Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 40 <110> #4
สิ่งที่เรียกว่างานเทศกาลเต็มไปด้วยกิจกรรมที่สกปรกเลอะเทอะอย่างที่คิด ตอนที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ในมหาวิทยาลัยช่วงที่มีงาน เขาก็เคยคิดไว้ประมาณนี้ ป้ายที่ปลิวระเกะระกะเพราะลมพัด เต็นท์ผ้าใบหลากสี ผู้คนที่แต่งกายประหลาดๆ เสียงตะโกนและเสียงเพลงดังสนั่นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่รวมทุกสิ่งที่สร้างความทรมานให้หูและตาเอาไว้ด้วยกัน
“โห ยอดไปเลย ว่าไหมคะ”
ซังอูคิดว่าปกติแล้วจีฮเยเป็นนักศึกษาที่มีสามัญสำนึกและมีความคิดยืดหยุ่น แต่วันนี้เธอดูแปลกกว่าทุกวัน ดวงตาของเธอเป็นประกาย กินอะไรก็บอกว่าอร่อย เห็นอะไรก็ชมว่ายอดเยี่ยม
ซังอูเจอกับจีฮเยตอน 11:00 น. แล้วไปดูการแสดงของชมรมมายากลที่สามารถเอาชนะกฎฟิสิกส์และหลอกคนดูได้ ตอน 12:02 น. ไปคาเฟ่ไพ่ยิปซี เขากินแซนวิชและอดทนอดกลั้นกับการหลอกลวงด้วยไพ่ที่มีรูปวาด 12:42 น. ไปดูการแสดงดนตรีที่ทำเอาหูแทบแตกของชมรมวงดนตรี เขาคิดถึงที่อุดหูขึ้นมา ตั้งแต่ 13:13 น. เป็นต้นไปเขาดื่มน้ำและอ่านหนังสือการ์ตูนที่สกปรกอยู่ที่คาเฟ่ของชมรมการ์ตูน 15:43 น. จีฮเยเดินตาบวมออกจากคาเฟ่เพราะร้องไห้ตอนอ่านหนังสือการ์ตูน
“ฉันไม่คิดเลยค่ะว่าอารันจะตาย เป็นลูคีเมียงั้นเหรอ! เศร้าเกินไปแล้ว แถมยังเป็นพี่น้องคนละแม่กับฮวีฮยอลอีก... พลิกล็อกจนขนลุกเลย”
“ไม่ใช่คนจริงๆ สักหน่อย ทำไมต้องร้องไห้ด้วย”
“เพราะมันเศร้าไงคะ แล้วพี่อ่านอะไรเหรอคะ”
“ซอนฮีกับแจยอง”
“สนุกไหมคะเรื่องนั้น”
“ไม่”
ตั้งแต่เกิดมาเขาเพิ่งเคยอ่านตอนจบที่ไม่สนุกขนาดนั้นเป็นครั้งแรก เขาแค่พลิกหน้าต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดอะไรเพื่ออ่านชื่อที่โผล่มาซ้ำๆ เท่านั้น
พวกเขาออกจากคาเฟ่การ์ตูนแล้วเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยครู่หนึ่ง ในระหว่างนั้นจีฮเยก็บอกว่าเธอชอบลืมเรื่องในชีวิตประจำวันจึงเขียนไดอารี่รูปทุกวัน และยืนกรานว่าจำเป็นต้องมีรูปเพื่อนร่วมทางด้วย พวกเขาจึงหยุดเดินครู่หนึ่งเพื่อถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน จากนั้นฝีเท้าของซังอูก็หยุดลงหน้าโปสเตอร์ที่ติดอยู่บนผนัง
[ชมรมเกมในตำนานเป็นเจ้าภาพ! การแข่งขันเกมอาเคด]
แม้จะเป็นการตอบสนองต่อคำว่าเกมโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้ เมื่อดูโปสเตอร์อย่างละเอียดก็พบว่าในบรรดาของรางวัล มีเครื่องเล่นเกมคอนโซลที่ตอนนี้เลิกผลิตไปแล้วอยู่ด้วย มันเป็นของที่เมื่อก่อนเขาพยายามตามหาแต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว
“โห! พี่คะ ไปแข่งอันนี้กันไหมคะ ในของรางวัลตรงนี้มีคีย์บอร์ดแบบกลไกอยู่ด้วย เป็นอันที่ฉันจะซื้อก่อนหน้านี้อะค่ะ”
“จริงด้วยแฮะ”
นี่เป็นกิจกรรมที่ตอบสนองความต้องการของทั้งสองฝ่าย เป็นความท้าทายที่เกิดประโยชน์ ต่างจากกิจกรรมที่ทำให้ดูเหมือนเป็นคนโง่คนหนึ่งก่อนหน้าลิบลับ
