Spirit Realm อาณาจักรวิญญาณ - ตอนที่ 310: เข้าเมืองเทวาลึกลับ

เมืองที่มั่งคั่งที่สุดบนทวีปสายน ้าสีชาดคือเมืองเทวาลึกลับ
ในตอนนี้ ภายในหอใหญ่เทวาลึกลับของเมืองเทวาลึกลับ สาม
บุรุษน่าเกรงขามนั่งอยู่สามมุมราวกับกำลังรอบางสิ่ง

พวกเขาคือหัวหน้าของตระกูลซ่ง หัวหน้าตระกูลเสี่ยและหัวหน้า
ตระกูลเนี่ยนามซ่งอวี้ เสี่ยเยาหยาง และเนี่ยหยุน

อีกทั้งคนที่ยืนอยู่ภายในหอใหญ่ก็คือเสี่ยจิงเสวียน นางอยู่ในชุด
สีขาวและยังมีบุตรชายของเนี่ยหยุนนามเนี่ยเหยิน

“จิงเสวียน เจ้าติดต่อกับฉินเลี่ยมาก่อน เจ้าคิดยังไงกับคนคน
นี้?” ซ่งอวี้ถามนางขณะนั่งอยู่บนที่นั่งตำแหน่งหัวหน้าด้วยสีหน้า
อ่อนโยน

เสี่ยจิงเสวียนที่ยืนอยู่หลังเสี่ยเย่าหยางครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบ
อย่างสงบ “โดยส่วนมาก นิสัยของฉินเลี่ยนั้นอ่อนโยน กล้าหาญ
และกล้าได้กล้าเสีย แต่ว่า ยามถึงช่วงวิกฤติ เขาออกจะ… บ้าบิ่น
ไปบ้าง เขามักทิ้งเหตุผลและกระทำสิ่งโง่ ๆ ลงไป ตอนที่ข้ารู้จัก
เขา เขายังเป็นเด็กฝึกงานร้านหลีที่มีพลังระดับชำระเท่านั้น
ฉินเลี่ยในตอนนั้นขี้ขลาดอยู่บ้างและออกแนวตลกขบขัน เขาให้
ความสำคัญกับเงินเหนือสิ่งอื่นใด…”

“ลุงซ่ง ท่านเรียกให้พ่อข้าและลุงเสี่ยมาดูฉินเลี่ยคนนี้งั้นเหรอ?”
บุตรชายของเนี่ยหยุนนามเนี่ยเหยินประหลาดใจพอสมควรอย่าง
เห็นได้ชัด “กำลังวังชาหรือความสามารถอะไรที่เขามี? มันมีค่าที่
หัวหน้าจากทั้งสามตระกูลของสมาพันธ์เทวาลึกลับจะถ่อมาดูเขา
เชียวเหรอ?”

“พี่ซ่ง ข้าเองก็เชื่อว่าฉินเลี่ยไม่มีค่าพอจะให้พวกข้าสนใจ” เนี่ย
หยุนเผยสีหน้าหยิ่งทะนงอย่างเห็นได้ชัดออกมา ถึงอย่างนั้น
น ้าเสียงของเขากลับไม่เร่งรีบหรือร้อนรน “เขาก็แค่เจ้าเด็กโชคดี”

“เหตุผลที่ข้าเรียกพวกเจ้าสองคนมาที่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องฉินเลี่ย
เท่านั้น” ซ่งอวี้ยิ้มอย่างสงบก่อนจะกล่าวต่อว่า “เจ้าไม่สงสัย
เกี่ยวกับความจริงที่ถิงอวี้รอดกลับมาจากอาณาจักรใต้พิภพบ้าง
หรือ? เจ้าไม่สงสัยว่านางหลบหนีออกมาจากอาณาจักรใต้พิภพ
ได้อย่างไรเลย?”

เนี่ยหยุนและเสี่ยเย่าหยางพยักหน้าทันทีเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามองเห็นคุณค่าของเรื่องนี้อีกครั้ง

“หุบเขาเจ็ดอสูร… หวังให้พวกเราลงโทษฉินเลี่ยให้สาสม”
เสี่ยจิงเสวียนกลับมาสมาพันธ์เทวาลึกลับจากหออสูรทมิฬนาน
แล้ว ช่วงนี้นางช่วยงานอยู่ข้างหน่วยข่าวกรองของสมาพันธ์เทวา
ลึกลับ “เสิ่นเหมยหลานจากหุบเขาอสูรทมิฬ กู้ทงจากหุบเขาอสูร
อัคคี เจี่ยซงหลินจากหุบเขาอสูรทองคำและยอดฝีมือใต้บังคับ
บัญชาของพวกเขาจำนวนมากล้วนถูกกวาดล้างโดยระเบิด
สังหารลึกลับ ยิ่งไปกว่านั้น คนของตระกูลหลิงถูกฉินเลี่ยพาตัว
ไป หุบเขาเจ็ดอสูรหวังจะให้สมาพันธ์เทวาลึกลับยื่นมือเข้าช่วย”

“ว่าไงนะ สหายคนนั้นฆ่าจ้าวหุบเขาสามคนจากหุบเขาเจ็ดอสูร
ด้วยรึ?” ร่างกายของเนี่ยเหยินสูง รูปลักษณ์ของเขาหล่อเหลอ
เขามีความหยิ่งทะนงเหมือนกับผู้เป็นพ่อขณะพูดจาเย้ยหยันว่า
“หมอนี่ไม่มีความเกรงอกเกรงใจบ้างเลย!”

