Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 0 บทนำ
ณ ห้องบรรยายของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง นักศึกษากว่าครึ่งห้องอยู่ในสภาพสัปหงก แม้แต่อาจารย์ก็ไม่สามารถทำให้นักศึกษากว่าร้อยคนในห้องเรียนขนาดใหญ่ตั้งใจฟังบรรยายได้ ยิ่งไปกว่านั้น รูปลักษณ์ของผู้ที่ออกไปยืนนำเสนออยู่ที่แท่นบรรยายก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาเอาเสียเลย
ผู้นำเสนอสวมเสื้อลายตารางแบบโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงยีนสีเข้มแบบไม่ตามเทรนด์ ทั้งยังดึงหมวกแก๊ปลงต่ำ ทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัด แต่เมื่อเขากดปุ่มบนเลเซอร์พอยเตอร์[1]เปิดสไลด์นำเสนอ ดวงตาของผู้ชมผู้ฟังที่กำลังเบื่อหน่ายก็ถูกย้อมด้วยความตกใจทันที
[บุคลิกภาพที่ดีและบทบาทในสังคมของนักศึกษามหาวิทยาลัยฮันกุก]
ขนาดตัวอักษรที่เหมือนจะใหญ่ประมาณ 93 พอยต์ (pt) ก็ทำให้รู้สึกกดดันมากพอแล้ว แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเขาใช้ฟอนต์ GulimChe[2] ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เป็นปัญหามากที่สุดคือพื้นหลังรูปโบxโบโน่จางๆ นั่น หรือความทุ่มเทในการตกแต่งตัวอักษรทีละตัวๆ ด้วยสีรุ้งกันแน่
“ขออนุญาตเริ่มการนำเสนอครับ”
ผู้นำเสนอข้ามไปยังสไลด์ถัดไปด้วยสีหน้าเฉยเมยราวกับจะเยาะเย้ยปฏิกิริยาของผู้ฟัง แม้ว่าคราวนี้สไลด์จะมีแค่หัวข้อย่อยที่ใช้ตัวอักษรสีเหลืองอยู่บนพื้นหลังสีดำ แต่เขาก็ยังคงรักษาขนาดอันน่าสยองขวัญของตัวอักษรและฟอนต์ที่ไม่ถนอมสายตาคนอ่านเอาไว้อย่างเหนียวแน่น
“สำหรับการนำเสนอในครั้งนี้ ผมได้ทำการสืบค้นว่ามหาวิทยาลัยฮันกุกผลิตผู้ที่มีความซื่อสัตย์ มีความคิดสร้างสรรค์ และมีความกระตือรือร้นในการทำงานอันเป็นบุคลากรตัวอย่างได้อย่างมีประสิทธิภาพมากน้อยเพียงใดโดยวัดจากเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่มีต่อศิษย์เก่าผู้ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยฮันกุกซึ่งเป็นที่รู้จักในสังคม ตลอดจนกำหนดบุคลิกภาพที่เหมาะสมขึ้นใหม่ และค้นหาว่านักศึกษาใหม่จะมีบทบาทและหน้าที่อย่างไรในอนาคต ทั้งยัง…”
นักศึกษาที่ตื่นเต็มตาหลังจากเห็นภาพพาวเวอร์พอยต์สุดสะเทือนใจซึ่งถูกฉายผ่านเครื่องฉายโปรเจกเตอร์เริ่มกลับมาง่วงงุนอีกครั้ง น้ำเสียงของผู้นำเสนอราบเรียบไม่มีสูงต่ำ อีกทั้งรอแล้วรอเล่าเขาก็พูดประโยคแรกไม่จบเสียที
“อันดับแรก นี่คือบุคลากรที่ได้ชื่อว่ามีความซื่อสัตย์ครับ”