ที่นั่นมีฝูงชนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้ว การแข่งขันมีสี่รายการ ได้แก่ เกม ‘Tetris’ ‘Bubble Bobble’ ‘Tekken’ และ ‘Metal Slug’ พวกเขาเริ่มวางแผนและปรึกษาหารือกันก่อนกรอกใบสมัคร
“รุ่นพี่อยากได้อันนี้ใช่ไหมคะ ซูเปอร์ฟอมิคอม[1]CX”
“อืม เป็นรางวัลชนะเลิศของเกมเตตริสสินะ”
“เตตริสปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเองค่ะ”
จีฮเยเสยผมยาวของตัวเองด้วยวิธีการที่แปลกประหลาดและฉีกยิ้มอย่างมั่นใจ ได้ยินว่าสมัยเด็กเคยเล่นเตตริสออนไลน์มา ‘บ้าง’ ตอนประถมเลยได้ครองตำแหน่ง ‘หัวโจก’ และขึ้นไปถึงระดับ ‘เทพ’ ทิ้งห่างชาวบ้านแบบไม่เห็นฝุ่น แม้จะวางใจไม่ค่อยได้ แต่ซังอูก็ไม่ได้ชำนาญเกมเตตริสเท่าไรจึงฝากไว้ที่จีฮเย
“ส่วนคีย์บอร์ดเป็นรางวัลชนะเลิศของเทคเคนสินะคะ ฉันไม่เคยเล่นเกมนี้มาก่อนเลย พี่เล่นเป็นไหมคะ”
“เกมนี้ฉันเล่นเอง”
เทคเคนสวิตช์ แม้จะผ่านมานานแล้วแต่เขาเคยเล่นที่ตู้เกมมาหลายครั้ง เขารู้ว่าต้องจัดการอย่างไร มันเป็นเกมต่อสู้จึงมีวิธีเล่นไม่ซับซ้อน ซังอูคิดว่าจะเลือกตัวละครจากในอินเทอร์เน็ตแล้วจำคอมโบ[2]ล่วงหน้า นี่เป็นการแข่งขันเล็กๆ เขาเชื่อว่าแม้จะพยายามเพียงเท่านั้นก็มีโอกาสชนะ
ซังอูกับจีฮเยมองหน้ากันอย่างมุ่งมั่น
“เราไปคว้ารางวัลแล้วเอามาแลกกันเถอะค่ะ!”
“เอาสิ!”
พวกเขาส่งใบสมัครและรออยู่ครู่หนึ่ง มีคนมารวมตัวกันประมาณห้าสิบคน แต่คนส่วนใหญ่รวมกันอยู่ที่มุมเทคเคน ทุกคนล้วนเป็นผู้ชาย ผู้หญิงมีแค่จีฮเยกับผู้หญิงอีกคนเท่านั้น ขณะนั่งยองๆ รอบนบันได ฝั่งเกมเตตริสก็มีที่ว่างก่อน จีฮเยลุกขึ้นแล้วหักคอซ้ายทีขวาที หญิงสาวพูดกับซังอูด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ
“เชื่อฉันนะคะ ฉันจะไปเอาเครื่องเล่นเกมมาให้ค่ะ”
เธอเดินไปพร้อมกับเสียงรองเท้าแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเตี้ย เตตริสไม่ใช่การต่อสู้ แต่ใช้วิธีการนับคะแนนรวมทั้งหมด จีฮเยเลือกระดับความยากที่ ‘สูงสุด’ ทันทีที่เริ่ม หน้าจอครึ่งหนึ่งจึงเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง และความเร็วที่บล็อกตกลงมาก็เร็วมาก
ซังอูมองการขยับมือของจีฮเยราวกับถูกผีสิงโดยมีเสียงเพลงที่เป็นพิษต่อหูเปิดคลออยู่เบื้องหลัง บล็อกของหญิงสาวตกลงมาอย่างถูกตำแหน่งโดยไร้ซึ่งความลังเล ความสามารถในการมองเห็นแบบไดนามิก ความสามารถในการตัดสินใจ และความสามารถในการควบคุมที่สมบูรณ์แบบ ภายใต้การควบคุมของจีฮเยไม่มีการขยับครั้งใดที่ไร้ประโยชน์ อีกทั้งยังรักษาจำนวนครั้งในการหมุนและการขยับซ้ายขวาให้น้อยที่สุดโดยไม่มีเงื่อนไข ทุกครั้งที่กำแพงซึ่งเกิดจากบล็อกไม้ยาวเรียงตัวซ้อนกันหนาแตกลงทีละสี่แถว ซังอูรู้สึกอารมณ์ดีอยู่ลึกๆ ในใจ
“เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้ว”
หลังจากนั่งมาสิบสี่นาที ความเร็วในการตกของบล็อกก็เร็วขึ้นจนมองไม่ทัน จีฮเยจึงยอมแพ้ เธอได้อันดับ 1 อย่างไม่ต้องสงสัย คะแนนทิ้งห่างจากอันดับ 2 ถึงหมื่นคะแนน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เธอน่าจะได้เป็นเจ้าของเครื่องเล่นเกม
“เก่งมาก!”
