PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่ 158 ห้ามมองคนอื่น

ตอนที่นีรชาอาบน ้าใส่เสื้อผ้าเสร็จ ก็หมดเรี่ยวหมดแรง ผู้ชายก็ได้

แต่งตัวและนั่งอยู่บนโซฟา

บุหรี่ถูก ด้วยปลายนิ้ว คว้นของ มันทำให้ดวงตาของเขามืดสลัว แล้ว

เพ่งมองนีรชา

สีหน้าของนีรชาไม่แสดงอารมณ์ เดินผ่านเขาไปที่ระเบียง เปลี่ยน

รองเท้าเสร็จ หยิบกระเป๋าจะเดิน ออกไป “เธอทำอะไร ? ” ความ

โกรธของ ภัสกรณ์เริ่มปะทุขึ้น ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงบอกไม่เชื่อฟัง

สักที ? ดู ท่าทางของเธอ เหมือนไม่เห็นเขา อยู่ในสายตา!

น ้าเสียงของนีรชาเย็นชามาก ในเมื่อคุณไม่ยอมออกไปจากบ้าน ของ

ฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันจะออกไป เอง

“บ้านของฉัน ” สามคำนี้ เธอ กัดฟันพูดมาก

ภัสกรณ์ดับก้นบุหรี่แล้วทิ้งลงใน ถังขยะ ไม่กี่ก้าวก็เดินมาอยู่ข้าง

หน้านีรชา ดันเธอออกไปอยู่นอก ประตู : “ นีรชา ผู้หญิงที่เชื่อคำพูด

ไม่ได้ ! เธอสัญญากับผมว่าวันเสาร์ เราจะไปหาปาลด้วยกัน ! ตอนนี้

เธอกล้าที่จะผิดสัญญา !”

นีรชาเงยหน้ามองเขา ดวงตาโตๆ มีน ้าตาไหลออกมาอย่างช้าๆ :’

เมื่อห้าปีที่ก่อนที่ฉันจะไป คุณเคย บอกว่า ต่อไปนี้จะไม่บังคับฉันทำ

อะไรที่ไม่อยากทำ ! ฉันผิดสัญญา แล้ว คุณล่ะ ? คุณไม่ผิดสัญญา ?

ถ้าเปรียบเทียบกันฉัน คุณหน้าไม่อายยิ่งกว่า ! ”

ภัสกรณ์นิ่งไป ตกตะลึงอยู่สักพัก

คำพูดเมื่อห้าปีก่อนยังดังอยู่ข้าง หู นีรชาพูดไม่ผิดเลย

บรรยากาศเงียบที่ทำให้รู้สึก อึดอัด

นานสองนาน ภัสกรณ์ถึงได้ เปลี่ยนน ้าเสียง ฟังดูแล้วมีความ

เจ็บปวด : “เธอชอบพรยศจริงๆเห รอ ? ”

ผู้ชายคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่ ? นีรชารู้สึกว่าสมองของเขาจะต้องมี

ปัญหาแน่ : “ ฉันไม่ได้ชอบพรยศ แต่ก็ไม่ได้หมายว่าฉันจะยอมให้

คุณควบคุม ! ในโลกนี้ มีคนที่หยิ่ง และเห็นแก่ตัวกว่าคุณด้วยเหรอ ?

ฉันเชิญคุณมาที่บ้านเหรอ ? อนุญาตให้คุณแตะต้องตัวฉันเห รอ ?

ชีวิตของฉัน คุณมีสิทธิอะไรที่ จะมาคอยสั่งนุ่นสั่งนี่ !”

ต่อจากนั้นนีรชาพูดอะไร ภัสกรณ์ ก็ไม่ได้ตั้งใจฟังแล้ว แค่ย ้า

ประโยค เดียวที่ทำให้เขามีความสุข : “เธอ ไม่ชอบพรยศจริงๆใช่

ไหม ?เธอกับเขาไม่ได้เกี่ยวข้อง อะไรกันเลยใช่ไหม ? ”

นีรชาหลับตาด้วยความเบื่อหน่าย เธอไม่อยากจะยุ่งกับปัญหานี้อีก

ถ้าภัสกรณ์ยังจะหึงพรยศ เขาก็ ปัญญาอ่อนเกินไปแล้ว ไม่เข้าใจ เขา

จริงๆ ! น ้าเสียงของภัสกรณ์กดต ่าลง มี ความเจ็บปวดเล็กน้อย : “ ผม

คิดว่า คุณชอบเขา เขา หน้าตาคล้ายกับพี่ สมภพของคุณมาก

พี่สมภพ ที่แท้ภัสกรณ์ก็ดูออกว่า พรยศกับสมภพมีหน้าตาคล้ายคลึง

กัน

ใจของนีรชาเจ็บแปลบขึ้นมาทันที พี่สมภพ มันเป็นความฝันที่ย้อน

กลับไปไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ก็เป็นแค่ ความทรงจำอันแสน หวาน

