PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่ 69 ดื้อรัน

เพื่อปกปิกความสับสนของตัวเอง นีรชาจึงพลิกข้อมือ เพื่อดูเวลาจาก

นาฬิกาข้อมือ “พี่สมภพคะ น ้าเหนื่อยแล้ว น ้าอยากพักผ่อนค่ะ”

สมภพผิดหวังมาก ผิดหวังนี้ก็เหมือนเหมือนมีดที่คม ทำให้แข็งแรง

ที่น ้าแกล้งทำทั้งหมดหายไป น ้าหันหลัง

กลับและพยายามเบิกตาให้กว้าง

เพียงเบิกตาให้กว้าง น ้าตาก็จะไม่สามารถไหลออก มาง่ายๆ เพียง

เบิกตาก็จะทำให้มองโลกนี้ชัดเจนขึ้น ทำให้รู้ว่าเมียเก็บไม่สามารถ

ครอบครองผู้ชายที่เพรียบ พร้อมอย่างพี่สมภพได้

“น ้า…”เอวที่เบาะบางถูกกอดอีกครั้ง สมภพโอบกอด นีรชาจาก

ด้านหลัง อ้อมกอดที่อ่อนโยน เบาๆ แต่กลับ ทำให้นีรชาอดทนกลั้น

น ้าตาอยู่นานมากแต่มันกลับไหล

ออกมาอย่างรวดเร็ว

นีรชาแยกมือที่สั่นเทาออก ค่อยๆแยกแต่ละนิ้วของสมภพที่โอบรอบ

เอวของเธอออกอย่างช้าๆ แต่ดูเหมือน กับว่าสิ่งที่แยกออกนั้นใช่นิ้ว

ของสมภพ แต่เป็นหัวใจที่ ปวดร้าวของตัวเธอเอง

นีรชาพยายามทำให้เสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา และพูด เป็นคำๆ”พี่

สมภพรีบกลับไปเถอะค่ะ พี่ธวัลต้องรอพี่อยู่ แน่ๆเลย” นีรชา

พยายามอย่างมากที่จะควบรุมเสียงสะอื้น ในลำคอของเธอ

“น ้า พี่ขอโทษ เพราะพี่คิดว่าพี่จะหาน ้าไม่เจออีกแล้ว พี่ เลยหมั้น

กับธวัล พี่ขอโทษ”เสียงของสมภพเต็มไปด้วย ความรู้สึกผิด เป็น

เพราะตัวเขาเองที่ไม่ควรจะสิ้นหวังเร็ว เกินไป และเขาไม่ควร

ประนีประนอมให้กับคุณปู่

เขาตามหาเธออย่างลำบากตลอดสามปี เขาไม่ยอม แพ้ ถ้าหากเขา

ยอมแพ้ บางทีเขาอาจจะต้องรอไปอีก สามปี

“พี่สมภพอย่าทำแบบนี้เลย “นีรชาไม่สามารถควบคุม เสียงสั่นเทา

ของตัวเองได้

พี่สมภพ ทำไมไม่ยอมแพ้สักทีอย่ากอดฉันไว้อย่างนี้ เลย จิตใจของ

ฉันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น หากเพียง อีกหนึ่งนาที สิ่งที่ฉันแกล้ง

ทำไว้อาจจะแสดงออกมา ทั้งหมด

นีรชากัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนเลือดไหลออกมาจาก มุมปาก เพียง

