

วันนี้ทั้งวันก็จัดการกับธุระโดยด่วน ไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว ยุ่งทั้ง

วัน ข้าวซักเม็ดยังไม่ได้ลงท้อง

เห็นนีรชากินข้าวอร่อย ก็ไม่รอช้า ที่จะหยิบช้อนขึ้นมา : “ น ้า เธอ

กิน ช้าๆก็ได้ อย่าเพิ่งกินหมดนะ เหลือ ไว้ให้ฉันด้วย ! ”

นีรชาขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ทำไม เหมือนเด็กจัง ยังแย่งของกับคน อื่น

อีก ?

เป็นถึงท่านประธาน พูดง่ายๆคือ ผู้ใหญ่ขี้แง !

ฝีมือทำกับข้าวของนีรชาไม่เลว จริงๆ สีสันหรือรสชาติของอาหารดู

น่าทาน หลังจากที่ภัสกรณ์กิน ข้าวหมดไปสองถ้วย ยังรู้สึกไม่อิ่ม

เอาถ้วยยื่นไปทางนีรชา : “ เติม ข้าวอีกถ้วย ! ” นีรชาตกใจทำตาโต

ภัสกรณ์เป็น คนกินไม่เยอะ แม้แต่กินข้าวใน บ้าน มากที่สุดก็ครึ่ง

ถ้วย กินแป๊บ เดียวก็เสร็จ

“ ข้าวบ้านตัวเองไม่กิน มากินข้าว บ้านคนอื่น เฮ้อ ! ทำไมถึงชอบเอา

เปรียบคนอื่นนะ ” นีรชาตั้งใจบ่น พึมพำเสียงเบา

แน่นอนว่าหูของภัสกรณ์ดีมาก ได้ยินคำพูดของเธออย่างชัดเจน

นีรชาคิดว่าภัสกรณ์จะทำตัวไม่ถูก สุดท้ายคุณชายเขาทำท่าทาง ชื่น

ชม : “ นีรชา ผมชอบกินอาหาร ที่คุณทำ นี่ถือเป็น เกียรติของคุณ

เลยนะ ! ”

โอเค เป็นเกียรติมาก

นีรชาถือถ้วยข้าวของภัสกรณ์เดิน เข้าไปในห้องครัว เห็นข้าวใน

หม้อ หุงข้าวเหลือเพียงก้อนเล็กๆ ไม่ พอที่จะเต็มถ้วย

ในที่สุดก็ทนไม่ไหว นีรชาตักข้าว จากชามตัวเองครึ่งหนึ่งให้ภัส

กรณ์ อย่างเงียบๆ

นีรชากินข้าวครึ่งชามเสร็จ แล้ว วางตะเกียบลง มองดูภัสกรณ์กิน

ข้าวอย่างมีความสุข ในใจเธอก็ อ่อนลง รีบระงับความรู้สึกใจอ่อน

นั้น นีรชำลุกขึ้นไปรินน ้าให้ตัวเอง “ ผมก็จะ ดื่มน ้า ! รีบไปรินน ้าสิ

” ภัสกรณ์ก็ เริ่มจะล้อเลียนเธอแล้ว

หนอนตามตูด ! ” นีรชาเหลือบ มองหน้าเขา แล้วก็รินน ้าให้เขา แก้ว

หนึ่ง

ภัสกรณ์ดื่มน ้าอย่างมีความสุข : “ น ้า ทำไมน ้าที่บ้านเธออร่อยขนาด

ถ้อยคำประจบประแจง ทำให้นีรชำกลั้นหัวเราไม่ได้

ทั้งสองคนยิ้มหัวเราะกัน บรรยากาศเต็มไปดเวยความอบอุ่น

กินข้าวเสร็จ นีรชาเริ่มไล่ภัส กรณ์แล้ว : “ เมื่อสักครู่คุณบอกว่าที่

บริษัทยังมีงานค้างอยู่เยอะไม่ใช่เห รอ ? คุณรีบกลับไปจัดการเถอะ ?

”

ภัสกรณ์เหยียดตัวขี้เกียจ : “ เฮ้อ ความจริงแล้วอยู่สมถะแบบนี้ก็

สบายเหมือนกัน สัปดาห์หนึ่งพัก สองวัน หล่อรวยแบบพวกเรา 365

วันจะต้องมีเรื่องกังวลทั้งปี “

สมถะ หล่อรวย เขาตั้งใจจะกัดกัน

ใช่ไหม

นีรชาไม่มีกระจิตกระใจจะไปยั่ว ยุเขา ในหัวมัวคิดแต่ว่าจะไล่เขาไป

ได้ยังไง

ภัสกรณ์เห็นนีรชาหน้านิ่วคิ้วขมวด ยื่นมือออกไปจะแหย่หน้าเธอ : ”

เป็นอะไรไป ? โกรธเหรอ ? ”