ความ รักที่บริสุทธิ์

เห็นสีหน้าของนีรชาซีดเซียว ภัส กรณ์ก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไร

โอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด : “ นีรชำ ! ผมไม่อนุญาตให้คุณคิดถึง

ผู้ชายคนอื่น ! ตอนที่อยู่กับผม ใน สายตาคุณต้องมีแต่ผม ! ”

เสียงของเขาแหบแห้งน ้าเสียง เหมือนถูกกระทำ ไม่พอใจเหมือน

เด็ก

นีรชายังคงถูกเขากอดอยู่ แต่ใน ใจกลับหาทางออกไม่ได้ บางที ภัส

กรณ์อาจจะรักเธอเข้าจริงๆ แต่ ความรักแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่

สบายตัว หายใจลำบาก

กอดสักพัก นิรชาก็ไม่ได้ขัดขืน อะไร ยอมรับโดยดี อารมณ์ของภัส

กรณ์ค่อยๆดีขึ้น

ก้มหน้าลงมองตาเธอ พูดเสียง เบา : “ น ้า เธอไม่อยากเจอปาลเห รอ

? ผมเคยพูดกับเขาแล้ว วันนี้จะ พาเขากับเธอไปสวนสนุกด้วยกัน

เขาดีใจมาก เมื่อคืนยังโทรมาถาม ผมอยู่เลย ”

เห็นนีรชาท่าทางลังเล ความคิดก็ เอนเอียงไป ภัสกรณ์รีบหยิบ

โทรศัพท์ออกมา เปิดภาพเจ้าปาล ที่เพิ่งส่งมาล่าสุดให้เธอ : “เธอดู

ปาลเล่นไวโอลิน เก่งใช่ไหมล่ะ ?

ในรูปภาพ เงาเล็กๆยืนอยู่ภายใต้ แสงไฟบนเวที รอยยิ้มที่ค่อนข้าง

เขินอายถูกแสงไฟสาดจนขาว ดู ไปแล้ว เหมือนไม่ได้มีความสุขกับ

การแสดง แต่กลับตื่นเต้นและ หวาดกลัว

ดวงตาของนีรชา น ้าตาคลอโดย ไม่รู้ตัว ลูก ดูเหมือนจะมีอะไรบาง

อย่างถูกชะตากับเธอ พอได้เห็น เขา ใจเธอก็อ่อน เจ็บปวด แต่เต็ม

ไปด้วยความสุข

เห็นท่าทางของนีรชา ภัสกรณ์ก็รู้ ว่ามีความหวัง รีบเกลี้ยกล่อมอย่าง

รวดเร็ว : “ปาลเขายังจำเธอได้นะ ! ผมเอารูปของเธอให้เขาดู เขา

มองดูตั้งนาน หลังจากนั้นผม เอาโทรศัพท์วางไว้บนโซฟา ไป หยิบ

ของในห้องหนังสือ กลับมาก็ เห็นเขาเปิด โทรศัพท์ดูภาพของ เธอ ดู

เหมือนเขาชอบเธอมาก ! ”

ภัสกรณ์เขาไม่ได้พูดโกหก หลัง จากที่ปาลเห็นภาพของนีรชา เขา

จ้องอยู่นานสองนานจริงๆ

ภัสกรณ์ถามเขา : “ ปาล ลูกชอบ คุณน้าคนนี้ใช่ไหม ? “

แต่เขากลับสายหัว แล้ววิ่งหนีไป เลย

ภัสกรณ์คิดว่าตัวเองไม่เข้าใจลูก เลย เขาพยายามยังไง ก็ยังเข้าไม่ ถึง

ใจของเขา

ในใจลึกๆของนิรชาอ่อนลง เธอ ใช้โทรศัพท์ของภัสกรณ์ส่งรูปภาพ

ของปาลเข้าเครื่องของตัวเอง แล้ว พยักหน้า : “พวกเราจะออกเดิน

ทางกี่โมง ? ”

“ เย่ ! ” ภัสกรณ์ดีใจจนอุ้มนีรชา ขึ้นมา หมุนในอากาศอยู่หลายหน

และแล้วหน้านิ่งๆของนีรชา ก็อด ไม่ไหว มออกมา : “ ภัสกรณ์ ! คุณ

ทำเป็นเด็กไปได้ รีบปล่อยฉันลง !