“เป็นความผิดของเขาที่ทำให้แผนเล่นงานสำนักยุทธภัณฑ์ของ
พวกเรากับแปดมหาวิหารพังไม่เป็นท่า ไม่เพียงแค่พวกเราโค่น
ล้มสำนักยุทธภัณฑ์ไม่ได้เท่านั้น พวกเรายังสูญเสียอย่างใหญ่
หลวงอีกด้วย” เนี่ยหยุนขัดขึ้น “เส้นทางของปีศาจใต้พิภพเองก็
ถูกเปิดออกเพราะเขา เด็กผู้ชายคนนี้เป็นเนื้อร้ายอย่างเห็นได้ชัด
พี่ซ่ง ถ้าหากยังเห็นค่าในระเบิดสังหารลึกลับอยู่ พวกเราสามารถ
จับเขาทันทียามที่เขามาถึงและค่อยช่วงชิงความทรงจำของเขา
ด้วยผลึกชิ้นส่วนความทรงจำ พวกเราสามารถค้นหาเพื่อได้รับ
ทุกสิ่งที่อยู่ในจิตใจของเขาได้”

“เขาสามารถปิดเส้นทางของปีศาจใต้พิภพได้ มีเพียงเขาที่
สามารถย้ายค่ายสิบสองเสาวิญญาณได้” เสี่ยจิงเสวียนขัด

“เขายังมีประโยชน์อยู่” เสี่ยเย่าหยางเองก็ช่วยสนับสนุน

“พี่เนี่ย ฉินเลี่ยคนนี้… คือสมาชิกของสมาพันธ์เทวาลึกลับแล้ว”
ซ่งอวี้ยิ้มแล้วมองเนี่ยหยุน จากนั้นเขามองเสี่ยเย่าหยาง “เมื่อไม่
นานนี้เขาฆ่ายิงซิ่งหยันด้วยมือของเขาเอง และประกาศอย่างเป็น
ทางการว่าจะแยกจากสำนักยุทธภัณฑ์ ตอนนี้เขาถูกโน้มน้าว
โดยถิงอวี้และจะกลายเป็นตัวแทนต่างแดนของตระกูลซ่ง”

ทันทีที่เขากล่าวเช่นนี้ เนี่ยหยุน เนี่ยเหยิน เสี่ยเย่าหยาง และ
เสี่ยจิงเสวียนล้วนมีสีหน้าแปลกประหลาด

“เขาฆ่ายิงซิ่งหยันงั้นเหรอ? แถมยังด้วยตัวเอง?” หลังจากผ่าน
ไปสักพัก เนี่ยหยุนอดที่จะถามไม่ได้

ซ่งอวี้ยิ้มแล้วพยักหน้า “เขายังฆ่าฟั่นเอ้อร์จากสำนักเหือฮวนและ
ทำให้อู๋ซินบาดเจ็บก่อนจะจากมาอีกด้วย”

“อู๋ซิน! อู๋ซินที่อยู่ขั้นกลางของพลังระดับสำนึก!” ใบหน้างดงาม
ของเสี่ยจิงเสวียนเองก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ด้วยระดับ
พลังและการฝึกฝนของอู๋ซิน เขาจะถูกฉินเลี่ยทำให้บาดเจ็บได้

อย่างไร? ไม่ใช่ว่าท่านผู้อาวุโสที่ชื่อเสวี้ยลี่จากไปแล้วหรอก
หรือ?”