ซังอูพยักหน้าพลางชื่นชมอีกฝ่าย หญิงสาวยื่นมือมาให้แปะไฮไฟว์ เขาจึงแปะมือด้วยความยินดี จีฮเยก็ยิ้มด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในทันทีและนั่งลงข้างซังอู สองข้างแก้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้นของเกม
ระหว่างที่นั่งรอ ซังอูค้นหาตัวละครเทคเคนสองตัวในอินเทอร์เน็ตแล้วศึกษาคอมโบจนเชี่ยวชาญ นั่งรอต่อไปสักพักก็ถึงคิวของเขา
“พี่คะ ขอให้ผ่านไปได้ด้วยค่ะ”
“ฉันจะทำให้ดีที่สุด”
ซังอูเดินตรงไปยังมุมเทคเคน ตรงนั้นมีตู้เกมอาเคดสองเครื่องตั้งประจันหน้ากันสมกับเป็นเกมต่อสู้ ตรงนี้มีผู้ชมจำนวนมาก และต่างจากเกมอื่นตรงที่มีผู้บรรยายสองคน
“ครับ ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปจะเป็นใคร ไหนขอดูใบสมัคร… โอ้ ให้ตายเถอะ เป็นเพื่อนนักศึกษาจากวิศวะคอมพิวเตอร์อีกแล้วครับ”
“เพื่อนๆ เอกคอมนัดรวมตัวกันที่นี่เหรอครับ”
ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามซังอูดูอายุมาก รูปร่างดูดี สวมหมวกเบสบอลและสวมเสื้อเชิ้ตลายตาราง
“ฝั่งผู้ท้าชิงเลือกเล่นเอ็ดครับ! เป็นคนแรกเลยใช่ไหมนะที่เลือกเล่นตัวนี้ เลือกตัวละครที่ล้มเหลวหรือนี่… มือลื่นหรือเปล่าครับ”
“เอ็ดกับทริสตัน… แปลกๆ นะครับ จุดที่เหมือนกันคือเป็นตัวละครสายคอมโบทั้งคู่ ถ้าควบคุมไม่ดีจะกลายเป็นตัวละครไร้ประโยชน์น่ะสิครับ โอ้ๆ เริ่มแล้วสินะครับ”
การวิเคราะห์พลังเสร็จสิ้นในสิบวินาที เมื่อเห็นวิธีการจัดการกับเกมก็จะเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใจเกมมากแค่ไหน คู่ต่อสู้ของซังอูที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้ยินว่าเอาชนะมาห้าคนติดต่อกันแล้ว ทว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างเปล่าประโยชน์มากเกินไป ปฏิกิริยาตอบรับก็ช้า
“อ๊า ร่วงไปแล้ว! เอ็ด! เอ็ด! ทำลายคอมโบของฝ่ายป้องกันแชม์แล้วทะลวงเข้าไปทั้งอย่างนั้นแล้วครับ! เวฟได้สวย! อ๊า พังด้วยท่าหากิน[3]แบบนั้นเลยนะครับเนี่ย!”