ผู้นำเสนอได้ทำการสืบค้นอย่างละเอียดว่าการฝึกอบรมบุคลากรที่ปรากฏอยู่บนหน้าเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยฮันกุกใช้งานได้จริงหรือไม่ และได้ข้อสรุปว่า ไม่ ตัวอย่างศิษย์เก่าที่เขายกมากล่าวถึงมีทั้งนักการเมืองที่ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรด้วยคดีทุจริต อาจารย์มหาวิทยาลัยที่ปลอมแปลงวิทยานิพนธ์ นักธุรกิจที่ติดสินบน เป็นต้น
ในด้านเนื้อหาเรียกได้ว่าเจาะลึกอย่างที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน ในด้านการนำเสนอก็มีความสมเหตุสมผล สำหรับงานกลุ่มของวิชาที่มีค่าแค่ 2 หน่วยกิต หานักศึกษาที่ซื่อสัตย์จริงใจขนาดนี้ได้ยากยิ่ง แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนว่าจะมีคนอยู่ฟังการนำเสนอตั้งแต่ต้นจนจบแค่ไม่ถึงสิบคนเท่านั้น แม้จะรวมอาจารย์เข้าไปด้วยแล้วก็ตาม ผู้นำเสนอเน้นย้ำเรื่องความซื่อสัตย์และความเสมอภาค จากนั้นการนำเสนอเป็นเวลาสิบนาทีนิดๆ ก็จบลง แต่กลับมีเสียงปรบมือแค่แปะสองแปะ
“จบการนำเสนอเพียงเท่านี้ครับ”
ทว่า วินาทีที่เขาเปิดไปยังสไลด์สุดท้าย ผู้ฟังที่มีอยู่แค่หยิบมือก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา ทำเอาแม้แต่นักศึกษาที่เคยสัปหงก ไม่ได้สนใจการนำเสนอ ต้องมุ่งความสนใจไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์
[หัวหน้ากลุ่ม: ชูซังอู
นำเสนอ: ชูซังอู
สืบค้นข้อมูลในส่วนที่ 1: ชูซังอู
สืบค้นข้อมูลในส่วนที่ 2: ชูซังอู
สรุปรวมข้อมูล: ชูซังอู
เรียบเรียงเนื้อหานำเสนอ: ชูซังอู
รายชื่อสมาชิกที่มีส่วนร่วม: ชูซังอู]
อาจารย์ดันแว่นตาขึ้นด้วยสีหน้าตะลึงงันพูดไม่ออก ขณะเดียวกันเหล่านักศึกษาก็ส่งเสียงเซ็งแซ่ เมื่อเห็นบรรยากาศอึกทึกในห้องบรรยาย ชูซังอูซึ่งเป็นผู้นำเสนอก็คิดว่าตัวการ์ตูนชื่อดังที่อยู่บนพื้นหลังของสไลด์ได้รับเสียงตอบรับดีทีเดียว
return 0;[3]
นักศึกษาสวมหมวกปิดหน้าปิดตาคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์ จากนั้นคนเป็นอาจารย์ก็เชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงด้วยสีหน้าลำบากใจ
“มาแล้วเหรอครับ นักศึกษาซังอู อาจารย์เรียกคุณมาเพราะการพรีเซนต์ในวันนี้น่ะ”
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
“เนื้อหาน่าประทับใจมาก แต่…”
อาจารย์พลิกสมุดรายชื่อด้วยสีหน้าหนักใจ แม้ว่านักศึกษาชูซังอูจะนำเสนอเนื้อหาได้เจาะลึกเข้มข้นจนน่าตกใจ แต่อย่างไรนี่ก็เป็นงานกลุ่ม ในกลุ่มของเขายังมีสมาชิกอีกสามคน