ความเจ็บปวดเท่านั้น ที่เป็นแรงกระตุ้น ไม่ให้เธอหมุนตัวกลับไป

กอดเขา และบังคับตัวเองที่จะ ไม่บอกเขาไปว่า ตลอดระยะเวลาสาม

ปีที่ผ่านมา เธอนั้น คิดถึงเขาตลอดเวลา

สมภพกอดนีรชาไว้แน่น เธอเป็นเพียงสิ่งเดียวใน

โลกนี้ที่เขาจะกอดไว้ และไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ

นีรชากัมหน้าลง และไม่ทำให้น ้าตาหยดลงบนมือของ เขา แต่แสง

แหวนหมั้นกลับสะท้อนเข้าในตาของเธอ

แหวนหมั้นเป็นสิ่งที่แสดงถึงความรักและคำสัญญา เช่นเดียวกับแสง

ที่สะท้อนเข้ามาในตาของเธอ

เธอต้องควบคุมตัวเอง แม้ว่าจะเจ็บปวดและเสียดายเพียงใด เธอก็

ต้องควบคุมตัวเองให้ได้ เพราะสุดท้าย

แล้วพี่สมภพก็ไม่ใช่ของเธอ

“พี่สมภพ น ้ามีแฟนแล้วนะคะ”นีรชาพูดเสียงเย็นชาและ สงบนิ่ง มี

เพียงไหล่ที่สั่นไหวเท่านั้นที่จะเปิดเผยความ ลับของเธอได้

ร่างกายของสมภพสั่นเทา มือสองข้างค่อยๆคลาย

ออก ยืนด้านหลังของเธอ จู่เสียงของสมภพที่อ่อนโยน ก็ เปลี่ยน

เสียงแหบแห้ง คล้ายกับว่าแสงไฟแห่งชีวิตได้ ดับลง”ขอโทษ”

นีรชายิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ”

ไม่เป็นไรจริงๆ พี่สมภพไม่ต้องขอโทษ ทุกอย่างมั่นผ่าน ไปแล้ว

สามปีที่ว่างเปล่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว น ้า ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่

น่ารัก ขาวสะอาดคมเดิมอีกต่อไปแล้ว ตัวเธอเอง มีความลับและสิ่ง

ที่น่ารักเกลียดมากมาย เขาไม่สามารถรอเธอได้ และในสามปีเธอก็

ไม่สามารถ รักษาดูแลตัวเธอเองได้ พวกเขาต่างไม่มีอะไรติดค้างกัน

พลาดไปแล้วก็คือพลาดไป

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ลืมกันและกันไปก็ดีกว่า พี่สมภพลืม กันและกัน

ไปแบบนี้จะดีกว่า

นีรชาพยายามยิ้มอ่อนโยนให้กับสมภพ แต่เธอรู้สึก ภายในใจของ

เธอนั้นเจ็บปวดมาก เป็นความรู้สึกที่ไม่เคย สัมผัส ราวกับถูกหิน

ก้อนใหญ่บดขยี้ไปที่หัวใจ สายตา เหนื่อยล้าถึงขีดสุด

โทรศัพท์มือถือของนีรชายังคงอยู่บนโซฟา สมภพเดิน ไปหยิบ

โทรศัพท์ และกดเบอร์ลงไป

“น ้านี่เป็นเบอร์โทรศัพท์สวนตัวของพี่ ไม่เกินสี่คนที่รู้ เบอร์

โทรศัพท์นี้ น ้าต้องจำให้ได้และโทรหาพี่นะ

มองสมภพตั้งใจกดเบอร์โทรศัพท์ สายตาของนีรชา ก็รู้สึกเลือนราง

เธอมองร่างสูง และ สง่างาม เพียง ต้องการที่จะจำเขาไว้ ทุกอริยาบท

ของเขา เธอเพียงแค่ อยากจดจำไว้นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้

พบกัน

พวกเราล้วนมีเส้นทางของตัวเอง เขาไปตามทางของ เขา เธอเองก็ไป

ตามทางของเธอจากนี้เป็นต้นไป ควรจะลืมกันและกันไปเสีย

เขากดเบอร์โทรศัพท์ทั้งสิบเอ็ดหลักอย่างช้าๆ เพียง เพื่อสามารถเพิ่ม

เวลาที่อยู่ร่วมกัน แต่งานเลี้ยงย้อมมี เวลาเลิกลา

วินาทีสุดท้ายที่ประตูจะปิดลง สมภพใช้มือของเขาจับ ประตูไว้ และ

ถามเสียงต ่า “เขา ดูแลเธอดีไหม”

นีรชากัดริมฝีปาก เธอพบว่าตัวเองไม่มีวิธีไหนที่จะตอบ คำถามของ

สมภพได้ ภัสกรณ์ดูแลเธอดีไหม

เขาดีกับเธอไหม เขาเป็นคนอารมณ์รุนแรงไม่มีเหตุผล เขาทำให้เธอ

เป็นเมียเก็บที่ดูแย่ เขามักจะใช้ความรุนแรง จนทำให้เธอเจ็บช ้าตาม

ร่างกายบ่อยครั้ง

เขาดูแลเธอไม่ดีหรือ เธอเป็นไข้ และทั้งคืนเขาก็อยู่กับ เธอ เธออุ้ม

ท้องลูกของคนอื่น และเขาก็ไม่ได้บังคับให้ เอาเด็กออก

ภัสกรณ์ เขาดูแลเธอดีไหม

อย่างไรก็ตามตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะตอบคำถามนี้ ตอนนี้ เธอควรจะ