“เป็นการเล่นที่หมดจดมากกกครับ! ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันวันนี้มีใครมีบารมีขนาดนี้หรือเปล่าครับ ผมลงห้าร้อยวอนว่าเขาต้องเป็นลูกชายเจ้าของร้านตู้เกมแน่ๆ”
ง่ายเกินไป คู่ต่อสู้ของซังอูเกาท้ายทอยพลางถอยหลังไปอย่างกระดากอาย จากนั้นผู้ท้าชิงคนต่อไปก็เข้ามา คนที่มาคราวนี้ก็สวมหมวกเช่นกันและดูเด็กมาก ซังอูเลือกตัวละครตัวเดิมแล้วเริ่มเกม
“เอ็ดกับทริสตันอีกแล้ว? เป็นการยั่วยุว่าสำหรับหนอนแมลงอย่างแก ฉันไม่จำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมดหรือเปล่าครับ”
“อาจจะเล่นเป็นแค่สองตัวก็ได้นะครับ โอ้ว! ดูสิครับ! มีการใช้ท่าบล็อกเร็วด้วยล่ะครับ”
“จนมุมแล้วครับ จนมุมแล้ว ว้าว… ฝั่งผู้ท้าชิงสับสนได้ที่เลยใช่ไหมครับ คอม-โบ-ไม่-ยั้งงง! เฉือนเป็นชิ้นๆ ไปเลยนะครับ อลังการจริงๆ”
การแข่งรอบต่อไปก็ง่าย ซังอูโบกมือให้จีฮเยที่คอยเชียร์อยู่ไม่ไกล คู่ต่อสู้คนต่อไป คนต่อไป และคนต่อไปเขาก็โค่นได้อย่างง่ายดาย พวกเขาต่างเป็นมือใหม่ที่ใช้คอมโบไม่เป็น ดีแต่กดปุ่มสุ่มๆ ซังอูเอาชนะต่อเนื่องได้ถึงสิบสี่คน
“ดูเหมือนว่าวันนี้ราชาแห่งเทคเคนจะถือกำเนิดขึ้นแล้วครับ แบบนี้การคว้าชัยย่อมไม่ใช่ปัญหา เอาล่ะ ทนอีกแค่สิบนาทีเท่านั้นครับ ผู้ท้าชิงเหลืออีกแค่คนเดียวแล้ว ในท้ายที่สุด เพื่อนนักศึกษาเอ็ด-ทริสตันของเราจะรักษาบัลลังก์ไว้ได้หรือไม่…”
“เอาล่ะครับ ผู้ท้าชิงคนสุดท้ายมาแล้ว มาจากชมรมคอสเพลย์เหรอครับ การแต่งตัวมีเอกลักษณ์มากเลยทีเดียว โอ้ว แถมดูจากใบสมัครแล้ว ไม่ใช่เด็กคณะวิศวะด้วยนะครับ”
ซังอูลอบมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามสวมชุดที่ดูเหมือนหลุดมาจากยุโรปยุคกลาง เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กสีแดง กางเกงสแล็ค และรองเท้าทางการสีดำ ด้านหลังเป็นเสื้อคลุมคอสูง และสวมหน้ากากโทแกบี[4]
‘เป็นคนที่แปลกชะมัด’
ซังอูเลือกตัวละครเดิมโดยไม่คิดอะไร
“พี่ซังชูสู้ๆ!”
เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของจีฮเย ซังอูก็ชูกำปั้นให้ แต่ในตอนนั้นเองตัวละครของฝ่ายตรงข้ามก็พุ่งตัวเข้ามาพร้อมปล่อยท่าฮิตสตั๊น เขารีบใช้ท่าหลบหลีกอย่างรวดเร็วตัวละครจึงไม่ลอยขึ้นไปบนอากาศ แต่ HP ก็ลดลงไปมาก
‘หมอนี่ไม่ง่ายสินะ’
“โว้ววว! เป็นการโจมตีที่เฉียบขาดดั่งคมมีดเลยครับ ผู้ท้าชิงดูเหมือนจะเล่นตัวละครรอสซี่เก่งนะครับ”
“รอสซี่ เป็นตัวละครที่แข็งแกร่งทีเดียวนะครับ สุดท้ายแล้วฝ่ายป้องกันแชมป์กับตัวละครที่ล้มเหลวอย่างเอ็ดจะสามารถต้านทานเทพเจ้ารอสซี่ได้หรือไม่… น่าติดตามมากครับ”
ตัวละครของฝ่ายตรงข้ามเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ พร้อมปล่อยหมัดแย็บ มีการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ มากเกินไปทำให้ดูวุ่นวาย แต่กลับไม่เข้ามาในระยะที่จะติดกับ ฝ่ายตรงข้ามเยือกเย็นพอสมควร และมีฝีมือในการคำนวณระยะทางที่คล้ายสัตว์
“เมื่อกี้เกือบปลิวติดผนังแล้วนะครับ ฝ่ายป้องกันแชมป์มองออกอย่างแจ่มแจ้งทีเดียว”
“อ๊าาาา ระหว่างที่ผู้ท้าชิงกำลังสไลด์ตัวไปข้างหน้า มือดันพันกันครับ เป็นโอกาสที่จะส่งคู่ต่อสู้ไปโลกหน้าในพริบตาแท้ๆ…”
“แม้จะพลาดไป มือยังไวเหมือนเดิมครับ หมัดบน หมัดบน หมัดล่าง โอ๊ย ไวเหมือนผีเลยครับ คาดเดารูปแบบไม่ออกเลย”
เมื่อถูกสกัดอย่างหนัก เขาจึงไม่สามารถทำคอมโบได้ ซังอูพิจารณาสไตล์การเล่นที่ซับซ้อนของอีกฝ่ายแล้วกดเปลี่ยนตัว ขอแค่ทำให้คู่ต่อสู้ลอยขึ้นไปบนอากาศได้ก็จบ เขาเลือกตัวละครที่สามารถทำแบบนั้นได้ขึ้นมาบนจอและโจมตีจากมุมที่จะทำให้อีกฝ่ายลอยขึ้นไปเท่านั้น
“ทริสตันนน โผล่มาปุ๊บก็จัด Wind God Fist เลย! 4RP[5] 4RP 4RP เอาอีกแล้วครับ เอาอีกแล้ว อา… ทรหดจริงๆ ครับ ปลิวครับ โดนดับเบิ้ลอัปเปอร์คัทปลิวไปแล้ว!”
“JUG-GLE-COM-BO![6] Devil Spin![7] ทั้ง Wind God Fist ทั้ง Spinning Demon นี่จะจัดกี่ท่ากันครับ คอมโบไม่หยุดเลย! คุณคนนั้นเขาอยู่ปีไหนครับ เป็นรุ่นน้องเราเหรอครับ”
“ไม่รู้แล้วๆ ผมจะเรียกเขาว่าพี่ครับ เพื่อนนักศึกษารอสซี่ปล่อยมือซะแล้วนะครับ คงจะสติหลุดน่ะสิครับตอนนี้ อะเฮือก! น็อกเอาต์ครับ!”
เมื่อตัวละครของฝ่ายนั้นตายไปหนึ่ง ตัวละครสำรองก็มายืนประจำที่ ซังอูประมาทไปชั่วขณะ และถูกฝ่ายตรงข้ามทำคอมโบใส่
“โอ้ว! ผู้ท้าชิง กัดฟันสู้เลยไหมครับ เปิดมาก็เอาเลยเหรอครับ”
“หลอกด้วยการปล่อยหมัดต่ำแล้วใช้ท่าคอมโบหากินบุกเข้าอย่างนั้นเลยครับ ใครจะเป็นผู้ชนะยังบอกไม่ได้อีกแล้วครับ”
การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินต่อไป จากนั้นตัวละครของซังอูก็ล้มลงโดยที่ HP ของฝ่ายตรงข้ามลดไปเพียง 30% เขาดึงตัวละครที่เหลืออยู่ออกมา จากนี้คือการต่อสู้ตัดสินแพ้ชนะที่ไม่มีทางให้ถอยแล้ว
“ผู้ท้าชิงนี่ไม่เบาเลยนะครับ เล่นสงครามจิตวิทยาเก่งมาก”
“ส่วนผู้ป้องกันแชมป์ของเรานี่เหมือนใช้ปุ่มมาโคร[8]เลยนะครับ ไม่มีช่องโหว่เลย! ท้ายที่สุดแล้วเขาจะคว้าชัยติดต่อกันสิบห้าครั้งได้หรือไม่!”