“สมาชิกในกลุ่มคนอื่นๆ ไม่ช่วยงานเลยเหรอ”
“ครับ”
คนเป็นนักศึกษาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ช่วยเล่าอย่างละเอียดได้ไหม”
“เดิมทีหน้าที่ของผมมีแค่สืบค้นข้อมูลในส่วนแรกและทำสไลด์เท่านั้นครับ แต่คนที่ต้องสืบค้นในส่วนที่สองซึ่งรับปากว่าจะส่งข้อมูลมาให้ตอนหกโมงเย็นของเมื่อวานกลับไม่ได้ทำตามที่รับปาก ผมเลยต้องทำแทนทั้งหมด ส่วนคนนำเสนอกำลังเสียใจกับการจากไปของคุณยายที่เป็นป้าของคุณแม่จึงมาเข้าร่วมไม่ได้ ผมจึงต้องรับผิดชอบในส่วนนั้นด้วยเช่นกันครับ”
“ยังเหลืออีกคนนี่ครับ”
“คนนั้นผมไม่เคยเจอเขาสักครั้งเลยครับ”
อาจารย์พยักหน้าแล้วตรวจดูในสมุดรายชื่อ ในตอนนั้นเองเจ้าตัวก็เริ่มไล่ดูอย่างละเอียดราวกับเจออะไรเข้า
“กลุ่มนี้มีรุ่นพี่ที่กำลังจะจบด้วยนี่ เขาต้องไปเข้าร่วมการประกวดที่ต่างประเทศเลยส่งเมลมาขออนุญาตไม่เข้าเรียนในสัปดาห์นี้”
“ผมก็ได้ยินมาครับว่ามีคนไปเข้าร่วมการประกวด”
อาจารย์มองนักศึกษาที่อยู่ตรงหน้า
“นี่เป็นเหตุสุดวิสัย คุณไปตัดชื่อเขาทิ้งแบบนั้นมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”
“ไม่ครับ ผมไม่คิดอย่างนั้น”
“ทำไมล่ะ”
“ถ้าที่ผ่านมาเขาเข้ามามีส่วนร่วมตลอดและเพิ่งขาดไปแค่คาบเรียนวันนี้ ผมก็คงจะรับฟังเหตุผลของเขา แต่คนคนนั้นไม่เคยมาร่วมประชุมในคาบเรียนเลยสักครั้ง และไม่ได้ช่วยงานอะไรเลยด้วยครับ”
อาจารย์ดันสมุดรายชื่อไปข้างหน้า
“คุณดูตรงนี้สิ นอกจากคาบที่แล้วกับคาบนี้ เขาเข้าเรียนทุกคาบนะ…”
“ไม่รู้สิครับ เขาคงให้ใครสักคนมาเช็กชื่อแทน”
อาจารย์ได้ยินดังนั้นก็ทำสีหน้าพิกล
“อย่างนี้นี่เอง อาจารย์เข้าใจแล้ว คุณไปเถอะ”
“ครับ”
นักศึกษาค้อมศีรษะแล้วเดินออกจากห้องพักอาจารย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดียวกับตอนที่เข้ามา
[1] เลเซอร์พอยเตอร์ (Laser Pointer) อุปกรณ์ที่ฉายแสงออกมาเป็นจุดเล็กๆ สามารถยิงสำแสงไปยังจุดต่างๆ ที่ผู้ใช้ต้องการได้ เป็นแสงที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อช่วยให้ผู้ใช้สามารถใช้ชี้จุดที่ต้องการบนสไลด์ในระยะไกล
[2] GulimChe (굴림체) รูปแบบตัวอักษรของภาษาเกาหลี มีลักษณะบาง ยากต่อการอ่าน จึงไม่นิยมใช้ในการทำสไลด์นำเสนอ หรือใช้ในงานที่เป็นทางการ
[3] return 0; คำสั่งในภาษาโปรแกรมมิ่ง หมายถึง คืนค่า 0 ให้ฟังก์ชัน main (ฟังก์ชัน: การแยกส่วนการทำงานของโค้ด) บอกให้รู้ว่าโปรแกรมทำงานอย่างถูกต้องสมบูรณ์ ในที่นี้ผู้เขียนนำ return 0; มาใช้ในการคั่นฉาก
YOU MAY ALSO LIKE