ให้สมภพรีบออกไปก่อน เขาอยู่ที่นานเกินไป แล้ว ถ้าหากภัสกรณ์

กลับมาพบเขาเข้า จะเกิดปัญหาขี้ นอีก

เธอไม่อยากให้ภัสกรณ์เจอกับสมภพ ในเวลาเดียวกัน เธอก็ไม่อยาก

ให้พี่สมภพรู้ว่าเธอเป็นเพียงลูกนกขมิ้นที่ ถูกเลี้ยงดูไว้ ขนของเธอได้

สิ้นแสงไปแล้วเมื่อสามปีก่อน

ใบหน้าขาวนวลเงยขึ้น เผยร้อยยิ้มหวาน เสียงของนีรชำทั้งสดใสมี

ความสุข “เขาดีกับน ้ามาก!”

ใบหน้าซีดเซียวของสมภพ แสดงรอยยิ้มที่จริงใจเขา เอื้อมมือมา

สัมผัสผมของเธอ ดูเหมือนน ้าจะมีความสุข นะ ถ้าเป็นแบบนี้พี่ก็

วางใจ”

เด็กผู้หญิงเมื่อสามปีที่แล้ว ส่งยิ้มหวานให้กับเขา “พี่ สมภพช่างดีกับ

น ้าจริงๆ”

แต่มาวันนี้เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มาดูแลเธอ หรือว่าเป็น แบบนี้ก็ดีแล้ว

น ้ามีความสุขก็ดีแล้ว ความสุขของน ้าก็เป็นความสุขที่สุดของเขา

แล้ว

สมภพยิ้มอีกครั้ง คงถึงเวลาที่ต้องจากกันแล้ว

เขาเอื้อมมืออกไปจับมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของน ้า สายตา อ่อนโยน

ซ่อนความเจ็บปวดไว้ สมภพบอกลาน ้าอย่าง อ่อนโยน “ลาก่อนนะ

น ้า”

น ้าจ้องมองสมภพอย่างเงียบๆ เสียงของเธอราบเรียบ

“ลาก่อนค่ะพี่สมภพ”

ประตูห้องค่อยๆปิดลง เมื่อเงาของสมภพลับตาไป น ้าตาของนีรชา

เอ่อล้นไหลออกมา เธอทรุดตัวลงนั่ง หน้าประตู ราวกับว่าพลัง

ทั้งหมดที่มีได้ใช้ไปหมดแล้ว ไม่มีแรงจะยืนอยู่ได้

การได้พบหน้าพี่สมภพ ทำไมถึงลำบากเช่นนี้

มันต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี เพื่อสกัดกั้นน ้าตา และความ ต้องการที่จะ

กอดเขาไว้แน่นแน่น

สองมือประสานปิดใบหน้าไว้ นีรชาร้องไห้เงียบๆแต่ทว่าใจนั้น

เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

นีรชาปาดน ้าตา และรับโทรศัพท์

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณน ้าหรือเปลาครับ”เสียง จากโทรศัพท์

เป็นเสียงจากชายคนหนึ่ง

” ค่ะ ใช่ค่ะ คุณคือใครคะ”

“คุณน ้าครับ ผมนิรุตม์ เป็นเพื่อนของแทนครับ คุณน ้า มาที่ไนท์บาร์

ได้ไหมครับ แทนเขาเมามาก ถ้าหากคุณน ้า ไม่มา ไนท์บาร์ของผม

ต้องถูกเขาพังแน่ครับ”

“เอ่อ จำเป็นต้องเป็นฉันไปไหมคะ ฉันให้คนขับรถไปรับ เขา

กลับมาดีกว่าไหมคะ “อารมณ์ของน ้าตอนนี้ตกต ่ามาก เวลานี้เธอ

เพียงอยากจะอาบน ้าอุ่นและนอนหลับบนเตียง

“ต้องเป็นคุณเท่านั้นจริงๆครับ เขาเอาแต่ตะโกนเรียก ชื่อคุณ ผม

เปิดดูโทรศัพท์เขาจึงหาเบอร์คุณเจอคุณน ้า โปรดช่วยด้วยนะครับ”

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ นิรุตม์ เกิดความอยากรู้ว่าผู้ หญิงที่เย็นชา

คนนี้ แท้จริงแล้วเป็นผู้หญิงอย่างไรกันแน่ คาดไม่ถึงว่าจะทำให้

ประธานใหญ่ที่แสนจะดื้อรั้นอย่าง ภัสกรณ์มาเมาที่ไนท์บาร์ของเขา

ได้

รู้จักกันมานาน ภัสกรณ์เป็นคนกินเหล้าเก่ง สามารถ ควบคุมการดื่ม

ได้ นิรุตม์เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกที่เขาดื่มจน เมาขนาดนี้ ผู้หญิงคนนี้ ดู

เหมือนว่าจะมีความสำคัญกับ ภัสกรณ์มาก

นิรุตน์เต็มไปด้วยความประหลาดใจต่อนีรชา

นีรชาล้างหน้า แปรงผมตัวเอง เธอมองตาตัวเองใน กระจกทั้งบวม

และแดงกร ่าจนเธอไม่อยากออกไปไหน

ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์ที่จะไปจัดการเรื่องยุ่งๆของภัส

กรณ์เลย

บางทีในใจลึกๆแล้วยังมีความรู้สึกผิดต่อภัสกรณ์เธอได้เจอกับ

สมภพ

เมื่อนีรชาปรากฏตัวต่อหน้านิรุตม์ ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว ว่า เหตุใดภัส

กรณ์ถึงเมาแล้วยังตะโกนเรียกแต่ชื่อของ เธอ

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุด เสื้อผ้าตัวใหญ่ทำ

ให้ไม่สามารถเห็นรูปร่างของเธอได้ แต่ตาที่อยู่ในใบหน้าขาวนวล

นั้นทำให้คนที่พบเห็นลืมไม่

ลง

สายตาคู่นี้ใสจนสามารถมองลึกเข้าไปในจิตใจ คล้าย กับสายตาของ

สิงโตหนุ่ม ที่แม้ว่าจะมีความไร้เดียงสา ยัง ไม่รู้พลังที่มีอยู่ของ

ตนเอง แต่กลับมีความดื้นรั้นและไม่ ยอมใคร

มีเพียงผู้หญิงแบบนี้ที่จะเอาภาสกรอยู่อย่างนั้นหรือ เดิมที่เขาคิด

ว่าภัสกรณ์จะชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่ แต่มา ดูตอนนี้รสนิยมของเขา

น่าจะไม่ใช่แบบนั้นแล้ว นิรุตม์ ยิ้มอ่อนก่อนเปิดประตูให้นีรชา

บนโซฟากำมะยีตัวใหญ่ คอเสื้อของภัสกรณ์เปิดกว้างออก คิ้วหนา

ขมวดแน่น ดวงตาปิดสนิท ในมือของ

เขาถือขวดไวน์เปล่าไว้

นีรชาเดินเข้าไป และใช้นิ้วมือจิ้มไปที่หน้าของเขา “คุณ คนขี้เมา

กลับบ้านได้แล้วค่ะ” วิธีการใช้มือจิ้มหน้านี้ นีรชาเธอเรียนมาจากภัส

กรณ์ ในที่สุดวันนี้ก็ได้ใช้มัน แล้ว เธอแอบมีความสุขเล็กน้อย

คุณรังแกฉัน วันนี้ฉันจะเอาคืนให้หมด

ภัสกรณ์ลืมตาขึ้น หลังจากที่มองเงาที่อยู่ตรงหน้า แทบ ไม่เชื่อสายตา

เขาหลับตาแน่นอีกรอบ ก่อนจะมองให้ ชัดเจนอีกรอบ

นิรุตม์เดินมาแล้วดึงภัสกรณ์ลุกขึ้น นี่ คุณน ้าเธอมาแล้ว นายรีบ

กลับไปได้แล้ว อย่ามาก่อกวนร้านผมเลย

ในที่สุดภัสกรณ์ก็มองเงาที่อยู่ข้างหน้าชัดเจน เขาอ้า แขนกว้างและ

ดึงนีรชาเข้าไปในอ้อมแขนของเขา