“จากข่าวของถิงอวี้ วิญญาณของสัตว์โบราณหลบซ่อนอยู่ภายใน
ร่างกายของฉินเลี่ย เขาอัญเชิญวิญญาณดวงนั้นออกมาทำร้ายอู๋
ซิน” ซ่งอวี้กล่าวอย่างสบาย ๆ

“เมื่อครึ่งปีก่อน เขาปกป้องสำนักยุทธภัณฑ์ด้วยชีวิตและบังคับ
ให้พวกเรายุติความขัดแย้ง ตอนนี้ หลังจากเขากลับมาจาก
อาณาจักรใต้พิภพ เขากลับฆ่ายิงซิ่งหยันด้วยตนเอง เด็กคนนี้…
ช่างลึกลับจริง ๆ ตอนนี้เขาออกจะลึกลับเกินไปแล้ว” สีหน้าของ
เนี่ยหยุนแปลกประหลาด เขากล่าวชมฉินเลี่ยว่า “ยังไงซะ ถิงอวี้ก็
น่าประทับใจไม่น้อยไปกว่ากัน นางถึงกับจัดการพาคนเช่นนี้เข้า
ตระกูลซ่งได้ ดูท่าพี่ซ่งจะได้รับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่อีกหนแล้ว”

ซ่งอวี้หัวเราะเสียงเบาครั้งหนึ่งด้วยสีหน้าผ่องใส เขาเองก็เหมือน
จะภูมิใจในความสามารถของซ่งถิงอวี้

“แม้แต่ข้าก็ชักจะสนใจที่จะได้เห็นคนคนนี้เสียแล้วสิ” เสี่ยเย่า
หยางเผยแววประหลาดใจออกมาเช่นกัน

หลังจากกล่าวเช่นนั้น เขาหันกลับมามองดวงตาของเสี่ยจิง
เสวียนด้วยร่องรอยที่ไม่ยินดีนัก เขาเหมือนจะโทษนางที่ไม่ดึง
ฉินเลี่ยเข้าตระกูลเสี่ยตอนนางอยู่ที่หอเมฆดารา ทำให้คนคนนี้
ถูกตระกูลซ่งชิงตัวไป

ร่องรอยความจนใจปรากฏในดวงตาสดใสของเสี่ยจิงเสวียน แต่
นางก็ไม่ได้พยายามแก้ต่างแต่อย่างใด

……

“เมืองใหญ่อะไรขนาดนี้!”

ฉินเลี่ยนั่งอยู่บนผีเสื้อสายรุ้งเมฆาลอยล่องขณะมองหอคอยหิน
สูง แถวสิ่งปลูกสร้างไร้ที่สิ้นสุดและบรรยากาศอันน่าประทับใจ
ของเมือง เขาอดที่จะชื่นชมสิ่งเหล่านี้ไม่ได้

“ในอนาคต เจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้” ซ่งถิงอวี้ยิ้ม
งดงาม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสุขสันต์ “อ้อ ใช่ ทำไมจู่
ๆ เจ้าถึงยอมเป็นตัวแทนต่างแดนของตระกูลซ่งล่ะ?”

“ข้าต้องหากองกำลังที่พึ่งพาได้หลังจากไปสร้างความร้าวฉานให้
สำนักเหือฮวน ยิ่งไปกว่านั้น ข้าตัดขาดกับสำนักยุทธภัณฑ์จนไม่
มีบ้านจะให้หวนกลับแล้ว ข้าทำได้เพียงขอให้ถิงอวี้ช่วยข้าก็
เท่านั้น” สีหน้าของฉินเลี่ยเป็นธรรมชาติ แต่ดวงตาของเขาเป็น
ประกายด้วยแสงสว่างของความทะเยอทะยาน

ดวงตางดงามของซ่งถิงอวี้จ้องมองเขาก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ
อันขมขื่นออกมา “ตอนเจ้าอยู่เมืองหลิง เพียงไม่นานก็เกิดความ
โกลาหล หลังจากนั้น เจ้าก็มาถึงหอเมฆดารา จากนั้นการ
เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นที่นั่นและเจ้าก็เปลี่ยนสถานที่
ดังกล่าวจากหน้ามือเป็นหลังมือ ถึงวันนี้ พวกเขายังฟื้นฟูความ
เสียหายกันอยู่ หลังจากเจ้าปกปิดตัวตนและมาสำนักยุทธภัณฑ์
เพียงสั้น ๆ สำนักยุทธภัณฑ์ก็ได้พบกับภัยคุกคามแห่งหายนะจน
ทำให้เจ้าเปิดเส้นทางของปีศาจใต้พิภพออก สำนักยุทธภัณฑ์

จำต้องฝืนอพยพไปบึงพิษ วันนี้ข้าพาเจ้ามาเมืองเทวาลึกลับ ข้า
สงสัยจริงว่าทำไมถึงได้รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย”

“เจ้าพยายามจะสื่ออะไรกันแน่?” ฉินเลี่ยเริ่มเขินอายขึ้นมา

“เจ้ามันตัวซวยของแท้!” ซ่งถิงอวี้กล่าวผ่านทางจมูก

ฉินเลี่ยลูบจมูกตนเองก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา
จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มกว้าง “ขอบใจที่เจ้ากล่าวชม ข้าจะพยายาม
อย่างหนักเพื่อเปลี่ยนเมืองเทวาลึกลับของเจ้าจากหน้ามือให้เป็น
หลังมือให้ดู!”

“แม่นางซ่งกลับมาแล้ว!”

