PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่ 50 เหมือนค ำโกหก

ภัสกรณ์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของนิรชา คิดว่าจะเห็น ถึงความไม่

พอใจหรือการต่อต้านในสายตาของเธอ

แต่ไม่ใช่ ดวงตาของเธอนิ่งสงบเหมือนกับบ่อน ้า ไม่มี ความ

เคลื่อนไหวไดๆ ดูเหมือนว่าคำพูดของภัสกรณ์ไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึก

อะไรเลย

หลังจากได้ยินคำพูดของภัสกรณ์แล้ว โมรีก็นั่งลงบน โซฟาอย่าง

ภาคภูมิใจ ยื่นมือออกมาให้นิรชาอย่างสง่า งาม”งั้นก็รบกวนคุณ

แล้ว”

นิรชาก้มสายบตาลง ยื่นมืออกไปนวดให้โมรี แม้ว่าจะมี ความเกลียด

อยู่ในใจจนเธออยากจะใช้แรงหักข้อมือที่เรียว บางของโมรีไป แต่

เธอก็ทำไม่ได้

เธอยังมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือจากภัสกรณ์ ฉนั้นเธอ มีแต่เชื่อ

ฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น

“เฮ้! เบาๆสิ เจ็บมากนะอันที่จริงการกระทำของนิรชา เบาและ

อ่อนโยนมาก แต่น ้าเสียงของโมรีชั่งพูดมาก ด้วยน ้าเสียงที่เจ็บปวด

เกินจริง

“ขอโทษนะ ฉันจะเบามือกว่านี้” นิรชาทำตัวดีเป็นแม่บ้านที่ มี

ความสามารถมากที่สุด

ภัสกรณ์รู้สึกเบื่อขึ้นมา ลากโมรีขึ้นมาแล้วเดินออกมาด้าน นอก

ประตู “ไปบาร์nightกัน”

เขาไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเห็นภาพลักษณ์การไม่แยแสของนิร ชา ในใจ

ของเขารู้สึกอึดอัดมาก บางทีอาจจะถึงเวลาที่เขา ควรจะหาความ

สนุกใส่ตัวแล้ว ตั้งแต่ที่เขาได้รู้จักกับนิรชา เขาแทบจะใช้ชีวิต

เหมือนกับนักบวช และก็ไม่ได้แตะต้องผู้ หญิงคนไหนมาเป็น

เวลานานแล้ว

ภัสกรณ์และโมรีเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน ทิ้งไว้เพียง ความเงียบ

ให้กับเธอ

นิรชาลูบไล้ชีวิตเล็กๆที่เติบโตอย่างรวดเร็วในท้องของเธอ ทันใด

นั้นในใจก็ลุกลนความหวาดกลัวและความโศกเศร้า ขึ้นมา

สองเดือนก่อน เธอคิดว่าตัวเองจะได้แต่งงานกับพี่สมภพ และจะมี

ลูกที่น่ารักกับเขา เธอจะเป็นแม่ ส่วนเขาจะเป็นพ่อ แต่ความฝัน

ทั้งหมดก็ต้องพังลงไปในคืนเดียว

เธอไปเดินทางเส้นที่ไม่สามารถเดินกลับมาได้อีก แถมยัง ยิ่งเดินยิ่ง

ไกลไป…

ความแข็งแกร่งที่เธอแสร้งทำออกละลายไปทันที นิรชา นอนขดตัว

อยู่บนโซฟาใหญ่ กอดตัวเองแน่นๆ และพยายาม กลั้นน ้าตาเอาไว้

เธอทำผิดอะไรไป ทำไมพระเจ้าต้อง ลงโทษเธอแบบนี้ด้วย

ลูกที่น่าสงสารของเธอ แม้พ่อเป็นใครก็ยังไม่รู้ ก็จะเกิดมา บนโลก

ใบนี้แล้ว

ขณะที่ภัสกรณ์กลับมา นิรชาก็นอนขดตัวหลับอยู่บน โซฟาแล้ว ภัส

กรณ์เดินชนเข้ากับประตู ทำให้นิรชาตกใจ ตื่นขึ้นมา

บนใบหน้าของภัสกรณ์มีแต่เมฆินทร์เต็มไปด้วย แม้แวบ เดียวก็ไม่

มองมานิรชา และนั่งลงไปบนโซฟาไปเลย

นิรชาก้มหน้าลง ผมเผ้ารุงรังปิดใบหน้าจนเห็นเพียงครึ่ง หน้า ในใจ

เธอยังสับสนวุ่นวายอยู่ ไม่รู้จะพูดยังไงกับภัส กรณ์เพื่อให้เขา

อนุญาติให้เธอคลอดเด็กคนนี้ออกมา

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้ เธอพูดไปอย่างกล้าๆกลัวๆว่า

“คุณ ฉันท้องแล้ว”

ใบหน้าของภัสกรณ์มืดครึ้มขึ้นมาทันที น ้าเสียงก็เต็มไป ด้วยความ

กดดันและความโกธร “เธอท้องกับใคร ไอ้รุ่นพี่ ของเธอใช่ไหม”

นิรชารู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมา เธอก็หวังว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูก ของพี่

สมภพ เธอยินดีมีลูกกับพี่สมภพ แต่น่าเสียดาย ชีวิต นี้คงจะไม่มี

โอกาสอีกแล้ว

เห็นนิรชาไม่ได้ตอบอะไร ยิ่งทำให้ภัสกรณ์โกรธเป็นฟืน เป็นไฟอีก

เขาจับที่คอเสื้อของนิรชา ยิ้มอย่างเย็นชา “ถูกไอ้ รุ่นพี่ที่แสนดีของ

เธอทิ้งแล้วใช่ไหม ไอ้รุ่นพี่แสนดีของเธอ นะ ทิ้งไอ้เด็กเวรนี้แล้วก็

หนีไป ผู้หญิงใจเดียวแต่เจอกับไอ้ ผู้ชายหลายใจ น่าสงสารจริงๆ

เนอะ”

คำเหล่านี้เหมือนมีดแทงเข้าใจของเธอ ทำให้เธอเจ็บจนเทียบจะ

หายใจไม่ออก เธอควรจะตอบเขาว่าอย่างไร หรือ จะให้เธอบอก

กับภัสกรณ์ว่าเธอไม่รู้พ่อของเด็กคนนี้เป็น ใครอย่างงั้นหรอ ใครจะ

เชื่อคำพูดเหลวไหลแบบนี้ เพราะมันฟังดูไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว