PERFECT MATCH！สามีเพอร์เฟ็กต์ของฉัน - ตอนที่65 ควำมคิดที่แข็งแกร่ง

นีรชาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเกือบห้าวันแล้ว ถึงแม้ว่า นีรชาจะได้

พักห้องที่สบายมีทุกอย่างครบครัน น้าแขก็ดูแล อย่างดีครบด้าน

แต่นีรชาก็ยังคงรู้สึกทุกข์ใจ

ใส่ผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์บางๆ นีรชาสวมใส่ชุดผู้ป่วยที่ หลวมๆเดิน

เรื่อยเปื่อยในสวนดอกไม้

แสงแดดที่สดใสและไม่ร้อนมากของฤดูใบไม้ผลิ ส่องมา บนตัวเธอ

อย่างอบอุ่นนุ่มนวล ทำให้สภาพจิตใจที่ไม่เบิก บานของน ้าที่มีมา

เป็นเวลานานมีร่องรอยของความอบอุ่น ขึ้น

เดินไปอย่างช้าๆบนเส้นทางบนสนามหญ้า นีรชาหรี่ตา เพื่อ

เพลิดเพลินกับแสงแดดที่แสนอบอุ่น

ทันใดนั้น ก็มีอะไรสักอย่างชนเข้าที่ขาของเธอ ทำให้นีรชำกรีด

ตกใจด้วยความกลัว จองมองสักพัก ที่แท้ก็หมาน้อย น่ารักพันธุ์

ปักกิ่งนี่เอง ทั่วทั้งตัวขาวราวหิมะ ที่คอมีปลอกคอ สีชมพูที่งดงาม

มากแขวนอยู่

ชนเข้าที่คน หมาน้อยก็ไม่มีความกลัว เงยหัวขึ้นมองน ้า ด้วยความ

สงสัย ดูมันจะซุกซนและสดใสมาก

นีรชาก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนตัวเองอยู่มัธยมปลายนั้น ก็อยาก เลี้ยงหมา

พันธุ์ปักกิ่งตัวสีขาวแบบนี้มากๆ น่าเสียดาย ยัง ไม่ทันที่ฝันจะเป็น

จริงเลย บริษัทของพ่อเธอก็ล้มละลาย เสียแล้ว จากนั้นเป็นต้นมา

การเลี้ยงน้องหมาก็กลาย เป็นการเพ้อฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงตลอด

กาล

นีรชาถูกเจ้าหมาน้อยที่น่ารักตัวนี้ดึงดูดเข้าแล้ว นั่งยองๆ และลูบที่

หัวของเจ้าหมาน้อย “เด็กน้อย หนูชื่ออะไรคะ เจ้าของไปไหน หนู

หลงกับเจ้าของรึเปล่า”

เจ้าหมาน้อยก็ทำเหมือนเข้าใจคำพูดของเธอ เห่าเรียก ออกมาสอง

ครั้ง หางแกว่งดุ๊กดึ๊กอย่างมีความสุข

เห็นท่าทางเจ้าหมาน้อยที่น่ารัก นีรชาก็เริ่มสนุกสนานขึ้น มายกใหญ่

หยิบลูกสนที่อยู่บนสนามหญ้าเอามาเล่นเกมส์ โยนบอลกับเจ้าสุนัข

น้อย

“เจ้าหิมะ เจ้าหิมะ…”เสียงของผู้หญิงที่กังวลใจจากระยะ ไกลถึงใกล้

น ้าเงยหน้าขึ้น เห็นเงาไกลๆว่าเป็นผู้หญิงเอวบางร่างน้อยเลี้ยวมาทาง

นี้

ตบเบาๆบนหัวของเจ้าหิมะ นีรชาพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้า หิมะ

เจ้าของของเธอมาแล้วนะ รีบไปหาเธอซะ”

แต่เจ้าหิมะไม่ได้ยินเสียงเรียกของเจ้าของ ตั้งหน้าตั้งตา เล่นลูกสนที่

อยู่บนพื้น

นีรชาหมดหนทาง จึงอุ้มเจ้าหิมะไปหาผู้หญิงคนนั้น

เห็นเจ้าหมาน้อยในอ้อมแขนของนีรชา ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่ง มาแต่ไกล

ทั้งคู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตอนที่มองหน้าของผู้หญิง คนนั้นชัดๆ ใจ

ของนีรชาเต้นระรัว มันบังเอิญมากๆ คาดไม่ ถึงว่าจะเป็นเธอ

น ้าเคยอ่านข่าวซุบซิบบนหน้าหนังสือพิมพ์ เห็นรูปที่เธอ โดนปา

ปารัสซี่แอบถ่าย ในรูป เธอควงแขนของสมภพอย่าง แน่น รอยยิ้ม

บนใบหน้าเธอมันสามารถละลายน ้าแข็งที่แข็ง ได้

ธวัล ลูกสาวของนายกเทศมนตรีเหลียง คู่หมั้นหญิงของ

สมภพ

หน้าของนีรชาเปลี่ยนเป็นซีดเผือกทันที ยังไม่ทันจะวาง เจ้าหิมะลง

และหลีกตัวออกไป ธวัลก็วิ่งหอบมาด้านหน้าของ เธอแล้ว

“โอ้ สาวน้อยคนนี้ ขอบคุณมากนะฉันนึกว่าจะหาเจ้าหิมะ ไม่เจอสะ

แล้ว มันเป็นแก้วตาดวงใจของแฟนฉันมากเลย ถ้า มันหายไป เขา

จะต้องโกรธฉันตายแน่ๆ! ขอบคุณเธอมาก จริงๆนะ” ธวิลกล่าว

ขอบคุณนีรชา พอเธอรับเจ้าหิมะไว้ที่ อ้อมอกเธอก็กอดมันอย่าง

แน่น จับบนหัวของเจ้าหิมะอย่าง เอาเป็นเอาตาย

“เจ้าหิมะ เธอมันช่างร้ายกาจ แม่เผลอแป๊บเดียวก็วิ่งไปทั่ว กลับไป

บ้านแม่จะอบรมเจ้า!” ธวิลใช้นิ้วบีบที่จมูกเล็กๆของ เจ้าหิมะ

นีรชามองที่ธวิล ไม่เถียงเลยว่า เด็กผู้หญิงคนนี้ข่างงดงาม ผิวที่ขาว

ผ่อง เพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติที่ละเอียดอ่อน นิสัยเฉพาะตัวที่ล ้าค่า

มองก็รู้ว่าเป็นบุตรสาวของครอบครัว มั่งมีที่คาบช้อนเงินช้อนทอง

มาเกิด

เธอและพี่สมภพช่างเหมาะสมกันมากจริงๆ นีรชาเริ่มมี

น ้าตาซึม

เด็กผู้หญิงแบบนี้ที่ไม่เข้าใจความทุกข์ของมนุษย์ ในชีวิต มีแต่สีสัน

เสียงปรบมือและคำสรรเสริญ ถึงเหมาะกับพี่ สมภพ เมื่อเทียบกับธ

วิล น ้าเธอมันก็แค่ฝุ่นธรรมดา

“เจ้าหิมะ พ่ออยู่โรงพยาบาลคนเดียว พวกเรารีบไปดูแลดี กว่ามั้ย?”

เสียงของธวิลที่นุ่มนวลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

กลับทำให้น ้าที่หันหลังกลับออกไปแล้วถึงกับแข็งที่อ

พ่อ-นี่ใช่พี่สมภพไหม? พี่สมภพ พี่ก็อยู่ที่นี่เหรอ พี่ป่วย เป็นอะไร

เหรอ หนักไหม

ความคิดนี้รุนแรงพรั่งพรูออกมาในใจของน ้า ไปหาเขาสิ! ไปหาพี่

สมภพ!