“เอ๋?! เป็นแม่นางซ่งจริง ๆ ด้วย!”

“งั้นแม่นางซ่งก็ยังมีชีวิตอยู่!”

“……”

ภายในเมืองเทวาลึกลับ ผู้ฝึกยุทธจากสมาพันธ์เทวาลึกลับ
จำนวนมากมองท้องฟ้าและได้เห็นผีเสื้อสายรุ้งเมฆาลอยล่อง
พวกเขาล้วนส่งเสียงยินดีเพราะสิ่งนี้

พวกเขาดูตื่นเต้นและมีความสุขอย่างน่าเหลือเชื่อ พวกเขา
เหมือนกับเคารพซ่งถิงอวี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

“ชื่อเสียงของเจ้าค่อนข้างดีเอาเรื่องเลยนะ” ฉินเลี่ยกล่าวด้วย
ความประหลาดใจ

“ของมันแน่อยู่แล้ว!” ซ่งถิงอวี้ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจก่อนจะ
กล่าวว่า “เทียบกับเนี่ยเหยินและเสี่ยจิงเสวียนแล้ว ชื่อเสียงของ
ข้าย่อมเหนือกว่าพวกเขา ข้าคือความหวังที่แท้จริงในสายตาของ
ผู้ฝึกยุทธจากสมาพันธ์เทวาลึกลับ”

“ถิงอวี้ เจ้ามัวไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา?!” เสียงของซ่งอวี้มาจาก
หอใหญ่เทวาลึกลับที่อยู่เบื้องล่าง “ลุงเสี่ยและลุงเนี่ยของเจ้า
กำลังรออยู่”

“มาแล้ว”

ผีเสื้อสายรุ้งเมฆาลอยล่องลงสู่ลานด้านหน้าหอใหญ่เทวาลึกลับ
ภายใต้สายตาประหลาดใจของทหารยามจากสมาพันธ์เทวา
ลึกลับจำนวนมาก ซ่งถิงอวี้และฉินเลี่ยกระโดดลงมาแล้วเดินไป
หอใหญ่ด้วยกันแบบไหล่ชนไหล่

“เด็กคนนี้เป็นใคร? เขากลับมาพร้อมกับผีเสื้อสายรุ้งเมฆาลอย
ล่องของแม่นางงั้นหรือ? ข้าจำไม่ได้ว่าแม่นางเคยพาใครกลับ
บ้านด้วยผีเสื้อสายรุ้งเมฆาลอยล่องมาก่อน พวกเจ้าล่ะว่าไง?”

“ไม่นะ ผู้ฝึกยุทธที่มาสมาพันธ์เทวาลึกลับก่อนหน้านี้ล้วนมาด้วย
ตนเอง ตอนนั้นแม่นางมีคนตามติดอยู่คนสองคน พวกเขาล้วน
ไม่ได้นั่งบนผีเสื้อสายรุ้ง สหายคนนี้… คล้ายกับสนิทแม่นางใช่
หรือเปล่า?”

“เขามีชื่อว่าฉินเลี่ย หัวหน้าสำนักคนใหม่ของสำนักยุทธภัณฑ์
เขาเป็นคนที่หยุดแผนของพวกเราและช่วยสำนักยุทธภัณฑ์ให้
รอดจากอเวจีแห่งความตาย”

“ฉินเลี่ย!”

“งั้นก็เป็นเขา ชายผู้เปิดเส้นทางของปีศาจใต้พิภพถึงกับกล้ามา
สมาพันธ์เทวาลึกลับ!”

“เป็นเขาแน่! เขาบังคับให้พวกเราสู้กับเผ่าพันธุ์ปีศาจบนทวีป
สายน ้าสีชาด เจ้าคนชั่วช้าสารเลว!”

“เป็นเขา!”

สายตาของคนจำนวนมากลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวอัน
รุนแรงทันที สายตาของพวกเขาจับจ้องฉินเลี่ยด้วยความรู้สึกเชิง
ลบ

“เจ้าเหมือนจะเป็นผู้ชักนำความเกลียดชังเข้าตัวนะ ว่าไหม?”
ซ่งถิงอวี้หัวเราะเสียงเบาขณะกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “โธ่ ฉินเลี่ย
ทางที่ดีเจ้าต้องระวังยามอยู่ในสมาพันธ์เทวาลึกลับเข้าไว้นะ ดูสิ
พวกเขาไม่เหมือนคนที่อยากกินเจ้าทั้งเป็นหรอกหรือ?”

“ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย” ฉินเลี่ยเผยรอยยิ้มกว้างพลางหัวเราะ
เสียงเบาอย่างแปลกประหลาดก่อนจะก้าวเท้าไปยังหอใหญ่เทวา
ลึกลับด้วยท่าทีสบาย ๆ อย่างถึงที่สุด