พวกเขาแลกเปลี่ยนหมัดกันเบาๆ และผลัดกันโจมตีใต้เข็มขัดอยู่สองสามครั้ง ฝ่ายตรงข้ามใช้คอมโบอัปเปอร์คัทหมัดซ้าย แต่ซังอูไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกโจมตีและขัดจังหวะท่านั้นกลางทาง จากนั้นท่าโจมตีต่อเนื่องของซังอูก็ถูกสกัดไว้ได้เช่นกัน นี่เป็นรอบตัดสินที่ทำเอาเหงื่อออกมือ
ขณะที่เขาทุ่มสมาธิให้กับเกมจนกระสับกระส่าย การเขย่าขาของอีกฝ่ายก็ทำให้เขาหงุดหงิด เข่าที่ยื่นออกมาจากตู้เกมอาเคดดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ซังอูมัวแต่จ้องเข่านั้นจนเกือบพลาดท่า
จู่ๆ เหงื่อกาฬก็หลั่งออกมา เขารู้สึกว่าเคยเห็นขาแบบนั้นที่ไหนมาก่อนบ่อยๆ ลักษณะการสั่นก็คุ้นเคยอย่างประหลาด ทำไมกันนะ
“ดูเหมือนจะศึกษาเสร็จแล้วนะ”
ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนบนหลังลุกซู่ ซังอูหลบการโจมตีของอีกฝ่ายแล้วลากตัวละครไปไว้ที่มุมจอก่อนจะยืดคอมองฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายสวมหน้ากากพิลึกพิลั่น แต่เขารับรู้ได้ว่าพวกเขากำลังสบตากัน
“เตรียมตัวพร้อมแล้วก็เลยมาเที่ยวเล่นล่ะสิ”
“จาง…แจยอง? มาทำอะไร…ที่นี่…”
ซังอูกลับมามองหน้าจอและหยิบจอยสติ๊กขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาได้สูญเสียความเยือกเย็นไปแล้ว
“ฉันแค่มาเล่นเกม”
เอ็ดของซังอูรับการโจมตีสองฝ่ามือจากลิลิธของแจยองแล้วล้มลงอย่างไร้ทางสู้
“ซังอูของเรา”
การจู่โจมจุดตายที่เล็งเป้าไปที่ด้านล่าง คิดจะหลบก็สายไปแล้ว
“คงจะมั่นใจในเทคนิคของตัวเองน่าดูเลยสิท่า”
ลูกเตะของอีกฝ่ายทำให้ HP ของเอ็ดลดลงไปกว่าครึ่ง
“ตั้งตารอเลยนะเนี่ย”
และ Deathly Arrow ของลิลิธก็ทำให้เขาล้มลง
สองผู้บรรยายพูดอะไรสักอย่างด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ซังอูไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว
return 0;
[1] ซูเปอร์ฟอมิคอม เป็นการล้อชื่อ ซูเปอร์แฟมิคอม (Super Famicom) หรือ ซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตม (SNES) เป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมของบริษัทนินเทนโด
[2] คอมโบ การโจมตีต่อเนื่องมากกว่าหนึ่งครั้งโดยใช้ท่าหรือสกิลเดียวกัน หรือต่างท่าต่างสกิลกัน หรือหากเป็นเกมที่เล่นเป็นทีม อาจเป็นการรวมพลังสมาชิกในทีมมากกว่า 1 คนโจมตีต่อเนื่องกันหรือพร้อมกัน
[3] ท่าหากิน หรือที่เรียกว่า BnB หรือ Bread and Butter เป็นท่าคอมโบหากินพื้นฐานที่ควรต้องฝึกไว้ของแต่ละตัวละคร สามารถกดได้ง่ายและมีความแรงในระดับที่พอรับได้ เหมือนกับขนมปังกับเนยที่หากินได้ทั่วไป บางกรณีอาจเอาไว้เรียก Auto Combo ก็ได้เช่นกัน
[4] โทแกบี ยักษ์เกาหลี
[5] RP มาจาก Right Punch
[6] Juggle Combo การคอมโบโดยที่ตัวเราอยู่บนพื้น แต่คู่ต่อสู้ลอยอยู่ เหมือนกับการเดาะลูกบอลกลางอากาศ
[7] Devil Spin เป็นชื่อเรียกสั้นๆ ของท่า Spinning Demon
[8] ปุ่มเมาส์มาโคร ใช้บันทึกการกระทำทุกอย่างที่เกิดขึ้น จึงช่วยให้การเล่นเกมของเราง่ายดายมากยิ่งขึ้นโดยเฉพาะเกมที่ต้องใช้สูตรหรือกดแป้นพิมพ์หลายปุ่มพร้อมๆ กัน